นักแสดงใน เต่านินจา 1 ใครเป็นคนพากย์เสียงเต่า

เอาล่ะ มาดูกันแบบละเอียดขึ้นหน่อยว่าคนที่พากย์เสียงเต่าแต่ละตัวใน 'เต่านินจา 2' คือใครและทำไมเสียงของแต่ละคนถึงโดดเด่นสำหรับฉากนั้นๆ ฉันชอบฟังรายละเอียดพวกนี้ เพราะเสียงพากย์เก็บอารมณ์ของตัวละครได้มากกว่าที่คิด ในเวอร์ชันภาพยนตร์ภาคสอง (ชื่อทางการภาษาอังกฤษคือ 'Teenage Mutant Ninja Turtles II: The Secret of the Ooze') เต่าแต่ละตัวยังเป็นทีมเสียงชุดเดิมจากภาคแรก ซึ่งประกอบด้วย Brian Tochi ที่ให้เสียงเป็นลีโอนาร์โด น้ำเสียงของเขาจะค่อนข้างนิ่งและมีความเป็นผู้นำ เหมาะกับบทบาทหัวหน้าทีม ส่วนดอนนาเตลโลนั้นได้เสียงจาก Corey Feldman ซึ่งให้บุคลิกแบบคิดเร็ว ตลกร้ายแต่จริงจังเมื่อถึงเวลาต้องแก้ปัญหา ไมเคิลแองเจโลได้เสียงจาก Robbie Rist ที่ทำให้ตัวละครเป็นมิตรและขี้เล่นตามสไตล์ของมิเคจิ ส่วนราฟาเอลได้เสียงจาก Josh Pais ซึ่งน้ำเสียงกระด้างกว่าเพื่อน แอบห้าวและมีมุมดิบ ๆ ที่เข้ากับความคับข้องใจของราฟได้ดี ฉันคิดว่าการเลือกพากย์ชุดเดิมสำหรับ 'เต่านินจา 2' ช่วยให้คาแรกเตอร์ต่อเนื่องจากภาคแรกและยังคงความลงตัวของบรรยากาศทั้งความฮาและดราม่าในฉากต่าง ๆ เสียงของแต่ละคนเติมชีวิตให้ทีมเต่าได้อย่างชัดเจน ลองฟังจังหวะมุขและการโต้ตอบกันก็จะเห็นเลยว่าเสียงพากย์เป็นส่วนสำคัญในการทำให้หนังมีสีสันแบบภาพยนตร์ยุคต้นทศวรรษ 90 อย่างแท้จริง

ยุคที่ฉันดู 'นินจาเต่า' ในโรงภาพยนตร์ ฉบับพากย์ไทยที่ฉันเคยเจอมันไม่ใช่เวอร์ชันเดียวเลย บ่อยครั้งจะเจอทั้งเวอร์ชันที่ออกฉายในปี 1990 (ฉบับภาพยนตร์ไลฟ์แอ็กชัน) และเวอร์ชันที่เป็นภาพยนตร์ CGI รุ่นใหม่กว่า ซึ่งแต่ละเวอร์ชันก็ใช้ทีมพากย์คนละชุดกัน ฉันจำบรรยากาศการดูที่มีเสียงพากย์ไทยประกอบฉากแอ็กชันสนุกๆ ได้ชัด—แต่รายชื่อนักพากย์ที่ลงเสียงจริงๆ มักขึ้นอยู่กับผู้จัดจำหน่ายหรือช่องที่ฉายในขณะนั้น การจะแยกรายละเอียดนักพากย์ตามตัวละครอย่าง Leonardo, Michelangelo, Donatello, Raphael, Splinter, Shredder, April O'Neil หรือ Casey Jones ต้องระบุเวอร์ชันให้ชัด เพราะบางฉบับโทรทัศน์อาจจ้างนักพากย์ที่คุ้นหน้าในวงการทีวี ในขณะที่ดีวีดีหรือรีมาสเตอร์สากลอาจใช้ทีมพากย์จากสตูดิโอพากย์ทางภาพยนตร์ รายชื่อที่ปรากฏในเครดิตตอนท้ายของแต่ละฉบับจะบอกข้อมูลชัดเจนว่าคนไหนให้เสียงตัวละครไหน พอพูดถึงเสียงพากย์ไทยแล้ว ฉันชอบฟังว่าแต่ละคนตีความตัวละครต่างกันอย่างไร บางเสียงทำให้เต่าแต่ละตัวยิ่งมีบุคลิกชัด บางเสียงบทร้ายก็ให้ความรู้สึกหนักแน่นมากขึ้น ความแตกต่างของเวอร์ชันพากย์นี่แหละที่ทำให้การกลับไปดูซ้ำหลายรอบยังรู้สึกมีอะไรให้ค้นหาอยู่เสมอ

