ผู้กำกับบอกอะไรเป็นสิ่งสำคัญในการสร้างหนัง?

ความฝันแบบนี้ทำให้ต้องหยุดคิดนาน ๆ ก่อนลุกจากเตียง ฉันเคยตื่นมารู้สึกว่าร่างกายไม่ได้เป็นของตัวเองอีกต่อไป — เหมือนมีแรงจากภายนอกควบคุมท่าทางหรือความคิดข้างใน นั่นสะท้อนถึงเรื่องของขอบเขตระหว่างตัวตนกับคนอื่น: บางทีจิตใต้สำนึกกำลังส่งสัญญาณว่าใครบางคนหรืออิทธิพลภายนอกกำลังบดบังความต้องการของเรา จิตใต้สำนึกมักใช้ภาพที่รุนแรง เช่นการเข้าสิง มาบอกว่ามีความรู้สึกที่ยังไม่ได้รับการยอมรับหรือปกปิดไว้ เมื่อลองไถ่ถามตัวเองผ่านบันทึกความฝัน ฉันมักเจอหัวข้อซ้ำ ๆ — ความกลัวการสูญเสียการควบคุม ความรู้สึกว่าถูกตัดสิน หรือความผิดที่เก็บไว้จนกลายเป็นเงา การเชื่อมโยงระหว่างฝันและเหตุการณ์ในชีวิตจริงช่วยให้ฉันมองเห็นรูปแบบ เช่น คนที่เคยถูกกดหรือไม่สามารถพูดความจริงมักฝันในลักษณะนี้ ในมุมสร้างสรรค์ ฉันชอบมองความฝันแบบการเข้าสิงเป็นสัญลักษณ์มากกว่าตัวตนของปีศาจจริง ๆ — เหมือนในฉากที่วิธีการเล่าเรื่องของ 'Spirited Away' ใช้ภูตผีเพื่อสะท้อนความทรงจำและความสัมพันธ์ การจดบันทึกและพูดกับคนที่เราไว้ใจมักช่วยทำให้ภาพในฝันคลี่คลายลง และบางครั้งแค่ได้ตีความใหม่ก็ทำให้ใจเบาขึ้น

บทสัมภาษณ์ผู้กำกับที่พูดถึงแรงจูงใจส่วนตัวมักทำให้หนังเปล่งประกายอย่างไม่คาดคิดเลยทีเดียว เราเคยรู้สึกว่าความจริงใจจากปากผู้สร้างเป็นเหมือนแสงแฟลชที่ส่องให้รายละเอียดเล็กๆ ในฉากกระเด็นออกมามีชีวิตขึ้นมา ทั้งเหตุผลว่าทำไมต้องเลือกมุมกล้องนี้ จังหวะตัดต่อนี้ หรือบทสนทนาสั้นๆ ที่ดูธรรมดาแต่มีน้ำหนักมากกว่าที่ตาเห็น ความทรงจำส่วนตัวที่ผู้กำกับเล่ามักเป็นสะพานเชื่อมระหว่างผู้ชมกับงานศิลป์ การที่ผู้กำกับเล่าถึงความกลัวในวัยเด็กหรือคนที่สูญเสียไป แล้วบอกว่าอยากให้ตัวละครเยียวยาแทนนั้น จะทำให้ทุกฉากที่เกี่ยวข้องกับการสูญเสียในหนังได้รับบรรยากาศหนักแน่นขึ้นทันที ตัวอย่างที่ชอบมากคือการที่ผู้กำกับแอนิเมะพูดถึงแรงบันดาลใจเบื้องหลัง 'Spirited Away' — การอธิบายว่าทำไมโลกวิญญาณจึงถูกออกแบบให้เต็มไปด้วยรายละเอียดของชุมชนและความเป็นบ้าน ทำให้ฉากที่ดูแฟนตาซีกลับรู้สึกเป็นเรื่องใกล้ตัว นอกจากความจริงใจแล้ว รายละเอียดเชิงเทคนิคที่ผู้กำกับยอมเปิดเผยก็สำคัญเหมือนกัน เช่นการอธิบายเหตุผลในการตัดสินใจใช้แสงเงาแบบหนึ่งหรือเลือกใช้เสียงเพลงในจังหวะนั้น มันทำให้เราดูหนังด้วยตาที่ละเอียดขึ้น เหมือนมีคนยืนบอกว่าให้สังเกตส่วนนี้ ส่วนที่น้อยคนนึกถึง แต่เป็นหัวใจของฉาก สุดท้ายแล้วหนังที่เปล่งประกายคือหนังที่ทำให้คนดูรู้สึกว่าผู้กำกับไม่กลัวจะเปลือยความคิดตัวเองออกมา นั่นแหละคือเสน่ห์ที่จับต้องได้และจดจำได้นาน

