ตัวแบดเจอร์ มาจากหนังสือหรือการ์ตูนเรื่องไหน?

เอาจริงๆ แบดเจอร์เป็นหนึ่งในตัวละครสัตว์ที่ชอบโผล่มาในนิยายเด็กคลาสสิก เพราะบ่อยครั้งเขาถูกวาดให้เป็นคนที่นิ่ง ขรึม และมีความรับผิดชอบมากกว่าตัวละครอื่น ๆ ฉันชอบเล่าถึงแบดเจอร์ใน 'The Wind in the Willows' ก่อนเลย — ตัวละครแบดเจอร์ในงานของ Kenneth Grahame เป็นภาพจำแบบคลาสสิกของผู้ใหญ่ใจเย็นที่อยู่ห่างจากความวุ่นวายของเพื่อน ๆ แต่พร้อมจะออกมาจัดการเมื่อสถานการณ์ลุกลาม เขามีฉากเด่น ๆ ที่บ้านของเขาในป่า ซึ่งเป็นที่พึ่งพิงและแสดงบทบาทความเป็นผู้นำเวลามีปัญหา โดยเฉพาะตอนที่ต้องช่วยแก้ปัญหาให้กับ Mole และ Rat และเข้ามาจัดการเรื่องของ Toad ด้วยท่าทีเด็ดขาด อีกงานหนึ่งที่แบดเจอร์ปรากฏคือในนิทานภาพของ Beatrix Potter อย่าง 'The Tale of Mr. Tod' — ตัวละคร Tommy Brock ซึ่งเป็นแบดเจอร์ออกมาในมุมโต๊ะร้ายกาจกว่า มักทำตัวเป็นตัวป่วนหรือคู่ปรับของกระต่าย แต่ก็ยังมีเสน่ห์แบบตัวละครสัตว์ในนิทานสำหรับเด็ก การเปรียบเทียบสองงานนี้ทำให้เห็นว่าแบดเจอร์สามารถถูกเขียนได้ทั้งเป็นผู้คุ้มครองที่น่าเกรงขามและเป็นตัวคนร้ายขี้กวน ขึ้นอยู่กับน้ำเสียงของผู้แต่งและบทบาทที่ต้องการให้เขาเล่นในเรื่อง สองภาพนี้ช่วยให้เข้าใจได้ว่าทำไมแบดเจอร์จึงเป็นคนโปรดของนักอ่านหลายรุ่น

แปลกที่ตัวละครแบดเจอร์มักมีความรู้สึกเรียบง่ายแต่หนักแน่นเหมือนสัตว์จริง — นั่นทำให้ผมชอบวิธีนักเขียนเก่าๆ เลือกเอาแบดเจอร์มาเป็นตัวแทนความมั่นคงหรือความรักสงบ ในหนังสือคลาสสิกอย่าง 'The Wind in the Willows' แบดเจอร์ไม่ได้ถูกวาดให้เป็นสัตว์ร้าย แต่เป็นคนแก่ขรึมที่เก็บตัวและพร้อมจะปกป้องบ้านของตัวเอง ซึ่งสะท้อนพฤติกรรมของแบดเจอร์จริงๆ ที่ชอบอยู่ในรังและมีนิสัยปลีกตัว การเล่าเรื่องแบบนี้ช่วยให้ฉันเห็นเชื่อมโยงระหว่างลักษณะกายภาพ เช่น หน้าแต้มสีขาว-ดำ ความแข็งแรงของขา และนิสัยขุดรู กับบทบาทในนิทานหรือวรรณกรรม เด็กอ่านแล้วจับภาพได้ง่ายว่าตัวละครนี้น่าเชื่อถือและมีภูมิปัญญา แม้รายละเอียดบางอย่างจะถูกขยับขยายไปบ้าง แต่แก่นของตัวแบดเจอร์ยังมาจากสัตว์จริงแน่นอน

