ทะลุมิติเข้าหนังสือ Novels & Stories

ของมิติคู่ขนานที่ซ้อนทับอยู่กับโลกใบนี้ เช้าวันหนึ่ง ขณะที่ธันวากำลังจัดเตรียมสมุดบันทึกเล่มสุดท้ายที่บัดนี้กลายเป็น "คัมภีร์แห่งจักรวาล" เขาพบกับหน้ากระดาษที่ว่างเปล่าหน้าใหม่ที่ปรากฏขึ้นเองโดยไม่มีหมึกเขียน แต่มันกลับเป็นรอยจารึกที่เกิดจากการ "ยุบตัวของกาลเวลา" มันคือรอ ยจารึกที่ส่งตรงมาจากมิติที่แก้วตาและดวงใจไม่ได้จากไปไหน แต่พวกเธอยังคงอยู่... ในร่างที่แข็งแรงและเต็มไปด้วยพลังในการสร้างสรรค์โลกอีกใบที่คู่ขนานกัน

คราวนี้พบตะวันเป็นคนขมวดคิ้วบ้าง เธออ้าปากค้างกลางอากาศ กำลังประกอบเรื่องราวและร้อยเรียงเหตุการณ์เข้าด้วยกัน ตั้งแต่แรกที่เกิดการตั้งคำถาม เหตุผลของการทะลุมิติเข้าไปในนิยายภาคต่อน่ะ มันคืออะไรกันแน่... หรือเพราะเห็นดีเห็นงามกันสองคน ถึงได้โดนดึงเข้าไปอีกมิติกันนะ ความร้ายกา จของนักเขียนปริศนางั้นเหรอ

ผู้นี้คิดว่านางโง่หรืออย่างไร ใครมันรับข้อเสนอแรกไม่ยอมต่อรองขอเพิ่มก็เขลาเต็มทีแล้ว “เช่นนั้นแม่นางเอาแหวนมิติด้วยหรือไม่ มิติไม่ใหญ่ไม่เล็ก พอให้หลบพัก หนังสือจะรออยู่ในนั้น แต่เข้ามาได้เฉพาะยามหลับลึกเท่านั้น ไม่อาจเข้าออกตามใจได้ และไม่อาจนำสิ่งของติดตัวออกไปไ ด้”

เธอคว้าหนังสือนิยายเล่มนั้นขึ้นมา ตั้งใจจะฉีกมันให้เป็นชิ้นๆ ขยำมัน แล้วโยนทิ้งไปให้ไกลที่สุด แต่ทันทีที่นิ้วของเธอสัมผัสกับหน้าปก แสงสว่างจ้าก็วาบออกมาจากตัวหนังสือ! แรงดูดมหาศาลดึงรั้งวิญญาณของเธอ ห้องนอนที่คุ้นเคยบิดเบี้ยวและสลายหายไป เธอถูกดูดเข้าไป ในมิติที่ว่างเปล่า มืดมิด

หนังสือนิยายที่เธอทะลุมิติเข้าไปเธอพยายามหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ ทั้งหายไปจากห้อง ทั้งไม่มีวางขายในท้องตลาด อีกทั้งยังไม่มีการสร้างเป็นละครหรือซีรีส์ใดๆ ทั้งสิ้น เจียงฉิงฟางรู้ดีว่าสิ่งที่เธอเคยได้พบเจอมาไม่ใช่แค่เพียงความฝัน แต่เธอเคยได้เข้าไปใช้ชีวิตอยู่ในอีกมิติ หนึ่งอย่างมีความสุขมาก่อน “ชีวิตคนเราก็ไม่ต่างจากบทละครในนิยายหรอก ความสุขมักอยู่ตรงหน้า ขึ้นอยู่กับว่าเราจะสามารถคว้าเอาไว้ได้หรือไม่” เจียงฉิงฟางเอ่ยพึมพำออกมาและเดินไปเข้าฉากทำงานด้วยความตั้งอกตั้งใจ

พนักงานสาวออฟฟิตที่ทำงานงกๆ ไม่มีเวลาแม้กระทั่งเข้าห้องน้ำจะทะลุมิติมาได้ยังไงหรือจริงๆ แล้วเธอทำงานหนักจนตาย ถ้างั้นบอกหน่อยได้ไหม ถ้าเธอทะลุมิติมาแล้วเป็นอีกคนเหมือนในนิยายแล้วทำไมไม่มีความสนจำมากมายแล่นเข้าหัวล่ะ แต่นี่เธอมาด้วยสมองที่ขาวโพรงที่แต่ความจำ ในโลกก่อน

แต่ฟังจากเสียงในใจแล้ว ดูเหมือนเหอหลิงจะยังไม่รู้ว่านางก็เป็นคนที่ทะลุมิติเข้ามาในหนังสือเช่นกัน เป็นไปได้มากว่า เธอคงพลาดเพราะความรีบร้อน เลยถูกระบบหลอกเข้า ต่างก็ทะลุมิติมาจากยุคปัจจุบัน แล้วทำไมไม่รู้จักระวังพวกสแกมเมอร์ที่หลอกคนนะ?

เมฆหมอกหนาบดบังทัศนียภาพเบื้องหน้า มองไปทิศทางใดก็ไม่เห็นจุดสิ้นสุดแม้แต่ภาพด้านล่างก็ยังเป็นหมอกควันสีขาวล่องลอยไปมาไม่ขาดสาย จ้าวหานหรงราวกับล่องลอยอยู่บนอากาศ ร่างกายของนางคล้ายกำลังลอยไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงสถานที่แห่งหนึ่ง นางเพิ่งรู้สึกตัวว่ากำลังยื นอยู่หน้าร้านเช่าหนังสือสุดลึกลับที่นางเพิ่งเช่านิยายไปอ่านและในมือกำลังกอดหนังสือเล่มนั้นแนบไว้กับอก ความรู้สึกที่มีต่อมันมีแต่ความรักลึกซึ้งและผูกพันอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนทั้งที่อ่านยังไม่จบ

นางหลับตาลงแน่น แล้วลืมตาขึ้นใหม่ ภาพในคันฉ่องยังคงเป็นเช่นเดิม ‘...หรือว่า...’ ความคิดที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ที่สุดผุดขึ้นมาในหัว ‘...การทะลุมิติ... เหมือนในนิยายที่เคยอ่านฆ่าเวลา...’

บทที่ 1 จุติใหม่ ท่ามกลางกระแสลมหนาวที่พัดโกรกผ่านรอยแตกของฝาบ้านดินเก่าๆ เสียงหวีดหวิวของลมฟังดูคล้ายเสียงคร่ำครวญของวิญญาณที่ถูกลืม เกล็ดหิมะสีขาวโพลนโปรยปรายลงมาปกคลุมหมู่บ้านชนบทแถบชานเมืองเปียนจิงจนขาวโพลน ภายในกระท่อมที่ซอมซ่อจนแทบจะเรียกไม่ได้ว่าเป็นที่อ ยู่อาศัย กลิ่นธูปจางๆ ลอยอวลอยู่ในอากาศ คละคลุ้งไปกับกลิ่นอายแห่งความตายที่เพิ่งมาเยือน