ผมชอบวิธีที่เขาเล่าเรื่องประวัติศาสตร์และความเป็นชุมชนแบบไม่รีบเร่ง—งานอย่าง 'A City of Sadness' คือบทเรียนทั้งด้านเทคนิคและอารมณ์ หนังเรื่องนั้นใช้มุมกล้องยาวกับการตัดต่อที่ใจเย็นจนฉากธรรมดากลายเป็นความทรงจำร่วมของผู้ชม ผมชอบรายละเอียดเล็ก ๆ ที่พาดผ่านเวลา เช่นบ้านเรือน การเดินทาง และบทสนทนาที่เหมือนจะเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยนัย