นักแสดงใน เต่านินจา 2

นี่คือสิ่งที่แฟนหนังอย่างฉันสังเกตได้ชัดเจนเกี่ยวกับภาคต่อสมัยใหม่: ในกรณีของ 'Teenage Mutant Ninja Turtles: Out of the Shadows' (ซึ่งมักถูกเรียกเป็น 'เต่านินจา 2' ในวงกว้าง) มีนักแสดงหน้าใหม่ที่เข้ามาเติมสีสันให้เรื่องมากกว่าภาคแรก โดยที่เด่นสุดสำหรับฉันคือ Stephen Amell ที่เข้ามารับบทเป็น Casey Jones, Tyler Perry ที่เล่นเป็น Baxter Stockman และ Brian Tee ที่รับบท Shredder คนใหม่ของจักรวาลภาพยนตร์นี้

มุมมองแบบคนดูที่คลั่งไคล้: การเพิ่มตัวละครอย่าง Casey Jones กับ Baxter Stockman ทำให้โทนหนังเปลี่ยนไป — จากหนังบู๊ผสมไซไฟของภาคแรกกลายเป็นภาคที่มีตัวร้าย-ฮีโร่ใหม่ ๆ ให้จับตามากขึ้น นักแสดงใหม่พวกนี้นำเสนอน้ำหนักทางอารมณ์และคาแรกเตอร์ที่ต่างจากคนในภาคแรก ทำให้ฉากต่อสู้และการปะทะมีมิติขึ้น ฉันชอบที่ทีมงานกล้าใส่ใบหน้าที่คุ้นเคยจากซีรีส์หรือวงการทีวีเข้ามาเป็นบทเด่น เพราะมันทำให้เกิดไดนามิกใหม่ระหว่างตัวละครเก่าและใหม่

สรุปย่อแบบไม่เรียบง่าย: ถาจะตอบตรง ๆ ว่าใครเป็นนักแสดงใหม่เมื่อเทียบกับภาคแรก ของภาคนี้ชื่อที่ชัดเจนคือ Stephen Amell, Tyler Perry และ Brian Tee — คนพวกนี้ไม่ได้อยู่ในภาคเปิดตัว แต่กลับกลายเป็นกุญแจสำคัญของภาคต่อและเปลี่ยนโทนของเรื่องไปพอสมควร

เคยสงสัยไหมว่าใน 'Teenage Mutant Ninja Turtles II: The Secret of the Ooze' ใครคือตัวจบเกมของเต่า? ผมเห็นชัดเลยว่าโจทย์หลักของหนังคือการกลับมาของ Shredder หรือ Oroku Saki ที่เป็นศัตรูดั้งเดิมของเต่า เขาไม่ได้เป็นแค่หัวหน้ากลุ่มนินจาเงามืด แต่ยังเป็นสัญลักษณ์ของการต่อสู้ส่วนบุคคลและความแค้นที่ฝังลึกระหว่างโลกใต้ดินกับโลกบนพื้นดิน

บทของ Shredder ในภาคนี้มีการพัฒนาไปสู่การเป็นภัยคุกคามที่ใหญ่ขึ้น โดยเฉพาะช่วงที่ตัวร้ายถูกเปลี่ยนสภาพจนกลายเป็น 'Super Shredder' — นั่นทำให้ความขัดแย้งไม่ได้เป็นแค่การต่อสู้ระหว่างฝ่ายดีชั่วธรรมดา แต่น้ำหนักของฉากบู๊และความรุนแรงทางร่างกายถูกผลักให้สูงขึ้นกว่าเดิม บทหนังยังเติมตัวประกอบอย่างนักวิทยาศาสตร์ที่สร้างปัญหาให้เกิดขึ้น ทำให้สถานการณ์ดูซับซ้อนและมีผลทางภาพมากขึ้น

ผมชอบที่หนังยังใส่รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นการใช้สารลับ (ooze) เป็นเครื่องมือขับเคลื่อนพล็อต เพราะมันทำให้ศัตรูหลักดูมีมิติและทำให้การปะทะแต่ละครั้งมีผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึง ในฐานะแฟนหนังบู๊-นินจา ผมคิดว่าการที่ Shredder ยังคงเป็นศัตรูตัวจริงนั้นช่วยรักษาแก่นของเรื่องได้อย่างเหนียวแน่น และฉากสุดท้ายที่ต้องเผชิญหน้ากันก็ยังคงตราตรึงใจได้ดี

