บีสตาร์ มีสินค้าอย่างเป็นทางการและหาซื้อได้ที่ไหน?

รีวิว 'บี ก เกอร์' แบบไม่ต้องเกรงใจเลยว่าการ์ตูนเรื่องนี้มันสนุกขนาดไหน! ตรงไปตรงมาก่อนเลยว่าการ์ตูนแนวสปอร์ตเกี่ยวกับแบดมินตันเรื่องนี้เหมาะกับคนที่ชอบความตื่นเต้นของการแข่งขันและความพยายามของตัวละคร สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้โดดเด่นคือการถ่ายทอดอารมณ์ของนักกีฬาที่ต้องเจอกับความกดดัน ทั้งจากคู่แข่งและจากตัวเอง ตัวเอกของเรื่องคือ 'ฮาจิเมะ' เด็กหนุ่มที่เริ่มจากการเป็นมือสมัครเล่นจนพัฒนาขึ้นมาเรื่อยๆ ด้วยการฝึกซ้อมอย่างหนัก ทำให้คนดูได้เห็นทั้งความฝันและความทุ่มเทของเขา ส่วนวัยที่เหมาะสมน่าจะเป็นวัยรุ่นขึ้นไป เพราะมีบางช่วงที่ตัวละครต้องต่อสู้กับปัญหาชีวิตที่ค่อนข้างจริงจัง แต่อาจจะหนักไปหน่อยสำหรับเด็กเล็กที่ยังไม่เข้าใจบริบทเหล่านี้

เราโตมากับฉากบู๊ในโรงหนังที่เต็มไปด้วยเพลงดัง ๆ และความกวนของพระเอก ทำให้การเห็นสตาร์-ลอร์ดถือปืนคู่แล้ววิ่งชนปัญหาดูสมเหตุสมผลสุด ๆ สตาร์-ลอร์ดในเวอร์ชันภาพยนตร์ใช้ปืนพลังงานแบบพกคู่เป็นอาวุธหลัก — ค่อนข้างเป็นปืนไลท์เบลดแบบพลังงานสั้น ๆ ที่ยิงเป็นลำแสงระยะกลางได้ เหตุผลที่มันดูโดดเด่นไม่ใช่แค่เพราะรูปลักษณ์ แต่เพราะการใช้คู่กับหมวกกันกระสุนของเขา หมวกนั้นช่วยให้หายใจในอวกาศ มีหน้าจอแสดงข้อมูล และเข้ารหัสเสียงหรือปิดระบบระบุตัวตนในบางฉาก ทำให้เขาเป็นตัวละครที่สามารถทำภารกิจแบบคนเดียวได้อย่างคล่องแคล่ว พลังพิเศษของสตาร์-ลอร์ดในภาพยนตร์ไม่ได้อยู่ที่พลังเหนือมนุษย์ตลอดเวลา แต่เป็นการผสมกันระหว่างทักษะการบิน การนำทีม ความไวปฏิกิริยา และสัญชาตญาณรอดชีวิต ที่สำคัญคือความกล้าเสี่ยงและการคิดเร็วของเขาเอง ใน 'Guardians of the Galaxy Vol. 2' มีช่วงสั้น ๆ ที่พลังจากเชื้อสายจักรวาลถูกเปิดเผย ทำให้เขามีพลังระดับเซเลสเชียลชั่วคราว แต่นั่นเป็นข้อยืนยันว่าจุดเด่นเขาอยู่ที่การปรับใช้เทคโนโลยีและความเป็นผู้นำมากกว่าพลังธาตุเดี่ยว ๆ สรุปแล้วเสน่ห์ของอาวุธและความสามารถของเขาอยู่ที่ความเป็นมนุษย์ผสมกับของเล่นไฮเทค ซึ่งทำให้ทุกครั้งที่เขายิงหรือเปิดหมวกออกมาดูสนามรบ มันมีทั้งความตลกและความเสี่ยงอยู่ด้วยกัน — เป็นความรู้สึกที่ยังคงทำให้ฉันเชียร์เขาทุกฉาก