ผู้กำกับบอกเหตุผลหลักๆ ว่าอยากชวนคนมองตายในมุมที่ไม่คุ้นชิน ผ่านเรื่องราวของ 'มัจจุราชไร้เงา' ผมรู้สึกว่าคำอธิบายของเขาไม่ได้หยุดอยู่แค่ความตายเป็นตัวละครหรือแรงกระตุ้นของพล็อต แต่ตั้งใจทำให้ความตายกลายเป็นกระจกที่สะท้อนความสัมพันธ์ระหว่างคนกับคน ในอีกมุมหนึ่ง ผู้กำกับเน้นเรื่องความเป็นมนุษย์—ไม่ใช่การหลอกล่อด้วยฉากสยองหรือการตามล่าที่รุนแรง แต่เป็นการหยิบความอ่อนแอ ความเสียใจ และความยอมรับมาวางกลางจอ ทำให้ฉากที่ดูเหมือนจะเป็นแฟนตาซีมีน้ำหนักทางอารมณ์จริงๆ ผมชอบที่เขาพูดถึงการให้ตัวละครมีพื้นที่สำหรับการเยียวยา ไม่ใช่แค่การแก้แค้นหรือความโล่งใจชั่ววูบ สุดท้ายเขาพูดถึงภาษาภาพและบรรยากาศ—อยากทดลองมู้ดแบบภาพยนตร์อาร์ตผสมกับองค์ประกอบของหนังแนวสืบสวน ทำให้ผู้ชมต้องคิดและรู้สึกไปพร้อมกันมากกว่าถูกบอกทาง เดี๋ยวนี้หนังที่ท้าทายความสะดวกสบายของคนดูน้อยเกินไป ดังนั้นการที่ผู้กำกับเลือกสร้างหนังเรื่องนี้คือการยั่วให้คนหยุดคิดเรื่องชีวิตและความตายในเวลาเดียวกัน ผมเดินออกจากหนังด้วยภาพบางฉากที่ยังวนอยู่ในหัว และนั่นแหละคือเหตุผลที่เขาอยากให้หนังถูกสร้างขึ้น

จุดเริ่มต้นของหนังที่ผู้กำกับเล่าไว้มีรากมาจากภาพเล็ก ๆ ในชีวิตประจำวันที่กลับกลายเป็นเมล็ดพันธุ์ของเรื่องราวทั้งหมด ผู้กำกับบอกว่าแรงจูงใจแรกเริ่มมาจากภาพหนึ่งภาพ เพลงท่อนสั้น ๆ หรือบทสนทนาเพียงบรรทัดเดียวที่สะกิดความอยากเล่าอย่างลึก ๆ แล้วค่อย ๆ ขยายออกเป็นตัวละคร ฉากหลัง และธีมที่ซับซ้อนกว่าเดิมอีกหลายชั้น โดยเล่าอย่างตรงไปตรงมาว่ามันไม่ได้เริ่มด้วยคอนเซ็ปต์ยิ่งใหญ่ แต่เริ่มจากความอยากอธิบายความเงียบหรือความผิดพลาดเล็ก ๆ ของมนุษย์คนหนึ่งให้ชัดขึ้นผ่านภาษาภาพยนตร์ ซึ่งตรงนี้ชวนให้คิดถึงกรณีแรงบันดาลใจเล็ก ๆ ที่กลายเป็นงานยักษ์โตอย่างในหลายผลงานที่คนรักภาพยนตร์มักพูดถึง เช่นการเริ่มต้นจากภาพหรือความทรงจำส่วนตัวใน 'Spirited Away' หรือไอเดียฉากเดียวที่เติบโตจนกลายเป็นโครงเรื่องในหนังอินดี้หลายเรื่อง พอขยับจากแรงบันดาลใจดิบ ๆ ไปสู่ขั้นตอนการทำงานจริง