นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์ เพลงประกอบหนังของเขามีใครบ้าง

เพลงประกอบของ 'Mary Is Happy, Mary Is Happy' มีเสน่ห์แบบเด็กๆ แต่คมในรายละเอียด ซึ่งทำให้ฉากเล็กๆ ในหนังดูมีชีวิตขึ้นมาทันที ดนตรีในเรื่องมักเป็นชิ้นสั้น ๆ เสียงกีตาร์แหบเล็ก ๆ หรือซินธ์เบา ๆ ที่คลอไปกับบทพูดที่มาตามจังหวะทวิตเตอร์แบบหนัง ทั้งบรรยากาศสนุกแต่นุ่มนวล เมโลดี้ไม่พยายามยัดความยิ่งใหญ่ แต่กลับจับความเปราะบางของตัวละครได้ดี ฉากเดินกลับบ้านใต้แสงไฟถนนที่ดูธรรมดา กลับมีความอบอุ่นจากซาวด์แทร็กที่เหมือนบอกว่าความเรียบง่ายก็พอจะทำให้ความทรงจำติดตาได้ ส่วนตัวแล้วเพลงของหนังนี้เป็นประตูเข้าสู่โลกของผู้กำกับสำหรับฉัน เพราะมันสอนให้รู้จักการใช้เพลงเป็นบทสนทนากับภาพ มากกว่าจะเป็นประกายให้หวือหวา เสียงเล็กๆ ในบางฉากยังคงติดหูฉันอยู่ และมักจะนึกถึงตอนที่หนังจบด้วยความเงียบแล้วเพลงค่อยๆ จางไปช้าๆ นั่นแหละทำให้ผมยังคิดถึงหนังเรื่องนี้อยู่เสมอ

พูดตรง ๆ เลยว่านวพลใน '36' ทำให้ผมหลงรักการสังเกตรายละเอียดเล็ก ๆ ของชีวิตประจำวันมากขึ้น ฉากที่ยังฝังใจคือการจับช่วงเวลาเงียบ ๆ ระหว่างตัวละครสองคนโดยไม่ต้องอธิบายซ้ำ ๆ อย่างฟุ่มเฟือย ทำให้บทบาทของเขาโดดเด่นไม่ใช่เพราะความหวือหวา แต่เพราะการเลือกให้คนดูได้หายใจไปพร้อมกับตัวละคร ผมรู้สึกว่าเขาเชื่อใจผู้ชมมากพอที่จะปล่อยพื้นที่ว่างให้ความหมายงอกเงย การเล่าเรื่องแบบนี้บอกอะไรหลายอย่างเกี่ยวกับมุมมองของนวพล—เขาเป็นคนสนใจมิติความเปราะบางของมนุษย์และไม่กลัวจะใช้จังหวะภาพกับซาวด์เพื่อสร้างอารมณ์ นั่นทำให้งานของเขาใน '36' เป็นภาพยนตร์ที่เหลือบเห็นความจริงเล็ก ๆ ในชีวิตและค่อย ๆ ส่งผลต่อความคิดของคนดูมากกว่าทิ้งความตื่นเต้นแบบชั่วคราว

น่าแปลกใจจริงๆ ว่าการค้นหาผลงานของผู้กำกับที่มีสไตล์ชัดเจนอย่างนวพล ธำรงรัตนฤทธิ์ ทำให้ฉันหลงรักหนังไทยอิสระมากขึ้นเรื่อยๆ — ฉันติดตามผลงานของเขาตั้งแต่ช่วงหนังสั้นจนถึงหนังยาว และสิ่งที่เด่นชัดคือความกล้าที่จะทดลองรูปแบบการเล่าเรื่องและภาษาภาพยนตร์ ฉันมักเริ่มพูดถึงชื่อที่คนไทยรู้จักกันดีอย่าง 'Mary Is Happy, Mary Is Happy' เพราะนี่เป็นหนึ่งในผลงานที่ช่วยผลักดันชื่อเสียงของนวพลให้เป็นที่รู้จักในวงกว้าง หนังเรื่องนี้มีวิธีเล่าเรื่องที่ไม่ธรรมดา มันสร้างจากทวีตของใครสักคนแล้วนำมาต่อเป็นเรื่องราว เหมือนเป็นบททดลองเชิงวรรณกรรมที่กลายเป็นภาพยนตร์ แล้วก็มีจังหวะความเป็นชีวิตประจำวันที่เรียบง่ายแต่จับใจ คนดูจะได้เห็นการเล่นกับสื่อสังคม การสื่อสาร และความไม่แน่นอนของตัวละครแบบที่นวพลถนัด ฉันยังชอบว่าเขาลองทำงานหลากหลายรูปแบบ นวพลมีส่วนร่วมในโปรเจกต์รวมเรื่องอย่าง 'Die Tomorrow' ซึ่งเป็นชุดหนังที่ดัดแปลงจากหนังสือแนวคิดเรื่องความไม่แน่นอนของชีวิต ทำให้เราเห็นมุมมองของเขาทั้งในฐานะผู้กำกับตอนสั้นและในฐานะผู้เล่าเรื่องแบบกระชับ ในอีกด้านหนึ่ง หนังยาวที่หลายคนจดจำได้เป็นอีกชิ้นคือ 'Heart Attack' (ที่บางคนจะเห็นชื่อภาษาอังกฤษว่า 'Freelance') ซึ่งแสดงให้เห็นว่าผู้กำกับไม่ยึดติดกับแนวทางเดิมๆ แต่พร้อมจะเข้าไปสัมผัสความเป็นสากลและดราม่าที่เข้าถึงคนทั่วไปได้ด้วย ฉันเชื่อว่าความสำคัญของนวพลไม่ได้อยู่แค่ที่รายชื่อหนัง แต่คือทิศทางการทดลองในภาษาหนังที่เขานำเสนอ ไม่ว่าจะเป็นหนังสั้น งานโฆษณา มิวสิกวิดีโอ หรือภาพยนตร์ยาว เขามักใส่ไอเดียเล็กๆ ที่ทำให้ฉากธรรมดาดูน่าสนใจ และทำให้คนดูชวนคิดต่อ นอกจากนี้ยังมีผลงานอีกหลายชิ้นของเขาที่เป็นหนังสั้นและงานร่วมมือในโปรเจกต์ต่างๆ ซึ่งคนที่สนใจควรตามดูเพื่อเห็นพัฒนาการด้านสไตล์และธีมของเขาตลอดเวลา สุดท้ายแล้ว ความเป็นแฟนคนหนึ่งบอกได้เลยว่าการตามผลงานของนวพลเป็นการเดินทางที่คุ้มค่า ผมชอบวิธีที่เขาไม่กลัวจะทดลองและไม่ยึดติดกับสูตรสำเร็จ ทุกครั้งที่ดูงานของเขารู้สึกเหมือนเปิดหน้ากระดาษเปล่าแล้วถูกเชิญให้เติมเรื่องราวเอง — เป็นประสบการณ์ที่เรียบง่ายแต่มีพลัง และนั่นแหละคือเสน่ห์ที่ทำให้ติดตามผลงานของเขาต่อไปอย่างไม่รู้เบื่อ

รายชื่อหนังที่ผมมักจะหยิบเล่าให้เพื่อนฟังมี 'Mary Is Happy, Mary Is Happy' เป็นเรื่องแรกเลย หนังเรื่องนี้มีวิธีเล่าแปลกและน่ารัก — บทที่ดึงมาจากทวีตจริง ๆ ทำให้จังหวะการเล่าเป็นเหมือนการสะกิดความทรงจำรายวันของตัวละคร ฉันชอบความไม่ตั้งใจแต่ซึ้งตรงมุมเล็ก ๆ ของมัน มุมกล้องกับการตัดต่อทำให้ความเรียบง่ายมีเสน่ห์เฉพาะตัว และฉากที่ตัวเอกค่อย ๆ เติบโตจากความเฉยเมยเป็นการตระหนักรู้เล็ก ๆ ทำให้รู้สึกเชื่อมโยงได้ง่าย การดู 'Mary Is Happy, Mary Is Happy' ครั้งแรกทำให้ฉันหัวเราะกับความธรรมดา แต่หลังจากนั้นก็เหลือความละมุนและบางครั้งก็น้ำตาซึม เป็นหนังที่ผมแนะนำให้คนอยากเห็นมุมมองใหม่ ๆ ของการเล่าเรื่องในวงการหนังไทย เพราะมันไม่พยายามยิ่งใหญ่ แต่ฉันคิดว่ามันคงอยู่ในความทรงจำของคนที่ชอบหนังเงียบ ๆ แบบมีรายละเอียดเล็ก ๆ มากกว่า