เสียงพากย์ไทยของ 'นินจาเต่า 1' มักไม่มีการระบุรายชื่อนักพากย์อย่างเป็นทางการในแหล่งข้อมูลที่แพร่หลาย ฉันเลยมองว่าเรื่องนี้เป็นปัญหาทั่วไปของภาพยนตร์พากย์ไทยในยุค VHS/โทรทัศน์ ที่เครดิตมักถูกตัดออกหรือไม่ได้พิมพ์ไว้บนกล่องเทป ทำให้ตอนนี้ถ้าจะยืนยันชื่อคนพากย์ที่ชัดเจนก็ต้องพึ่งแหล่งที่มาจากเทปต้นฉบับหรือบันทึกการออกอากาศเก่า ๆ จากความทรงจำของฉัน เสียงของเต่าแต่ละตัวในเวอร์ชันพากย์ไทยมีบุคลิกชัดเจน—ลีโอนาร์โดให้ความรู้สึกเป็นผู้นำด้วยโทนเสียงมั่นคง ราฟาเอลมีสำเนียงค่อนข้างขรึม ดอนนีมีน้ำเสียงแบบพูดเร็วและฉลาด ส่วนไมค์มักจะโดดเด่นด้วยเสียงเล่นมุก ซึ่งลักษณะพวกนี้สอดคล้องกับสไตล์นักพากย์ชายยุค 90 ในไทยที่รับบทฮีโร่หรือการ์ตูนแอ็กชันหลายเรื่อง ถ้าต้องสรุปแบบไม่ระบุชื่อคน ฉันคิดว่าเวอร์ชันพากย์ไทยของ 'นินจาเต่า 1' ถูกพากย์โดยทีมพากย์ประจำสตูดิโอในบ้านเรา ซึ่งไม่ได้รับเครดิตชัดเจนในสื่อที่ถูกเผยแพร่ ปล่อยให้แฟน ๆ ต้องฟังและจำบุคลิกเสียงกันเองไป แต่แม้จะไม่มีชื่อ นักพากย์เหล่านั้นก็ทิ้งร่องรอยไว้ในความทรงจำของคนดูอย่างชัดเจน

เล่าแบบแฟนที่ชอบดูฉบับภาพยนตร์บ่อย ๆ เลยนะ — เรื่องการพากย์ไทยของ 'นินจาเต่า' มันไม่ใช่แค่ชื่อคนเดียวที่ตอบได้ง่าย ๆ เพราะมีหลายเวอร์ชันและหลายการจัดจำหน่ายที่ใช้ทีมพากย์ต่างกัน ฉันสังเกตว่าฉบับโรงภาพยนตร์กับฉบับดีวีดี/ทีวีมักเปลี่ยนทีมพากย์ไปตามสัญญาและสตูดิโอ บางครั้งเสียงไทยที่เราได้ยินในโรงก็ไม่เหมือนกับเสียงที่เปิดทางช่องทีวีเมื่อหลายปีผ่านไป โดยทั่วไปตัวละครหลักสี่ตัวคือ Leonardo, Donatello, Michelangelo และ Raphael จะถูกมอบหมายให้คนพากย์ที่มีบุคลิกชัดเจนเพื่อสะท้อนอารมณ์ของแต่ละตัว เช่นเสียงเป็นผู้นำสำหรับ Leonardo หรือเสียงทะเล้นสำหรับ Michelangelo แต่ถาถามว่าชื่อใครพากย์ในเวอร์ชันไทยของภาพยนตร์เรื่องใดเรื่องหนึ่ง ชื่อพากย์มักจะระบุไว้ในเครดิตท้ายเรื่องของเวอร์ชันไทยหรือในหน้าข้อมูลของผู้จัดจำหน่ายที่นำเข้าหนังนั้น ๆ ซึ่งเป็นที่มาของข้อมูลคนพากย์อย่างเป็นทางการ ฉันมักจะชอบดูเครดิตท้ายเรื่องเพราะได้รู้เจ้าของเสียงที่ทำให้อารมณ์ตัวละครครบถ้วน