ผู้กำกับเล่าว่าทีมบทและผู้ร่วมงานช่วยกันขัดเกลา ทำให้ไอเดียพื้นฐานถูกถักทอเป็นโครงเรื่อง มีการทดลองฉากเล็ก ๆ ก่อนจะยืนยันโทนของภาพและซาวด์ เพลงประกอบเป็นอีกสิ่งที่ดึงความรู้สึกจากต้นปัญหาให้ชัดขึ้น จากบทสนทนาสั้น ๆ ที่ผู้กำกับเก็บไว้ เปลี่ยนเป็นมอนทาจของภาพและจังหวะที่สร้างน้ำหนักทางอารมณ์ การเลือกโลเคชันยังเป็นการตอบคำถามเชิงปฏิบัติด้วย เช่นการย้ายฉากไปยังสถานที่ที่มีแสงหรือเสียงตรงกับความทรงจำที่กระตุ้นไอเดียแรกสุด เรื่องนี้สอนให้เห็นว่าบ่อยครั้งข้อจำกัดทั้งงบประมาณ เวลา หรือสภาพอากาศกลับกลายเป็นแรงบันดาลใจชั้นดี ให้เกิดความคิดสร้างสรรค์ในการแก้ปัญหาและบ่มเพาะสไตล์ของหนังให้เป็นเอกลักษณ์ การรู้ว่าหนังเริ่มจากสิ่งเล็ก ๆ แบบนี้ทำให้การดูเปลี่ยนไปอย่างมาก ตอนดูแล้วจะจับจ้องรายละเอียดเล็ก ๆ ในฉากที่บางคนอาจข้ามไปได้ง่าย ๆ จังหวะคำพูดที่ดูธรรมดา หรือมุมกล้องที่ช่างภาพตั้งใจถ่ายทอดออกมา จนรู้สึกว่าแต่ละองค์ประกอบได้รับเลือกอย่างมีเหตุผลและเชื่อมโยงกับต้นกำเนิดของงาน การฟังผู้กำกับเล่าเรื่องต้นกำเนิดยังช่วยให้เข้าใจแรงขับเคลื่อนเบื้องหลังการตัดสินใจศิลป์ต่าง ๆ ได้ดีขึ้น และยิ่งทำให้ผมรู้สึกว่าแม้ไอเดียจะเริ่มจากสิ่งเล็ก ๆ แต่เมื่อได้รับการดูแล ผลงานก็มีพลังที่จะทำให้คนดูสะดุดและคิดต่อได้นานหลังจากไฟในโรงดับลง

สิ่งหนึ่งที่ดึงดูดใจผมตลอดเวลาคือการที่ผู้กำกับพยายามทำให้ตัวร้ายมีแก่นความเป็นมนุษย์มากกว่าการเป็นแค่สัตว์ประหลา‌ยในจอ เขาพูดถึงแรงขับที่มาจากคอมิกส์ต้นฉบับและความอยากนำเสนอการต่อสู้ภายในของตัวละครในมุมมืดของฮีโร่ ประเด็นหลักที่ผมจับได้คือการผสมผสานระหว่างตำนานแวมไพร์กับปัญหาทางจริยธรรมของวิทยาศาสตร์ โมเมนต์ที่ผมชอบเป็นพิเศษคือการที่หนังตั้งใจใส่ความรู้สึกโดดเดี่ยวและการต่อสู้กับตัวตนไว้ในภาพลักษณ์ที่มืดและห้วนกระชับ — นั่นทำให้มันไม่ใช่แค่หนังซูเปอร์ฮีโร่ธรรมดา มุมมองการกำกับสะท้อนถึงความชัดเจนในการเลือกโทนสีและการเล่าเรื่อง ผู้กำกับเล่าเรื่องว่าอยากให้เลือดและความสยองมีเหตุผลทางวิทยาศาสตร์มากกว่าแค่การตกแต่งแฟนตาซี นอกจากนี้ยังมีการหยิบงานอย่าง 'Blade' มาเป็นฟันเฟืองแนวคิด แต่อยากให้ภาพรวมออกมาเป็นเรื่องของการตัดสินใจและผลพวงของการเป็นอื่นในสังคม ซึ่งสำหรับผมแล้วทำให้ตัวละครอย่างใน 'Morbius' มีมิติมากขึ้นและเปิดช่องให้ผู้ชมตั้งคำถามต่อความหมายของคำว่า 'ฮีโร่' ท้ายสุด ผมรู้สึกว่าความกล้าที่จะรวมแนวสยองขวัญเข้ากับสไตล์ภาพยนตร์คนแบบจริงจังเป็นสิ่งที่ผู้กำกับตั้งใจนำเสนอ เรื่องนี้ให้ทั้งความตื่นเต้นและการตั้งคำถามทางจริยธรรม ที่ทำให้ภาพรวมยังคงติดอยู่ในหัวหลังจากออกจากโรงภาพยนตร์

