บทที่ 1

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่บาดหูดังมาจากข้างหลัง

เสิ่นจือจือทั้งรีบร้อนและโกรธจัด เธอรังเกียจที่ผมทำเธอขายหน้า

เธอเป็นถึงมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเมืองเจียงเฉิง แต่คู่หมั้นของเธอกลับต้องเอาชีวิตเข้าแลกบนเวทีมวย เพื่อเงินรางวัลเพียงไม่กี่แสน

ผมไม่สนใจเธอ แล้วหันหลังเดินกลับไปยังหลังเวที

เมื่อก้าวขึ้นสู่เวทีแปดเหลี่ยมอีกครั้ง แสงไฟทั้งสนามส่องไปยังกรงเหล็กฝั่งตรงข้าม ก่อนจะมีเสียงคำรามของสัตว์ป่าดังขึ้น

“คืนนี้ นักชกหมายเลข 67 จะปะทะกับเสือโคร่งพม่า! วางเงินเดิมพันได้แล้ว!”

ผ้าม่านถูกกระชากเปิดออก ปากอันกว้างใหญ่ที่ชุ่มไปด้วยเลือดปรากฏขึ้นตรงหน้าทันที

ผมสูดหายใจเฮือกด้วยความตกใจ

"พี่"

เซี่ยชิงหรานนั่นเอง!

ผมเงยหน้ามอง เขาสวมเสื้อผ้าแบรนด์หรูทั้งตัว พิงราวกั้นพร้อมรอยยิ้มแสนภาคภูมิใจ

"ได้ยินว่าพี่ร้อนเงิน เพื่อให้พี่หาเงินได้เยอะหน่อย ผมเลยเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ชิ้นนี้ไว้ให้พี่โดยเฉพาะเลยนะ"

น้ำเสียงนั้นฟังดูไร้เดียงสาแต่แฝงไว้ด้วยความโหดเหี้ยม

"ผมลงเงินไปล้านหนึ่งเดิมพันว่าพี่จะชนะ อย่าทำให้ผมผิดหวังล่ะ"

หนึ่งล้าน

ผมกำหมัดแน่น นึกถึงบ้านเก่าที่ถูกเอาไปขายทอดตลาด และเดินก้าวไปข้างหน้าโดยไม่ลังเล

ทันใดนั้น เสิ่นจือจือผลักประตูเข้ามา เซี่ยชิงหรานถือโอกาสโอบเอวเธอไว้

"พี่จือ พี่ชายของผมเขาเป็นคนศักดิ์ศรีค้ำคอ ให้เขาชนะเงินล้านนี้ด้วยตัวเองเถอะครับ"

"ได้ยินว่าพี่ชนะติดต่อกันตั้งหลายคน ดูเหมือนเจ๊หงเจ้าของสนามจะเอ็นดูเขาไม่น้อยเลยนะ...”

แววตาของเสิ่นจือจือเผยความรังเกียจออกมาอย่างทันที

"ขอแค่นายคุกเข่าขอโทษชิงหรานต่อหน้าทุกคนตอนนี้ เงินล้านนี้ ฉันก็จะยังให้"

"ไม่อย่างนั้น นายก็คงต้องไปแย่งอาหารจากปากเสือเอาเองแล้วล่ะ"

สายตาของทุกคนจับจ้องมาที่ผม พวกเขาปักใจเชื่อว่าผมจะต้องยอมแน่ๆ

แต่ผมกลับสวมนวมชกมวยอย่างไม่ลังเลเลยสักนิด

ใบหน้าของเสิ่นจือจือมืดมนลงทันที ดวงตาทั้งคู่โกรธจัดจนแทบจะพ่นไฟออกมาได้

เสือโคร่งกระโจนเข้ามาข้างหน้า ผมม้วนตัวหลบไปด้านหน้า ก่อนเตะเข้าเต็มแรงที่ลำคอของมัน

แต่ความแตกต่างด้านพละกำลังนั้นมากเกินไป

ปากกว้างที่เปื้อนเลือดนั้นเกือบจะบดขยี้หัวของผมอยู่หลายครั้งครา

สีหน้าของเสิ่นจือจือยิ่งดูย่ำแย่หนักขึ้นเรื่อยๆ

แต่ผมก็ยังคงไม่ยอมปริปากยอมแพ้ ผ่านไปหลายยก แขนของผมก็ถูกตะปบจนเนื้อหนังฉีกขาดเลือดอาบไปหมด

"ปัง"

เสียงปืนยาสลบดังขึ้น เสือร้ายล้มลงกับพื้น

เสิ่นจือจือโยนปืนทิ้ง คว้าแขนของผมไว้แน่นด้วยความโกรธจัดก่อนจะตะคอกใส่

"นายไม่รักชีวิตแล้วหรือไง!"

เลือดสดๆ หยดลงบนพื้นกรงแปดเหลี่ยม เม็ดเหงื่อผุดซึมเต็มหน้าผาก แต่ผมก็ยังคงกัดฟันแน่น

"ผมไม่ได้แพ้ อย่าลืมเอาเงินให้ผมด้วย"

ลำคอของผมถูกบีบเข้าอย่างแรง ก่อนจะจ้องมองผมด้วยสายตาเย็นชา

"นายมันเกินเยียวยาจริงๆ ในเมื่ออยากได้เงินขนาดนี้ ตอนงานประมูลปีนั้น ฉันควรจะสนองความต้องการของนายด้วยการขายให้ได้ราคาดีๆ ไปเลย!"

ร่างกายของผมสั่นอย่างรุนแรง ดวงตาทั้งสองข้างพลิกคว่ำแล้วหมดสติไปทันที

ก่อนที่สติจะดับวูบ ความลับที่เคยแอบได้ยินในปีนั้นก็ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง

"ท่านประธานเสิ่น คืนนี้ชื่อเสียงของเขาพังย่อยยับหมดแล้ว ถือว่าได้ระบายความแค้นแทนคุณชายชิงหรานแล้วครับ”

"เขาทำตัวเองแท้ๆ นี่แหละคือราคาที่ต้องจ่ายจากการใส่ร้ายชิงหราน"