นักแสดงใน ยี่สิบ ห้า ยี่สิบ เอ็ด มีใครบ้าง?

ความทรงจำแรกที่ติดตาจาก 'ยี่สิบห้า ยี่สิบเอ็ด' คือความสดของนักแสดงหลักที่ทำให้โลกยุคหลังวิกฤตดูมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง — นักแสดงชุดหลักที่คนพูดถึงกันมากคือ Kim Tae-ri รับบท Na Hee-do, Nam Joo-hyuk ในบท Baek Yi-jin, Bona (ชื่อจริง Kim Ji-yeon) ในบท Ko Yu-rim และ Choi Hyun-wook ที่เล่นเป็น Moon Ji-woong. พอเห็นพวกเขาปรากฏบนจอ ความสัมพันธ์แบบเพื่อนร่วมวัย ความฝัน และแรงกดดันจากสภาพแวดล้อมถูกถ่ายทอดออกมาอย่างชัดเจน ทำให้เรื่องราวไม่ใช่แค่โรแมนซ์วัยรุ่น แต่ยังเป็นพอร์ตเทรตของคนรุ่นหนึ่งด้วย ความรู้สึกต่อการแสดงของแต่ละคนต่างกันไป: Kim Tae-ri ในบท Na Hee-do ให้ภาพของคนหนุ่มสาวที่มุ่งมั่น ร่าเริง แต่มีส่วนลึกทางอารมณ์ที่ซ่อนอยู่ เธอทำให้ฉากการแข่งขันฟันดาบและฉากฝึกซ้อมมีพลัง ส่วน Nam Joo-hyuk ในบท Baek Yi-jin เล่นด้วยน้ำเสียงเงียบ ๆ แต่หนักแน่น เขาถ่ายทอดความอับจนและความรับผิดชอบได้อย่างสัมผัสใจ ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครทั้งสองเคลื่อนไหวจากมิตรภาพไปสู่ความเข้าใจซึ่งกันและกันอย่างค่อยเป็นค่อยไป Bona ในฐานะ Ko Yu-rim ให้มุมมองอีกแบบ—เพื่อนร่วมรุ่นที่มีแรงกดดันและความทะเยอทะยานของตัวเอง การแสดงของเธอเพิ่มมิติให้กับไตรมาสตัวละครหญิงในเรื่อง ขณะที่ Choi Hyun-wook ในบท Moon Ji-woong นำความเป็นเพื่อนและความอิจฉารวมถึงความอบอุ่นมาสู่พล็อตเล็ก ๆ ของวงมิตรภาพ ถ้าจะมองเป็นองค์ประกอบของซีรีส์ นักแสดงหลักทั้งสี่นี้ทำงานร่วมกันได้ดีจนบทบาทแต่ละตัวมีเสียงของตัวเองโดยไม่ทับซ้อน โดยรวมแล้วการคัดเลือกนักแสดงทำให้ฉากเรียบง่ายอย่างการไปตลาด การฝึกซ้อม หรือการทะเลาะกันกลายเป็นช่วงเวลาที่จับต้องได้มากขึ้น ฉากเล็ก ๆ เหล่านั้นสะท้อนชีวิตจริงและทำให้การเดินเรื่องรู้สึกใกล้ตัว ฉันชอบที่ทุกคนไม่ได้ถูกออกแบบมาเป็นฮีโร่หรือวายร้ายเต็มรูปแบบ แต่มีความขัดแย้งภายในและความเปราะบาง ซึ่งทำให้ตอนจบแต่ละตอนหนักแน่นและเต็มไปด้วยอารมณ์ ถ้าจะนับเป็นเหตุผลว่าทำไมซีรีส์เรื่องนี้ถึงติดตา เรื่องการแสดงนี่แหละเป็นหัวใจสำคัญของมัน

หลังจากดู 'ยี่สิบห้า ยี่สิบเอ็ด' จบ ผมยังคุยกับเพื่อนไม่หยุดเลยเรื่องการแสดงที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังของนักแสดงนำทั้งสองคน นักแสดงนำชายคือ นัมจูฮยอก รับบทเป็น แบคอีจิน ส่วน นักแสดงนำหญิงคือ คิมแตริ ในบทของ นา ฮีโด ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครทั้งสองถูกขับเคลื่อนด้วยรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ในการแสดง — แววตา การยืน การเฉยเมยที่กลายเป็นความหมาย ซึ่งทำให้ฉากธรรมดา ๆ กลายเป็นสิ่งที่กินใจมากกว่าฉากใหญ่โตหลายฉาก เรื่องนี้วางบริบทยุคปลายทศวรรษ 90 ไว้อย่างชัดเจน ฉากการเป็นนักกีฬาฟันดาบของนาฮีโดกับเส้นทางอาชีพและความฝันของแบคอีจินถูกถ่ายทอดออกมาไม่ใช่แค่เป็นเหตุการณ์ แต่เป็นกระบวนการเติบโตของคนสองคน การเลือก นัมจูฮยอก และ คิมแตริ มาเป็นหัวใจของเรื่องนั้นฉลาด เพราะทั้งคู่มีสไตล์การแสดงที่ต่างกันแต่เข้ากันได้คม ๆ นัมจูฮยอกมีมุมเงียบ สุขุม แต่แฝงด้วยความเปราะบาง ขณะที่คิมแตริมีพลัง ความมุ่งมั่น และความซื่อตรงต่อความฝัน ผลที่ออกมาคือการเคมีที่ไม่หวือหวา แต่หนักแน่น ทรงพลังในฉากที่ต้องใช้ความละมุน เช่น ฉากที่พูดคุยกันบนรถไฟหลังการแข่งขันฟันดาบหรือฉากที่ต่างคนต่างยืนอยู่กับความเปลี่ยนแปลงของชีวิต ผมชอบการบาลานซ์ระหว่างบทบาทที่ให้คนดูเชื่อได้นี่คือชีวิตจริง ไม่ใช่ละครที่ถูกขับเคี่ยวเพื่อเรียกอารมณ์อย่างเดียว ในฐานะแฟนซีรี่ส์ ผมชื่นชมการแสดงที่ไม่พยายามฉายแสงตัวเองจนเกินไป ทั้งสองคนรู้หน้าที่ของตัวละครและเติมสิ่งที่บทต้องการได้อย่างพอดี การแสดงของคิมแตริทำให้ฉากการแข่งขันฟันดาบดูมีน้ำหนักและความหวัง ขณะที่นัมจูฮยอกทำให้เรื่องราวของคนที่ต้องปะทะกับความเป็นจริงในยุควิกฤติตลาดการเงินกลับมีความเป็นมนุษย์สูง ทั้งสองจึงทำหน้าที่นักแสดงนำได้ครบถ้วน ทั้งในมิติของการขับเคลื่อนพล็อตและการทำให้คนดูรู้สึกตาม พูดสั้น ๆ ว่า ถ้าถามว่าใครเป็นนักแสดงนำชายและนำหญิงใน 'ยี่สิบห้า ยี่สิบเอ็ด' คำตอบชัดเจน — นัมจูฮยอก (นำชาย) และ คิมแตริ (นำหญิง) — แล้วก็เป็นหนึ่งในการจับคู่การแสดงที่ผมยังคิดถึงอยู่บ่อย ๆ

