ซีรีส์ทรานฟอมเมอร์ ฉบับการ์ตูนกับหนังต่างกันอย่างไร?

ภาพระเบิดครั้งใหญ่ใน 'Transformers' ภาคแรกยังทำให้ผมรู้สึกได้ถึงผลกระทบต่อโลกของเรื่องเมื่อย้อนมาดูภาคสอง การเชื่อมต่อที่เด่นชัดคือตัวละครหลักกับผลลัพธ์จากเหตุการณ์ในภาคแรก — Sam ยังคงแบกรับความเปลี่ยนแปลงนั้นไว้ แม้ว่าภาพรวมจะยิ่งใหญ่ขึ้น ภาคแรกปูพื้นด้วยการค้นพบ AllSpark และการต่อสู้ในเมือง ซึ่งเป็นชนวนให้ความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับหุ่นยนต์พัฒนาไปไม่ใช่แค่ศัตรูกับมิตร แต่เป็นพันธะทางจิตใจและชะตากรรมร่วมกัน ภาคสองต่อยอดด้วยการย้ำธีมนี้ โดยชูความทรงจำของตัวละครและผลของเหตุการณ์เดิม เช่น สื่อถึงความบอบช้ำของเมืองและคนที่เห็นเหตุการณ์แล้วต้องรับมือชีวิตต่อ อีกมุมที่ผมชอบคือสัญลักษณ์และการกลับมาขององค์ประกอบเดิมที่ทำงานเป็นสะพานเชื่อม เช่น การปรากฏของหุ่นบางตัวที่เคยร่วมรบหรือฉากที่หยิบรายละเอียดงานออกแบบจากภาคแรกมาใช้ ซาวด์ดิ้งและภาพการแปลงร่างก็ช่วยให้รู้สึกว่าโลกยังเป็นโลกเดียวกัน แม้โทนจะขยายใหญ่ขึ้นก็ตาม นั่นทำให้การรับชมภาคสองรู้สึกต่อเนื่องและไม่หลุดลอยจากเรื่องราวเดิม ถึงจะมีการนำเสนอตัวร้ายใหม่หรือฉากมหากาพย์เพิ่มเติม การตั้งต้นจากประสบการณ์ในภาคแรกยังคงเป็นแกนกลางที่ทำให้ผมเชื่อมโยงทั้งสองภาคได้อย่างชัดเจน

พูดตรงๆว่า โลกของ 'ทรานส์ฟอร์เมอร์' เป็นเหมือนจักรวาลขนานหลายเส้น มากกว่าจะเป็นเรื่องเดียวต่อเนื่องกันระหว่างซีรีส์ทีวีกับหนังโรง ดังนั้นถ้าถามว่า 'ซีรีส์ทรานฟอร์เมอร์ ภาคทีวี' เชื่อมโยงกับหนังหรือไม่ คำตอบสั้นๆ คือ มีการเชื่อมบ้างในรูปแบบของการหยิบเอาองค์ประกอบ หรือนำตัวละครกลับมาใช้ใหม่ แต่โดยรวมแล้วแต่ละภาคมักเป็น continuity ของตัวเองที่ออกแบบตามเป้าหมายผู้ชมและสินค้าในเวลานั้น เหตุผลที่เป็นแบบนี้มาจากประวัติศาสตร์ยาวนานของแฟรนไชส์ ที่มีทั้งไลน์ของเล่น การ์ตูนยุคเก่า คอมิกส์หลายสำนัก และภาพยนตร์โรงที่ตีความใหม่ทั้งหมด มาดูตัวอย่างหน่อยก็เข้าใจง่ายขึ้น ยุคคาราแรคเตอร์ต้นฉบับอย่าง 'The Transformers' ฉบับการ์ตูนยุค 80 กับคอมิกส์ของ Marvel ก็มีความเชื่อมโยงกับไลน์ของเล่น แต่ก็มีจุดต่างในรายละเอียด 'Beast Wars' ที่ออกมาภายหลังก็มีการเล่นกับแนวคิดเวลาและประวัติศาสตร์ของโลกทรานส์ฟอร์เมอร์ ทำให้แฟนบางกลุ่มมองว่าเป็นการต่อเนื่องเชื่อมโยงกับสตอรี่ดั้งเดิม