ในยุคสตรีมมิ่งที่ทุกคนพูดถึงเรื่องลิขสิทธิ์มากขึ้น ผมเลยหาวิธีที่ทำให้ใจสบายเวลาจะดู 'ฮาร์ทบีทเสี่ยงนักรักมั้ยลุง' แบบถูกต้องตามกฎหมายและสะดวกสบาย สิ่งแรกที่ต้องรู้คือผลงานสมัยนี้มักจะมีช่องทางอย่างเป็นทางการชัดเจน ถ้าเป็นซีรีส์หรือภาพยนตร์ที่มีทุนผลิตชัดเจน มักจะไปโผล่ในแพลตฟอร์มหลักอย่าง 'Netflix' หรือ 'WeTV' ในบ้านเรา ส่วนถ้าเป็นงานจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้บางครั้งจะมาเป็นสตรีมเฉพาะพื้นที่บน 'Viu' หรือผู้ให้บริการท้องถิ่นเช่น 'MONOMAX' กับ 'TrueID' ซึ่งผมมักจะเช็กหน้าเพจของแพลตฟอร์มเหล่านั้นก่อน การตรวจสอบง่ายๆ ที่ผมทำคือมองหาสัญลักษณ์ลิขสิทธิ์บนหน้าเพจหรือช่อง YouTube ทางการของผู้ผลิต ถ้าพบว่ามีคลิปตัวอย่างอย่างเป็นทางการหรือมีบรรยาย/ซับไทยจากเจ้าของผลงาน ก็เป็นสัญญาณดี อีกอย่างที่ผมให้ความสำคัญคือคุณภาพของไฟล์และคำบรรยาย หากมีตัวเลือกชัดระดับ HD และซับหลายภาษา นั่นมักหมายถึงการจัดจำหน่ายอย่างถูกลิขสิทธิ์ สุดท้ายผมมองเรื่องการสนับสนุนผู้สร้างเป็นหลัก ถ้าอยากให้ผลงานมีต่อหรือมีการแปลอย่างเป็นทางการ การสมัครสมาชิกแพลตฟอร์มที่จัดให้หรือการซื้อแบบดิจิทัล/แผ่นดีวีดีคือทางเลือกที่คุ้มค่า แม้บางครั้งต้องรอให้มีลิขสิทธิ์ในประเทศเรา แต่นั่นแหละคือวิธีที่ยั่งยืนที่สุดในการได้ดู 'ฮาร์ทบีทเสี่ยงนักรักมั้ยลุง' แบบถูกต้องและสบายใจ

มีความเป็นไปได้อยู่บ้างที่ฉบับแปลของ 'ฮาร์ทบีท เสี่ยงนัก รักมั้ยรุ่นพี่' จะได้วางขายต่างประเทศ แต่ไม่ใช่เรื่องแน่นอนเสมอไป ฉันมองจากมุมคนที่ติดตามนิยายและมังงะแปลบ่อย ๆ: ปัจจัยหลักคือสำนักพิมพ์เจ้าของลิขสิทธิ์ในไทยต้องตัดสินใจขายสิทธิ์ให้สำนักพิมพ์ต่างประเทศ และต้องมีคู่ค้าที่มองเห็นศักยภาพตลาดนอกประเทศ ถ้าเรื่องนี้มีฐานแฟนคลับแข็งแรงในออนไลน์หรือมียอดขายดีในไทย โอกาสจะสูงขึ้นอีกมาก ตัวอย่างเช่นงานบางเรื่องที่เริ่มดังในประเทศเดียวก่อนแล้วถูกซื้อลิขสิทธิ์ไปแปลในหลายภาษา อีกมุมที่ฉันใส่ใจคือประเภทและคอนเทนต์: แนวโรแมนซ์หรือ BL ที่มีรสนิยมเป็นสากลมักไปได้ดีกว่าที่มีเนื้อหาท้องถิ่นเฉพาะ หรือมีประเด็นละเอียดอ่อนจนยากจะผ่านการพิจารณาของบางตลาด อย่างไรก็ตาม หากสำนักพิมพ์ต่างประเทศมองเห็นจุดขายพิเศษ เช่น ศิลปะ ตัวละคร หรือธีมที่เข้าถึงผู้ชมกว้าง ก็มีโอกาสเห็นแปลและวางขายนอกชาติได้ไม่ยาก สรุปแบบเป็นมิตร ๆ คือ ถ้าฉันเป็นแฟนอยากให้มันออกต่างประเทศ จะคอยส่งเสียงเชียร์ เลือกซื้อของแท้เมื่อมี และแชร์ผลงานกับชุมชนต่างประเทศ เพราะแรงสนับสนุนจากฐานแฟนช่วยให้เรื่องถูกมองเห็นมากขึ้น