ในมุมมองของแฟนหนังคนหนึ่งที่ตามงานของเขามาตั้งแต่เรื่องแรก ความโดดเด่นของสไตล์การกำกับของนวพล ธำรงรัตนฤทธิ์อยู่ที่การจับจังหวะชีวิตประจำวันที่ดูธรรมดาให้กลายเป็นสิ่งที่น่าจับตามองและคิดต่อ ผมชอบที่เขาไม่พยายามยัดความหมายหรือความอลังการใส่ฉาก แต่เลือกใช้มุมมองใกล้ตัว ใช้ภาพนิ่งและช็อตยาวสลับกับการตัดต่อที่รังสรรค์จังหวะให้เกิดอารมณ์เฉพาะตัว ตัวอย่างเช่นในภาพยนตร์อย่าง 'Mary Is Happy, Mary Is Happy' จะเห็นการนำเอาวัฒนธรรมดิจิทัลมาผสมผสานกับการเล่าเรื่องแบบทดลอง ทำให้เรื่องราวดูสดใหม่และไม่เหมือนใคร สไตล์ของนวพลมักจะมีโทนที่เป็นมิตรแต่แฝงด้วยความเศร้าเล็ก ๆ เขาเข้าถึงเรื่องราวเกี่ยวกับคนทั่วไป — คนทำงาน นักเรียน คนเมือง — ด้วยความเห็นอกเห็นใจแบบที่ไม่ต้องตะโกน ไม่เพียงแต่จะพูดถึงประเด็นสังคมสมัยใหม่เท่านั้น แต่ยังแสดงให้เห็นความเปราะบางภายในผ่านบทสนทนาที่ดูเป็นธรรมชาติและการแสดงที่ไม่โอเวอร์ แอ็คติ้งแบบไม่ปรุงแต่งนี้ช่วยให้ผู้ชมรู้สึกว่าตัวละครเป็นคนที่เราอาจเจอจริง ๆ ในชีวิตประจำวัน งานอย่าง 'Heart Attack' หรือในชื่อไทยที่บางคนรู้จักว่า 'ฟรีแลนซ์..ห้ามป่วย ห้ามพัก ห้ามรักหมอ' และ 'Happy Old Year' สะท้อนถึงความเหนื่อยล้า ความอยากเริ่มต้นใหม่ และการจัดการความทรงจำผ่านภาพที่เรียบง่ายแต่คม สิ่งที่ทำให้เขาน่าสนใจอีกอย่างคือการเล่นกับรูปแบบและเครื่องมือสื่อสารสมัยใหม่ บ่อยครั้งจะมีการใช้ข้อความบนหน้าจอ โพสต์โซเชียล หรือรูปแบบการสื่อสารที่ไม่ใช่บทสนทนาแบบเดิม ๆ มาช่วยเล่าเรื่อง ซึ่งทำให้ภาพยนตร์ของเขาดูร่วมสมัยและเชื่อมโยงกับผู้ชมรุ่นใหม่ได้ง่าย นอกจากนี้การเลือกใช้เสียงรอบข้างและเพลงประกอบที่ไม่ฉาบฉวย ช่วยสะกิดอารมณ์ในช่วงที่เหมาะสม ทำให้ฉากธรรมดากลายเป็นสิ่งที่ตราตรึงใจโดยไม่ต้องใช้องค์ประกอบยิ่งใหญ่ เมื่อคิดถึงงานของนวพล ผมมักรู้สึกว่ามันเป็นการชวนคุยมากกว่าการสอนหรือคำตัดสิน เขาให้พื้นที่แก่ผู้ชมในการตีความและเชื่อมโยงกับประสบการณ์ของตัวเอง เทคนิคและโทนที่เขาใช้ทำให้ภาพยนตร์ของเขาอบอุ่นแต่แฝงด้วยความคิด การดูงานของนวพลจึงเหมือนการนั่งคุยกับเพื่อนที่เล่าเรื่องชีวิตตรง ๆ แต่มีมุมมองที่ทำให้เราเห็นรายละเอียดใหม่ ๆ อยู่เสมอ — นั่นคือเหตุผลที่ผมยังติดตามและรู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่มีผลงานใหม่ออกมา