ในขณะที่ซีรีส์สมัยใหม่อย่าง 'Transformers: Prime' หรือ 'Transformers: Animated' ก็สร้างกฎและการตีความของตัวเอง เช่นเดียวกับภาพยนตร์ชุดของไมเคิล เบย์ ที่ออกแบบเป็นโลกภาพยนตร์ (movieverse) ของตัวเอง ซึ่งเน้นความสมจริงและงานออกแบบตามสไตล์ภาพยนตร์บล็อกบัสเตอร์ ทำให้เกิดความต่างในตัวละคร ตัวละครหลายตัวยังคงใช้ชื่อเดิมแต่พื้นเพและบุคลิกถูกตีความใหม่จนแทบจะเป็นคนละเวอร์ชัน มีบางครั้งที่สื่อหรือผลงานพยายามเชื่อมโยงกัน เช่นโครงการรีบูตหรือสปินออฟบางเรื่องอาจถูกวางให้เป็น prequel หรือ spin-off ของภาพยนตร์ แต่ก็ไม่เสมอไป เช่น 'Bumblebee' ที่มีโทนแตกต่างและถูกมองเป็นการเริ่มต้นใหม่ทางศิลป์ มากกว่าการเป็นต่อโดยตรงจากชุดของเบย์ ซึ่งทำให้แฟนๆ ต้องแยกความคาดหวังระหว่างความต่อเนื่องแบบเดียวกันกับความต่อเนื่องเชิงธีม นอกจากนี้ยังมีเสียงพากย์หรือการออกแบบตัวละครบางจุดที่เป็นเหมือน nod ให้แฟนรุ่นเก่า เช่นเสียงพากย์ที่คุ้นเคย หรือลูกเล่นการออกแบบที่อ้างอิงถึงรุ่นคลาสสิก ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้รู้สึกว่ามีเส้นเชื่อมเล็กๆ อยู่บ้าง สรุปแบบแฟนพูดตรงๆ ก็คือ อย่าคาดหวังว่าซีรีส์ทีวีทุกภาคจะเป็นภาพยนตร์ต่อเนื่อง เพราะส่วนใหญ่ทำมาเป็นจักรวาลแยกตามวัตถุประสงค์ของผู้สร้างและตลาด แต่ถ้าชอบความเชื่อมโยงและการตีความใหม่ การติดตามทั้งหลายจักรวาลกลับกลายเป็นความสนุกอย่างหนึ่งในการเปรียบเทียบและหาจุดร่วมของตัวละครโปรด มันเหมือนกับการสะสมเวอร์ชันโปรดของแต่ละคน มากกว่าจะมองหาความสมบูรณ์แบบของเนื้อเรื่องเดียวกันทั้งหมด — รู้สึกว่าความหลากหลายแบบนี้แหละที่ทำให้แฟรนไชส์ยังคงน่าตื่นเต้นหลังหลายทศวรรษ

ปี 2007 ที่ 'Transformers' เข้าฉายทำให้ฉันรู้สึกเหมือนโลกของการ์ตูนถูกยกมาวางบนโต๊ะของคนจริงๆ — ใหญ่กว่า ดุตรงกว่า และเสียงดังขึ้นมาก ผมโตมากับเวอร์ชันการ์ตูนยุคแรก ๆ ซึ่งเน้นจินตนาการและตัวละครหลากหลาย แต่หนังฉบับคนแสดงเลือกจะลดความซับซ้อนด้านจักรวาลลงเพื่อให้คนดูทั่วไปเข้าถึงได้ง่ายกว่า นั่นแปลว่าหลายองค์ประกอบของต้นฉบับถูกอัดให้กระชับขึ้น เช่นบทบาทของหุ่นแต่ละตัวถูกตัดทอน รูปแบบการแปลงร่างเปลี่ยนจากดีไซน์เรียบ ๆ เป็นโครงประกอบซับซ้อนที่ดูเหมือนชิ้นส่วนเครื่องจักรจริง ๆ อีกเรื่องที่ผมชอบสังเกตคือการสื่อสารอารมณ์ของตัวละคร หุ่นอย่างบัมเบิ้ลบีในการ์ตูนพูดคุยได้เป็นปกติ แต่หนังเลือกให้เขาสื่อสารผ่านเสียงวิทยุและภาษากายเพื่อให้คนเชื่อได้ว่าเป็นหุ่นจริง ๆ ขณะเดียวกันโทนของเรื่องหันไปทางความเป็นภาพยนตร์แอ็กชันหนัก ๆ มีฉากระเบิด มีการปะทะที่เรียลกว่า และให้ความสำคัญกับตัวละครมนุษย์เป็นศูนย์กลางมากขึ้น ซึ่งต่างจากการ์ตูนที่มักให้หุ่นยนต์เป็นดาราหลักโดยตรง สรุปไม่ได้ว่าหนังดีกว่าหรือแย่กว่า เพียงแต่ว่ามันเลือกทิศทางคนละแบบกับต้นฉบับ: การ์ตูนให้ความรู้สึกผจญภัยแฟนตาซี ส่วนหนังอยากให้ผู้ชมรับรู้ถึงความหนักแน่นและผลกระทบของสงครามระหว่างหุ่นยนต์กับโลกมนุษย์ ซึ่งสำหรับผมแล้วทั้งสองเวอร์ชันมีเสน่ห์ต่างกันไปตามรสนิยม

นับรวมตั้งแต่หนังโรงไปจนถึงซีรีส์ทีวีและหนังสั้นทั้งหมด ผมสรุปตัวเลขแบบแบ่งหมวดไว้ชัดเจนแล้ว: ผลงานหลักที่นับรวมได้มีทั้งหมด 38 ภาค ผมแบ่งเป็นหมวดดังนี้: ภาพยนตร์ไลฟ์แอ็กชันฉายโรง 7 เรื่อง (เช่น 'Transformers' 2007 เป็นจุดเริ่มที่คนทั่วไปรู้จัก) กับภาพยนตร์แอนิเมชันฉายโรงอีก 1 เรื่อง ('The Transformers: The Movie' 1986) ส่วนซีรีส์ทีวีหลัก ๆ ที่นับรวมมีราว 22 ซีรีส์จากยุค G1 ไปจนถึงงานสมัยใหม่ และหนังสั้น/โอวียะหรือเว็บช็อตต่าง ๆ ประมาณ 8 เรื่อง เมื่อรวมทั้งหมดจะได้ตัวเลข 38 ภาค การนับแบบนี้ผมเน้นรวมทั้งงานฉายโรง งานซีรีส์ทีวีทั้งแบบโชว์ยาวและมินิซีรีส์ รวมถึง OVA หรือเว็บมินิช็อตที่ผลิตขึ้นเป็นตอนสั้นแยกต่างหากด้วย เพราะแฟรนไชส์นี้แพร่หลายไปหลายแพลตฟอร์ม การนับแบบรวมจึงสะท้อนภาพรวมของแฟรนไชส์ได้ดีพอสมควร — เป็นตัวเลขที่ทำให้เห็นว่าทรานฟอร์เมอร์ไม่ใช่แค่หนังชุดเดียว แต่มันเป็นเครือข่ายผลงานยาว ๆ ที่กระจายตัวทั้งจอใหญ่และจอเล็ก

ในฐานะคนที่ตามชุดนี้มาตั้งแต่ภาคแรก ผมมองว่า 'Transformers: Age of Extinction' ทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมที่ชัดว่าเริ่มต้นช่วงใหม่ของซีรีส์โดยยังคงร่องรอยจากภาคก่อนหน้าไว้ชัดเจน เรื่องราวนับเวลาต่อจากความหายนะในเมืองใหญ่ที่เกิดขึ้นใน 'Transformers: Dark of the Moon' ทำให้รัฐบาลและหน่วยงานต่าง ๆ หันมามีท่าทีต่อหุ่นยนต์แตกต่างไป — นี่คือเหตุผลว่าทำไมภาค 4 ถึงเริ่มด้วยโลกที่ไม่ต้อนรับออโบตส์อีกต่อไป โครงเรื่องในภาค 4 จึงเชื่อมต่อกับอดีตผ่านผลพวงของสงคราม (ซากเมืองที่ยังวนอยู่ในข่าวและความหวาดกลัวของประชาชน) แต่ก็เริ่มวางพล็อตใหม่ด้วยตัวละครและองค์กรใหม่ เช่นกลุ่มที่ไล่ล่าหุ่นยนต์ และบริษัทเทคโนโลยีที่พยายามจำลองหุ่นยนต์ขึ้นมาใหม่ นั่นทำให้ผมรู้สึกว่าภาคนี้ทั้งต่อยอดและรีเฟรชไปพร้อมกัน จบฉากด้วยจุดที่ยกประเด็นใหม่ ๆ ให้ภาคต่อได้เล่นต่อ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมมันถึงเชื่อมโยงทั้งในเชิงเหตุการณ์และธีมกับภาคก่อนหน้า