พูดถึงงานคลาสสิกที่แบดเจอร์เป็นแกนหลักแล้ว 'The Wind in the Willows' มักจะอยู่แถวหน้าเสมอ — แบดเจอร์ในเวอร์ชันต่าง ๆ ถูกวาดให้เป็นผู้ใหญ่ที่เคร่งครัด มีความเข้มแข็งและเป็นที่พึ่งของกลุ่มเพื่อนทั้งหมู่นกและหนูน้ำ ฉันเติบโตมากับฉบับการ์ตูนและละครเวทีที่นำเรื่องนี้มาดัดแปลง ดูแล้วรู้สึกว่าแบดเจอร์คือเสียงเรียกสติเมื่อแก๊งเพื่อนเริ่มทำเรื่องซนเกินไป ในมุมของการเล่าเรื่อง แบดเจอร์มักไม่ใช่ตัวฮีโร่แบบหวือหวา แต่เป็นตัวละครที่ทำหน้าที่คอยชี้ทิศทางให้เรื่องราวเดินต่อไป ฉากที่แบดเจอร์ปรากฏตัวมาแล้วบรรยากาศเปลี่ยนทันที — ความสงบ ความหนักแน่น และคำพูดตรงไปตรงมาของเขาช่วยบาลานซ์ความวายป่วงของโทดหรือความเป็นเด็กของมอล์ แม้ว่าจะมีหลายเวอร์ชัน แต่บทบาทนี้ยังทำให้แบดเจอร์เป็นตัวละครที่น่าจดจำและให้ความรู้สึกอบอุ่นในแบบผู้ใหญ่คนหนึ่งที่คุณอยากให้คอยอยู่ข้าง ๆ เสมอ

แทบจะหาไม่ยากเลยถ้ารู้ว่าควรมองที่ไหนเมื่ออยากได้ของสะสมหรือฟิกเกอร์ของตัวแบดเจอร์ — ไม่ว่าจะเป็นฟิกเกอร์เรซิ่นจิ๋ว พลัชก้อนนุ่ม หรือพวงกุญแจน่ารัก ตลาดของสะสมมีหลากหลายเส้นทางให้เลือกทั้งแบบใหม่เอี่ยมและแบบมือสองที่สภาพยังดีมาก ในระดับเริ่มต้น คนทั่วไปมักจะเริ่มที่ร้านค้าของผู้ผลิตหรือร้านค้าจำหน่ายฟิกเกอร์ที่เชื่อถือได้เพราะได้ของแท้และมีการรับประกัน เช่น เว็บร้านค้าของแบรนด์ผู้ผลิตโดยตรงหรือร้านตัวแทนจำหน่ายที่ได้รับอนุญาต แต่ถาต้องการตัวเลือกที่หลากหลายกว่า การส่องตลาดออนไลน์ระดับนานาชาติจะช่วยให้เจอรุ่นที่เลิกผลิตหรือรุ่นพิเศษได้เร็วขึ้น อีกทางเลือกที่ผมมักใช้คือแพลตฟอร์มจำหน่ายของเล่นและสะสมทั้งระดับสากลและระดับท้องถิ่น เช่น เว็บจำหน่ายฟิกเกอร์จากญี่ปุ่นที่มีชื่อเสียง เว็บสโตร์ของ Good Smile หรือ Kotobukiya รวมถึงร้านค้าระหว่างประเทศอย่าง Amazon และ eBay ที่มักมีตัวเลือกมือหนึ่งและมือสอง ส่วนผู้ขายจากญี่ปุ่นที่เน้นของสะสมเก่าหรือเลิกผลิตอย่าง Mandarake และ Suruga-ya ก็เป็นที่หาได้สำหรับคนตามแบบแพชัน ส่วนในไทยเองก็มีช่องทางสะดวกสบายอย่างเว็บไซต์ตลาดออนไลน์ใหญ่ๆ ร้านของเล่นเฉพาะทาง และกลุ่ม Facebook หรือไลน์ที่รวมคนรักฟิกเกอร์ไว้ ช่วงคอนเวนชันหรือเทศกาลที่เกี่ยวข้องกับนิยายภาพและเกมก็เป็นอีกที่ที่มักจะมีบูธขายของลิมิเต็ดและของทำมือ ถาชอบงานแฮนด์เมดหรือของทำเอง ลองดูในแพลตฟอร์มอย่าง Etsy หรือร้านขายของทำมือในไทย เพราะช่างทำของมักรับงานคัสตอมพลัชหรือสกัลป์ฟิกเกอร์เล็กๆ นอกจากนี้การใช้บริการเอเจนซี่นำเข้าสามารถช่วยจัดการเรื่องการสั่งซื้อจากต่างประเทศและขนส่งได้ง่ายขึ้น แต่ต้องคำนึงถึงค่าขนส่งและภาษีนำเข้า ข้อควรระวังสำคัญคือการเช็คความน่าเชื่อถือของผู้ขาย ดูรีวิว ดูรูปสินค้าที่ชัดเจน