รู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งเมื่อพูดถึงชื่อของนวพล เพราะงานของเขามักจะโผล่มาจากทั้งโลกภาพยนตร์กระแสหลักและวงการอิสระในเวลาเดียวกัน ทำให้ฉันมักจะตามดูเครดิตและเรื่องราวเบื้องหลังอยู่เสมอ จากมุมมองของคนที่คลุกคลีในวงการหนังเล็กๆ กับเพื่อนฝูง นักวิจารณ์หน้าใหม่ และแฟนหนังร่วมรุ่น ผมเห็นว่านวพลมีประวัติการร่วมงานที่หลากหลายมาก โดยเฉพาะการทำหนังยาวที่เข้าโรงกับค่ายใหญ่ของไทย เขาเคยร่วมงานกับค่ายที่เป็นที่รู้จักในวงกว้าง เช่น 'GTH' ในช่วงที่ค่ายนั้นยังเฟื่องฟู และต่อเนื่องกับกลุ่มที่แยกออกมาเป็น 'GDH 559' ในยุคถัดมา งานกับสองค่ายนี้ทำให้งานของเขาเข้าถึงผู้ชมจำนวนมากขึ้น แต่ยังคงมีลายเซ็นแบบทดลองของตัวเองอยู่ อีกมุมหนึ่งที่ผมชอบคืองานที่ไม่ใช่ภาพยนตร์โรงอย่างเดียว นวพลยังมีผลงานร่วมกับโปรดิวเซอร์อิสระ สตูดิโอขนาดเล็ก และผู้สร้างที่เน้นงานทดลอง ทั้งงานสั้น งานโฆษณา และมิวสิกวิดีโอ ซึ่งทำให้เขามีพื้นที่ทดลองรูปแบบการเล่าเรื่องและการถ่ายทำที่เสรีกว่า งานพวกนี้มักจะถูกนำเสนอในเทศกาลหนังหรือฉายแบบพิเศษ ทำให้แฟนหนังที่ชอบสำรวจสิ่งใหม่ๆ ได้พบมุมที่ต่างออกไปจากหนังเชิงพาณิชย์ที่เขาทำร่วมกับค่ายใหญ่ โดยรวมแล้ว ผมคิดว่าเส้นทางการร่วมงานของนวพลเป็นภาพรวมของความสมดุลระหว่างการเข้าถึงผู้ชมทั่วไปผ่านค่ายใหญ่อย่าง 'GTH' และ 'GDH 559' กับการรักษาสเปซอิสระผ่านผู้ผลิตนอกกระแส ซึ่งนั่นเองที่ทำให้งานของเขามีทั้งความเป็นที่รู้จักและความเฉพาะตัวในเวลาเดียวกัน — เป็นสิ่งที่แฟนๆ อย่างฉันกดติดตามไม่ว่าจะเป็นผลงานทางโรงหรือฉายเทศกาลก็ตาม

ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็นภาพยนตร์ของนวพล ฉันรู้สึกเหมือนเจอเพื่อนที่คิดต่างและกล้าลองอะไรใหม่ๆ ในวงการภาพยนตร์ไทย ฉันเป็นคนดูหนังแนวทดลองและอินดี้บ่อยๆ ดังนั้นภาษาภาพยนตร์แบบไม่ยึดติดกับโครงเรื่องเชิงเส้นของเขาจึงโดนใจมาก งานอย่าง 'Mary Is Happy, Mary Is Happy' ที่หยิบเอาทวีตมาเรียงร้อยเป็นบทพูด หรือการใช้พื้นที่ว่างและจังหวะเงียบใน 'By the Time It Gets Dark' ทำให้ฉันเห็นว่าการเล่าเรื่องไม่จำเป็นต้องยึดกับบทบาทของเหตุ-ผลเสมอไป สไตล์ของนวพลชอบเล่นกับความเป็นจริงและการรับรู้ของผู้ชม ใช้มุกเล็กๆ น้ำเสียงขันแฝงความเศร้า และชอบให้ผู้ชมเติมช่องว่างเอง ซึ่งแสดงออกว่ามีความมั่นใจในภาษาภาพยนตร์ของตัวเอง กระแสวิจารณ์ที่ฉันสังเกตคือมันค่อนข้างแบ่งชัดเจน คนที่ชอบจะยกย่องในเชิงสร้างสรรค์ ความกล้าทดลอง และการนำวัฒนธรรมอินเทอร์เน็ตมาประยุกต์เข้ากับหนัง ส่วนคนที่ไม่ชอบมักบ่นเรื่องจังหวะที่ช้า การเล่าเรื่องที่ขาดความกระชับ หรือความรู้สึกว่าเห็นความตั้งใจมากกว่าความรู้สึกของตัวละคร บางครั้งงานของเขาจึงถูกวิจารณ์ว่า 'เข้าถึงยาก' สำหรับผู้ชมทั่วไป