หลังดู 'นาบี ฉันจะไม่รักเธอ' จบ ผมยังคุยกับเพื่อน ๆ ในกลุ่มหนังถึงความกล้าและความอ่อนโยนของหนังในแบบที่นักวิจารณ์ไทยมักจะหยิบยกมาเล่า โดยรวมแล้วบทวิจารณ์จากสำนักต่าง ๆ ในไทยชื่นชมการแสดงของนักแสดงนำเป็นหลัก — นักวิจารณ์เน้นว่าพลังเคมีระหว่างตัวละครทำให้ฉากเงียบ ๆ ที่ดูเหมือนธรรมดากลายเป็นฉากที่กินใจ พวกเขาชมการกำกับที่ไม่พยายามบีบอารมณ์จนเกินพอดีและการใช้กล้องกับซาวด์สกอร์เพื่อเสริมโทนของเรื่อง ทำให้ช่วงเงียบกลายเป็นพื้นที่ของความหมาย ในทางกลับกัน เสียงวิจารณ์ที่เป็นกลางหรือเปรียบเทียบมักชี้ว่าบทบางตอนยังคาดหวังการขยายความเพิ่ม บางคนมองว่าจังหวะในช่วงกลางเรื่องดรอป ทำให้อารมณ์ไม่ต่อเนื่องเท่าที่ควร แต่จุดที่นักวิจารณ์หลายคนเห็นตรงกันคือหนังพยายามเล่าเรื่องความรักในมุมที่อ่อนโยนและเป็นส่วนตัว คล้ายกับความละมุนของหนังอย่าง 'Call Me by Your Name' แต่ยังมีลักษณะท้องถิ่นที่แสดงออกเฉพาะตัว ซึ่งทำให้มันน่าสนใจและเป็นเรื่องคุยกันยาว ๆ หลังดูจบ

สายตาของคนที่ติดตาม 'Lucifer' เวอร์ชันซีรีส์บนหน้าจอทีวีจะจับจ้องอยู่ที่วิธีที่เขาใช้พลังอย่างเรียบง่ายแต่ทรงพลังในการจัดการกับคนทั่วไปและอาชญากร ผมชอบวิธีที่พล็อตของซีรีส์นำเสนอพลังเหนือธรรมชาติของเขาเป็นสิ่งที่ใกล้ตัวและมีผลต่อความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครมากกว่าจะเป็นฉากสู้รบยิ่งใหญ่ เรื่องเด่น ๆ ที่ยังติดตาคือความสามารถทำให้มนุษย์เปิดเผยความปรารถนาลึกสุดของตัวเองเมื่อเขาถามอย่างตรงไปตรงมา นั่นไม่ใช่แค่การบังคับ แต่เป็นเครื่องมือที่ทำให้บทสนทนารุนแรงและน่าอึดอัดในเวลาเดียวกัน นอกจากนี้เขายังมีความทนทานและการฟื้นฟูที่เหนือกว่ามนุษย์ ปีกของเขาเป็นสัญลักษณ์ทั้งในแง่กายภาพและอารมณ์ — ปีกสามารถปรากฏหรือหุบได้ และบางฉากใช้ปีกเป็นอุปกรณ์เชิงสัญลักษณ์ที่สะท้อนการเปลี่ยนแปลงภายใน ด้านพลังจริตและเสน่ห์นั้นก็เป็นพลังอย่างหนึ่งเหมือนกัน ผมมองว่าเขาไม่ได้ชนะด้วยกำปั้นเสมอไป แต่ชนะด้วยความเข้าใจความต้องการของคน การปรากฏใบหน้าแท้จริงในบางจังหวะยังเป็นการเตือนว่าพลังเหล่านี้มีต้นทุนและผลกระทบต่อคนรอบข้างแบบที่ซีรีส์หยิบมาเล่นได้ชวนคิดอยู่เสมอ