เอาล่ะ มาดูกันแบบละเอียดขึ้นหน่อยว่าคนที่พากย์เสียงเต่าแต่ละตัวใน 'เต่านินจา 2' คือใครและทำไมเสียงของแต่ละคนถึงโดดเด่นสำหรับฉากนั้นๆ

ฉันชอบฟังรายละเอียดพวกนี้ เพราะเสียงพากย์เก็บอารมณ์ของตัวละครได้มากกว่าที่คิด ในเวอร์ชันภาพยนตร์ภาคสอง (ชื่อทางการภาษาอังกฤษคือ 'Teenage Mutant Ninja Turtles II: The Secret of the Ooze') เต่าแต่ละตัวยังเป็นทีมเสียงชุดเดิมจากภาคแรก ซึ่งประกอบด้วย Brian Tochi ที่ให้เสียงเป็นลีโอนาร์โด น้ำเสียงของเขาจะค่อนข้างนิ่งและมีความเป็นผู้นำ เหมาะกับบทบาทหัวหน้าทีม

ส่วนดอนนาเตลโลนั้นได้เสียงจาก Corey Feldman ซึ่งให้บุคลิกแบบคิดเร็ว ตลกร้ายแต่จริงจังเมื่อถึงเวลาต้องแก้ปัญหา ไมเคิลแองเจโลได้เสียงจาก Robbie Rist ที่ทำให้ตัวละครเป็นมิตรและขี้เล่นตามสไตล์ของมิเคจิ ส่วนราฟาเอลได้เสียงจาก Josh Pais ซึ่งน้ำเสียงกระด้างกว่าเพื่อน แอบห้าวและมีมุมดิบ ๆ ที่เข้ากับความคับข้องใจของราฟได้ดี

ฉันคิดว่าการเลือกพากย์ชุดเดิมสำหรับ 'เต่านินจา 2' ช่วยให้คาแรกเตอร์ต่อเนื่องจากภาคแรกและยังคงความลงตัวของบรรยากาศทั้งความฮาและดราม่าในฉากต่าง ๆ เสียงของแต่ละคนเติมชีวิตให้ทีมเต่าได้อย่างชัดเจน ลองฟังจังหวะมุขและการโต้ตอบกันก็จะเห็นเลยว่าเสียงพากย์เป็นส่วนสำคัญในการทำให้หนังมีสีสันแบบภาพยนตร์ยุคต้นทศวรรษ 90 อย่างแท้จริง

เราเป็นคนที่คลุกคลีในวงการหนังบู๊มาพอสมควรเลยมีความเห็นชัดเจนว่าคนที่ได้รับคำชมมากที่สุดใน 'เต่านินจา 2' คือทีมผู้สวมชุดเต่าและทีมงานเอฟเฟกต์จิ๋วที่อยู่เบื้องหลังหน้ากากกับการขยับใบหน้า ซึ่งส่วนใหญ่เป็นฝีมือของทีมจาก Jim Henson's Creature Shop กับทีมสตันท์ที่ประสานงานกันได้เนียนมาก

การแสดงในชุดหนัก ๆ ต้องอาศัยความชำนาญด้านคิวบู๊และการอ่านจังหวะร่วมกัน นักแสดงที่สวมชุดต้องทำทั้งท่าเตะ ท่าทราย และการโหนตัวให้ดูเป็นธรรมชาติโดยไม่ทำให้หน้ากากขยับผิดจังหวะ เรื่องที่คนชมกันเยอะคือฉากต่อสู้กับตัวร้ายตัวใหม่ในภาคนี้ซึ่งโชว์ให้เห็นการประสานงานระหว่างหุ่นสวมชุดกับเอฟเฟกต์ของหน้ากาก ทำให้ฉากบู๊ทั้งเท่และขำในจังหวะที่ต้องการ

โดยสรุปแล้ว ชื่อที่มักถูกยกขึ้นมาด้วยความเคารพคือทีมสตันท์และทีมสร้างคาแรคเตอร์ (ผู้สวมชุดและทีมหน้ากาก) มากกว่าชื่อนักแสดงคนใดคนหนึ่ง เพราะผลงานที่คนจดจำเป็นงานที่ทำร่วมกันเป็นทีมมากกว่าจะเป็นโชว์เดี่ยว ๆ นี่เป็นความประทับใจส่วนตัวที่ยังคิดว่าเป็นจุดแข็งของหนังรุ่นนั้น

