ทำไมราโชมอน และเรื่องสั้นอื่นๆ ถึงเป็นคลาสสิก

เรื่อง 'ราโชมอน' ของอะคูตะงาวะ ริวโนะสุเกะ เป็นงานคลาสสิกที่ท้าทายแนวคิดเรื่องความจริงและความทรงจำ ตัวเรื่องเล่าถึงเหตุการณ์ฆาตกรรมผ่านคำให้การของหลายบุคคล แต่ละเวอร์ชันขัดแย้งกันจนไม่อาจแยกแยะได้ว่าอะไรคือความจริง สิ่งที่สะท้อนจากเรื่องนี้คือธรรมชาติของมนุษย์ที่มักบิดเบือนความจริงเพื่อปกป้องตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นโจรที่อ้างว่าฆ่าเพราะถูกยั่วยุ หรือภรรยาที่บอกว่าโดนข่มขืนจนต้องฆ่าสามีเอง งานชิ้นนี้ชวนให้ตั้งคำถามว่าความจริงสัมบูรณ์มีจริงหรือ หรือมันเป็นแค่เรื่องเล่าที่ต่างคนต่างสร้างขึ้นมา เรื่องสั้นอื่นๆ ของอะคูตะงาวะอย่าง 'In a Grove' หรือ 'The Nose' ก็เล่นกับแนวคิดคล้ายๆ กัน คือการมองมนุษย์ผ่านเลนส์ของความไม่สมบูรณ์แบบและความหลงผิด

ความแตกต่างที่ชัดเจนที่สุดระหว่าง 'ราโชมอน' กับงานสมัยใหม่คือการเล่าเรื่องหลายมุมมองที่ทับซ้อนกันอย่างซับซ้อน ถ้าเปรียบเทียบกับซีรีส์อย่าง 'Westworld' ที่ใช้เทคนิคคล้ายกัน แต่ราโชมอนทำได้ละเอียดลออมากกว่าในยุคที่ยังไม่มีเทคโนโลยีช่วยเล่าเรื่อง สิ่งที่ประทับใจคือวิธีที่อากุตะงาวะเล่นกับแนวคิดเรื่องความจริงสัมพัทธ์ โดยไม่จำเป็นต้องใช้เอฟเฟกต์ภาพหรือเพลงประกอบแบบงานปัจจุบัน แค่ตัวละครสี่คนเล่าเหตุการณ์เดียวกันสี่แบบก็สร้างความสั่นสะเทือนได้แล้ว ความเรียบง่ายที่ทรงพลังแบบนี้หายากในยุคที่ทุกเรื่องต้องใส่ CGI เต็มจอ

มีคนวิเคราะห์ 'ราโชมอน' ไว้หลากหลายมุมมองจริงๆ นะ บางคนมองว่าเรื่องนี้สะท้อนความจริงที่ไม่มีอะไรแน่นอน เพราะแต่ละคนเล่าเหตุการณ์เดียวกันแต่กลับแตกต่างกันไปหมด มันทำให้ฉันนึกถึงตอนที่เพื่อนๆ ทะเลาะกัน แล้วแต่ละคนก็อธิบายเหตุการณ์คนละแบบ มันช่างน่ากลัวที่ความจริงอาจถูกบิดเบือนได้ง่ายๆ แค่จากมุมมองของคนคนหนึ่ง ส่วนตัวชอบการตีความที่ว่าเรื่องนี้เป็นเหมือนกระจกสะท้อน人性ของมนุษย์ เราต่างอยากเป็นพระเอกในเรื่องของตัวเอง แม้จะทำผิดก็ยังพยายามหาเหตุผลให้การกระทำนั้นดูดีขึ้น นี่แหละที่ทำให้ 'ราโชมอน' ยังคงเกี่ยวข้องกับสังคมปัจจุบันแม้เวลาจะผ่านไปนาน