เคยสงสัยไหมว่าใน 'Teenage Mutant Ninja Turtles II: The Secret of the Ooze' ใครคือตัวจบเกมของเต่า? ผมเห็นชัดเลยว่าโจทย์หลักของหนังคือการกลับมาของ Shredder หรือ Oroku Saki ที่เป็นศัตรูดั้งเดิมของเต่า เขาไม่ได้เป็นแค่หัวหน้ากลุ่มนินจาเงามืด แต่ยังเป็นสัญลักษณ์ของการต่อสู้ส่วนบุคคลและความแค้นที่ฝังลึกระหว่างโลกใต้ดินกับโลกบนพื้นดิน บทของ Shredder ในภาคนี้มีการพัฒนาไปสู่การเป็นภัยคุกคามที่ใหญ่ขึ้น โดยเฉพาะช่วงที่ตัวร้ายถูกเปลี่ยนสภาพจนกลายเป็น 'Super Shredder' — นั่นทำให้ความขัดแย้งไม่ได้เป็นแค่การต่อสู้ระหว่างฝ่ายดีชั่วธรรมดา แต่น้ำหนักของฉากบู๊และความรุนแรงทางร่างกายถูกผลักให้สูงขึ้นกว่าเดิม บทหนังยังเติมตัวประกอบอย่างนักวิทยาศาสตร์ที่สร้างปัญหาให้เกิดขึ้น ทำให้สถานการณ์ดูซับซ้อนและมีผลทางภาพมากขึ้น ผมชอบที่หนังยังใส่รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นการใช้สารลับ (ooze) เป็นเครื่องมือขับเคลื่อนพล็อต เพราะมันทำให้ศัตรูหลักดูมีมิติและทำให้การปะทะแต่ละครั้งมีผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึง ในฐานะแฟนหนังบู๊-นินจา ผมคิดว่าการที่ Shredder ยังคงเป็นศัตรูตัวจริงนั้นช่วยรักษาแก่นของเรื่องได้อย่างเหนียวแน่น และฉากสุดท้ายที่ต้องเผชิญหน้ากันก็ยังคงตราตรึงใจได้ดี

เสียงพากย์ไทยของ 'เต่านินจา' ภาคแรกเป็นเรื่องที่แฟนเก่า ๆ มักจะถกเถียงกันอยู่บ่อยครั้ง เพราะเวอร์ชันที่เราได้ยินในโรง ทีวี หรือดีวีดีไม่เหมือนกันเสมอไปและการบันทึกเครดิตในสมัยก่อนก็ไม่ได้ละเอียดเท่าตอนนี้ ขณะที่ผมจำเสียงพากย์ในฉากซุ่มโจมตีในตรอกซอยได้ชัดเจน เสียงหัวหน้าเต่าจะถูกปรับให้มีน้ำหนักและจริงจัง ส่วนเสียงเต่าที่เล่นตลกมักถูกให้โทนที่สดกว่า ซึ่งทำให้แฟนบางคนเชื่อว่าเป็นนักพากย์คนละกลุ่มกันสำหรับแต่ละฉบับ ในมุมมองของคนที่สะสมแผ่นโบราณ ผมเห็นว่ามีอย่างน้อยสองสายหลักคือเวอร์ชันฉายโรง/ทีวีกับเวอร์ชันสำหรับแผ่นบ้าน โดยฉบับฉายโรงบางครั้งจะใส่ซับไทยและเก็บเสียงต้นฉบับไว้ ส่วนฉบับที่เผยแพร่ทางทีวีหรือวิดีโอโฮมมักจะมีการตัดต่อและพากย์ใหม่เพื่อให้เหมาะกับช่วงเวลาและมาตรฐานการออกอากาศในไทย การที่มีคนพากย์หลายรุ่นทำให้ชื่อผู้พากย์ไทยมักหายากหรือไม่ได้ถูกระบุในหน้าปก ถ้าใครอยากยืนยันชัดเจน ผมมักจะแนะนำให้ลองหาแผ่นดีวีดีเวอร์ชันเก่าหรือดูเครดิตท้ายรายการ (ถ้ามี) เพราะนั่นมักเป็นแหล่งข้อมูลที่ตรงที่สุด ส่วนความรู้สึกส่วนตัวก็คือ เสียงพากย์ไทยแต่ละเวอร์ชันมีความเสน่ห์ในแบบของมัน และบางครั้งการได้ยินเสียงเก่า ๆ ก็พาให้เราคิดถึงบรรยากาศยุค 90 ได้ดีทีเดียว

