มีคนสัมภาษณ์ผู้กำกับเกี่ยวกับเบื้องหลังการสร้างไหม?

จริงๆแล้ว 'กูหนัง' มีบทสัมภาษณ์ผู้กำกับอยู่บ้างและไม่ยึดติดรูปแบบเดียวกันเลย ผมมักเจอบทสัมภาษณ์สั้นๆ ที่เล่าถึงเทคนิคการถ่ายทำ หรือเบื้องหลังความคิดสร้างสรรค์เวลาที่ทีมงานพูดถึงฉากโปรดของพวกเขา บทความบางชิ้นเป็นการสรุปจากงานเทศกาลหนัง ส่วนบางครั้งก็เป็น Q&A ที่ยกคำพูดเด่นๆ มานำเสนอ ทำให้รู้สึกเหมือนได้ยินน้ำเสียงของผู้กำกับแม้จะไม่ใช่สัมภาษณ์ยาวๆ จากมุมมองคนดูที่ติดตามมานาน ผมชอบเวลาที่บทสัมภาษณ์เชื่อมโยงกับฉากเฉพาะ เช่น การเล่ากระบวนการออกแบบมู้ดใน 'Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives' หรือการอธิบายวิธีคิดเกี่ยวกับการใช้แสงเงาในหนังเล็กๆ บทสัมภาษณ์พวกนี้ไม่ได้เปิดเผยทุกความลับ แต่เติมมิติให้กับการดูหนังและช่วยให้เข้าใจทางเลือกเชิงศิลป์ของผู้กำกับมากขึ้น

มักมีแง่มุมที่ไม่ได้พูดถึงบ่อยนักเมื่อพูดถึงการสร้าง 'รีบอร์น' โดยเฉพาะกับตอนที่แฟนๆ ให้ความสนใจอย่างตอนที่ 131 — ในมุมมองของคนที่ติดตามทั้งมังงะและอนิเมะมานาน ฉันมักคิดว่าการสร้างแต่ละตอนเป็นการถ่ายโอนความตั้งใจของผู้วาดลงสู่จังหวะภาพและเสียง: ทีมงานต้องตัดสินใจว่าจะขยายฉากไหน เพิ่มฉากต้นฉบับบ้าง หรือจะย่อทอนตรงไหนดี จากสิ่งที่ฉันสะสมมาจากคอมเมนต์ของนักพากย์และบันทึกในบ็อกซ์เซ็ตบ้าง กับบทสัมภาษณ์รวม ๆ ของผู้วาด 'Akira Amano' ที่ออกในนิตยสารหลายฉบับ จะเห็นว่าเหตุผลเบื้องหลังส่วนใหญ่เกี่ยวกับการคงอารมณ์ของซีนนั้น ๆ เอาไว้ให้ใกล้เคียงกับมังงะมากที่สุด แต่ก็มีการปรับจังหวะเพื่อให้เหมาะกับความยาวของรายการโทรทัศน์ บางฉากถูกยืดออกเพื่อให้เพลงประกอบหรือการเคลื่อนไหวของตัวละครได้หายใจ มีรายละเอียดเล็กน้อยเช่นฉากหลังที่เติมลายเส้นเพิ่มให้รู้สึกหนักแน่นขึ้น หรือการเลือกมุมกล้องที่ต่างจากหน้าเพจมังงะเพราะกล้องเคลื่อนไหวได้ ซึ่งฉันคิดว่าเป็นเสน่ห์ของอนิเมะที่ทำให้บางฉากมีพลังมากขึ้นกว่าตอนอ่าน อีกเรื่องที่ฉันให้ความสนใจคือบทบาทของนักพากย์กับทีมซาวด์: หลายครั้งนักพากย์จะแชร์มุมมองว่าฉากไหนทำให้พวกเขาต้องปรับน้ำเสียงหรือจังหวะการหายใจ เพื่อให้การแสดงเข้ากับบรรยากาศที่ทีมงานใส่ไว้ บางครั้งบันทึกเสียงทำหลายเทคจนได้อารมณ์ที่แตกต่างกัน และโปรดิวเซอร์จะเลือกรวมกับดนตรีประกอบที่ช่วยยกระดับฉากนั้น ๆ สรุปคือ แม้จะไม่มีบทสัมภาษณ์ยาวเฉพาะเจาะจงสำหรับตอนที่ 131 เสมอไป แต่พยานหลักฐานจากแหล่งรวมคอมเมนต์ของทีมงาน นักพากย์ และบันทึก DVD เอ็กซ์ตร้าช่วยให้เราเห็นภาพการตัดสินใจเบื้องหลังการสร้างได้ค่อนข้างชัด ฉันชอบคิดว่าทุกการเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ เหล่านั้นคือความตั้งใจที่จะทำให้เรื่องราวกระแทกใจผู้ชมให้ได้มากที่สุด