เคยเจอหนังสือรวมเรื่องสั้นของรามุนโจ อากูตางาวะที่ชื่อ 'Rashomon and Other Stories' ไหม? เป็นหนังสือที่แปลเป็นไทยแล้วอ่านง่ายมาก แต่ให้อารมณ์เหมือนถูกลากเข้าไปในโลกของความคลุมเครือทางศีลธรรม พออ่านจบแต่ละเรื่องต้องนั่งคิดต่ออีกนาน เรื่อง 'Rashomon' เองไม่ได้ยาว แต่สร้างความกดดันได้อย่างน่าทึ่ง ด้วยบรรยากาศเมืองเก่าที่กำลังผุพัง กับตัวละครที่ต้องต่อสู้ระหว่างความอยู่รอดกับศีลธรรม ส่วนเรื่องอื่นอย่าง 'In a Grove' ที่เป็นต้นแบบของหนังดังก็เจ๋งไม่แพ้กัน มันตั้งคำถามว่าความจริงเป็นสิ่งสัมพัทธ์จริงๆ หรือเปล่า

ความน่าทึ่งของ 'ราโชมอน' และเรื่องสั้นแนวเดียวกันคือการท้าทายแนวคิดเรื่อง 'ความจริงเดียว' แบบเดิมๆ เวลาได้อ่านหรือดูงานแนวนี้ จะรู้สึกเหมือนถูกโยนเข้าไปในวงเวียนแห่งความทรงจำที่แต่ละตัวละครเล่าซ้ำเรื่องเดียวกัน แต่กลับได้ฉากต่างกันโดยสิ้นเชิง เทคนิคการเล่าแบบหลายมุมมองนี้ไม่ใช่แค่สร้างความลึกลับ แต่สะท้อนปรัชญาลึกว่าความจริงมักถูกกรองผ่านประสบการณ์ส่วนตัว ตัวอย่างที่ชอบคือตอนที่คนตัดไม้กับโจรใน 'ราโชมอน' เล่าเหตุการณ์เดียวกันแต่กลับเห็นฝ่ายตัวเองเป็นเหยื่อเสมอ มันทำให้ฉุกคิดว่าบางทีมนุษย์อาจโกหกตัวเองก่อนจะโกหกคนอื่นด้วยซ้ำ

ถ้าเป็นคนที่ชอบอ่านวรรณกรรมคลาสสิกแบบดิจิตอล ลองเข้าไปที่เว็บไซต์ 'Project Gutenberg' ได้เลยนะ มี 'In a Grove' ซึ่งเป็นเรื่องสั้นต้นแบบของ 'Rashomon' อยู่ในนั้นด้วย รวมถึงงานเขียนอื่นๆ ของอากุตางาวะ ริวโนสุเกะ ที่เป็นสาธารณสมบัติแล้ว ส่วนนักอ่านที่อยากได้ประสบการณ์การอ่านแบบมีภาพประกอบหรือการตีความใหม่ ลองหาหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ในร้านเช่น Amazon Kindle หรือ Google Play Books บางครั้งมีงานแปลและงานวิจารณ์ที่น่าสนใจแถมมากับตัวเรื่องด้วย การได้เห็นมุมมองจากนักวิชาการหรือนักวิจารณ์ทำให้เรื่องสั้นคลาสสิกอย่าง 'Rashomon' กลายเป็นอะไรที่ลึกซึ้งขึ้นเยอะ

เรื่อง 'ราโชมอน' ของอากุตagawa ริวโนสึเกะโด่งดังมากจาก adaptation ของคูโรซาวะ อากิระในปี 1950 ที่เปลี่ยนโฉมวงการภาพยนตร์ไปเลย ยิ่งไปกว่านั้นยังมีละครเวทีมากมายที่ดัดแปลงจากเรื่องนี้ บางเวอร์ชันก็เน้นการแสดงแบบคะบูกิ ส่วนบางเรื่องก็ทำเป็นละครสมัยใหม่ด้วย นอกจากนี้ ยังมีเกมแนว visual novel ที่ใช้ธีม 'ราโชมอน' ในการเล่าเรื่องแบบหลายมุมมอง อย่างเช่น 'The Sekimeiya: Spun Glass' ที่ให้ผู้เล่นต้องไขคดีจากคำให้การที่ขัดแย้งกัน ตรงนี้แหละที่ทำให้เห็นว่าประเด็นเรื่องความจริงที่สัมพัทธ์ยังคงดึงดูดคนยุคใหม่ได้เสมอ ส่วนเรื่องสั้นอื่นๆ ของอากุตagawa ก็มี adaptation น่าสนใจ เช่น 'In a Grove' ที่ถูกดัดแปลงเป็นตอนหนึ่งในซีรีส์อนิเมะ 'Ayakashi: Japanese Classic Horror' แถมยังมี manga หลายเรื่องที่หยิบเอาโครงสร้างการเล่าเรื่องแบบนี้ไปใช้อย่างสร้างสรรค์