ตรวจสอบกล่องและสติ๊กเกอร์รับประกันถ้ามี เพราะของสะสมมีของปลอมและของเลียนแบบในตลาด หากราคาต่ำกว่าราคาเฉลี่ยมากเกินไปก็ควรระวัง สุดท้ายผมอยากเน้นเรื่องการดูแลรักษาและการจัดวางของสะสมเล็กๆ น้อยๆ ชิ้นโปรดควรเก็บในตู้โชว์กันฝุ่นและหลบแสงแดดเพื่อไม่ให้สีซีด ถ้าเป็นพลัชก็ควรหลีกเลี่ยงการซักแรงๆ ใช้ผ้าสะอาดเช็ดเบาๆ ส่วนฟิกเกอร์เรซิ่นหรือ PVC ควรระวังการตกกระแทกและความชื้น การลงทุนกับฐานหรือแท่นวางที่มั่นคงช่วยให้ชิ้นงานอยู่สภาพสวยนานขึ้น การไล่ตามชิ้นที่อยากได้เป็นเรื่องสนุกแบบหนึ่งที่ผมมักจะเพลินไปกับการหามุมดีๆ ให้ของโปรดบนชั้นโชว์ รู้สึกดีทุกครั้งที่พบชิ้นที่ตามหานานและเอามาวางคู่กับคอลเล็กชันอื่นๆ

เราเล่าให้ฟังแบบแฟนคลับตรง ๆ ว่า 'แบดเจอร์' มาจากซีรีส์โทรทัศน์เรื่อง 'Breaking Bad' — เขาไม่ใช่ตัวละครที่ดัดแปลงมาจากนิยายหรือคอมิกภายนอก แต่ถูกสร้างขึ้นมาเป็นพิเศษเพื่อหน้าที่ในโลกของซีรีส์นี้ เราเป็นคนชอบสังเกตบทบาทตัวประกอบที่มีเสน่ห์ และ 'แบดเจอร์' คือหนึ่งในนั้น: เป็นเพื่อนซี้ที่มีมุกฮา มีท่าทีลวก ๆ แต่ก็แฝงความเป็นคนทุ่มเทในแบบของตัวเอง การมีตัวละครแบบนี้ช่วยทำให้โลกในเรื่องมีมิติยิ่งขึ้น เพราะเขาเป็นเสียงที่คลายความตึงเครียดให้กับเหตุการณ์รุนแรงรอบ ๆ ตัวละครหลัก นักแสดงที่รับบทชื่อ Matt Jones เติมสีสันให้แบดเจอร์จนคนจดจำได้ง่าย เราเชื่อว่าการสร้างตัวละครแบบแบดเจอร์เป็นสิ่งที่วางกลยุทธ์มาแล้ว: เขาทำหน้าที่ทั้งเป็นตัวเชื่อมความเป็นมนุษย์ให้กับตัวละครอื่นและเป็นวัตถุสะท้อนความแตกต่างของโลกอาชญากรรมที่เรื่องนำเสนอ จุดสำคัญคือเขาเป็นของต้นฉบับจากทีมผู้สร้าง โดยมี Vince Gilligan เป็นคนกำกับทิศทางทั่วไปของซีรีส์ ดังนั้นถาคไหน ๆ ที่เห็นแบดเจอร์ ก็ต้องเข้าใจว่าเขาเกิดจากการแต่งบทและการคัดนักแสดงมากกว่าจะมาจากงานเขียนอื่นใด

คำตอบมันขึ้นกับงานที่คุณหมายถึงเลย — คำว่า 'ตัวแบดเจอร์' ปรากฏในสื่อหลายแบบ ดังนั้นถ้าพูดถึงฉากที่เป็นที่รู้จักมากที่สุด ผมมักนึกถึงเวอร์ชันภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่อง 'Fantastic Mr. Fox' ที่ตัวแบดเจอร์มีบทเป็นตัวละครรองที่โดดเด่นในฉากนั้น เสียงต้นฉบับของตัวแบดเจอร์ใน 'Fantastic Mr. Fox' พูดโดย Bill Murray ซึ่งเสียงทุ้มและมีบุคลิกเฉพาะทำให้บทนี้จำได้ง่าย พอเป็นเวอร์ชันพากย์ไทย มักจะเป็นนักพากย์ที่เลือกโทนเสียงใกล้เคียงกับต้นฉบับ แต่ชื่อคนพากย์ไทยจะแตกต่างกันไปตามสตูดิโอหรือการปล่อยฉบับดีวีดี/ทีวี — วัยรุ่นที่ชอบฟังพากย์ไทยมักจะจำเสียงนักพากย์ท้องถิ่นได้ดี แต่ต้องดูเครดิตเฉพาะฉบับเพื่อยืนยัน ส่วนตัวแล้ว ผมคิดว่ามันน่าสนุกตรงที่เสียงพากย์ไทยบางทีเติมสีสันให้ตัวละครได้อีกแบบหนึ่ง — บางครั้งเป็นเสียงทุ้มจริงจัง บางครั้งก็เพิ่มมุกเล็ก ๆ ให้ฉากตลก ฉะนั้นถ้าคุณหมายถึง 'ตัวแบดเจอร์' ใน 'Fantastic Mr. Fox' ควรเช็กเครดิตฉบับพากย์ไทยของแผ่นหรือไฟล์ปล่อยที่คุณดู เพราะชื่อคนพากย์อาจเปลี่ยนไปตามเวอร์ชัน

ย้อนกลับไปในปี 1939 แหล่งกำเนิดของ 'แบทแมน' อยู่ที่หน้ากระดาษของหนังสือการ์ตูนมากกว่าจะเป็นนิยายเล่มใดเล่มหนึ่ง โดยตัวละครปรากฏตัวครั้งแรกในฉบับที่เป็นที่รู้จักกันดีคือ 'Detective Comics' เล่มที่ 27 ซึ่งถูกวางจำหน่ายในเดือนพฤษภาคมปีนั้น ผู้สร้างที่มีชื่ออยู่ในประวัติศาสตร์คือ Bob Kane แต่รายละเอียดสำคัญหลายอย่าง—เช่นชุดคาแรคเตอร์ คำว่า 'Bruce Wayne' และฉากเบื้องหลังที่มืดมน—มีส่วนมาจาก Bill Finger ที่ถูกยกเครดิตอย่างเป็นทางการช้ากว่าที่ควรจะเป็น เรื่องราวต้นกำเนิดในฉบับดั้งเดิมให้ภาพชัดว่าแบทแมนถูกออกแบบมาเป็นฮีโร่แนวนักสืบที่ใช้ไหวพริบและอุปกรณ์มากกว่าพลังวิเศษ ความมืดและโทนโนอาร์ในงานเล่าเรื่องได้รับอิทธิพลจากนิยาย pulp อย่าง 'The Shadow' หรือฮีโร่หน้ากากยุคเก่าอย่าง 'Zorro' ทำให้ตัวละครมีมิติทั้งในแง่จิตวิทยาและสไตล์ภาพ ในช่วงหลายทศวรรษต่อมา บุคลิกและกรอบเรื่องของเขาเปลี่ยนไปตามยุคสมัย ทั้งการ์ตูนที่กลับไปสู่โทนดาร์กผ่านงานอย่าง 'Year One' และการตีความใหม่ๆ ที่ย้ำความเป็นนักสืบและความขัดแย้งภายในของตัวละคร ประสบการณ์การอ่านการ์ตูนเก่าๆ ของผมทำให้เห็นชัดว่าต้นกำเนิดแบบการ์ตูนเปิดพื้นที่ให้การตีความที่หลากหลาย—ตั้งแต่ฉบับที่เน้นบู๊ฉับไว จนถึงงานที่ฉายภาพความเศร้าของชายคนหนึ่งที่สูญเสียครอบครัว ความยาวของจักรวาลนี้ทำให้แบทแมนกลายเป็นไอคอนที่ถูกนำไปถ่ายทอดซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหนัง ทีวี และเกม แต่รากฐานทั้งหมดยังคงยืนอยู่บนก้าวแรกในหน้ากระดาษการ์ตูนของดีซี นี่แหละคือความน่าสนใจของตัวละคร: เกิดจากคอมิกส์แต่สามารถสะท้อนเรื่องราวแบบนิยายมืดได้ไม่รู้จบ ทำให้ยังคงเป็นตัวละครที่คุยกันได้ทุกยุคทุกสมัย