บ่อยครั้งที่การสัมภาษณ์ผู้กำกับเปิดหน้าต่างให้เราเห็นความตั้งใจที่ซ่อนอยู่หลังภาพยนตร์หรือซีรีส์หนึ่งเรื่อง และนั่นเป็นเครื่องยืนยันว่าคำพูดเล็กๆ น้อยๆ ในการสัมภาษณ์สามารถกลายเป็นเบาะแสได้มากกว่าที่คิด จากมุมมองของผมในฐานะคนที่ดูงานสร้างอย่างละเอียด ผมมักจะแยกสิ่งที่ได้ยินออกเป็นสองกลุ่ม: สิ่งที่เป็น 'เบื้องหลังบริสุทธิ์' กับ 'การตลาดที่ใส่คำโกยความสนใจ' เบื้องหลังบริสุทธิ์คือเรื่องเล่าเกี่ยวกับแรงบันดาลใจ ฉากที่ถูกตัดออก เทคนิคการถ่ายทำหรือการออกแบบตัวละคร ซึ่งบางครั้งเผยให้เห็นว่าตอนที่ฉายจริงไม่ใช่เวอร์ชันเดียวกับที่ทีมคิดตอนแรก ตัวอย่างเช่นผู้กำกับอาจเล่าว่ามีฉากบทสนทนาที่ถูกตัดเพราะเวลา แต่มีสเกตช์คอนเซ็ปต์ของฉากค้างไว้ในอาร์ตบุ๊ก ซึ่งสิ่งพวกนี้ช่วยให้แฟนๆ เข้าใจจุดตั้งต้นของการตัดสินใจทางศิลป์ได้มากขึ้น ส่วนคำใบ้เรื่องภาคต่อ ผมจะใส่ความระมัดระวังมากขึ้นเมื่อได้ยินคำว่า 'เราเปิดไว้' หรือ 'มีมุมมองเพิ่มเติม' ประโยคเหล่านี้มักจะเป็นไพ่สำคัญในเชิงประชาสัมพันธ์ แต่ก็มีสัญญาณที่หนักแน่นกว่านั้น เช่น ผู้กำกับพูดถึงการเซ็ตโลกที่ยังไม่ถูกสำรวจ หรือมีการปล่อยคอนเซ็ปต์อาร์ตของตัวละครใหม่ๆ ในช่วงจบการสัมภาษณ์ อีกจุดที่ผมชอบสังเกตคือความไม่ลงตัวของเนื้อหา—ถ้าประเด็นเรื่องยังค้างคาอยู่ชัดเจนและผู้กำกับแทบไม่ปฏิเสธการพูดถึงอนาคต นั่นอาจแปลว่าแผนมีความเป็นไปได้จริง แต่ยังต้องมีปัจจัยทางการเงินและตารางงานที่ตัดสิน สรุปแล้ว ผมมองว่าการสัมภาษณ์เป็นทั้งหน้าต่างและกระจก มันสะท้อนทั้งความคิดที่แท้จริงและภาพลักษณ์ที่อยากให้แฟนๆ เห็น การตีความอย่างตั้งใจและดูสัญญาณประกอบหลายด้านช่วยให้เรานำเบาะแสมาอ่านได้ใกล้เคียงความจริงขึ้น และในฐานะคนชอบต่อทฤษฎี ผมมักเก็บคำพูดเล็กๆ น้อยๆ เหล่านั้นไว้เป็นเชื้อไฟสำหรับจินตนาการไปเรื่อยๆ