การอธิบายสถานการณ์สำคัญโดยผู้กำกับมักไม่ใช่แค่การบอกข่าวสารแบบตรงไปตรงมา แต่เป็นการวางจังหวะทางอารมณ์ที่ทำให้ผู้ชมรู้สึกว่าการตัดสินใจหรือเหตุการณ์นั้นเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เลย. เทคนิคที่ฉันชื่นชอบคือการใช้คัตตัดต่อข้ามฉากเพื่อแสดงผลกระทบพร้อมกัน เช่นในฉากพิธีศีลใน 'The Godfather' ที่ผู้กำกับสลับภาพการสาบานของผู้นับถือกับการสังหารที่เกิดขึ้น เพื่อให้ผู้ชมรับรู้ว่าการกระทำหนึ่งมีความหมายถึงการเปลี่ยนแปลงอำนาจและศีลธรรมโดยไม่ต้องอธิบายยืดยาว ภาพและเสียงที่เลือกมาเป็นเครื่องมือสำคัญอีกชิ้นหนึ่งในการอธิบายสถานการณ์ ฉากที่มืดลงแล้วเหลือแต่ซาวด์เอฟเฟกต์หรือดนตรีที่บีบคั้น มักบอกเราว่าสถานการณ์กำลังเปลี่ยนไป แม้ตัวละครจะนิ่งเฉยก็ตาม ในบางหนังการวางพร็อพตรงมุมกล้องเดียวเดียวสามารถบอกเบื้องหลังได้มากกว่าบทพูดยาว ๆ ฉันมักจับตาดูการเลือกโทนสี เงา และมุมกล้องในฉากตัดสินใจ เพราะนั่นคือคำอธิบายแบบภาพที่ผู้กำกับมอบให้ผู้ชม สุดท้ายแล้วการอธิบายสำคัญคือการเชื่อมต่อความรู้สึกกับข้อมูล ถ้าฉากถูกออกแบบให้ผู้ชมรู้สึกว่าตัวละครไม่มีทางเลือก ภาพนั้นจะหนักแน่นกว่าการบอกว่าตัวละครถูกบังคับ ฉันมักชอบผู้กำกับที่ไว้ใจผู้ชมพอจะไม่อธิบายทุกรายละเอียด แต่เลือกใส่สัญญะพอให้เรา 'อ่าน' สถานการณ์ออกได้ด้วยตัวเอง และนั่นทำให้การดูหนังสนุกกว่าแค่รับข่าวสารแบบตรงไปตรงมา

มีบางอย่างเกี่ยวกับการวางแผนระยะยาวที่ทำให้การกำกับชุดหนังต่างจากงานหนังเดี่ยวอย่างสิ้นเชิง, และเราอยากเริ่มจากตรงนั้นก่อนเลย เพราะมันกำหนดทั้งแนวคิดและวิธีทำงานของผู้กำกับอย่างใหญ่หลวง การรักษา 'แกน' ของเรื่องคือสิ่งแรกที่ควรคิด: ธีมหลัก อารมณ์ที่อยากให้ผู้ชมจดจำ และโทนภาพที่เดินทางไปด้วยกันตลอดทั้งชุด เรามองว่าการใช้สัญลักษณ์ซ้ำ เช่น motif ของแสงสี เพลงประกอบ หรือแม้แต่การใช้มุมกล้องที่มีจังหวะซ้ำ จะช่วยให้แต่ละตอนหรือแต่ละภาครู้สึกเป็นชิ้นเดียวกัน โดยยังเปิดช่องให้มีการทดลองในภาคย่อย ๆ เช่นฉากสงครามใหญ่ใน 