ฟิวซาเรียม หาอ่านนวนิยายหรือหนังสือเสียงได้ที่ไหน?

ชื่อ 'ฟิวซาเรียม' ฟังดูเหมือนชื่อที่ดึงมาจากโลกวิทยาศาสตร์มากกว่าจะเป็นตัวละครอนิเมะ และความจริงแล้วคำนี้มักหมายถึงเชื้อรากลุ่ม Fusarium ไม่ใช่ตัวละครในงานบันเทิงที่มีชื่อเสียง ฉันค่อนข้างชอบดูผลงานที่หยิบเอาธรรมชาติหรือสิ่งมีชีวิตแปลก ๆ มาเล่นเป็นคอนเซ็ปต์ แต่เท่าที่จำได้ไม่มีอนิเมะดังเรื่องไหนที่ตั้งชื่อตัวละครหลักว่า 'ฟิวซาเรียม' แบบชัดเจน หากมีการอ้างถึง มักจะมาในบริบทของการพูดถึงเชื้อรา ความเป็นพิษ หรือฉากวิทยาศาสตร์มากกว่า เช่นงานที่ถ่ายทอดบรรยากาศลึกลับของสิ่งมีชีวิต อย่าง 'Mushishi' จะใช้แนวคิดสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติเป็นตัวขับเคลื่อนเรื่องราว แม้จะไม่ใช่เชื้อราวิทยาศาสตร์ตรง ๆ แต่วิธีเล่าให้ความรู้สึกใกล้เคียงกับการเอาชื่อเชื้อโรคจริงมาดัดแปลง เมื่อฉันคิดถึงงานอนิเมะที่มีธีมเกี่ยวกับความเป็นพิษหรือป่าอันตราย 'Nausicaä of the Valley of the Wind' ก็มาในหัว เพราะการออกแบบสิ่งแวดล้อมและชีวภาพที่เป็นอันตรายให้ความรู้สึกคล้ายฉากที่อาจมีเชื้อราโผล่เข้ามาเป็นองค์ประกอบ แต่โดยรวมแล้ว ถ้าอยากเจอ 'ฟิวซาเรียม' ในความหมายทางชีวภาพ คงต้องไปดูเอกสารวิชาการหรืองานรณรงค์ด้านการเกษตร มากกว่าไล่หาในอนิเมะสักเรื่องเดียว

สิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมนึกต่างทันทีคือความเป็นสิ่งอื่นฝ่ายของ 'ฟิวซาเรียม' เมื่อเทียบกับตัวเอกที่มีมิติความเป็นมนุษย์เต็มเปี่ยม — นี่ไม่ใช่แค่เรื่องรูปลักษณ์หรือพลัง แต่เป็นเรื่องการมีจุดยืนและวิธีคิดที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิง ผมมองว่า 'ฟิวซาเรียม' ทำหน้าที่เหมือนแรงกดทางนิเวศหรือแรงผลักดันเชิงระบบ: มันเกิดจากกฎเกณฑ์หรือพฤติกรรมที่ไม่ใช่ความตั้งใจส่วนบุคคล แต่ก็สร้างผลกระทบขนาดใหญ่ต่อสังคมและตัวละครอื่น ๆ ต่างจากตัวเอกที่ตัดสินใจด้วยความรู้สึก ผูกพัน และความขัดแย้งภายใน การตัดสินใจของตัวเอกมักมีเป้าหมายชัดเจน แม้จะผิดพลาดก็ตาม ขณะที่การเคลื่อนไหวของ 'ฟิวซาเรียม' ดูเหมือนเป็นผลมาจากกระบวนการที่ใหญ่กว่า นึกถึงฉากใน 'The Last of Us' ที่เชื้อราแทบจะกลายเป็นกฎของโลก — มันไม่ใช่ศัตรูที่สามารถคุยด้วยหรือเกลียดชังแบบส่วนตัว แต่เป็นเงื่อนไขที่ตัวเอกต้องเรียนรู้จะอยู่ร่วมด้วยหรือข้ามผ่าน ท้ายสุดก็เป็นเรื่องของการรับรู้และความเห็นอกเห็นใจ ตัวเอกยังคงเป็นวัตถุของอารมณ์และความสัมพันธ์ จึงชวนให้เราเข้าใจหรือพยายามให้อภัยได้ ในขณะที่ 'ฟิวซาเรียม' มักจะถูกมองเป็นสิ่งที่ต้องรับมือเชิงกลยุทธ์มากกว่าจะเข้าใจเชิงอารมณ์ นี่ทำให้บทบาทของมันในเรื่องมีความเป็นนามธรรมและขยายความขัดแย้งจากระดับบุคคลสู่ระดับระบบ ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมพบว่าน่าสนใจเพราะมันผลักดันเนื้อเรื่องให้ซับซ้อนกว่าแค่การปะทะกันของบุคคลสองคน

