ฉันมองว่า 'เวลา' ใน 'the boy next world' ทำหน้าที่สองอย่างพร้อมกัน: เป็นภูมิทัศน์ที่ตัวละครต้องเดินทางผ่าน และเป็นกระจกที่สะท้อนการเติบโตภายในของพวกเขา ฉากจดหมายฉบับสุดท้ายที่ตัวละครหนึ่งเขียนถึงตัวเองในอีกฟองเวลาคือฉากที่ฉันคิดว่าอธิบายแนวคิดนี้ได้ดี มันไม่ได้เปลี่ยนแค่เหตุการณ์ในอดีต แต่เปลี่ยนความหมายของความทรงจำที่เชื่อมคนสองคนข้ามกาลเวลา