ดิฉันชอบสังเกตรายละเอียดเล็กๆ อย่างอายุจริงของนักแสดงเพราะมันช่วยให้เห็นมุมมองว่าใครรับบทแบบไหนได้สมจริงแค่ใด โดยเฉพาะในซีรีส์เรื่อง 'ยี่สิบห้า ยี่สิบเอ็ด' ที่เล่าเรื่องคนสองยุคสมัยและการเติบโต ส่วนใหญ่การถ่ายทำเกิดขึ้นในปี 2021 ดังนั้นผมจะให้ค่าอายุแบบสากล (international age) ณ ปี 2021 เพื่อให้เข้าใจง่ายและตรงกับสิ่งที่คนส่วนใหญ่คาดหมาย รายชื่อหลักที่ผมมักถูกถามบ่อยๆ พร้อมอายุขณะที่ถ่ายทำ: Kim Tae-ri — เกิดปี 1990 (24 เม.ย. 1990) จึงมีอายุราว 30–31 ปีในช่วงถ่ายทำปี 2021 ซึ่งช่วยให้บท Na Hee-do ที่ต้องวิ่งไล่ความฝันและเจ็บปวดทางอารมณ์ออกมาได้ทั้งความสดและความหนักแน่น; Nam Joo-hyuk — เกิดปี 1994 (22 ก.พ. 1994) อยู่ที่ประมาณ 27 ปี ขณะถ่ายทำ เหมาะกับบท Baek Yi-jin ที่เป็นผู้ชายที่ผ่านช่วงสูญเสียและค่อยๆ เติบโตขึ้น; Bona (Kim Ji-yeon) — เกิดปี 1995 (19 ส.ค. 1995) จึงราว 25–26 ปี ช่วงอายุที่พอดีกับการเล่นบทเด็กนักกีฬาที่มีความกระฉับกระเฉงและอ่อนไหว; Choi Hyun-wook — เกิดปี 2002 (ราวๆ ปี 2002) อยู่ประมาณ 18–19 ปีในปี 2021 ทำให้เขาดูเข้ากับบทตัวละครวัยรุ่นได้เป็นธรรมชาติ อยากเสริมว่าเมื่อเปรียบเทียบกับซีรีส์ที่ใช้โทนวัยรุ่นอย่าง 'Crash Landing on You' ผมเห็นว่าการเลือกนักแสดงที่มีอายุจริงใกล้เคียงกับตัวละครช่วยเพิ่มความสมจริงในการปฏิสัมพันธ์และเคมีระหว่างตัวละคร ในแง่นี้ 'ยี่สิบห้า ยี่สิบเอ็ด' ทำได้ดีตรงที่บางบทเล่นโดยคนที่อายุใกล้เคียงกับช่วงวัยที่เรื่องเล่าโฟกัส ถึงแม้บางฉากจะต้องการนักแสดงดูอ่อนกว่าวัยจริงก็มีการปรับเมคอัพและมุมกล้องเข้าช่วย สุดท้ายแล้วอายุจริงเป็นข้อมูลสนุกๆ ที่ทำให้ผมเข้าใจเบื้องลึกของการแสดงมากขึ้น และก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ซีรีส์เรื่องนี้ยังคงน่าดูอยู่เสมอ

เคยนั่งคุยกับเพื่อนเรื่องความ versatilité ของนักแสดงไทยอยู่เหมือนกัน โดยเฉพาะพระเอกนางเอกจาก 'Twenty Five Twenty One' ที่หลายคนอาจไม่รู้ว่าพวกเขาเคยผ่านงานหนักมาก่อน อย่าง 'Tor Thanapob' ตัวละครหนุ่มเปี่ยมไฟในเรื่อง เคยแสดงซีรีส์วัยรุ่นมาแล้วหลายเรื่อง เช่น 'Hormones' ที่สะท้อนปัญหาสังคมได้คมคาย หรือ 'Project S' ที่เล่นบทนักกีฬาหัวใจแกร่ง ส่วน 'Bella Ranee' นางเอกผู้เปี่ยมเสน่ห์ เริ่มจากละครพีเรียดอย่าง 'Nakee' กระทั่งมาโด่งดังจาก 'Love Destiny' ซึ่งแสดงพลังการแสดงได้เต็มเปี่ยม การที่นักแสดงมีประสบการณ์หลากหลายแบบนี้ ทำให้เห็นพัฒนาการที่น่าสนใจ เวลาเห็นพวกเขาในบทบาทใหม่ๆ ก็อดตื่นเต้นไม่ได้เหมือนกัน