ไม่คิดว่าจะรู้สึกต่างกันได้ขนาดนี้เมื่อเปรียบเทียบหนังสือกับหนังของ 'บีลีฟเวอร์ 2' — ทั้งสองเวอร์ชันใช้แกนนำเดียวกันแต่พาเราไปคนละภูมิประเทศทางอารมณ์อย่างชัดเจน。 ฉันอ่านเล่มแล้วรู้สึกว่ามันเป็นงานที่เน้นภายในเยอะมาก ภาษาในหนังสือทำหน้าที่เป็นแว่นขยาย ช่วยให้โลกภายในของตัวเอกชัดขึ้น: ความลังเล ความทรงจำที่ยื่นมือมาคลายความจริงทีละชั้น ฉากรถไฟในบทที่สามที่เล่าเป็นกระแสจิตทำให้เห็นรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของความคิดที่หนังมักจะตัดทอนออกไป และตัวละครรองบางคน เช่น 'ลิม' ถูกให้พื้นที่ที่ทำให้ธีมเรื่องความเชื่อเชื่อมโยงเป็นเครือข่ายได้มากขึ้น หนังสือยังมีบทเปลี่ยนมุมมองหลายตอนซึ่งเปิดพื้นที่ให้ความคลุมเครือและการตีความ — บางแง่มุมมันทำให้ฉันกลับไปอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อจับสัญญะที่นักเขียนแอบซ่อน ในขณะที่เวอร์ชันภาพยนตร์เลือกภาษาภาพเป็นหลัก ผู้กำกับรีดเวลาพลอตให้กระชับขึ้นโดยแลกด้วยการตัดตอนเนื้อหาบางส่วนไป แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือพลังปะทะทางอารมณ์แบบทันที: ซีนเปิดที่เริ่มกลางเหตุการณ์ดึงคนดูเข้ามาได้เร็วกว่าหนังสือมาก การใช้มุมกล้องและสัญลักษณ์ภาพซ้ำ ๆ — กระจกแตก ซ้อนภาพเงา — ทำให้บางบทสนทนาที่เคยเป็นความคิดภายในถูกเปลี่ยนเป็นข้อพิสูจน์เชิงสายตา นักแสดงนำบางช่วงมีฉากที่หนังขยายให้ยาวขึ้นเพื่อโชว์อารมณ์ที่หนังสือบรรยายสั้น ๆ ซึ่งทำให้การรับรู้ตัวละครเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ฉากที่ถูกเติมเข้ามาในหนัง เช่นจังหวะเผชิญหน้ากลางฝนตก ช่วยเปิดมิติใหม่ให้ความสัมพันธ์ แต่มันก็แลกมาด้วยรายละเอียดปลีกย่อยที่หายไป โดยรวมแล้วฉันมองว่า 'บีลีฟเวอร์ 2' ในรูปแบบหนังสือคือประสบการณ์เชิงความคิดและการตีความ ส่วนหนังเป็นการพาผู้ชมไปสัมผัสอารมณ์แบบเข้มข้นในเวลาจำกัด ทั้งสองเวอร์ชันมีเสน่ห์ในแบบของตัวเอง — เล่มให้ความพอใจเชิงปริศนา ขณะที่หนังให้ความพอใจเชิงภาพและความรู้สึกทันที ทั้งคู่ทำให้ภาพรวมของเรื่องสมบูรณ์ขึ้นในคนละแบบ และนั่นทำให้การกลับมาเปรียบเทียบกันเป็นความสนุกที่ไม่จบง่าย ๆ

ตอบตรงๆเลยว่า นักแสดงที่รับบทลูซิเฟอร์ มอร์นิ่งสตาร์ ในซีรีส์ทีวีก็คือ Tom Ellis ซึ่งเป็นนักแสดงชาวเวลส์ที่ทำให้ตัวละครนี้โดดเด่นแบบไม่เหมือนใคร ฉันชอบวิธีที่เขาใส่วิถีการเล่นที่ทั้งมีเสน่ห์และเยือกเย็นเข้าไปในตัวละคร—ไม่ใช่แค่คนร้ายแบบเดียว แต่เป็นคนที่มีอารมณ์ขัน เฉลียวฉลาด และบางครั้งก็อ่อนไหวจริงๆ การที่ซีรีส์ย้ายจากช่อง Fox มาอยู่บน Netflix ทำให้คนทั่วโลกได้เห็นมุมของเขามากขึ้น และนั่นก็ช่วยให้ชื่อ Tom Ellis กลายเป็นของคู่กันกับ 'Lucifer' ไปเลย ถ้าลองมองจากมุมของแฟนที่ชอบการสานสัมพันธ์ระหว่างตัวละครจริงๆ จะเห็นเลยว่าเคมีระหว่างเขากับนักแสดงคนอื่น โดยเฉพาะกับตัวละครเจ้าหน้าที่ตำรวจ ทำให้เรื่องมีมิติ และการแสดงของเขาทำให้บทสนทนาเกือบทุกฉากสนุกจนอยากดูต่อ ไม่ว่าจะเป็นมุกเล็กๆ หรือฉากดราม่าลึกๆ ที่ยังคงความเป็นลูซิเฟอร์เอาไว้ได้อย่างลงตัว