เราเลือกฟิวซาเรียมเป็นธีมคอสเพลย์เพราะเสน่ห์ของมันอยู่ที่ความไม่คาดเดา—ทั้งสีสันและรูปร่างที่ดูเหมือนสิ่งมีชีวิตจากโลกอื่น ทำให้การเล่าเรื่องผ่านเสื้อผ้าและหน้าผมสนุกมากขึ้น การโฟกัสของฉันมักเริ่มจากพาเลตสี: ชมพูแม็กนีตา ม่วงน้ำเงิน เขียวมะนาว และโทนเนื้อเงาเพื่อให้ดูชื้นๆ หน่อย แล้วค่อยคิดองค์ประกอบที่ให้ความรู้สึกเป็น 'การเติบโต' ไม่ใช่แค่ลวดลายธรรมดา วัสดุและเทคเจอร์มีความสำคัญมาก ฉันมักชอบผสมผสานผ้าซาตินกับตาข่ายโปร่ง ใส่ชิ้นงานเรซินหรือซิลิโคนเล็กๆ เป็นเหมือนก้อนเห็ดหรือติ่งหน่อ ใช้เมคอัพเน้นการเล่นมิติด้วยครีมสีและแป้งที่ทำให้ผิวดูชื้น บางครั้งก็ใส่สีเรืองแสงหรือสีสะท้อนแสงใต้แสงยูวีเพื่อให้ได้เอฟเฟกต์แบบใน 'Mushishi' ที่ดูลึกลับแต่สวยงาม ไม่ได้ต้องการให้มันน่ากลัวเสมอไป แต่อยากให้คนหยุดมอง การจัดสรรองค์ประกอบทั้งทรงผม แอ็กเซสเซอรี และแสงมีผลต่อภาพรวมมาก เวลาถ่ายรูปฉันจะใช้ไฟอ่อนๆ สีม่วงหรือน้ำเงินส่องจากด้านล่างเพื่อเน้นเงาและความแวว หากไปงานคอสเพลย์ที่มีพื้นที่เวที การทำชิ้นติดไฟ LED เล็กๆ จะช่วยให้ฟิวซาเรียมมีชีวิตขึ้นมา อย่างไรก็ตามความสบายตอนสวมและการเซ็ตผมให้ทนทั้งวันคือสิ่งที่ฉันให้ความสำคัญ ถ้าทำได้ดี มันจะไม่แค่สวยแต่ยังสื่อเรื่องราวของตัวละครได้ด้วยความรู้สึกที่ยังคงอยู่ในใจฉันหลังงานจบ