เสียงพากย์ไทยของ 'เต่านินจา 2' มักเป็นเรื่องที่แฟนหนังบ้านเราพูดถึงกันบ่อย ๆ เพราะมีหลายฉบับที่หมุนเวียนมาตามทีวี แผ่น และการฉายซ้ำในอดีต

ความทรงจำส่วนตัวของผมบอกว่าฉบับที่คนไทยคุ้นเคยมักมีการแยกแยะระหว่างพากย์โรงกับพากย์ทีวี: บางครั้งเสียงแสดงหลักอย่างลีโอนาร์โด ราฟาเอล มิเคลันเจโล และโดนาเทลโล ถูกให้เสียงโดยคนละชุดระหว่างการฉายโรงและการออกเป็นแผ่นวีซีดี/ดีวีดี ซึ่งทำให้ชื่อคนพากย์ที่แฟน ๆ บอกต่อกันจึงแตกต่างไปตามแหล่งที่มาของเวอร์ชั่นที่ดู

ถ้าจะสรุปแบบไม่ระบุตัวคนเพียงชื่อเดียว ควรตระหนักว่าทีมพากย์ประกอบด้วยกลุ่มนักพากย์คนไทยที่รับบทเต่าแต่ละตัว, เสียงวิลลั่น, ศัตรูหลัก, และตัวละครสมทบอีกหลายคน เครดิตจริงๆ จะระบุไว้ในหน้าจอเครดิตของฉบับแผ่นหรือเวอร์ชั่นที่ฉาย ซึ่งผมมองว่านี่คือเหตุผลว่าทำไมการยืนยันชื่อคนพากย์ไทยของ 'เต่านินจา 2' ต้องอ้างอิงที่มาของฉบับนั้นเป็นหลักและแฟน ๆ มักแลกเปลี่ยนข้อมูลกันให้ครบฝั่งความทรงจำส่วนตัวยังคงย้ำว่าเสียงพากย์เก่า ๆ นำความอบอุ่นแบบยุค 90 มาอีกครั้ง

เวลานั่งดู 'นินจาเต่า 2' พากย์ไทยครั้งแรก มันพาไปย้อนวัยเหมือนได้ยินเสียงที่คุ้นเคยจากร้านเช่าวีซีดีใกล้บ้านอีกครั้ง ดิฉันเป็นคอหนังเก่าที่ติดตามเวอร์ชั่นพากย์ไทยมานาน จึงค่อนข้างรู้ดีว่าเรื่องของการพากย์ภาษาไทยมักไม่ค่อยมีเอกสารสาธารณะที่รวมรายชื่อครบถ้วนเหมือนฉบับภาษาอังกฤษ หลายครั้งที่หนังเดียวกันถูกพากย์หลายรอบ — ทั้งเวอร์ชั่นฉายโรง เวอร์ชั่นแผ่นดีวีดี และเวอร์ชั่นที่ให้ออกอากาศทางทีวี — ทำให้รายชื่อผู้พากย์เปลี่ยนได้ตามสตูดิโอและปีที่พากย์

รายชื่อตัวละครหลักที่คนถามถึงได้แก่ เลโอนาร์โด, ราฟาเอล, ดอนนาเทลโล, มีเคลันเจโล, มาสเตอร์สปลินเตอร์, ชเรดเดอร์, และตัวละครมนุษย์สำคัญอย่างเอพริล โอนีลล์และเคซีย์ โจนส์ ในแง่ของข้อมูลที่ยืนยันได้ บ่อยครั้งที่สุดจะพบชื่อผู้พากย์ไทยในเครดิตท้ายเรื่องของแผ่นดีวีดีหรือในข้อมูลแจกของผู้จัดจำหน่าย แต่ถ้าเป็นการฉายทางโทรทัศน์บางช่อง พากย์ใหม่อาจไม่ได้มีการประกาศรายชื่ออย่างเป็นทางการให้เข้าถึงง่ายนัก ดิฉันเลยมองว่าเหตุผลที่หลายคนยังไม่ทราบชื่อผู้พากย์ไทยที่ชัดเจนก็มาจากปัจจัยนี้