'The Lord of the Rings' ที่ยังคงกลิ่นอายของดนตรีและเฉดสี ทำให้ความต่อเนื่องไม่ขาด อีกเรื่องที่หาไม่ง่ายคือการบาลานซ์ความแปลกใหม่ของผู้กำกับแต่ละภาคกับความลงรากของจักรวาล เรามักแนะนำให้กำหนดกติกาหลักของโลกไว้ชัดเจนตั้งแต่ต้น แล้วปล่อยให้ผู้กำกับแต่ละคนเล่นกับรายละเอียดโดยไม่ทำลายแกนกลาง นั่นรวมถึงการกำหนดโครงเรื่องย่อยของตัวละครหลักให้มีเส้นทางที่สอดคล้องกัน ตลอดจนการดูแลเรื่องการคัดนักแสดงและการออกแบบการแต่งหน้าเสื้อผ้าให้สื่อสารต่อเนื่องกันได้ดี สุดท้ายแล้วการทำชุดหนังที่แข็งแรงคือการรักษาความน่าเชื่อถือของโลกในขณะที่ยังเก็บความตื่นเต้นของแต่ละตอนไว้ได้ดี — นี่แหละคือสิ่งที่ทำให้แฟน ๆ ยังคงกลับมาดูซ้ำ ๆ

แสงไฟที่ลอดผ่านหน้าต่างในฉากเปิดของ 'ร้อยเล่ห์มารยา' ตอนแรกทำให้ฉันหยุดมองและเริ่มตั้งคำถามทันที ถึงแม้จะเป็นฉากสั้น ๆ แต่รายละเอียดเล็ก ๆ อย่างแหวนที่วางผิดตำแหน่งกับสายตาของตัวละครหญิงที่มองออกไปนอกหน้าต่าง บอกได้หลายอย่างทั้งเรื่องความสัมพันธ์ที่ไม่ตรงกันและความลับที่ถูกซ่อนอยู่ การวางมุมกล้องกับจังหวะบทสนทนาในตอนแรกชี้ชัดว่ามีการเล่นกับการรับรู้ของผู้ชมมากกว่าจะบอกตรง ๆ ฉากการเปิดซองจดหมายที่ดูเหมือนไม่มีอะไร กลับถูกตัดต่อให้กลายเป็นปม — มันเหมือนการวางชายเชือกให้คนดูเผลอไปจับผิดจุดน้อย ๆ แต่เมื่อรวมกันแล้วจะกลายเป็นเงื่อนงำเกี่ยวกับตัวตนและแรงจูงใจของตัวละครหลัก สิ่งที่ฉันชอบคือการใช้องค์ประกอบภาพแทนคำพูด เป็นเทคนิคที่ทำให้บทแรกมีความหวั่นไหวและเตรียมพื้นที่ให้เรื่องขยายไปสู่เกมจิตวิทยาแบบที่เคยเห็นในงานอย่าง 'Gone Girl' แต่ในกรอบสังคมไทย ความหมายของเบาะแสเหล่านี้กลับเชื่อมกับเรื่องครอบครัว ตำแหน่งทางสังคม และหน้ากากที่คนสวม ใครรักษาความจริงไว้ ใครล้อเล่นกับความจริง นั่นคือคำถามที่ปักอยู่ตั้งแต่เริ่มตอนแรก

การสัมภาษณ์ที่ผู้กำกับพูดถึงกีดกั้นมักจะไม่ใช่แค่รายการปัญหาแต่เป็นนิทานสั้น ๆ เกี่ยวกับการตัดสินใจที่เจ็บปวดและช่องว่างระหว่างความฝันกับงบประมาณ ผมสังเกตว่าในบทสัมภาษณ์หลายครั้งผู้กำกับจะแยกกีดกั้นออกเป็นกลุ่มใหญ่ๆ: ข้อจำกัดทางการเงินซึ่งอาจทำให้ต้องย่อสเกลหรือเปลี่ยนไอเดีย, แทรกแซงจากผู้ถือทุนหรือสตูดิโอที่ต้องการผลตอบแทนทางการตลาด, ข้อจำกัดทางกฎหมายและเซ็นเซอร์ที่ตัดทอนเนื้อหา และข้อจำกัดด้านทรัพยากรมนุษย์หรือเทคนิค