นักแสดงคนไหนเหมาะกับบทนำในหนัง28+ แนวดราม่า?

มีนักแสดงคนหนึ่งที่ผมมักเอามาเป็นตัวอย่างเวลาคุยเรื่องดราม่าโรแมนติกก็คือ 'Leonardo DiCaprio' — เขามีวิธีทำให้ความรักในฉากใหญ่ ๆ รู้สึกเป็นเรื่องส่วนตัวเสมอ สไตล์การแสดงของเขาไม่ใช่แค่เสียงหรือคำพูด แต่เป็นการใช้สายตาและการเว้นจังหวะเล็ก ๆ ที่ทำให้ฉากรักกลายเป็นความเจ็บปวดที่จับต้องได้ จากฉากใน 'Titanic' ที่ความหวังผสมกับความสูญเสีย ไปจนถึงความขมขื่นใน 'Revolutionary Road' ฉันชอบที่เขาเล่นความขัดแย้งภายในออกมาได้ทั้งความโรแมนติกและความสิ้นหวังพร้อมกัน เวลาดูผลงานของเขา ผมมักโฟกัสที่ปฏิสัมพันธ์ระหว่างตัวละครไม่ใช่แค่บทพูด ฉากที่เขาเงียบแล้วปล่อยให้ความรู้สึกทำงานแทนคำพูดมักเป็นฉากที่สะเทือนใจที่สุดสำหรับผม และนั่นแหละที่ทำให้ผมคิดว่าเขาคือหนึ่งในนักแสดงที่เล่นบทดราม่าโรแมนติกได้โดดเด่นที่สุด

ความน่าทึ่งของ 'The Jungle Book' อยู่ที่การนำเด็กจริง ๆ เข้ามาเป็นศูนย์กลางของโลกที่สร้างด้วย CGI จนทำให้ทั้งเรื่องดูมีชีวิตและสัมผัสได้ ตอนดูครั้งแรก ฉันตะลึงกับว่าวัยเด็กคนเดียว — นีล เซธี (Neel Sethi) — กลายเป็นแกนกลางของหนังที่สัตว์ทุกตัวแทบเป็นภาพคอมพิวเตอร์หมด ทักษะการแสดงของนีลไม่ได้ต้องแบกรับบทพูดยาว ๆ แต่ต้องสื่ออารมณ์ด้วยสายตาและการเคลื่อนไหวกับองค์ประกอบที่ไม่มีจริงในกองถ่าย ฉันชอบช่วงที่ Mowgli ยืนท่ามกลางฝูงหมาป่าแล้วต้องเผชิญกับ Shere Khan — ฉากนั้นแสดงให้เห็นว่าการมีนักแสดงนำเป็นคนจริง ๆ ทำให้เราเชื่อมโยงกับโลก CGI ได้ง่ายขึ้น สิ่งที่ฉันชอบเป็นพิเศษคือการออกแบบเสียงและบุคลิกของตัวละครสัตว์ — เสียงของ Baloo, Bagheera, และ Kaa เพิ่มมิติให้ตัวละครที่ถูกรังสรรค์ด้วยเครื่องมือดิจิทัล เสียงของ Bill Murray, Ben Kingsley, Idris Elba และ Scarlett Johansson (ที่ให้เสียงตัวละครต่าง ๆ) ทำให้ตัวละครมีน้ำหนักทางอารมณ์ แม้รูปลักษณ์จะมาจากงานภาพทั้งหมดก็ตาม ฉากแอ็กชันเช่นการไล่ล่าระหว่างต้นไม้หรือการต่อสู้กับ King Louie ก็แปลกตาและเปิดโอกาสให้ทีม VFX แสดงความสามารถ ฉันชอบความละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างขนสัตว์ที่สะบัดหรือหยดน้ำบนใบหน้า Mowgli ที่ทำให้ทั้งภาพสมจริงขึ้น ในแง่ของความรู้สึกส่วนตัว หนังเรื่องนี้ทำให้ฉันกลับมามองการทำงานแบบไฮบริดระหว่างนักแสดงจริงกับโลก CGI ในมุมที่อบอุ่นกว่าเดิม เพราะมันไม่ได้เน้นแค่โชว์ความสามารถของคอมพิวเตอร์ แต่ยังให้ความสำคัญกับการเชื่อมต่อทางอารมณ์ระหว่างตัวละครจริงกับสิ่งที่สร้างขึ้นด้วยเทคโนโลยี สรุปแล้ว ถาจะพูดถึงนักแสดงคนที่เล่นบทนำในหนังผจญภัยในป่าที่ CGI เยอะ ผมคิดว่านีล เซธีคือคำตอบที่ชัดเจนสำหรับ 'The Jungle Book' — เด็กหนุ่มที่ทำให้โลกเสมือนดูมีหัวใจและความจริงใจ