ในฐานะแฟน ฉันชอบฟังเสียงพากย์ไทยเพื่อเปรียบเทียบโทนและคาแรคเตอร์ของเต่าแต่ละตัว บางเวอร์ชั่นเน้นมุกคาแรกเตอร์ให้มีความขำขันมากขึ้น ขณะที่บางเวอร์ชั่นกลับให้เสียงดุดันและจริงจังกว่า ซึ่งทำให้ประสบการณ์การดูเปลี่ยนไปได้เยอะ หากต้องการยืนยันชื่อผู้พากย์ของฉบับพากย์ไทยที่คุณดูอยู่ที่สุด การเช็กเครดิตท้ายแผ่นหรือข้อมูลจากผู้จัดจำหน่ายมักเป็นทางที่ตรงที่สุด แต่ถ้าคุณอยากคุยแลกเปลี่ยนฉบับที่คนในชุมชนชอบ บอกฉบับที่ดูมาได้เลย—ฉันยินดีแชร์ความรู้สึกและเทียบเวอร์ชั่นให้ฟังแบบละเอียดๆ

เวอร์ชันหนังปี 1990 ของ 'เต่านินจา' เป็นภาพยนตร์ที่ฉันยังชอบพูดถึงเวลาคุยเรื่องหนังสไตล์ทำมือและงานคอสตูมยุคก่อน CGI ครองโลก ในหนังเรื่องนั้น เสียงของเต่าสี่ตนนั้นมาจากนักพากย์คนละคน ซึ่งช่วยเติมบุคลิกให้ตัวละครแต่ละตัวชัดเจน: เลโอนาร์โดได้เสียงโดย Brian Tochi, โดนาเทลโลพากย์โดย Corey Feldman, ไมเคิลแองเจโลได้เสียงจาก Robbie Rist และแรฟเฟิลโดย Josh Pais การจับคู่นักพากย์กับคนใส่ชุดทำให้ตัวละครออกมามีมิติทั้งด้านการเคลื่อนไหวและน้ำเสียง

โดยส่วนตัวแล้วฉันมองว่าสิ่งที่ทำให้เวอร์ชันนี้น่าจดจำไม่ใช่แค่บทหรืองานเทคนิค แต่เป็นการที่เสียงและท่าทางผสานกันจนคนดูรู้สึกว่าเต่าสี่ตัวนั้นมีชีวิตจริง ๆ ความแตกต่างเล็ก ๆ น้อย ๆ ในน้ำเสียง—เช่นโทนเสียงสุขุมของเลโอนาร์โดกับท่าทางชิล ๆ ของไมเคิลแองเจโล—ช่วยให้ฉากกลมกล่อมและมีอารมณ์ ฉะนั้นการรู้ว่าใครพากย์เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้คนแฟนคลับยังคุยและหาคลิปมาไล่ฟังกันอยู่บ่อย ๆ

นึกย้อนกลับไปถึงฉากสุดฮือฮาใน 'เต่านินจา 2' แล้วภาพของการขึ้นเวทีของศิลปินฮิปฮอปคนนั้นก็โผล่มาในหัวทันที。

ฉากคาเมโอที่คนพูดถึงมากที่สุดในความคิดของฉันคือการปรากฏตัวของ Vanilla Ice ที่ขึ้นมาร้องเพลงและเต้นร่วมกับเต่านินจาในช่วงท้ายเรื่อง ฉันจำได้ว่าตอนดูครั้งแรกรู้สึกทั้งขำและงงไปพร้อมกัน เพราะโทนหนังเป็นผจญภัยสำหรับครอบครัว แต่กลับมีมุมเพลงป็อป/ฮิปฮอปแบบจัดเต็มมาแทรก ซึ่งมันเด่นจนฉีกออกจากองค์รวมของหนัง ความรู้สึกแบบนี้ทำให้ฉากนั้นกลายเป็นสิ่งที่แฟน ๆ เอาไปล้อหรือยกขึ้นมาพูดถึงอยู่บ่อยครั้ง

