Novel & Cerita ข้ามเวลาไปอดีต

ใบหม่อนพูดด้วยความเป็นห่วง "ขอบใจพวกเธอมานะที่ซื้อของมาเยี่ยม" "เดี๋ยวทุกอย่างก็ผ่านไปเหลือเป็นเพียงอดีต..คนเราเดินไปข้างหน้าเสมอ"จ้ะจ๋าพูดให้กำลังใจเพื่อน

เสียงของหมอทำให้หญิงสาวรู้ว่าสิ่งที่เธอสงสัยอยู่มันคือความจริงไม่ใช่ความฝัน ถึงจะยังสับสนอยู่แต่ถ้านี้เป็นเรื่องจริงที่อุบัติเหตุรถที่เธอนั่งพลิกคว่ำ ทำให้เธอย้อนกลับมาในอดีตอีกครั้งอย่างน่าเหลือเชื่อ “ค่ะ คุณหมอ” เธอรับปากหนักแน่นว่าจะเข้มแข็งและดูแลตัวเองอย่างดี นาทีนี้ภริตามั่นใจแล้วว่าตนเองได้พรหรืออำนาจบางอย่างให้หวนสู่อดีต เพื่อแก้ไขบางอย่างอีกครั้ง

ตกเย็นวันนั้นเสี่ยวเหอกลับมานอนที่ห้องของตัวเอง หลังจากนั้นนางไม่เคยฝันถึงช่วงเวลาที่ชิงถิงและพี่สาวถูกแทงอีกแม้สักครั้งเดียว นางค้นพบว่าทุกครั้งที่นางเดินทางข้ามเวลาคือช่วงเวลาที่ตัวเองหลับ สถานที่ตอนหลับและตอนตื่นเป็นสถานที่เดียวกัน เพียงแต่เป็นคนละช่วงเวลา หากนางนอนอยู่ บนเตียงของตัวเองก็จะตื่นบนเตียงของตัวเอง และย้อนเวลาไปมาตั้งแต่อายุยังน้อยจนถึงอายุช่วงที่ยังอยู่ในบ้านของท่านพ่อ

วันเวลาผันผ่านไปเรื่อย ๆ อย่างรวดเร็วให้รู้สึกพิศวงเป็นอย่างยิ่ง กาลเวลากลืนกินหนึ่งชั่วยามก่อนหน้าใหกลายเป็นอดีต กลืนกินหนึ่งเค่อก่อนให้เป็นสิ่งที่ไม่หวนกลับมาอีก แม้ว่าสวรรค์จะมอบโอกาสให้หวนคืนมาสู่อดีตแต่ก็ใช่ว่าจะย้อนกลับไปได้ทุกช่วงเวลาดั่งใจคิด...โอกาสจาก สวรรค์ไม่แน่ว่าอาจจะมีเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น

นางเอ่ยถามด้วยความงุนงง เซียนหนุ่มโบกพัดไปมาพลางทำหน้าอ่อนอกอ่อนใจพร้อมเอ่ยตอบกลับไป “ก็เวลาเดินทางในแต่ละช่วงเวลาไม่เหมือนกัน พัดที่ข้าโบกสะบัดแต่ละครั้งหมายถึงเวลาที่ข้ามไป หรือย้อนไปหรือแม้แต่เดินหน้า เมื่อครู่อยู่บนเครื่องบินก็จริงดั่งที่เจ้าเห็น เมื่อข้าโบกพัดไปมาก็เ ท่ากับเวลาเดินหน้ามาอยู่ในเหตุการณ์อนาคตนับจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ที่ผ่านมาไง ที่นี่เข้าใจหรือยัง... จะรีบทำอะไรจงรีบเข้าเถิด ชักช้าจะกลับไม่ทันเหตุการณ์ที่ควรจะเป็น”

ผมเอ่ยถามพี่เข้มต่ออย่างสงสัย เพราะพี่เข้มบอกว่าผมย้อนอดีตมาอยู่ในภพของผมพร้อมๆกับพวกตำรวจและคนที่ทรยศแผ่นดินพวกนี้ที่มันเกือบจะไม่เหลือซากเพราะถูกเสือกัดกิน แต่ที่ผมสงสัยคือผมย้อนอดีตข้ามมาที่นี่ได้ยังไงมันเกิดอะไรขึ้นกับกาลเวลาและการหมุนรอบๆตัวของโลกงั้นเหรอ มันเกิดปราก ฏการณ์อะไรทำไมมันช่างเหลือเชื่อและน่าอัศจรรย์ใจได้ขนาดนี้

ีวัยเพียง15หนาว ซูหนี่ว์ยังคงติดใจสงสัยกับเหตุการณ์เมื่อวาน ทำไมเครื่องปรุงถึงโผล่มา พอใช้เสร็จก็หายไปแปลกจริงๆ งั้นลองดูหน่อยก็แล้วกัน ซูหนี่ว์อยากได้แปรงสีฟันและยาสีฟัน เพราะแปรงในยุคนี้ไม่ถูกใจนางเสียเลย แต่ก็ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้น จึงตัดสินใจเดินไปหลังฉาก เ พื่อจัดการเปลี่ยนชุดแต่สายก็เหลือบไปเห็น แปรงสีฟันและยาสีฟันวางอยู่ข้างอ่างอาบน้ำ ทะลุมิติมาจริงๆ สินะ หมายความว่าหากนางนึกอยากได้อะไร ของก็จะโผล่มา พอใช้เสร็จก็จะหายไป แต่ทำไมถึงต้องหายไปด้วย เพราะนางก็ต้องใช้ทุกวัน อันนี้คงต้องหาคำตอบอีกที

ที่เธอชอบอ่านหรอกหรือ ทะลุมิติมาอยู่ในร่างสาวน้อยพร้อมระบบเส็งเคร็งยุค 70 เป็นนิยายทะลุมิติจากปัจจุบันมายุคอดีตหรือก็คือสถานการณ์เหมือนเธอในตอนนี้ ต่างกันตรงที่อีกฝ่ายมีระบบติดตัวมาที่เจ้าตัวชอบเรียกว่าระบบเส็งเคร็ง ส่วนของเธอมีมิติว่างเปล่าและจากที่อ่านมาเธอย้อนมาก่อนอีก� �่ายเป็นสิบปี แต่ถ้าหล่อนได้ย้อนเวลามาในยุคเดียวกันตอนนั้นทั้งสองจะอายุสิบห้าปีพอดี

“คิดได้ แต่เป็นไปไม่ได้ หนูก็รู้นี่นาว่าเวลาไม่เคยเดินย้อนกลับหลัง มีแต่เดินไปข้างหน้า เรากลับไปอดีตไม่ได้แต่เราเตรียมตัวรับมือกับอนาคตได้ แต่อะไรก็ไม่สำคัญเท่ากับการที่เราได้ใช้ชีวิตในปัจจุบันให้มีความสุขที่สุดนะลูก” “หนูรู้ค่ะ แต่ตอนนี้ถ้ามีพรวิเศษสักข้อมาให้เลือก หนูก็จะขอก

“โธ่.. หนูพุกอย่าคิดมากนะ หมามุ่ยลืมมันไปหมดแล้ว เรากลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้ แต่ทำปัจจุบันให้ดีได้นี่นา แล้วหนูพุกของหมามุ่ยก็ทำปัจจุบันได้ดีที่สุดแล้ว” พิธานยิ้มแก้มแทบปริ ภรรยาของเขาช่างน่ารักเหลือเกิน มณีมันตราพูดถูก อดีตเป็นสิ่งที่ย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้ แต่เราสามารถเ อาความผิดพลาดในอดีตมาเป็นบทเรียนเพื่อจะเตือนไม่ให้ปัจจุบันทำผิดอีก คนเราต้องเดินไปข้างหน้าไม่ใช่ย่ำอยู่กับที่หรือก้าวถอยหลัง “ครับผม ขอบคุณนะหมามุ่ย”