ฉันชอบจับจังหวะของคำพูดผู้กำกับในสัมภาษณ์ราวกับฟังซาวด์แทร็ก—การเลือกคำเล็กๆ เช่นกลิ่นควัน ช็อตเดียวที่ยาวกว่าปกติ หรือมุมกล้องที่ถูกตัดออก มักบอกอะไรได้มากกว่าประโยคยืดยาวเกี่ยวกับแรงบันดาลใจ การเล่าเรื่องข้างหลังภาพที่ทรงพลังมักเริ่มจากรายละเอียดเล็กๆ ที่ทำให้คนฟังเห็นภาพ เช่น เล่าถึงแสงไฟในวันถ่ายซึ่งทำให้ดินทรายกลายเป็นสีทอง หรือการตัดสินใจใช้ดนตรีที่ถูกตัดออกในฉากสุดท้าย ผู้กำกับบางคนใช้โทนเล่าแบบนิ่งสบายและให้รายละเอียดเทคนิคเล็กๆ น้อยๆ เพื่อสร้างความน่าเชื่อถือ ขณะที่บางคนกลับเล่าเป็นเรื่องเล่าเชิงอารมณ์เพื่อเชื่อมโยงผู้ฟังกับประสบการณ์การทำงาน ตัวอย่างที่ชัดเจนคือการพูดถึงการจัดฉากของ 'Citizen Kane' ที่ถูกยกมาเพื่ออธิบายการใช้เลนส์และพื้นที่ในเฟรม หรือการเล่าถึงการฝึกนักแสดงในกองของ 'Seven Samurai' ที่เน้นความร่วมมือและการทดสอบความอึด ความต่างของสไตล์การเล่าจึงไม่ใช่แค่ข้อมูลแต่เป็นวิธีที่ผู้กำกับเลือกจะให้คนดูเข้าใจงานของเขา

บทสัมภาษณ์หลายชิ้นเกี่ยวกับ 'แม่เบี้ย' มักจะเปิดหน้าต่างให้เห็นความตั้งใจของทีมสร้างมากกว่าที่คนดูทั่วไปคาดคิดไว้ โดยเฉพาะเรื่องการสร้างบรรยากาศและการเล่าเรื่องที่ต้องบาลานซ์ระหว่างความเป็นพื้นถิ่นกับภาษาภาพยนตร์ร่วมสมัย ในมุมมองของผม บทสัมภาษณ์ชี้ว่าทีมงานให้ความสำคัญกับการวิจัยพื้นบ้านและสัญลักษณ์ท้องถิ่นอย่างจริงจัง เพื่อให้ภาพลักษณ์ของงูหรือแม่เบี้ยไม่กลายเป็นแค่ตัวละครผี แต่กลายเป็นตัวแทนของความปรารถนา ความลุ่มหลง และการถูกกดทับทางสังคม การเตรียมงานด้านภาพและเสียงถูกยกมาเป็นประเด็นเด่นในบทสัมภาษณ์ หลายคนพูดถึงการเลือกโลเคชันที่มีอารมณ์หม่นชื้น ไฟสีทองจากตะเกียง และการใช้มุมกล้องที่ทำให้ฉากใกล้ชิดราวกับลมหายใจของตัวละคร แถมยังเล่าถึงการใช้เครื่องดนตรีพื้นบ้านผสมกับสกอร์ร่วมสมัยเพื่อสร้างความไม่สบายใจอย่างละเอียดอ่อน ผมเองชอบการที่พวกเขาไม่ยึดติดกับเทคนิคพิเศษมากเกินไป แต่เลือกใช้แสง เงา และการแสดงเพื่อบิดความจริงให้มีความหลอนแทน บทสัมภาษณ์หลายชิ้นยังสัมผัสถึงความท้าทายด้านงบประมาณและการเซ็นเซอร์ ส่งผลให้ทีมต้องคิดสร้างสรรค์และใช้ทรัพยากรอย่างจำกัด แต่สิ่งเหล่านี้ก็กลายเป็นแรงผลักดันให้ผลงานมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวมากขึ้น สุดท้าย ผลงานแบบนี้มักทำให้ผมกลับมามองเรื่องเล่าเก่า ๆ ใหม่อีกครั้ง รู้สึกว่าการทำหนังผีที่ดีคือการทำให้คนดูเผชิญหน้ากับความเป็นมนุษย์มากกว่ากับเรื่องเหนือธรรมชาติ

ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาคือผู้กำกับที่เติบโตจากประสบการณ์ชีวิตจริงมักมีเรื่องเล่าที่ทำให้การสัมภาษณ์น่าสนใจกว่าการพูดคุยเชิงเทคนิคล้วนๆ เพราะเบื้องหลังชีวิตมักผสมด้วยความขัดแย้ง ความล้มเหลว และจุดเปลี่ยนที่ดึงเอามุมมองทางศิลปะขึ้นมาได้อย่างไม่คาดคิด ตัวอย่างที่ผมมักนึกถึงเสมอคือ กีเยร์โม เดล โตโร — เขาไม่ได้เป็นแค่คนทำหนังสยองขวัญ แต่เป็นคนที่โตมาในบรรยากาศความเชื่อพื้นบ้าน เม็กซิโกยุคหลังการปฏิวัติ และความหลงใหลในนิทานพื้นบ้าน สิ่งที่ชอบคือเวลาเขาพูดถึงการผสมผสานระหว่างความอ่อนโยนกับความรุนแรง เช่น เรื่องราวใน 'Pan's Labyrinth' ที่แฝงความโหดร้ายของสงครามเข้ากับจินตนาการของเด็ก นั่นทำให้บทสัมภาษณ์ของเขาไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่เป็นบทสนทนาเกี่ยวกับการเป็นมนุษย์ในโลกที่บิดเบี้ยว ผู้กำกับอีกคนที่อยากฟังคือ ฮายาโอะ มิยาซากิ เพราะประวัติชีวิตและความคิดเชื่อมต่อกับงานของเขาอย่างชัดเจน—จากความหลงใหลในอากาศยานไปจนถึงความกลัวต่อการทำลายธรรมชาติ หลายครั้งที่ผมอ่านบทสัมภาษณ์ของผู้กำกับฝั่งตะวันตกแล้วรู้สึกว่ามิยาซากิให้ความหมายของงานศิลปะในอีกระดับ เขามีมุมมองเรื่องเด็ก ความรับผิดชอบของผู้ใหญ่ และการปฏิเสธแนวคิดว่าตัวร้ายต้องเป็นคนเลวเพียงฝ่ายเดียว เมื่อได้ยินเขาพูดถึงการออกแบบตัวละครหรือการวางฉากธรรมชาติใน 'Spirited Away' หรือ 'Princess Mononoke' มันทำให้บทสนทนาขยายไปไกลกว่าหนัง ไปถึงปรัชญาและการศึกษาเด็ก อีกคนที่ผมให้ความสนใจมากคือ บงจุนโฮ ซึ่งมีพื้นฐานทางสังคมวิทยาในตัวงานของเขา ประเด็นชนชั้นและความเหลื่อมล้ำใน 'Parasite' เกิดจากความสามารถของเขาในการมองสังคมอย่างพิถีพิถัน การสัมภาษณ์บงจุนโฮจึงมักจะเต็มไปด้วยการพูดถึงต้นตอความไม่เท่าเทียมและวิธีบอกเล่าเรื่องราวผ่านโทนหนังที่ผสมทั้งคอมเมดี้และความมืดมน สุดท้ายแล้ว ผู้กำกับที่มีเบื้องหลังน่าค้นหาไม่ได้จำกัดแค่ชื่อใหญ่ในสายคอนเฮาส์เท่านั้น ทำไมไม่ลองมองคนที่มีเส้นทางแปลกกว่าดูบ้าง เช่น วงการภาพยนตร์เอเชียอิสระอย่าง หว่องคาร์ไว ที่เริ่มจากการทำงานโฆษณาและทีวีก่อนจะใช้ความรู้สึกของฮ่องกงในช่วงเปลี่ยนผ่านมาสร้างงานที่เต็มไปด้วยความคิดถึงอดีต หรือผู้กำกับอย่าง แคทริน บิเกโลว์ ที่มีประวัติการเรียนศิลปะและผันตัวไปรุกธีมสงครามได้อย่างหนักแน่น การสัมภาษณ์พวกเขาทำให้ได้เห็นทั้งแง่มุมทางการเมือง การสร้างภาพ และการตัดสินใจเชิงจริยธรรมในการทำหนัง สำหรับผมแล้ว การฟังเบื้องหลังชีวิตผู้กำกับเหล่านี้เหมือนการเปิดหนังสือบันทึกชีวิตที่ผสมระหว่างบทกวีและรายงานสนามรบ จบการอ่านด้วยความอยากเห็นโลกจากมุมมองของพวกเขามากขึ้นและอยากมีส่วนร่วมในบทสนทนานั้นด้วยความตื่นเต้นอย่างแท้จริง.