การดู 'Leave the World Behind' ครั้งแรกทำให้ผมหยุดคิดถึงการแสดงแบบเงียบๆ ที่สามารถครอบงำฉากได้มากกว่าคำพูดเยอะๆ ผมเป็นคนที่ชอบสังเกตน้ำเสียงและภาษากายเวลาเล่นบทครอบครัวในสถานการณ์ตึงเครียด และผมเห็นว่านักแสดงคนหนึ่งโดดเด่นขึ้นมาจริงๆ ในหนังเรื่องนี้ นั่นคือนักแสดงที่รับบทเป็นผู้มาเยือนจากภายนอก—การปรากฏตัวของเขาไม่ได้ใหญ่โตหรือล้นหลาม แต่มีความนิ่งและมีมิติ ทำให้ฉากสับสนทางอารมณ์ทั้งหลายดูหนักแน่นขึ้น เขาใช้การจ้อง การหายใจ และจังหวะในการพูดเพื่อสื่อความไม่แน่นอนของตัวละคร ซึ่งทำให้คนดูรู้สึกถึงความเปราะบางและความเป็นผู้ใหญ่ในเวลาเดียวกัน อีกอย่างที่ผมชอบคือการเล่นร่วมกับนักแสดงหลักอีกสองคนซึ่งสร้างความตึงเครียดแบบเป็นธรรมชาติ ฉากที่ทั้งสามต้องตัดสินใจท่ามกลางความไม่รู้และข่าวลือเปิดโอกาสให้การแสดงแบบซับเท็กซ์เผยออกมาเต็มที่ นักแสดงที่ผมยกขึ้นมานี้สามารถเปลี่ยนบรรยากาศของฉากได้ด้วยการกระทำเล็กๆ น้อยๆ เช่นการวางมือบนโต๊ะ หรือการยิ้มนิดๆ ก่อนจะพูดประโยคสำคัญ ทำให้ฉากเหมือนมีชั้นความหมายซ่อนอยู่ และเป็นเหตุผลว่าทำไมผมจึงยังคิดถึงฉากพวกนั้นหลังดูจบ สรุปแล้ว นอกจากเนื้อหาและการกำกับที่ทำให้หนังน่าสนใจ การแสดงของคนนี้เป็นเสมือนเข็มทิศที่ชี้ทิศทางอารมณ์ของหนังให้ชัดขึ้น ผมชอบการแสดงที่ไม่พยายามตะโกนเพื่อเรียกร้องความสนใจ แต่เลือกจะบอกเล่าเรื่องราวผ่านรายละเอียดเล็กๆ — แบบนี้แหละที่ทำให้บทนี้ยังคงติดอยู่ในหัวผมอยู่ไม่น้อย

แนะนำเลยว่าคนที่ควรติดตามจาก 'หนัง29' คือสองนักแสดงนำที่ทำให้เรื่องนี้มีพลังและมิติอย่างชัดเจน: นักแสดงนำชายที่รับบทเป็นตัวละครหลักที่เก็บรายละเอียดเล็ก ๆ ได้อย่างน่าทึ่ง และนักแสดงนำหญิงที่เติมอารมณ์ให้เรื่องด้วยการสื่อสารผ่านสายตาและจังหวะการพูดที่เป็นธรรมชาติ เหตุผลที่ผมอยากให้ติดตามทั้งคู่ไม่ใช่แค่เพราะบทบาทในเรื่องนี้เท่านั้น แต่เพราะสิ่งที่พวกเขาส่งต่อออกมาทำให้ตัวละครมีชีวิตและทำให้ผู้ชมรู้สึกเชื่อมโยงได้ทันที นักแสดงนำชายใน 'หนัง29' มีสไตล์การแสดงที่ไม่ต้องตะโกนเสียงดังเพื่อให้บทเด่น เขาเลือกที่จะสื่อสารผ่านท่าทางเล็ก