พูดตรงๆ ฉันรู้สึกว่าการเปรียบเทียบระหว่างฉบับภาพยนตร์ 'Transformers' กับมังงะฉบับดัดแปลงเป็นเรื่องสนุกและชวนให้คิดเยอะ เพราะทั้งสองสื่อใช้เครื่องมือเล่าเรื่องคนละแบบจนบรรยากาศเปลี่ยนไปทันที การชมภาพยนตร์เป็นประสบการณ์ที่หนักไปทางภาพและเสียง: ภาพระเบิด การเคลื่อนไหวของหุ่นยนต์ที่ทำด้วย CGI เพลงประกอบที่เร่งจังหวะ และการตัดต่อเพื่อสร้างความตื่นเต้น ส่วนมังงะเลือกถ่ายทอดจังหวะในแบบภาพนิ่งที่จัดวางเฟรมให้คนอ่านค่อย ๆ สำรวจรายละเอียดของหุ่นยนต์ แสงเงา และการแสดงออกทางสีหน้าได้มากขึ้น ฉากแอ็กชันที่ในหนังถูกบันทึกเป็นการเคลื่อนไหวต่อเนื่อง กลายเป็นการกระจายช็อตเป็นเฟรม ๆ ทำให้บางครั้งเห็นรายละเอียดเชิงกลไกหรือมุมมองที่หนังไม่ได้ให้เวลา อีกประเด็นคือการตีความตัวละคร: ฉบับหนังมักดันตัวเอกมนุษย์ขึ้นมาเป็นจุดโฟกัสกลาง ขณะที่มังงะมีพื้นที่ให้ความคิดภายในหรือมุมกล้องที่เน้นหุ่นยนต์บางตัวมากขึ้น ผลลัพธ์คือเนื้อหาเสริมบางอย่างที่มังงะใส่เข้าไป—เบื้องหลัง ความเป็นไปของกลุ่ม หรือความสัมพันธ์เล็ก ๆ น้อย ๆ—ซึ่งอาจทำให้ความรู้สึกของเรื่องแตกต่างจากที่พบในโรงภาพยนตร์ ฉันชอบทั้งสองเวอร์ชันเพราะแต่ละแบบเติมเต็มอีกฝั่งหนึ่ง: หนังให้ความเร้าใจแบบทันที มังงะให้เวลาทบทวนและสังเกตสิ่งเล็กๆ ที่หนังอาจละเลย

เลือกดูแบบไหนก่อนขึ้นอยู่กับอารมณ์ที่อยากได้มากกว่าความถูกต้องของลำดับ เพราะทั้งสองทางให้ประสบการณ์ที่ต่างกันจนเหมือนคนละจักรวาล ฉันมักจะแนะนำให้คิดก่อนว่าต้องการอะไรจากเรื่องนี้: ถ้าอยากได้ความมันส์ระเบิดตา ระเบิดหู ฉากแอ็กชันยิ่งใหญ่ และความรู้สึกแบบหนังบล็อกบัสเตอร์ ให้เริ่มที่ฉบับภาพยนตร์ของ 'Transformers' เพราะหนังชุดตั้งแต่ต้นยุค 2000 ไปจนถึง 'Bumblebee' มีสเกลใหญ่ เอฟเฟกต์อลังการ และการออกแบบหุ่นที่ถูกปรับให้โดดเด่นบนจอหนัง อีกข้อดีคือการเข้าถึงง่าย ดูจบแล้วได้ความสนุกทันทีโดยไม่ต้องรู้จักเบื้องลึกของโลกหุ่นยนต์ก็สบายๆ มุมมองหนึ่งคือถ้าอยากเข้าใจตัวละคร ความสัมพันธ์ระหว่าง Autobots กับ Decepticons หรือชอบเนื้อเรื่องที่มีชั้นเชิงมากกว่า