เรื่องสั้น 'ราโชมอน' เขียนโดยอาคุตากาวะ ริวโนะสุเกะ และผมมักจะนึกถึงภาพประตูเมืองเก่า ๆ กับชายคนหนึ่งที่กำลังตัดสินใจเรื่องศีลธรรมเมื่ออ่านมัน บทแรกของความคิดผมเกี่ยวกับเรื่องนี้คือความเรียบง่ายที่แฝงด้วยความขมขื่น: เรื่องเล่ามุ่งไปที่ชายคนหนึ่งซึ่งหลบฝนใต้ประตูเมือง 'ราโชมอน' ในยามที่สังคมเต็มไปด้วยความยากจนและจริยธรรมที่สั่นคลอน ตัวละครต้องเผชิญกับการเลือกที่ไม่สวยงาม—จะขโมยหรือจะอดตาย—และการตัดสินใจนั้นสะท้อนภาพรวมของมนุษย์ในภาวะกดดัน ผมรู้สึกว่าภาษาและโทนของผู้เขียนทำให้ฉากเล็ก ๆ นี้กลายเป็นบททดลองทางศีลธรรมที่ชวนให้คิด การวางบรรยากาศโดยใช้สถานที่เดียวและเหตุการณ์เล็ก ๆ ทำให้ประเด็นความถูกผิดและความอยู่รอดชัดเจนขึ้น ผมเชื่อว่าความยาวสั้นของเรื่องไม่ได้ลดพลัง แต่มันกลับเป็นคมที่ตัดให้เห็นความจริงว่าคนธรรมดาเผชิญกับทางเลือกที่โหดร้ายได้อย่างไร เรื่องนี้ยังกลายเป็นแรงบันดาลใจให้ผลงานอื่น ๆ นำแนวคิดความคลุมเครือทางศีลธรรมไปต่อยอด ซึ่งผมมักจะคิดว่านั่นคือเหตุผลว่าทำไม 'ราโชมอน' ถึงยังคุกรุ่นอยู่ในหัวคนอ่านตลอดมา

มีหนังสือแปลไทยของ 'ราโชมอน' แน่นอน! ก่อนหน้านี้เคยอ่านฉบับแปลที่สำนักพิมพ์สมิตจัดพิมพ์ไว้ ผมชอบวิธีที่นักแปลถ่ายทอดบทสนทนาแบบฉับพลันของอะคุตะงะวะ ทำให้รู้สึกเหมือนอยู่ท่ามกลางละครโรงเล็กๆ การันตีว่าภาษาไทยในเล่มนั้นลื่นไหลมาก แถมมีคำอธิบายเชิงวรรณกรรมท้ายเรื่องช่วยให้เข้าใจบริบททางวัฒนธรรมญี่ปุ่นยุคไทโชด้วย เรื่องสั้นอื่นๆ เช่น 'ในป่าช้า' หรือ 'กำแพงแห่ง地狱' ก็มีแปลเช่นกัน ในฐานะคนที่ตามอ่านผลงานอะคุตะงะวะมานาน เจอทั้งรูปแบบหนังสือปกอ่อนเดี่ยวๆ และแบบรวมเล่ม พิมพ์ซ้ำมาหลายรอบแล้ว แต่ละสำนักพิมพ์ก็มีจุดเด่นต่างกัน บางเล่มเน้นการออกแบบปกที่ทันสมัย บางเล่มเน้นเชิงอรรถละเอียด