ฉันชอบที่คาเมโอแบบนี้แม้มันจะไม่เนียนที่สุด เพราะมันสะท้อนยุคสมัยของหนังและการตลาดในช่วงต้นทศวรรษ 90 ได้ชัดเจน คนดูบางคนอาจมองว่ามันเชย แต่ในทางกลับกัน มันก็ให้สีสันและความทรงจำแบบเฉพาะตัว การได้เห็นศิลปินชื่อดังมาอยู่ในหนังครอบครัวที่มีเต่านินจาเป็นตัวเอก มันกลายเป็นหนึ่งในฉากที่คนจำได้แม้จะผ่านมาหลายสิบปีแล้วก็ตาม

มีความเป็นไปได้ว่าคุณกำลังพูดถึงภาพยนตร์ชื่อ 'นาจา 2' แต่ชื่อนี้อาจหมายถึงงานคนละชิ้นจากหลายเวอร์ชันหรือประเทศได้ ฉันเป็นคนชอบตามข่าวหนังและมักจำรายละเอียดหลัก ๆ ได้ค่อนข้างดี แต่ว่าชื่อเรื่องสั้น ๆ แบบนี้อาจซ้ำได้ ดังนั้นถ้าคุณหมายถึงหนังไทย ละครหรือภาพยนตร์ต่างประเทศ โปรดบอกปีที่ฉายหรือชื่อผู้กำกับ/นักแสดงคนใดคนหนึ่งมาด้วย จะช่วยให้ฉันบอกรายชื่อนักแสดงหลักได้แม่นยำขึ้น

จากมุมมองของแฟนหนังทั่วไป ฉันมักสังเกตว่าในภาคต่อทีมงานมักยึดตัวละครหลักจากภาคแรกและเติมนักแสดงหน้าใหม่เพื่อสร้างสีสัน ฉะนั้นถ้าคุณหมายถึงภาคต่อของเรื่องที่เคยมีชื่อเสียง ฉันจะมองหาชื่อของนักแสดงนำเดิมเป็นชุดแรก และตามด้วยรายชื่อตัวละครใหม่ที่ถูกเพิ่มเข้ามาในภาค 2

ถ้าคุณสะดวกพิมพ์ข้อมูลเพิ่มเติมนิดหน่อย — เช่น ปีที่ออกฉายหรือคลิปตัวอย่างที่คุณเคยเห็น — ฉันจะรวบรวมรายชื่อนักแสดงหลักให้แบบจัดเต็ม ทั้งชื่อจริงและบทที่รับเล่น เล่าแบบแฟน ๆ ให้เข้าใจง่ายเลย

พูดถึงเวอร์ชันรีบูตยุคใกล้ๆ นี้ที่หลายคนเรียกกันว่า 'เต่านินจา 2' ในความคิดของแฟนยุคใหม่ ตัวละครเอพริล โอนีลในภาคต่อที่ออกฉายในปี 2016 รับบทโดย เมแกน ฟ็อกซ์ (Megan Fox)。

เราเห็นเมแกนกลับมารับบทนี้จากภาครีบูตปี 2014 และการแสดงของเธอใน 'Teenage Mutant Ninja Turtles: Out of the Shadows' ถูกปรับให้เป็นเอพริลที่มีบทบาทแอ็กชันมากขึ้นและมีความทันสมัยกว่าเวอร์ชันคลาสสิก เธอไม่ได้เป็นแค่ผู้ช่วยหรือผู้สื่อข่าวเท่านั้น แต่กลายเป็นตัวละครที่ลงมือ ช่วยคิดแก้ปัญหา และมีโมเมนต์ที่ร่วมสู้กับเต่าอย่างชัดเจน ทำให้หน้าที่ของเอพริลมีมิติขึ้น

มุมมองส่วนตัวคือฉากที่เอพริลต้องเจอเทคโนโลยีหรือศัตรูที่ไม่ใช่มนุษย์ ทำให้เห็นสไตล์การแสดงของเมแกนที่พยายามบาลานซ์ความฉลาด ความกล้า และความเป็นคนในยุคนี้ ซึ่งแฟนบางกลุ่มชอบเพราะมันทันสมัย แต่แฟนเก่าบางคนก็คิดถึงโทนของเอพริลแบบเดิม การที่เธอกลับมาในภาคสองเป็นสิ่งยืนยันว่าการเลือกนักแสดงครั้งนี้ตั้งใจจะทำให้ตัวละครดูเข้มขึ้นและมีบทบาทสำคัญกว่าแค่ตัวประกอบในฉากแอ็กชัน