เวลานั่งดู 'นินจาเต่า 2' พากย์ไทยครั้งแรก มันพาไปย้อนวัยเหมือนได้ยินเสียงที่คุ้นเคยจากร้านเช่าวีซีดีใกล้บ้านอีกครั้ง ดิฉันเป็นคอหนังเก่าที่ติดตามเวอร์ชั่นพากย์ไทยมานาน จึงค่อนข้างรู้ดีว่าเรื่องของการพากย์ภาษาไทยมักไม่ค่อยมีเอกสารสาธารณะที่รวมรายชื่อครบถ้วนเหมือนฉบับภาษาอังกฤษ หลายครั้งที่หนังเดียวกันถูกพากย์หลายรอบ — ทั้งเวอร์ชั่นฉายโรง เวอร์ชั่นแผ่นดีวีดี และเวอร์ชั่นที่ให้ออกอากาศทางทีวี — ทำให้รายชื่อผู้พากย์เปลี่ยนได้ตามสตูดิโอและปีที่พากย์ รายชื่อตัวละครหลักที่คนถามถึงได้แก่ เลโอนาร์โด, ราฟาเอล, ดอนนาเทลโล, มีเคลันเจโล, มาสเตอร์สปลินเตอร์, ชเรดเดอร์, และตัวละครมนุษย์สำคัญอย่างเอพริล โอนีลล์และเคซีย์ โจนส์ ในแง่ของข้อมูลที่ยืนยันได้ บ่อยครั้งที่สุดจะพบชื่อผู้พากย์ไทยในเครดิตท้ายเรื่องของแผ่นดีวีดีหรือในข้อมูลแจกของผู้จัดจำหน่าย แต่ถ้าเป็นการฉายทางโทรทัศน์บางช่อง พากย์ใหม่อาจไม่ได้มีการประกาศรายชื่ออย่างเป็นทางการให้เข้าถึงง่ายนัก ดิฉันเลยมองว่าเหตุผลที่หลายคนยังไม่ทราบชื่อผู้พากย์ไทยที่ชัดเจนก็มาจากปัจจัยนี้ ในฐานะแฟน ฉันชอบฟังเสียงพากย์ไทยเพื่อเปรียบเทียบโทนและคาแรคเตอร์ของเต่าแต่ละตัว บางเวอร์ชั่นเน้นมุกคาแรกเตอร์ให้มีความขำขันมากขึ้น ขณะที่บางเวอร์ชั่นกลับให้เสียงดุดันและจริงจังกว่า ซึ่งทำให้ประสบการณ์การดูเปลี่ยนไปได้เยอะ หากต้องการยืนยันชื่อผู้พากย์ของฉบับพากย์ไทยที่คุณดูอยู่ที่สุด การเช็กเครดิตท้ายแผ่นหรือข้อมูลจากผู้จัดจำหน่ายมักเป็นทางที่ตรงที่สุด แต่ถ้าคุณอยากคุยแลกเปลี่ยนฉบับที่คนในชุมชนชอบ บอกฉบับที่ดูมาได้เลย—ฉันยินดีแชร์ความรู้สึกและเทียบเวอร์ชั่นให้ฟังแบบละเอียดๆ

เสียงพากย์ไทยรุ่นเก่าของ 'Teenage Mutant Ninja Turtles' มีความอบอุ่นแบบวินเทจที่ทำให้ฉันยังนึกถึงซีนตลกๆ ได้อยู่บ่อยๆ ฉันโตมากับการได้ยินเสียงเต่านินจาในทีวีท้องถิ่น ช่วงนั้นนักพากย์ไทยมักจะปรับโทนเสียงให้ละมุนแต่จริงจังสำหรับลีโอนาร์โด ส่วนไมเคิลแอนเจโลมักได้เสียงสดใสกวนๆ ทำให้มุกตลกในฉบับภาษาไทยโดดเด้งขึ้นมา ต่างจากราฟที่ได้โทนห้าวและมีอารมณ์มากกว่า นั่นทำให้คาแรกเตอร์แต่ละตัวเด่นชัดแม้จะเป็นการแปลสคริปท์ที่ย่อหลายประโยค อีกอย่างที่ชอบคือการวางเสียงของมาสเตอร์สปลินเตอร์ในเวอร์ชันไทย ซึ่งมักจะให้ความรู้สึกเหมือนเป็นพ่อที่ภูมิฐานและมีน้ำเสียงให้คำแนะนำ ทำให้ช่วงดราม่ารู้สึกหนักแน่นขึ้น แม้จะไม่มีการอ้างชื่อคนพากย์ตรงๆ แต่ถ้าคุณชอบความคลาสสิก แนะนำให้ลองหาฉบับเก่าๆ ฟังดีๆ จะเห็นเสน่ห์ของการพากย์ไทยยุคนั้นและวิธีที่นักพากย์ตีความตัวละครจนกลายเป็นความทรงจำที่น่ารักของแฟนรุ่นก่อนสักครั้ง