บทไหนที่เปลี่ยนไปมักสะท้อนว่าทีมสร้างซีรีส์อยากให้ผู้ชมเห็นภาพชัดขึ้นมากกว่าการอ่านเวอร์ชันหนังสือ ซึ่งในกรณีของ 'แบดเจอร์' ทำให้ความละเอียดเชิงจิตวิทยาในหนังสือต้องถูกถ่ายทอดด้วยภาพและดนตรีแทนบทบรรยายยาว ๆ ในฉบับหนังสือ จุดเด่นคือการเข้าถึงความคิดภายในของตัวละคร—ฉันมักจะชอบส่วนที่เล่าโมเมนต์เงียบ ๆ ในหัวของตัวเอก เพราะมันให้สีสันและเหตุผลเบื้องหลังการตัดสินใจ แต่เมื่อมาเป็นซีรีส์ ทีมงานมักเลือกขยายฉากที่เป็นภาพหรือเพิ่มเหตุการณ์เสริมเพื่อสร้างความต่อเนื่องระหว่างตอน ทำให้บางบทที่ในหนังสืออ่านแล้วรู้สึกเป็นการต่อตัวเองกลับกลายเป็นเหตุการณ์ที่มีแอ็กชันหรือบทสนทนา สุดท้ายฉันคิดว่าสิ่งที่เปลี่ยนมากที่สุดคือโทนและจังหวะ หนังสืออาจคงความเงียบและความชวนคิดไว้ได้ยาว แต่ซีรีส์ต้องรักษาการมีส่วนร่วมของผู้ชมต่อเนื่อง จึงมักเน้นการผลักดันพล็อตให้เด่นขึ้น บทบาทของตัวประกอบบางตัวถูกขยายจนกลายเป็นจุดขาย ทั้งนี้ถ้าชอบอ่านเพื่อเข้าใจภายในใจตัวละครให้เลือกหนังสือ แต่ถ้าอยากเห็นโลกของ 'แบดเจอร์' มีชีวิต พากย์เสียงและวิชวลที่จับต้องได้ ซีรีส์ก็ตอบโจทย์ดี

คำว่า 'รยฟก' อ่านครั้งแรกก็ทำให้ยิ้มได้ เพราะมันดูเหมือนรหัสลับมากกว่าจะเป็นชื่อตัวละครจากนิยายหรือการ์ตูน ในมุมมองของแฟนผู้คลุกคลีเรื่องเทคโนโลยีและของเล่นสื่อบันเทิง ผมมองว่า 'รยฟก' แท้จริงแล้วไม่ใช่ต้นกำเนิดจากหนังสือหรือมังงะใด ๆ แต่มันมักเกิดจากการพิมพ์ภาษาอังกฤษบนคีย์บอร์ดที่ตั้งค่าเป็นภาษาไทย ผลลัพธ์ที่ออกมาก็เลยเป็นการเรียงตัวอักษรที่ดูใจเต้นเหมือนชื่อแฟนตาซี โดยความจริงแล้วคำนี้มักสัมพันธ์กับคำว่า 'iPad' ในภาษาอังกฤษ ซึ่งทำให้มันเป็นเรื่องของการพิมพ์ผิดมากกว่าตัวละครที่มีเรื่องเล่า เมื่อเปรียบเทียบกับชื่อไอคอนในวรรณกรรมอย่าง 'Harry Potter' หรือฮีโร่จากมังงะที่มีที่มาชัดเจน ความต่างคือ 'รยฟก' ไม่มีจักรวาล เบื้องหลัง หรือบทบาทเฉพาะเจาะจงในเนื้อเรื่องใด ๆ มันเป็นแค่ผลผลิตของนิ้วที่พิมพ์เร็วและตั้งค่าภาษาไม่ตรงกันเท่านั้น นี่เลยเป็นเหตุผลว่าทำไมเวลาเจอคำแบบนี้ ควรมองเป็นความผิดพลาดทางพิมพ์มากกว่าการตามหาที่มาจากงานสร้างสรรค์

บอกเลยว่าคอสเพลย์ตัวแบดเจอร์เป็นโปรเจ็กต์ที่ทั้งท้าทายและสนุก เพราะต้องบาลานซ์ระหว่างความสมจริงของลายขนกับความเคลื่อนไหวของร่างกาย ฉันมักเริ่มจากการตัดสินใจว่าจะทำแบบสัตว์จริง (realistic) หรือแบบตัวการ์ตูน/แอนโธโรพอเมอร์ฟิก (anthro) เพราะสองแบบนี้ต้องใช้เทคนิคต่างกัน เช่น แบบ realistic เน้นการจัดแพทเทิร์นขนและโครงหน้าที่ทำให้ดูเหมือนสัตว์จริง ขณะที่แบบ anthropomorphic ให้พื้นที่มากขึ้นสำหรับการใส่ชุด เสื้อผ้า และการแสดงอารมณ์ ถ้าชอบแรงบันดาลใจแบบคลาสสิก แนะนำหาภาพอ้างอิงจากผลงานอย่าง 'Redwall' หรือฉากตัวแบดเจอร์จาก 'The Wind in the Willows' เพื่อศึกษารูปทรงใบหน้า ลายขาวดำบนหน้าซึ่งเป็นเอกลักษณ์ และความหนาแน่นของขนรอบคอและหลัง แผนการทำจริงๆ ฉันมักแบ่งงานเป็นสามส่วนใหญ่: หัว/ใบหน้า ร่างกาย และมือเท้า/หาง สำหรับหัว ถ้าอยากได้มิติและการเคลื่อนไหว ลองใช้ฐานฟองน้ำหรือโฟมคาร์ฟติ้งขึ้นรูปแล้วเคลือบผิวด้วยผ้าคลุมหรือขนเทียม ตัดลายหน้าด้วยความระมัดระวังให้แถบดำ-ขาวตรงตามอ้างอิง ใส่ตาข่ายหรือวัสดุโปร่งแสงตรงตำแหน่งดวงตาเพื่อให้มองเห็นได้ ส่วนปากถ้าจะให้ขยับได้จริง ๆ ใช้โครงภายในที่ยึดกับชุดหรือใช้วัสดุแบบยืดแล้วปะผิวขนทับก็ช่วยได้ สำหรับร่างกาย การเลือกขนเทียมคุณภาพดีสำคัญมาก ลายขนควรคำนึงทิศทางการปักขนเพื่อให้เวลาขยับดูเป็นธรรมชาติ และเพิ่มฟองน้ำหรือวัสดุเสริมภายในช่วงอกและไหล่เพื่อให้ทรงคงสัดส่วนสั้นและตันแบบแบดเจอร์ ส่วนหางไม่ยาวมากแต่ควรนิ่ม มีแกนภายในเพื่อจัดทรง มือและเท้าสามารถทำเป็นถุงมือ/รองเท้าพร้อมแผ่นรองนิ้วและเล็บปลอมจากโฟมเคลือบเรซิน การแต่งรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เลยคือหัวใจของความเหมือนต้นฉบับ ฉันมักลงสีเงาอ่อนๆ รอบจมูก เติมขนสั้นรอบแก้ม และติดหนวดด้วยเส้นใสอย่าง monofilament เพื่อให้ได้ซิลูเอตที่ชัดเจน นอกจากนี้อย่าลืมเรื่องความสบายและการใช้งานจริง ๆ เช่น ช่องซิปแบบซ่อนที่เข้าถึงด้านในได้ง่าย สำหรับของเหลือใช้หรือความร้อนแนะนำให้ใส่ช่องระบายอากาศใต้แขนหรือพัดเล็ก ๆ แบบชาร์จไฟ และเตรียมชุดซ่อมฉุกเฉินติดตัวไปด้วย เพราะขนเทียมบางจุดอาจหลุดได้ ข้อสุดท้ายคือการฝึกท่าทางเดินแบบแบดเจอร์ ซึ่งมักจะค่อนข้างมั่นคง ไหล่กว้างเล็กน้อยและก้าวสั้น ๆ การแสดงท่าทางจะทำให้คอสเพลย์ดูสมบูรณ์ยิ่งขึ้น โดยรวมแล้วการคอสเพลย์ตัวแบดเจอร์เป็นงานที่ผสมทั้งงานฝีมือ การออกแบบและการแสดง ฉันชอบความท้าทายตรงที่ต้องทำให้ตัวละครมีบุคลิกจากรายละเอียดเล็ก ๆ เช่นรูปทรงหน้าหรือวิธีเดิน ใครที่ชอบงานละเอียดและการทดลองวัสดุจะสนุกมากกับโปรเจ็กต์นี้ ส่วนตัวแล้วทุกครั้งที่ได้ใส่ชุดแบดเจอร์แล้วเดินไปรอบ ๆ งาน ฉันรู้สึกเหมือนได้สวมบทบาทเป็นสิ่งมีชีวิตตัวหนึ่งจริง ๆ และนั่นทำให้การทำงานหนักทุกอย่างคุ้มค่ามาก