ฉบับซีรีส์จะตอบโจทย์กว่า ซีรีส์อย่าง 'Beast Wars' ให้มุมมองใหม่และพัฒนาโลกของทรานส์ฟอร์มเมอร์อย่างชัดเจน ส่วน 'Transformers: Prime' มีการเล่าเรื่องที่เข้มข้น ตัวละครมีพัฒนาการ และโทนค่อนข้างซีเรียส ใครที่ชอบการผูกปมทั้งด้านอารมณ์และตำนาน ควรเริ่มจากซีรีส์ก่อน เพราะมันเติมเต็มช่องว่างของความเป็นจักรวาลได้ดีกว่าหนังที่เน้นฉากแอ็กชันเป็นหลัก นอกจากนี้ไตรภาค 'War for Cybertron' บนแพลตฟอร์มสตรีมมิงก็มอบความรู้สึกว่าได้เห็นต้นกำเนิดและสงครามบนไซเบอร์ทรอนชัดเจน อีกทางคือผสมสองแบบให้เป็นเส้นทางดูเฉพาะตัว: เริ่มด้วย 'Bumblebee' เพื่อเก็บความอบอุ่นและตัวละครแบบมิตรภาพ จากนั้นข้ามไปดูไตรภาคแรกของภาพยนตร์เพื่อสัมผัสความยิ่งใหญ่ของแฟรนไชส์ แล้วค่อยกลับมาลงลึกด้วยซีรีส์อย่าง 'Transformers: Prime' หรือ 'Beast Wars' เพื่อเติมรายละเอียดและความซับซ้อนของโลก แนวทางนี้เหมาะกับคนที่อยากได้ทั้งหัวใจของเรื่องและความตระการตาไปพร้อมกัน และยังช่วยไม่ให้รู้สึกขัดแย้งเมื่อเจอโลกคนละเวอร์ชัน เพราะสุดท้ายแฟรนไชส์นี้มีหลายเส้นเวลาและรีบูตบ่อย การปรับตัวรับหลายเวอร์ชันคือเสน่ห์อย่างหนึ่ง ส่วนตัวฉันชอบเริ่มด้วยเวอร์ชันที่ให้ความรู้สึกเป็นมนุษย์ก่อนเสมอ เพราะเวลาเห็นตัวละครมนุษย์และหุ่นโคจรมาพบกัน มันทำให้ฉากยิ่งใหญ่นั้นมีน้ำหนักมากขึ้น แต่ก็ยังกลับไปคลั่งไคล้ฉากฉีกหน้าจอของฉบับภาพยนตร์อยู่ดี สรุปว่าทางที่ 'ถูก' ไม่มีตายตัว ปรับตามอารมณ์และเวลาที่มี แล้วคุณจะสนุกกับจักรวาลหุ่นยนต์ชุดนี้ในแบบของตัวเองได้แน่นอน

ย้อนอดีตไปเมื่อฉันนั่งจ้องทีวีตอนเช้าแล้วเห็นหุ่นยนต์กำลังต่อสู้กันแบบไม่มีเบรก ทำให้เข้าใจได้ชัดเลยว่าซีรีส์ทีวีแบบเก่าสร้างความผูกพันแบบสเต็ปต่อสเต็ปกับตัวละครมากกว่าหนังยักษ์หนึ่งเรื่อง ฉันโตมากับ 'The Transformers' ที่แบ่งตอนสั้นๆ แล้วค่อยๆ ขยายจักรวาลผ่านการผจญภัยตอนต่อไป ตอนจบของแต่ละตอนมักทิ้งเมสเสจชัดเจน ตัวร้ายกับพระเอกถูกวางบทให้จำง่าย ฉากดราม่ามักมาในจังหวะเล็กๆ ที่ซึมลึก เช่นการเปลี่ยนแปลงของตัวละครรองหรือบทเรียนด้านมิตรภาพ นั่นต่างจาก 'Transformers: The Movie' ซึ่งต้องยัดเรื่องราวให้คนดูรับรู้ภายในสองชั่วโมง ผลคือหนังเน้นจังหวะดราม่าใหญ่และฉากแอ็กชันที่น่าตื่นตา แต่เสียเวลาในการคลุกเคล้ากับแรงจูงใจเล็กๆ ของตัวละคร ท้ายที่สุดฉันมักจะชอบทีวีซีรีส์เมื่อต้องการความอบอุ่นจากโลกแฟนตาซี ที่ซึ่งความคุ้นเคยกับตัวละครทำให้ฉากเรียบๆ หรือมุขเล็กๆ มีความหมาย แต่เมื่ออยากได้ระเบิดตา ระเบิดหู ฉันก็เลือกหนังอยู่ดี เพราะมันให้ความรู้สึกเหมือนได้ไปดูคอนเสิร์ตมากกว่าซีรีส์ที่เหมือนได้คบเพื่อนในละแวกเดียวกัน