เสียงพากย์ไทยของ 'เต่านินจา 2' มักเป็นเรื่องที่แฟนหนังบ้านเราพูดถึงกันบ่อย ๆ เพราะมีหลายฉบับที่หมุนเวียนมาตามทีวี แผ่น และการฉายซ้ำในอดีต ความทรงจำส่วนตัวของผมบอกว่าฉบับที่คนไทยคุ้นเคยมักมีการแยกแยะระหว่างพากย์โรงกับพากย์ทีวี: บางครั้งเสียงแสดงหลักอย่างลีโอนาร์โด ราฟาเอล มิเคลันเจโล และโดนาเทลโล ถูกให้เสียงโดยคนละชุดระหว่างการฉายโรงและการออกเป็นแผ่นวีซีดี/ดีวีดี ซึ่งทำให้ชื่อคนพากย์ที่แฟน ๆ บอกต่อกันจึงแตกต่างไปตามแหล่งที่มาของเวอร์ชั่นที่ดู ถ้าจะสรุปแบบไม่ระบุตัวคนเพียงชื่อเดียว ควรตระหนักว่าทีมพากย์ประกอบด้วยกลุ่มนักพากย์คนไทยที่รับบทเต่าแต่ละตัว, เสียงวิลลั่น, ศัตรูหลัก, และตัวละครสมทบอีกหลายคน เครดิตจริงๆ จะระบุไว้ในหน้าจอเครดิตของฉบับแผ่นหรือเวอร์ชั่นที่ฉาย ซึ่งผมมองว่านี่คือเหตุผลว่าทำไมการยืนยันชื่อคนพากย์ไทยของ 'เต่านินจา 2' ต้องอ้างอิงที่มาของฉบับนั้นเป็นหลักและแฟน ๆ มักแลกเปลี่ยนข้อมูลกันให้ครบฝั่งความทรงจำส่วนตัวยังคงย้ำว่าเสียงพากย์เก่า ๆ นำความอบอุ่นแบบยุค 90 มาอีกครั้ง

นี่คือสิ่งที่แฟนหนังอย่างฉันสังเกตได้ชัดเจนเกี่ยวกับภาคต่อสมัยใหม่: ในกรณีของ 'Teenage Mutant Ninja Turtles: Out of the Shadows' (ซึ่งมักถูกเรียกเป็น 'เต่านินจา 2' ในวงกว้าง) มีนักแสดงหน้าใหม่ที่เข้ามาเติมสีสันให้เรื่องมากกว่าภาคแรก โดยที่เด่นสุดสำหรับฉันคือ Stephen Amell ที่เข้ามารับบทเป็น Casey Jones, Tyler Perry ที่เล่นเป็น Baxter Stockman และ Brian Tee ที่รับบท Shredder คนใหม่ของจักรวาลภาพยนตร์นี้ มุมมองแบบคนดูที่คลั่งไคล้: การเพิ่มตัวละครอย่าง Casey Jones กับ Baxter Stockman ทำให้โทนหนังเปลี่ยนไป — จากหนังบู๊ผสมไซไฟของภาคแรกกลายเป็นภาคที่มีตัวร้าย-ฮีโร่ใหม่ ๆ ให้จับตามากขึ้น นักแสดงใหม่พวกนี้นำเสนอน้ำหนักทางอารมณ์และคาแรกเตอร์ที่ต่างจากคนในภาคแรก ทำให้ฉากต่อสู้และการปะทะมีมิติขึ้น ฉันชอบที่ทีมงานกล้าใส่ใบหน้าที่คุ้นเคยจากซีรีส์หรือวงการทีวีเข้ามาเป็นบทเด่น เพราะมันทำให้เกิดไดนามิกใหม่ระหว่างตัวละครเก่าและใหม่ สรุปย่อแบบไม่เรียบง่าย: ถาจะตอบตรง ๆ ว่าใครเป็นนักแสดงใหม่เมื่อเทียบกับภาคแรก ของภาคนี้ชื่อที่ชัดเจนคือ Stephen Amell, Tyler Perry และ Brian Tee — คนพวกนี้ไม่ได้อยู่ในภาคเปิดตัว แต่กลับกลายเป็นกุญแจสำคัญของภาคต่อและเปลี่ยนโทนของเรื่องไปพอสมควร