ยังติดตาตรึงใจความสัมพันธ์ของตัวละครใน 'ยี่สิบห้า ยี่สิบเอ็ด' อยู่เลย — นักแสดงหลายคนหลังจากซีรีส์ปิดกล้องต่างก็ขยับขยายผลงานไม่หยุด ฉันติดตามแกนหลักๆ แล้วพบว่าพวกเขากระจายไปทำงานหลายประเภท ตั้งแต่เล่นซีรีส์และภาพยนตร์ ไปจนถึงรับงานโฆษณาและงานพรีเซนเตอร์ ซึ่งสะท้อนว่าแต่ละคนอยากลองบทบาทและแพลตฟอร์มใหม่ๆ หนึ่งในคนที่ชัดเจนคือนักแสดงชายที่คนดูจดจำจากเคมีกับคู่พระเอกในเรื่อง — เขายังคงรับงานละครและงานถ่ายแบบอย่างต่อเนื่อง แม้ไม่ใช่ผลงานเรื่องใหม่ทุกเดือน แต่จะเห็นเขาเป็นพรีเซนเตอร์แบรนด์ใหญ่ และมีรายงานการรับบทในซีรีส์แนวโรแมนติก-ดราม่าที่เตรียมถ่ายทำต่อไป ส่วนนักแสดงหญิงที่รับบทเป็นนางเอก นักแสดงคนนี้มีผลงานภาพยนตร์เด่นก่อนหน้านี้และยังรับงานภาพยนตร์ร่วมโปรเจกต์ใหญ่ รวมทั้งมีโปรเจกต์โปรโมชันและงานอีเวนต์ที่สะท้อนบทบาทของเธอในวงการภาพยนตร์ร่วมสมัย นักแสดงสมทบหลายคนฉันเห็นว่าเลือกทดลองบทบาทหลากหลาย หนึ่งคนไปเล่นซีรีส์แนวย้อนยุค/แฟนตาซี อีกคนกระโดดไปเล่นซีรีส์วัยรุ่นหรือรับบทที่เป็นจุดเปลี่ยนอาชีพ บางคนกลับไปทุ่มเทกับงานเพลงหรือกิจกรรมวง (สำหรับคนที่มาจากวงไอดอล) ซึ่งทำให้แฟนๆ ได้เห็นมุมอื่นๆ ของพวกเขา ทั้งนี้ถ้าเปรียบเทียบกัน ผลงานปัจจุบันของแก๊งจาก 'ยี่สิบห้า ยี่สิบเอ็ด' ไม่ได้อยู่ในกรอบเดียวกัน — ใครอยากเห็นการเติบโตแบบใกล้ชิดต้องติดตามผลงานทีละคน เพราะแต่ละคนเลือกเส้นทางและจังหวะการปล่อยผลงานต่างกันไป แต่สิ่งที่ชัดเจนคือฝีมือจากซีรีส์ทำให้โอกาสใหม่ๆ เปิดมากขึ้น และฉันชอบที่ได้เห็นทั้งบทหนักๆ และงานเบาๆ สลับกันไป เติมสีสันให้แฟนๆ ได้ตามเก็บกันสนุกๆ

เป็นเรื่องที่เพลงประกอบช่วยเล่าเรื่องได้อย่างดีและฝังความทรงจำไว้กับฉากต่าง ๆ ของ 'ยี่สิบห้า ยี่สิบเอ็ด' มากกว่าที่คิดไว้ล่วงหน้า จากที่ดูจริงจัง ผมสังเกตว่าเพลงในอัลบั้ม OST ของเรื่องนี้เป็นผลงานของศิลปินและโปรดิวเซอร์ภายนอกเป็นหลัก — ไม่มีนักแสดงนำที่มีเครดิตเป็นผู้ร้องเพลงบนอัลบั้มอย่างเป็นทางการ เพลงหลายชิ้นถูกออกแบบมาเพื่อเสริมบรรยากาศยุค 90s และความละมุนของความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร ซึ่งทำให้เสียงร้องจากศิลปินมืออาชีพมีความเหมาะสมกว่าให้ตัวละครร้องจริง ๆ อีกเรื่องหนึ่งที่ชอบคือการใช้เสียงเพลงแบบไดเจติก (diegetic) บ่อยครั้ง เช่นการได้ยินเพลงจากวิทยุ เทปคาสเซ็ต หรือเพลงในฉากเต้นรำ ซึ่งทำให้ตัวละครถูกหล่อหลอมด้วยช่วงเวลาทางดนตรีนั้น ๆ แม้ว่านักแสดงจะไม่ได้มีเครดิตร้องเพลงใน OST แต่การแสดงของพวกเขาให้ความรู้สึกว่าเพลงนั้นอยู่กับตัวละครจริง ๆ — นั่นเป็นความสำเร็จที่ทำให้เพลงกับภาพผสานกันได้อย่างเนียน ๆ และยังคงติดหูอยู่หลังดูจบ

