มวยลุมพินีล่าสุดผลคะแนนคู่เอกออกอย่างไร?

พนักงานออฟฟิศสาววัยสามสิบกว่ากำลังแจ๋ว ผู้ไม่เคยมีความรัก ต้องโคจรมาพบกับนักมวยหนุ่มหล่อไฟแรงวัยยังไม่เบญจเพส ความวุ่นวายสุดป่วนจึงบังเกิด!

ศีลข้อห้าเขาห้ามกินเหล้า แล้วศีลข้อไหนเล่าเขาห้ามกินนักมวย พิงค์ไวท์ กันต์

อีกหนึ่งเรื่องราวของความรัก และความปรารถนา สายใยบางๆที่กั้นตรงกลางระหว่าง พิมผกา ลูกสาวเจ้าของค่ายมวยกับ แสนรัก ป. ปราการ นักมวยรองบ่อนที่ไม่เอาไหน คำด่าทอ คำเหยียดหยาม และการดูถูกสารพัดที่พิมผกาเอ่ยออกมา มันช่างทำร้ายจิตใจคนฟังเป็นยิ่งนัก และที่สำคัญเขาคนนั้นคือคนที่แอบรักเธอมานาน แต่ความอดทนย่อมมีขีดจำกัด เมื่อเขาโมโหจนเลือดขึ้นหน้า บางสิ่งบางอย่างที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นจากอารมณ์ชั่ววูบ

เธอเป็นศิษย์เก่าที่ได้มาเป็นครูฝึกสอน ส่วนเขาคือครูพละที่เคยให้เกรด 0 กับเธอ ! “สวัสดีค่ะครูธร จำหนูได้มั้ยคะ” ดุจดารายกมือไหว้ครูพละวัยสี่สิบตามมารยาท คลี่ยิ้มสดใส แต่มีเลศนัยน์แฝงเร้น สายตาร้ายอย่างคนมีแผนการกำลังร้องบอกเขาว่า เธอไม่ได้มาดีอย่างแน่นอน “เอ่อ...” ทั้งที่จำศิษย์เก่าตัวแสบได้ขึ้นใจ แต่เขากลับปฏิเสธหน้าตาเฉย เพียงเพราะไม่อยากรื้อฟื้นความลับบางอย่างที่ถูกฝังไว้เมื่อห้าปีก่อน ความลับที่มีแค่เขากับเธอเท่านั้นที่รู้ “ขอโทษที ครูจำไม่ได้ แต่หน้าคุ้น ๆ อยู่นะ” ดุจดาราแอบยิ้มร้าย นึกแล้วว่าเขาต้องปฏิเสธ

นักมวยสาวที่มีชีวิตในโลกปัจจุบันตายแล้ว วิญญาณเข้าไปอยู่ในร่างของคุณหนูตระกูลหยางผู้อ่อนแอในยุคจีนโบราณ

ปีที่สามหลังจากออกจากคุก เสิ่นจือจือเพื่อนเล่นในวัยเด็กก็ลากตัวผมออกมาจากสังเวียนมวยใต้ดิน เธอชกเข้าที่หน้าของผมหมัดหนึ่ง ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ "เซี่ยสือเยี่ยน ใครให้นายกล้าไม่กลับบ้าน แถมยังทำตัวเองจนกลายเป็นสภาพดูไม่ได้แบบนี้!" ผมเช็ดคราบเลือดออก และหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจอะไร "ท่านประธานเสิ่น หมัดละแสน ถ้ายังไม่หายแค้นคุณชกต่อได้เลยนะ จะได้ครบค่าเช่าบ้านของผมปีนี้" กำปั้นของเธอสั่นไม่หยุด แต่เสียงกลับอ่อนลงมา "กลับบ้านกับฉัน...ไปขอโทษชิงหรานซะ" "เขาใจดี ไม่ถือสาเรื่องที่นายใส่ร้ายเขาตั้งนานแล้ว " เมื่อสายตากวาดมองบาดแผลทั่วร่างของผม แววตาของเธอก็ดูซับซ้อน "ดูสภาพนายตอนนี้ที่หน้าตาเต็มไปด้วยเลือดสิ มันต่างอะไรกับหมาจรจัดในกองขยะล่ะ?" ตัวผมสั่นสะท้านไปทั้งตัว ก่อนจะหันหลังแล้วเดินจากไปทันที เธอไม่รู้หรอกว่า ความคาวของเลือดที่อาบเต็มหน้าแบบนี้ คือวิธีเอาชีวิตรอดเพียงอย่างเดียวที่ผมได้เรียนรู้มาจากในคุก "นายอย่าลืมนะว่าฉันยังเป็นคู่หมั้นของนายอยู่!" เท้าของผมชะงักไป จะลืมได้ยังไงล่ะ? ในคืนวันหมั้นเมื่อสามปีก่อน ผมถูกเซี่ยชิงหรานมอมยาจนสลบแล้วส่งไปยังงานประมูลตลาดมืด คืนแรกของผมถูกตั้งราคาเอาไว้อย่างชัดเจน รอให้พวกเศรษฐีนีมาเลือกซื้อ คืนนั้นผมแสดงสภาพน่าสมเพชออกมาจนหมดเปลือก และกลายเป็นตัวตลกที่คนทั้งเมืองเจียงเฉิงต่างรู้กันไปทั่ว! และคนที่ลงนามเซ็นชื่อขายผม ก็คือคู่หมั้นของผมคนนี้นี่เอง