แต่สำหรับฉันความยากนั้นกลับเป็นเสน่ห์ เพราะมันให้พื้นที่ให้คิด ให้ถกเถียง และมักจะทำให้ฉันอยากดูซ้ำเพื่อจับรายละเอียดที่หลุดไปในครั้งแรก ท้ายที่สุดความรู้สึกส่วนตัวคือฉันเห็นว่านวพลไม่ได้ทำหนังเพื่อคะแนนกับคนดูทุกคน เขาสร้างภาษาเฉพาะตัวที่ช่วยขยับขอบเขตของหนังไทยให้กว้างขึ้น และถึงแม้บางงานจะถูกตำหนิว่าหนักหรือเยิ่นเย้อ แต่มันก็เป็นส่วนหนึ่งของการทดลองที่ทำให้วงการมีชีวิต ใครที่ชอบหนังที่ถามมากกว่าตอบจะพบความสนุกกับงานของเขา ส่วนใครที่ชอบความชัดเจนอาจรู้สึกห่าง แต่สำหรับฉันแล้ว การได้เห็นผู้กำกับกล้าทดลองแบบนี้เป็นสิ่งที่เติมชีวิตชีวาให้ฉากภาพยนตร์บ้านเราเสมอ

เสียงดนตรีจากหนัง '36' ทำให้ฉันรู้สึกย้อนกลับไปยุคที่เพลงอินดี้ไทยกำลังก้าวขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ — นั่นคือสิ่งที่ทำให้เพลงประกอบบางชิ้นของเต๋อโดดเด่น เพลงธีมจากเรื่องนี้มีท่วงทำนองเรียบง่ายแต่ติดหูจนคนดูมักร้องตามได้ แม้มันจะไม่ใช่เพลงฮิตแบบขึ้นชาร์ต แต่ความนิยมมาจากการแชร์ในกลุ่มคนดูหนังอิสระ ถูกคัฟเวอร์โดยนักดนตรีสมัครเล่น แล้วถูกนำไปใช้ในมุมโปรดของคนดูหลายคน ในมุมของฉัน ความเป็นมินิมอลของดนตรีใน '36' ช่วยขับเน้นอารมณ์ตัวละครโดยไม่ยัดเยียด ฉากบางฉากที่ไม่มีบทสนทนากลับอบอุ่นและมีพลังเพราะเสียงเพลงประกอบ การที่เพลงไม่หวือหวาเกินไปทำให้มันอยู่กับคนดูได้นานกว่าเพลงป็อปทั่วไป นั่นคือเหตุผลว่าทำไมฉันเห็นคนแนะนำซาวด์แทร็กนี้บ่อย ๆ เมื่อคุยถึงหนังแนวละมุน ๆ แบบนั้น

เห็นได้ชัดว่านวพล ธำรงรัตนฤทธิ์เป็นคนที่ชอบเล่าเรื่องผ่านรายละเอียดเล็กๆ ของชีวิตประจำวัน และนั่นคือวิธีที่เขาผสมผสานวัฒนธรรมไทยเข้ากับหนังอย่างฉลาดและอบอุ่น ในงานของเขาเราจะไม่ค่อยเห็นฉากพิธีกรรมยิ่งใหญ่หรือการโชว์สัญลักษณ์ชาติแบบตรงๆ แต่จะได้เห็นความเป็นไทยผ่านสิ่งเล็กน้อยที่คนไทยเห็นแล้วพยักหน้า เช่น บรรยากาศร้านเสริมสวย รถตุ๊กตุ๊ก รอยสักคำสอนของคนแก่ หรือมุกขำขันจากภาษาพูดท้องถิ่น ตัวอย่างที่ชัดคือหนังอย่าง 'Mary Is Happy, Mary Is Happy' ที่แม้ธีมจะสากล แต่วิธีการเล่าโดยใช้ทวิตเตอร์ การอ้างอิงสื่อสังคม และมุมมองของวัยรุ่นไทยทำให้ภาพรวมของหนังยังคงเป็นไปในฉบับไทยๆ ที่คุ้นเคย วิธีการเล่าเรื่องของนวพลมักเน้นภาพนิ่งๆ ที่จับรายละเอียดของสิ่งรอบตัว เขาใช้เมืองและสถาปัตยกรรมในแบบที่ไม่ต้องอธิบายมาก เช่น ภาพคอนโดสูงติดสลับกับบ้านไม้เก่า หรือเสียงจากห้องข้างๆ ที่ทำให้คนดูรับรู้สภาพสังคมแบบไทยได้ทันที