ๆ ประกอบกับโทนเสียงที่เปลี่ยนได้ละเอียด ทำให้ฉากเงียบ ๆ ดูมีน้ำหนักขึ้นมาก ฉากที่เขาต้องเผชิญกับความขัดแย้งภายในเป็นฉากที่ผมประทับใจสุด เพราะเห็นการเติบโตของตัวละครจากการตัดสินใจทีละนิด ๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่นักแสดงชั้นครูทำได้ดี ควรติดตามผลงานต่อไปของเขาเพราะทักษะการเลือกมุมกล้อง การใช้จังหวะ และการลงน้ำหนักอารมณ์น่าจะพาเขาไปทำบทที่ซับซ้อนกว่าเดิมในอนาคต นักแสดงนำหญิงจากฝั่งตรงข้ามของความสัมพันธ์ในเรื่องนี้มีเสน่ห์เฉพาะตัว เธอไม่ได้เล่นใหญ่ แต่เลือกที่จะปล่อยรายละเอียดออกมาทีละน้อย ทำให้ทุกบทสนทนาที่เธอมีค่าขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ ฉากที่สองคนโต้ตอบกันเต็มไปด้วยเคมีแบบที่ไม่ต้องพยายามมาก เพราะเธอเข้าใจจังหวะของคู่เดี่ยวได้ดี นอกจากนี้การตีความตัวละครของเธอยังเติมชั้นอารมณ์ที่ทำให้ประเด็นของเรื่องทั้งเรื่องเข้มข้นขึ้น ถ้าชอบการแสดงที่ละเอียดอ่อนและสามารถจับอารมณ์คนดูได้จากนิ้วมือเพียงขยับ ผมแนะนำให้ติดตามผลงานถัดไปของเธอ เพราะผลงานเหล่านั้นน่าจะทำให้เห็นมุมมองการแสดงที่กว้างขึ้น สรุปแล้ว พลังของ 'หนัง29' มาจากความกลมกล่อมระหว่างสองนักแสดงนำที่ไม่พยายามขโมยซีนกัน แต่เลือกเติมเต็มให้บทมีมิติ พวกเขามีทั้งความสามารถในการสื่อสารอารมณ์ที่ซับซ้อนและความไวในการตอบสนองต่อเพื่อนนักแสดง ซึ่งทำให้ทุกฉากสำคัญกลายเป็นฉากที่ต้องจดจำ สำหรับผม การได้เห็นการทำงานร่วมกันแบบนี้เป็นสิ่งที่ยืนยันว่าทั้งสองคนควรได้รับการติดตาม ดูแล้วผมรู้สึกตื่นเต้นกับแนวทางการเลือกบทของพวกเขาในอนาคตและอยากเห็นพัฒนาการต่อไป

เราโตมากับเพลงที่ติดหูและภาพยนตร์ที่กลายเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมป๊อปยุค 90 และเมื่อพูดถึงหนังเรื่อง 'The Bodyguard' ชื่อที่ผมนึกถึงก่อนเลยคือราชินีเสียงร้องที่โดดเด่นจนคนทั้งโลกจำได้ในทันที นั่นคือผู้หญิงที่รับบทเป็นนางเอก ราเชล มาร์รอน — นักร้องดังในเรื่อง ซึ่งบทบาทนี้ทำให้เธอกลายเป็นที่รู้จักในฐานะนักแสดงควบคู่กับการเป็นซูเปอร์สตาร์ทางดนตรี ผลงานเพลงประกอบภาพยนตร์โดยเฉพาะเพลง 'I Will Always Love You' กลายเป็นเพลงประจำยุคและกระชากหัวใจผู้ฟังทั่วโลกจนแทบจะกลบทุกอย่างรอบตัวไว้ได้เลย การที่คนดังทางดนตรีมารับบทนำในหนังไม่ใช่เรื่องแปลก แต่สิ่งที่แตกต่างสำหรับผมคือการที่พลังเสียงของเธอทำให้ฉากบางฉากมีพลังทางอารมณ์มากขึ้น