ชายาในอ้อมกอด : บทนำ

            หลังจากย้ายเข้ามาอยู่ในจวนของท่านอ๋องสาม ซูเม่ย ทอดสายตามองปลาทองที่กำลังแหวกว่ายในสระบัว สตรีวัยเพิ่งย่างเข้าสิบแปดหนาว แววตาทอประกายด้วยความสดใส รอยยิ้มดุงดั่งดอกไม้แรกแย้มในยามรุ่งอรุณ เหล่าบ่าวใช้ต่างก็ชื่นชอบเวลาอยู่ใกล้เจ้านายแสนใจดีเช่นนี้ 

            แม้บางครานั้นว่าที่พระยาชาน้อยของท่านอ๋องสามจะหงอยเหงาไปบ้าง เนื่องจากผ่านมาเกือบหนึ่งเดือน กลับไร้เงาของท่านอ๋อง นางมิรู้ด้วยซ้ำว่าเขาจะมีหน้าตาเช่นไร  หน้าตาคล้ายกลับปีศาจในตำนานหรืออย่างไร  ซูเม่ยได้แต่เฝ้าถามกับพ่อบ้านที่คอยรับใช้อยู่ไม่ห่าง 

            “เฮ้อ....”  เสียงถอนหายใจ ใบหน้างดงามเงยหน้าจากแขนทั้งสองที่ตนเองพิงซบ

            “ถอนหายใจเช่นนั้น มีอันใดกังวลใจหรือเจ้าคะ”  จ้าวหมิง บ่าวรับใช้คนสนิทเอ่ยปากถาม ว่าที่ฮูหยินตัวน้อยของท่านอ๋องสาม

            “มีแต่คนบอกกับข้าว่า ข้าต้องมาเป็นพระชายาของท่านอ๋องสาม แม้แต่หน้าตาเขาข้ายังไม่เคยเห็นเลย ไม่ให้ข้าถอนหายใจได้อย่างไรกัน คนจะเป็นสามีภรรยาในภายภาคหน้า สมควรทำเช่นนี้ได้อย่างไรกัน ตาแก่!” ซูเม่ยย่นปากเล็กน้อยกล่าวคำต่อว่าชายผู้ที่นางมิเคยเห็นหน้าเลยสักครั้ง

            “คุณหนู!” จ้าวหมิงอ้าปาก รีบร้องอุทานห้าม ว่าที่พระชายา ยามนี้ใบหน้างอง้ำ แก้มแดงทั้งสองป่อง  นางได้แต่ส่ายหน้ากับความดื้อรั้นสมวัยของว่าที่พระชายาตัวน้อย 

            “ก็ท่านอ๋องสาม เขาต้องตัวใหญ่ น่ารังเกียจมากแน่ ๆ หรือไม่เขาก็ลุงแก่ ๆ ที่ไม่อยากเปิดเผยตัวเองต่อหน้าข้า ข้าถูกเลี้ยงมาเพื่อเป็นฮูหยินของเขา เขากลับไม่ได้มาดูแลข้าเลยสักนิด”  ซูเม่ยกอดอกแน่น พูดไปก็กอดอกครุ่นคิดถึงใบหน้าของอ๋องสาม ว่ากันว่าเขาเป็นชายร่างกายใหญ่โต ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเครา ผมหงอกขาว น่าเกียจน่ากลัวขนาดไหน เขาถึงไม่กล้าปรากฏกายต่อหน้าของนาง 

            “อย่าพูดเช่นนั้นสิเจ้าค่ะ  ท่านอ๋องติดการทหารที่ชายแดน ไม่เกินสัปดาห์หน้า ท่านอ๋องคงมาหาท่าน...” 

            “ให้มันได้เช่นนั้นสิ ข้านะ...ถ้าเขาน่าเกียจนัก ข้าจะ...” ซูเม่ยเม้มปาก....เมื่อนึกถึงได้ว่าตนเองนั้น ไม่สามารถทำตามอำเภอใจได้เหมือนอยู่ในจวนของสกุลซูอย่างเก่าก่อน...  เกิดเป็นซูเม่ยทำอย่างไรแล้ว ถึงยากนักนะ

          “เจ้าอยากเจอข้านักหรือ”

            น้ำเสียงเข้มดังขึ้นจากทางด้านหลังทำให้ดรุณีน้อยขี้เบื่อต้องหันหน้ากลับมองยังต้นเสียง  ซูเม่ยอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง หน้าแดง 

            อ๋องสามที่นางเคยกล่าวหาว่าเขาแก่นั้นเลย มิใช่เลย เพราะบุรุษหนุ่มตรงหน้า สุขุม ผมหงอกขาวมีปะปนผมดำ ดวงตาคมกริบ ทอดมองว่าที่ฮูหยินด้วยความเอ็นดู 

            เขาได้ยินจากบ่าวรับใช้แล้วว่า ว่าที่พระชายาตัวน้อยนั้น บ่นอยากเจอหน้าเขา   พอเจอแล้วเจ้าตัวกลับหน้าแดง ช่างน่าเอ็นดูเสียจริง

            แก้มป่อง ๆ ช่างน่ารักเหลือเกิน