นอกจากนี้เขายังใช้การตัดต่อและบทพูดที่มีจังหวะเหมือนการสนทนาในชีวิตจริง การใส่บทสนทนาที่มีสำนวนท้องถิ่นหรือการหยิบเอาความเชื่อพื้นบ้านเข้ามาเป็นองค์ประกอบ ไม่ว่าจะเป็นพิธีเล็กๆ งานบวช พิธีสงฆ์ หรือความเชื่อเรื่องโชคลาง มักถูกวางอย่างเป็นธรรมชาติจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของเนื้อเรื่องไม่ใช่ฉากสาธิตวัฒนธรรม ในแง่ธีม นวพลชอบเล่นกับความไม่ลงรอยระหว่างความเก่าและความใหม่ การเมืองระดับรากหญ้า และความเปราะบางของความสัมพันธ์ในสังคมไทย เขามักใส่มุมมองที่วิจารณ์อย่างอ่อนโยนต่อระบบการศึกษา ความกดดันทางสังคม หรือแนวคิดอนุรักษ์ที่ล้าหลัง แต่ไม่ทำให้คนดูรู้สึกถูกตัดสินจนเกินไป เทคนิคแบบนี้ทำให้หนังของเขาเป็นกระจกเงาที่สะท้อนวัฒนธรรมไทยอย่างซับซ้อน: ทั้งรัก ทั้งท้วง ทั้งเห็นคุณค่าของความเป็นท้องถิ่น โดยยังคงมีกลิ่นอายของความอบอุ่นและอารมณ์ขันแบบไทยอยู่เสมอ สุดท้ายแล้วความที่ผลงานของนวพลเข้าถึงง่ายแต่ลึกซึ้งคือสิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกเชื่อมโยง เขาไม่ได้พยายามทำให้วัฒนธรรมไทยเป็นของที่ต้องอธิบายให้คนต่างชาติเข้าใจ แต่เลือกนำเสนออย่างตรงไปตรงมาในบริบทที่คนไทยเห็นแล้วร้องอ๋อ และคนต่างชาติสามารถสัมผัสความเป็นมนุษย์ได้โดยไม่ต้องรู้ทุกรายละเอียด นี่แหละคือเสน่ห์ของการผสมผสานวัฒนธรรมในงานของเขา: อ่อนโยนแต่แหลมคม สนุกแต่คิดตาม และทำให้ฉันอยากกลับไปสังเกตรายละเอียดรอบตัวในแบบที่เขาทำทุกครั้งที่ดูหนังจบ.

เสียงตอบรับจากสื่อและคนดูที่ผมติดตามมักจะชี้ให้เห็นความกล้าของภาษาภาพยนตร์ในผลงานของนวพลและมักจะเป็นไปในทิศทางบวก เสียงวิจารณ์เชิงบวกมักปรากฏทั้งในสื่อไทยหลักที่วิเคราะห์เชิงบริบทและในสื่อภาพยนตร์นอกระบบที่ชื่นชมความใหม่ เช่น บทความวิจารณ์ในหนังสือพิมพ์บางฉบับและคอลัมน์ภาพยนตร์ออนไลน์ที่ยกให้ผลงานอย่าง '36' และ 'Mary Is Happy, Mary Is Happy' เป็นตัวอย่างของการเล่าเรื่องที่ไม่ยึดติดกับสูตรเดิม ผมยังเห็นการตอบรับดีจากนักวิจารณ์ในเทศกาลภาพยนตร์ต่างประเทศ—ในเชิงคำวิจารณ์มักพูดถึงมุมมองเชิงทดลองและการจัดเฟรมที่เป็นเอกลักษณ์ ซึ่งทำให้ภาพยนตร์ของเขาโดดเด่นเมื่อเทียบกับหนังกระแสหลัก ทั้งนี้การยกย่องไม่จำกัดอยู่แค่สื่อใหญ่เท่านั้น แต่ยังมาจากบล็อกเกอร์ภาพยนตร์อิสระและนักวิจารณ์หน้าใหม่ที่ชอบชี้จุดเล็ก ๆ ที่คนอื่นอาจมองข้าม การอ่านรีวิวเหล่านั้นทำให้ผมเข้าใจว่าความชื่นชมเกิดจากความกล้าลองรูปแบบใหม่มากกว่าการตามเทรนด์ใดเทรนด์หนึ่ง