เช่นหาทีมที่เข้าใจวิสัยทัศน์ยากขึ้น ยิ่งได้ฟังการเล่าจากผู้กำกับที่ผ่านงานหนักมา ผมชอบวิธีที่บางคนพูดอย่างตรงไปตรงมาว่าการถูกปฏิเสธเป็นส่วนหนึ่งของอาชีพ ในขณะที่บางคนเลือกจะอธิบายกีดกั้นด้วยสำนวนเปรียบเทียบเชิงศิลป์ เหมือนที่ Guillermo del Toro เล่าเรื่องโปรเจกต์ที่ถูกยกเลิกจนต้องเรียนรู้ทำงานกับสิ่งที่มีอยู่ และ Denis Villeneuve เล่าถึงความท้าทายเชิงเทคนิคเมื่อผลักดันภาพยนตร์ขนาดใหญ่อย่าง 'Dune' มุมที่ผมชอบที่สุดคือการที่ผู้กำกับบางคนพลิกข้อจำกัดให้เป็นแรงผลักดันเชิงสร้างสรรค์ — ยกตัวอย่างทีมที่เลือกทำหนังในงบจำกัดแต่กลับใช้องค์ประกอบแสงและมุมกล้องสร้างบรรยากาศจนผู้ชมลืมเรื่องทุน เช่นเดียวกับที่ผู้กำกับอินดี้บางคนเล่าไว้ว่าแรงกดดันจากตลาดช่วยให้โครงเรื่องเฉียบคมขึ้นแทนที่จะเป็นอุปสรรคเดียว หนังที่ต้องต่อรองกับสตูดิโอบ่อยครั้งมีบทเรียนเรื่องการเจรจา การรักษาวิสัยทัศน์ในกรอบจำกัด และวิธีสื่อสารให้ผู้ลงทุนเข้าใจภาพรวมของผลงาน การฟังบทสัมภาษณ์แบบนี้ทำให้ผมเห็นว่า ‘กีดกั้น’ ในโลกภาพยนตร์ไม่ได้เป็นแค่กำแพง แต่เป็นสภาพแวดล้อมที่ทดสอบความคิดสร้างสรรค์และความยืดหยุ่นของผู้สร้างจริงๆ

มีอะไรบางอย่างที่ดึงความสนใจของฉันทันทีเมื่อคิดถึงหนังตำรวจแนวสืบสวนคือบรรยากาศและจังหวะการเล่าเรื่อง: ทั้งสองอย่างนี้จะกำหนดน้ำเสียงของทั้งเรื่องให้ชัดเจน การวางบรรยากาศไม่ใช่แค่ถ่ายมืด ๆ หรือใส่เพลงหลอน แต่เป็นการใช้แสง เงา เสียงรอบข้าง และพื้นที่เมืองหรือชุมชนให้เป็นตัวละครอีกตัวหนึ่ง ใน 'Se7en' ผู้กำกับเลือกโทนสีเฉพาะและจัดวางฉากที่ทำให้ความโหดร้ายรู้สึกไม่ไกลจากชีวิตประจำวัน นั่นคือสิ่งที่ฉันอยากเห็น: ให้โลเกชันและการออกแบบเสียงช่วยเล่าเรื่อง ไม่ใช่แค่เป็นฉากหลัง นอกจากนั้น การให้ความสำคัญกับตัวละครหลัก — ทั้งนักสืบ เหยื่อ และคนใกล้ชิด — สำคัญมาก ฉันชอบเมื่อการสืบสวนเผยด้านมืดของตัวละครทีละน้อย ทำให้คนดูไม่เพียงอยากรู้ว่าใครเป็นคนร้าย แต่ยังอยากรู้ว่าทำไมใครบางคนถึงกลายเป็นอย่างนั้น การจัดการกับความคาดหวังของผู้ชมด้วยการวางเบาะแสและกับดักเล็ก ๆ ระหว่างเรื่อง จะทำให้ตอนจบกระแทกใจมากขึ้น สรุปแล้วฉันคิดว่าผู้กำกับควรให้ความสำคัญกับบรรยากาศ การพัฒนาตัวละคร และการวางปมแบบมีจังหวะ เพื่อให้เรื่องไม่กลายเป็นแค่การตามรอยหลักฐาน แต่เป็นประสบการณ์ทางอารมณ์ด้วย