เพลงประกอบของ 'ฟิวซาเรียม' ที่ผมชอบที่สุดคือพวกที่จับอารมณ์ฉากเงียบ ๆ ได้อย่างคมกริบและยังมีพลังในฉากบู๊ด้วย ในอัลบั้มหลักจะมีชิ้นที่เด่น ๆ ดังนี้: 'คลื่นแรกของฟิวซาเรียม' ซึ่งเป็นธีมเปิดโปรโลกที่ใช้สังเคราะห์เสียงมวลใหญ่กับเปียโนให้ความรู้สึกกว้างและลึกล้ำ, 'เสียงสะท้อนใต้ผืนน้ำ' คือชิ้นบรรเลงที่ใช้ในฉากสำรวจใต้ทะเล ให้ความรู้สึกเหงาแต่สวยงาม, 'เพลงคั่นความทรงจำ' เป็นเปียโนเดี่ยวที่เล่นตอนตัวละครพลิกความทรงจำ, และ 'บทรบกลางกระแสน้ำ' ที่เป็นออร์เคสตราเต็มรูปแบบสำหรับฉากคอนฟลิกต์หลัก สิ่งที่ทำให้เพลงพวกนี้น่าจดจำไม่ใช่แค่เมโลดี้ แต่เป็นการผสมเครื่องดนตรีสังเคราะห์กับเครื่องสายแบบคลาสสิก ทำให้ทั้งฉากสวยงามและตึงเครียดในเวลาเดียวกัน ถ้าหากอยากเริ่มจากจุดที่เข้าถึงง่าย แนะนำฟัง 'คลื่นแรกของฟิวซาเรียม' ก่อน แล้วค่อยไล่ไปยังชิ้นบรรเลงที่เน้นอารมณ์ เพราะจะเห็นโทนสีของงานภาพและตัวละครชัดขึ้นมาก

มีนิทานเล่าขานเกี่ยวกับ 'ฟิวซาเรียม' อยู่หลายแบบในหมู่บ้านของฉัน — บางคนพูดว่ามันเกิดจากการเต้นของหัวใจของป่าที่โบราณ ซึ่งแตกต่างจากต้นไม้ธรรมดาตรงที่มันเปล่งแสงเป็นจังหวะเหมือนเครื่องดนตรีที่ไม่ได้ถูกเห็นเป็นเวลานาน ฉันมักนั่งฟังตาแก่เล่าเรื่องนี้ตอนค่ำ พูดถึงการประชุมของสัตว์ป่าและดอกไม้ที่สลับสีกันทุกสิบปี เมื่อแสงของฟิวซาเรียมสว่างขึ้น หมอกจะคลี่ออกและบอกเส้นทางให้ผู้หลงทางกลับบ้าน ถ้าจะให้เล่าเป็นตำนานแบบคนแก่ เขาบอกว่าเมื่อครั้งโลกยังอ้อนแอ้น มีเทพผู้คอยรักษาขอบป่าหนึ่งคนเก็บสะสมจิตวิญญาณของสิ่งมีชีวิตที่สาบสูญไว้ในผลึกแก้ว ซึ่งผลึกเหล่านั้นเมื่อแตกสลายก็กลายเป็นเมล็ดพันธุ์ของ 'ฟิวซาเรียม' เมล็ดพวกนี้เติบโตเป็นพืชเรืองแสงที่ปกป้องบริเวณที่มันขึ้น ทำหน้าที่เป็นแผงทางชีวภาพที่ปล่อยความทรงจำเก่าแก่ให้กับผู้ที่หลับตาฟัง เสียงกระซิบจากต้นหนึ่งอาจให้ภาพของสงครามเก่า แม่ตาว่ายน้ำเล่าเรื่องการอพยพของฝูงปลา หรือบางครั้งเสียงก็เป็นเพลงกล่อมเด็กแบบที่ทำให้หัวใจอบอุ่น เมื่อฉันเดินผ่านป่าที่มีร่องรอยของฟิวซาเรียม สิ่งที่รู้สึกไม่ใช่ความกลัวแต่เป็นการได้ยินอดีตและอนาคตต่อกัน มันเหมือนกับได้เข้าไปดูฟิล์มเก่าๆ ที่ยังไม่อัดแสงจบ — มิติของตำนานนี้จึงไม่ใช่แค่เรื่องผืนป่า แต่เป็นการเชื่อมต่อระหว่างคนกับความทรงจำ ซึ่งคงอยู่ในแสงจางๆ ที่เรายังเห็นได้จนถึงวันนี้