แนะนำให้เริ่มจากเวอร์ชันการ์ตูนก่อนเพื่อจับโทนและจิตวิญญาณดั้งเดิมของเรื่องให้ชัดเจน การ์ตูนต้นฉบับอย่าง 'The Transformers' กับหนังอนิเมะอย่าง 'Transformers: The Movie' ให้ความรู้สึกของจักรวาลที่กว้างและมีตำนานมากกว่า มิติความสัมพันธ์ระหว่างตัวเอกกับตัวร้าย บทสนทนาเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่บางครั้งถูกตัดในหนังฟอร์มยักษ์ กลับให้สีสันและความหมายที่ทำให้ตัวละครมีน้ำหนักกว่าเดิม ซึ่งสำหรับคนที่อยากเข้าใจรากของเรื่องราวจริง ๆ จะพบว่าการ์ตูนให้กรอบนิยามของโลกไซเบอร์ทรอนที่ชัดเจนกว่า จังหวะการเล่าในฉบับการ์ตูนมักเน้นการเติบโตของตัวละครรองและการต่อสู้ที่มีเหตุผลมากขึ้น เสียงพากย์ยุคเก่าและดนตรีประกอบชวนให้รู้สึกถึงยุคสมัยที่ต่างออกไป เมื่อเทียบกับหนังคนแสดงที่เน้นความตระการตาเป็นหลัก การ์ตูนจะมีพื้นที่ให้ไทม์ไลน์และความต่อเนื่องของเนื้อเรื่องที่ลึกกว่า แนะนำให้ดูการ์ตูนก่อนแล้วค่อยกระโดดมาดูหนังคนแสดงเพื่อรับสัมผัสที่ต่างกัน นอกจากจะได้เห็นต้นกำเนิดของตัวละครแล้ว การดูต่อด้วยหนังจะช่วยให้ชื่นชมการปรับโทนและการตีความใหม่ ๆ ได้เต็มขึ้น

ความต่างระหว่างฉบับฉายโรงกับดีวีดีของ 'Transformers' ไม่ได้เป็นการเปลี่ยนพล็อตหลัก แต่มันมีผลต่อจังหวะอารมณ์และรายละเอียดเล็กๆ ที่แฟนสายละเอียดจะรู้สึกได้ ฉันมักบอกเพื่อนว่าฉบับฉายโรงคือเวอร์ชันที่ถูกตัดแต่งมาให้ตรงกับจังหวะคนดูในโรง: ตัดบางช็อตให้คมขึ้น เหลือฉากที่กระชับเพื่อไม่ให้คนดูรู้สึกยืดยาด ในขณะที่ฉบับดีวีดีหรือบลูเรย์มักใส่ซีนที่ถูกตัดออกไปในโรงกลับเข้ามาเป็นซีนเพิ่มเติมหรือเป็นแบบ 'extended' ทำให้เห็นความสัมพันธ์ตัวละครหรือช็อต CG เล็กๆ เพิ่มเติมที่ช่วยให้เรื่องสมบูรณ์ขึ้น นอกจากซีนเพิ่มเติมแล้ว ดีวีดียังมักมีการแก้สีเล็กน้อย ปรับคัทบางเฟรม และมีมิกซ์เสียงหรือซับไตเติลหลายแบบด้วย ฉันเลยมองว่าถ้าต้องการชมภาพรวมแบบดิบๆ และจังหวะปะทะในโรงให้เลือกฉายโรง แต่ถ้าอยากได้มุมมองครบถ้วนทั้งเบื้องหลังและฉากที่หายไป ให้หาเวอร์ชันดีวีดี/บลูเรย์ที่เป็น Special/Extended มาเก็บไว้