บทสัมภาษณ์ผู้กำกับในรายการ 'ใกล้กัน' เปิดเผยเบื้องหลังการถ่ายทำที่ทำให้ภาพจากจอบางช็อตดูมีน้ำหนักขึ้นจากความพยายามของคนหลังกล้อง เรื่องเล่าที่โดนใจมากที่สุดคือการโฟกัสไปที่การตัดสินใจเล็กๆ ที่สุดท้ายจะเปลี่ยนความหมายของฉาก เช่นการเลือกเลนส์แคบหรือกว้าง การขยับกล้องเพียงนิ้วเดียว หรือการให้ดนตรีค้างไว้สักครู่ก่อนคัท เหล่าครีเอทีฟทั้งโปรดักชันดีไซเนอร์ ช่างไฟ และนักถ่ายทำมักต้องกลายเป็นนักแก้ปัญหาในทันทีเมื่อสภาพแวดล้อมไม่เป็นใจ นี่แหละคือเหตุผลที่ผมหลงใหลเบื้องหลังมากกว่าฉากสำเร็จรูปบนจอ เพราะการทำงานแบบนั้นแสดงออกถึงการต่อสู้และความลงตัวของทีม ผู้กำกับยังเล่าถึงการทำงานกับนักแสดงที่ไม่ใช่แค่สั่งให้ทำ แต่เป็นการชักชวนให้ร่วมสร้างคาแรกเตอร์ บทสนทนาในกองที่ดูเหมือนไม่สำคัญก็สามารถทำให้เกิดมุมน้ำตาที่เราเห็นในฉากจริง ตัวอย่างหนึ่งที่ถูกหยิบมาพูดถึงคือกระบวนการวางเสียงและพากย์ในงานอนิเมะอย่าง 'Spirited Away' ซึ่งแม้จะเป็นงานวาดมือ เรื่องราวการนำเอาเสียงจากของจริงมาเป็นต้นแบบ การทดลองน้ำหนักของลมหายใจ หรือการให้เสียงพากย์ทำฉากมีจังหวะ แสดงให้เห็นว่าทุกองค์ประกอบถูกคิดมาอย่างละเอียดก่อนจะกลายเป็นภาพที่เราจดจำ อีกประเด็นที่ผมชอบคือการเปิดเผยด้านมืดของการถ่ายทำ เช่นการรีชู้ตที่ทำทั้งคืนเพื่อแก้จุดเล็กๆ ที่ส่งผลต่อเนื้อเรื่อง การจัดการงบประมาณในตอนท้ายที่บีบให้ทีมต้องคิดสร้างสรรค์ขึ้นเร็วขึ้น และการทำงานร่วมกับทีมวิชวลเอฟเฟกต์ตั้งแต่เริ่มวางสตอรี่บอร์ด แทนที่จะมาค้นหาทีหลัง เบื้องหลังแบบนี้ทำให้เห็นว่าหนังจึงไม่ใช่ผลงานของผู้กำกับคนเดียว แต่มันคือการเย็บปะของทักษะหลายชนิดที่ต้องประสานจังหวะกันให้พอดี เมื่อคำพูดสุดท้ายของผู้กำกับจบลง ผมยังคงคิดถึงภาพที่เขาเล่า—ภาพของคนจำนวนมากที่ร่วมลงแรงแล้วส่งต่อความรู้สึกนั้นไปยังคนดู ผ่านแสง เงา และเสียงที่เราเห็นบนจอ

ย้อนกลับไปที่ต้นกำเนิดจริง ๆ แล้วแหล่งกำเนิดของครอบครัวแปลกประหลาดนี้มาจากปลายปากกาของชาร์ลส์ แอดดัมส์ ผู้วาดการ์ตูนลงในนิตยสาร 'The New Yorker' ซึ่งเขาสร้างตัวละครแปลก ๆ รูปรักความมืดขึ้นมาเป็นชุดสั้น ๆ ที่สะท้อนอารมณ์ตลกร้ายและบิดเบี้ยว ผมรู้สึกว่าสิ่งที่ชาร์ลส์ทำไว้สำคัญที่สุด เพราะเขาเป็นคนให้คาแรกเตอร์ เจ้าของมุมมองแบบมืดตลกและเสน่ห์แบบกอธิกซึ่งทุกเวอร์ชันเอาไปต่อยอด ไม่ว่าจะเป็นไอเดียหน้าตา ท่าทางประหลาด หรือมุกดำ ๆ ที่กลายเป็นหัวใจของเรื่อง แม้ว่าจะมีนักเขียนและผู้กำกับหลายคนมาดัดแปลง แต่รากเหง้าทั้งหมดยังคงยึดกับผลงานการ์ตูนของเขาอยู่ดี นี่คือจุดที่ผมมักจะย้อนกลับไปเมื่ออยากเข้าใจว่าทำไมคาแรกเตอร์ถึงทนทานและถูกหยิบยกไปทำเวอร์ชันต่าง ๆ ได้เรื่อย ๆ