นี่เป็นเรื่องที่ถกเถียงกันไม่สิ้นสุดในวงการนักแสดงไทยเลยนะ ตัวละคร 'ยี่ห้อย' จาก 'Twenty Five Twenty One' สร้างความประทับใจด้วยการแสดงที่เต็มไปด้วยพลังและความเปราะบางในเวลาเดียวกัน การถ่ายทอดอารมณ์ผ่านสายตาของเธอทำได้ละเอียดอ่อนมาก โดยเฉพาะฉากที่ต้องสลับระหว่างความมั่นใจกับความไม่แน่นอนในชีวิต ดูแล้วรู้สึกเหมือนได้สัมผัสถึงการเติบโตของตัวละครจริงๆ

บอกตามตรง ฉากที่ทำให้ฉันยิ้มได้ทุกครั้งคือตอนที่ความรู้สึกระหว่าง นา ฮีโด กับ แบค อีจิน ค่อยๆ แสดงออกด้วยการกระทำเล็กๆ น้อยๆ มากกว่าคำพูดยิ่งใหญ่ใน 'ยี่สิบห้า ยี่สิบเอ็ด' ฉันชอบวิธีที่การตัดต่อกับดนตรีประกอบทำให้สายตาและท่าทางธรรมดาๆ ดูเต็มไปด้วยความหมาย เช่นเวลาที่ทั้งสองเงียบแล้วมองกันหลังจากผ่านเรื่องหนักๆ มา ความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ได้เกิดจากฉากหวือหวา แต่เกิดจากความอดทนและการอยู่ด้วยกันในช่วงเวลาที่เปราะบาง ฉากที่เขาเฝ้ามองเธอฝึกซ้อมฟันดาบหรือยืนอยู่ข้างหลังเมื่อเธอท้อถอย มันทำให้เราเห็นการสนับสนุนแบบใช้การกระทำแทนคำพูด ซึ่งเป็นสิ่งที่แฟนๆ หลายคนตอบรับอย่างแรง พอมีฉากที่ทั้งคู่ได้ปล่อยอารมณ์หรือสารภาพความรู้สึกจริงๆ มันเลยมีพลังชนิดที่ทำให้แฟนๆ ติดหนึบ เคมีของพวกเขาจึงรู้สึกจริง แท้ และอบอุ่น ไม่ได้หวานจนเลี่ยน แต่ให้ความรู้สึกว่าโตด้วยกันมากกว่าแค่รักกันซึ่งทำให้ฉันยังคงคิดถึงพวกเขาแม้ละครจะจบไปแล้ว

นึกถึงความประทับใจแรกที่ได้เห็น 'Twenty Five Twenty One' ตัวละครของคิมแทรีที่รับบทโดยนัมจูฮโยคสร้างความรู้สึกซาบซึ้งได้ลึกซึ้งมาก วิธีที่เธอถ่ายทอด эмоцииระหว่างความฝันกับ現實ชีวิตวัยรุ่นดูสมจริงจนอดยิ้มตามไม่ได้ ช่วงฉากที่เธอเผชิญกับการล้มเหลวแล้วลุกขึ้นสู้ใหม่ในตอนที่ 9 นี่แหละที่ทำให้เชื่อว่าไม่ใช่แค่การแสดง แต่เหมือนเห็นจิตวิญญาณของคนจริงๆ ที่ไม่ยอมแพ้ แม้แต่ฉากเล็กๆ อย่างการจับมือแบบลังเลตอนสารภาพรักก็เต็มไปด้วยรายละเอียดที่คิดมาแล้วอย่างดี