จุดที่ฉันรู้สึกว่าน่าสนใจคือการใช้แฟลชแบ็กเพื่อเชื่อมโยงอดีตของแต่ละคนกับเหตุผลที่พวกเขาตัดสินใจร่วมทีม ฉากประเภทการวางสายโทรศัพท์ลับหรือการเผชิญหน้าหน้าตรงในซอกตึกสร้างความอึดอัดแบบเดียวกับที่เห็นใน 'La Casa de Papel'—แต่สัดส่วนของความเป็นมนุษย์และบทสนทนาเชิงจิตวิทยาของ 'โอเชียน' ทำให้มันหนักแน่นขึ้นและยืนได้ในแบบของตัวเอง