คืนวันโปรโมตที่คึกคัก เสียงหัวเราะกับแฟลชกล้องผสมกันจนความทรงจำคมชัดขึ้นในหัวฉันทันที ฉันนั่งใกล้เวทีมากพอที่จะได้ยินทุกคำพูด และคนที่เอ่ยชื่อผู้กำกับออกมาชัดเจนที่สุดคือฝ่ายนักแสดงนำหญิงของเรื่อง—เธอยิ้มแล้วพูดถึงการทำงานร่วมกันกับผู้กำกับซ้ำหลายครั้งเหมือนจะย้ำความเชื่อใจระหว่างกัน หลังจากนั้นเธอเล่าถึงฉากที่ทำให้เธอท้าทายตัวเอง ซึ่งเธอบอกว่าเป็นไอเดียของผู้กำกับโดยตรง การเอ่ยชื่อไม่ได้เป็นการโฆษณาลอย ๆ แต่มันเป็นการขอบคุณที่มาจากประสบการณ์ตรงของเธอ ฉันจำรายละเอียดเล็ก ๆ ได้ เช่นจังหวะที่เสียงผู้กำกับดังขึ้นจากข้างหลังขณะที่เธอกำลังเล่า ทำให้บรรยากาศทั้งงานอบอุ่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด นี่คือเหตุผลที่ฉันคิดว่า คนที่เอ่ยชื่อมีน้ำหนักมากกว่าคำพูดจากผู้ดำเนินรายการธรรมดา เพราะมันมาจากผู้ที่ลงไปยืนอยู่ในฉากจริง ๆ และนั่นทำให้คำเอ่ยชื่อนั้นมีความหมายมากกว่าประโยคโปรโมตทั่วไป

แสงไฟบนเวทียังไม่เลือนจากหัวใจฉันเลยเมื่อผู้กำกับเริ่มเล่าเรื่องเบื้องหลังการถ่ายทำฉากคอนเสิร์ตของ 'นานามูฟวี' และวิธีที่เขาพยายามจับชีพจรของวงดนตรีให้เหมือนกับการแสดงสด ฉันเล่าเหมือนคนดูที่หลงใหลในดนตรี: ผู้กำกับบอกว่าการถ่ายฉากนั้นไม่ใช่แค่การวางกล้อง แต่เป็นการสร้างบรรยากาศร่วมกับนักดนตรีจริง ๆ เขาให้วงเล่นซ้ำหลาย ๆ เทคในสภาพที่แทบจะเป็นคอนเสิร์ตจริง เพื่อให้แววตาและการเคลื่อนไหวออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ทีมถ่ายทำต้องวางไฟแรงขึ้นเพื่อให้ได้เงาและพลังบนใบหน้า ขณะที่ช่างเสียงทำงานหนักเพื่อรักษาความสดของซาวด์ เรื่องเล็ก ๆ อย่างการจัดตำแหน่งไมโครโฟนหรือการเลือกมุมกล้องที่จับเสื้อผ้ากับเหงื่อของนักแสดงให้ดูสมจริง เป็นสิ่งที่ผู้กำกับพูดถึงด้วยความเอาใจใส่ เขาย้ำว่าจุดประสงค์ไม่ใช่แค่เลียนแบบคอนเสิร์ต แต่ต้องทำให้ผู้ชมรู้สึกว่าได้ยืนอยู่ข้างเวทีด้วยกันกับตัวละคร นี่แหละเหตุผลที่ฉันรู้สึกว่าฉากดนตรีในหนังยังคงมีพลังและทำให้หัวใจฉันเต้นตามจนถึงตอนนี้