รอยยิ้ม ท่าทาง การแสดงออกบนจอ แม้จะมีเสียงวิจารณ์เรื่องฝีมือการแสดงบ้าง แต่ความเป็นดาวของเธอทำให้คนที่ไม่ค่อยดูหนังยังอยากเข้าไปดูเพราะอยากเห็นเธอเล่นและได้ยินเสียงนั้นบนจอเงินด้วย ความสำเร็จของเพลงประกอบยังช่วยผลักดันให้หนังไต่ขึ้นสู่อันดับที่คนพูดถึงมากที่สุดในปีนั้น ซึ่งจริงๆ แล้วยังสะท้อนให้เห็นว่าการมีดาราดังจากวงการเพลงนำแสดง สามารถเปลี่ยนการรับรู้ต่อหนังทั้งเรื่องได้อย่างเห็นได้ชัด สิ่งที่ชอบส่วนตัวคือฉากที่เพลงเจืออารมณ์เข้ากับความตึงเครียดในเรื่อง ทำให้ความทรงจำเกี่ยวกับหนังไม่ใช่แค่พล็อต แต่คือประสบการณ์ทางเสียงและภาพร่วมกัน คอนเสิร์ตในเรื่องกับการปกป้องที่เต็มไปด้วยแรงกดดัน ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้กลายเป็นงานที่คนจดจำทั้งในเชิงเสียงและภาพ มากกว่าจะเป็นแค่ภาพยนตร์แอ็กชันหรือโรแมนติกธรรมดาๆ นั่นคือเหตุผลว่าทำไมการเล่นบทนำใน 'The Bodyguard' ถึงทำให้เธอโด่งดังขึ้นอีกระดับ และเสียงของเธอยังคงวนอยู่ในความทรงจำของคนรุ่นต่อๆ มาเสมอ

บอกเลยว่าเราไม่แปลกใจเลยที่คู่พระ-พระจาก '2gether' กลายเป็นชื่อแรกที่คนพูดถึงเมื่อถามว่าใครเป็นนักแสดงนำของซีรีส์วายยอดนิยมในปีล่าสุด — Bright กับ Win เคมีของสองคนนี้มันชัดเจนจนกลายเป็นวัฒนธรรมแฟนคลับทั้งออนไลน์และออฟไลน์ ในมุมมองคนดูที่โตมากับซีรีส์แนวนี้ ฉันชอบวิธีที่ทั้งคู่ไม่ได้พึ่งแค่ความหล่อ แต่ใช้การแสดงเล็กๆ น้อยๆ อย่างการแลกสายตา ท่าทางนิ่ง ๆ และความไม่สมบูรณ์ของบท เพื่อทำให้ความสัมพันธ์ของตัวละครดูมีน้ำหนัก ฉากคั่นระหว่างความตลกกับความจริงจังใน '2gether' ทำให้บทนำทั้งสองคนดูเป็นธรรมชาติ และนั่นคือเหตุผลที่แฟนๆ ยกให้พวกเขาเป็นหน้าตาของซีรีส์ปีนั้น มุมหนึ่งยังมองเห็นว่าความสำเร็จของบทนำไม่ได้มาเพียงเพราะความดังส่วนตัว แต่เกิดจากการจัดจังหวะบทและการกำกับที่ส่งเสริมให้ทั้งสองคนได้โชว์เคมีร่วมกัน ซึ่งสำหรับเราแล้วนั่นแหละทำให้บทนำของปีนั้นตราตรึงกว่าที่คิด

รายการหนังบล็อกบัสเตอร์ที่ช่อง 29 มักมีใบหน้าดาราดังระดับโลกโผล่มาประปรายอยู่เสมอ ฉันสังเกตว่าช่องนี้มักเอาหนังฮอลลีวูดที่มีนักแสดงนำเป็นแม่เหล็กคนใดคนหนึ่งมาไล่เรียง เช่น 'Mission: Impossible' ที่มี Tom Cruise เป็นตัวชูโรง หรือผลงานของ Leonardo DiCaprio อย่าง 'Inception' ที่มักถูกโปรแกรมในช่วงหนังดัง วันหยุดยาว นอกจากนี้ยังเห็นชื่อของ Scarlett Johansson ปรากฏในหนังแอ็กชัน/ซูเปอร์ฮีโร่ เช่น 'Lucy' หรือผลงานที่แสดงพลังด้านแอ็กชัน ส่วน Will Smith ที่เคยมีผลงานฮิตอย่าง 'Men in Black' ก็เป็นอีกชื่อที่ช่องนำกลับมาออกอากาศซ้ำๆ สาเหตุที่ผมชอบรายการแบบนี้เพราะมันง่ายต่อการเลือกดูเมื่ออยากพักผ่อนและเห็นชื่อดาราที่คุ้นเคย การที่ช่องเลือกหนังที่มีนักแสดงรายนี้ทำให้ความคาดหวังต่อคุณภาพการแสดงและสเกลงานค่อนข้างชัดเจน แม้บางเรื่องจะเป็นงานเพื่อความบันเทิงล้วนๆ แต่การได้เห็นดาราระดับท็อปมาแสดงก็ทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นและพร้อมจะตั้งใจดูจนจบ

พูดถึงนักแสดงที่โดดเด่นบนหน้าจอช่อง 29 เมื่อเร็วๆ นี้ สิ่งที่เห็นได้ชัดคือพลังการแสดงของนักแสดงนำจากหนังบล็อกบัสเตอร์มักจะดึงสายตาคนดูได้ทันที เพราะช่อง 29 มักเอาภาพยนตร์สายฮอลลีวูดหรือหนังแอ็กชันที่มีชื่อเสียงมาฉายซ้ำ ทำให้คนที่คุ้นหน้าคุ้นตากลับมาเป็นแม่เหล็กให้รายการ ตัวอย่างเช่นในหนังแอ็กชันที่มีฉากเสี่ยงตายติดต่อกัน นักแสดงที่ทำสตันต์เองหรือใส่พลังเข้าฉากมากๆ จะโดดเด่นกว่าใคร นอกจากนี้นักแสดงที่มีคาแรคเตอร์ชัดเจนในเรื่อง เช่นผู้ร้ายที่มีเสน่ห์หรือฮีโร่ที่มีพลังแบบคงเส้นคงวามักถูกพูดถึงหลังการออกอากาศมากกว่าฉากที่เป็นพล็อตเฉพาะทาง ซึ่งทำให้การจำชื่อนักแสดงนั้นง่ายขึ้นเมื่อดูผ่านทีวี ในมุมมองของคนชอบดูหนังฉายในทีวี ปัจจัยที่ทำให้นักแสดงเด่นไม่ได้ขึ้นอยู่กับแค่ชื่อเสียง แต่รวมถึงการเลือกบท การแสดงในฉากสำคัญ และการที่ทีมพากย์ไทยจับคู่เสียงได้พอดี ฉากตัดต่อสำหรับทีวีที่กระชับมักเน้นมุมที่ทำให้คนจำหน้าคนแสดงได้ทันที ดังนั้นนักแสดงสมทบที่มีโมเมนต์โดดเด่นบางทีก็แย่งซีนได้เหมือนกัน ตัวอย่างงานที่เห็นชัดคือหนังอย่าง 'Top Gun: Maverick' ที่การแสดงและสตันต์ของนักแสดงนำทำให้ทั้งเรื่องมีพลัง หรือหนังอย่าง 'Jurassic World' ที่นักแสดงคนหนึ่งสามารถนำอารมณ์และน้ำหนักให้กับฉากครบรสจนคนจดจำชื่อ แม้ในบางครั้งนักแสดงพากย์ไทยที่เสียงเข้ากับอารมณ์ตัวละครก็มีส่วนทำให้นักแสดงคนนั้นโดดเด่นบนหน้าจอช่อง 29 เมื่อให้เลือกคนเดียวในความคิดของผม นักแสดงแนวบล็อกบัสเตอร์ที่มีสไตล์แสดงชัดเจนและกล้าที่จะเล่นฉากเสี่ยงตายมักเป็นคนที่สะดุดตาที่สุด ผู้ชมทีวีที่ไม่สะดวกดูโรงหนังมักจับตานักแสดงพวกนี้เป็นพิเศษเพราะภาพลักษณ์และพลังในฉากสำคัญทำให้การรับชมทางทีวีไม่น่าเบื่อ ยิ่งถ้าหนังที่ช่องเอามาฉายเป็นเรื่องที่คนรู้จักดี เช่น 'Mission: Impossible' หรือ 'Fast & Furious' ผู้แสดงนำที่เป็นหน้าตาของแฟรนไชส์มักจะถูกยกให้เป็นคนเด่นทันที สรุปง่ายๆ ว่าในบริบทของช่อง 29 คนที่มักได้รับการพูดถึงมากที่สุดคือคนที่มีพลังการแสดงชัด มีคาแรคเตอร์ที่จับตา และเมื่อรวมกับการพากย์หรือการตัดต่อที่เหมาะสมก็ยิ่งทำให้ภาพจำแข็งแรงขึ้น โดยส่วนตัวแล้วผมชอบสังเกตว่าบางครั้งคนที่ไม่ใช่ตัวเอกจริงๆ กลับกลายเป็นคนที่ถูกจดจำมากกว่าในรายการฉายซ้ำ และนั่นทำให้การรอดูโปรแกรมช่อง 29 สนุกขึ้นทุกครั้ง

คิดว่านักแสดงที่เหมาะสมกับบทนำของ 'ปฐพีไร้พ่าย' ควรเป็นคนที่รวมความดุดันทางกายกับความเงียบขรึมของจิตใจไว้ได้ — ฉันมองเห็นภาพของ จา พนม เป็นตัวเลือกแรกที่ตอบโจทย์นี้ได้ดีมาก ความแข็งแกร่งด้านการต่อสู้และสภาพร่างกายของเขาทำให้ซีนแอ็กชันที่ต้องโชว์พลังแบบใกล้ชิดเข้าถึงได้จริง ส่วนด้านการแสดง เขามีวิธีสื่อสารอารมณ์ผ่านการเคลื่อนไหวและสายตา ซึ่งเหมาะกับตัวละครที่ไม่ได้พูดมากแต่มีบาดแผลในอดีตมากมาย ฉันคิดว่าโทนหนังถ้าจะเน้นภาพลักษณ์ดิบ ๆ สมจริง ๆ แบบที่เคยเห็นใน 'องค์บาก' จะยิ่งทำให้การแปลงโฉมตัวละครหลักของ 'ปฐพีไร้พ่าย' มีน้ำหนักขึ้น อีกเหตุผลที่ฉันชอบไอเดียนี้คือการจับคู่ระหว่างสไตล์การกำกับที่ชัดเจนกับนักแสดงที่กล้าลงสนามเอง — ถ้าผู้กำกับเลือกใช้มุมกล้องใกล้ ๆ และเวิร์คช็อตแอ็กชันแบบไม่มีสแตนด์อิน จา พนมจะเติมเต็มซีนเหล่านั้นจนเกิดความรู้สึกว่าโลกในเรื่องเป็นของจริง ไม่ใช่แค่ฉากสวยงาม ซึ่งนั่นทำให้ตัวละครนำมีความน่าเชื่อถือและน่าจดจำในแบบที่ฉันคาดหวังไว้

วงการหนังผู้ใหญ่ที่คนไทยชอบมักมีหน้าเด่น ๆ ที่คนพูดถึงกันเสมอ และคนเหล่านั้นมักกลายเป็นไอคอนในโลกออนไลน์ของเรา สมัยก่อนที่อินเทอร์เน็ตยังไม่บูมเท่านี้ นักแสดงจากญี่ปุ่นอย่าง Sora Aoi โดดเด่นมากในกลุ่มผู้ชมไทย เพราะภาพลักษณ์ที่หวานและการเข้าถึงได้ง่ายผ่านสื่อบันเทิง หลายคนรู้จักเธอจากคลิปและภาพที่แพร่หลายจนกลายเป็นวัฒนธรรมย่อย ส่วนยุคหลังที่กระแสเปลี่ยนไป ฉันมองเห็นว่า Yua Mikami กลายเป็นตัวอย่างของการเปลี่ยนผ่านจากไอดอลสู่คนที่มีแฟนคลับแข็งแรงในไทย เน้นความเป็นแบรนด์ตัวเองมากขึ้น พอพูดถึงชื่อเหล่านี้ จะรู้สึกได้ว่าความนิยมไม่ได้มาจากแค่ผลงานในวงการเดียว แต่มีทั้งการปรากฏตัวในรายการวาไรตี้ การทำเพลง หรือการเป็นบิวตี้อินฟลูเอนเซอร์ ทำให้คนไทยติดตามทั้งเรื่องงานและชีวิตส่วนตัวของพวกเขาอย่างจริงจัง สรุปว่าไม่ได้ชอบแค่ผลงาน แต่ชอบตัวตนที่พวกเขาสร้างขึ้นด้วย