มีเกลันเจโลใน TMNT ต่างจากต้นฉบับอย่างไร?

เมื่อพูดถึงชื่อ 'เกลันเจโล' ในบริบทของการ์ตูนที่คนไทยคุ้นเคย ผมมักนึกถึงตัวเต่านินจาที่ชอบพิซซ่าเป็นอันดับแรก — เวอร์ชันการ์ตูนและอนิเมะที่หยิบเอาคอนเซ็ปต์เต่านินจากต้นฉบับไปเล่าใหม่มีหลายเวอร์ชันที่เขาปรากฏตัว ยกตัวอย่างเช่น เวอร์ชันการ์ตูนชุดดั้งเดิมที่ออกฉายในต่างประเทศช่วงยุค 80s–90s ซึ่งทำให้ชื่อและคาแรกเตอร์ของเขากลายเป็นไอคอนสากล เวอร์ชันนี้ถูกนำมาดัดแปลงอีกหลายครั้งทั้งในซีรีส์ทางโทรทัศน์และภาพยนตร์แอนิเมชัน ทำให้ตัวละครมีลักษณะและน้ำเสียงต่างกันไปตามยุคสมัย พอมาเป็นยุคหลัง ๆ ก็มีการตีความใหม่ ๆ ในอนิเมะหรือซีรีส์แอนิเมชันสมัยใหม่ที่เน้นงานกราฟิกหรือโทนเรื่องที่ต่างออกไป คนที่ติดตามจะเห็นว่า 'เกลันเจโล' ปรากฏทั้งในงานแอนิเมชันหลักและสื่อที่เป็นมังงะ/การ์ตูนที่เป็น tie‑in ของแฟรนไชส์ ทำให้ความนิยมหรือลักษณะของตัวละครมีทั้งแบบตลกเฮฮาและแบบจริงจังในฉากต่อสู้ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมชื่อของเขาถึงถูกยกมาใช้บ่อย ๆ และเห็นได้ในหลายผลงานที่เกี่ยวกับเต่านินจา

บอกตามตรงว่าผมเป็นแฟนตัวยงของเสียงประกอบที่จับอารมณ์ของตัวละครได้ดี และเพลงของมีเกลันเจโลมักจะซ่อนอยู่ในอัลบั้มและคอลเลคชั่นของแฟรนไชส์หลักมากกว่าการออกมาเป็นซิงเกิลเด่น ๆ ถ้าคุณกำลังมองหาเวอร์ชันภาพยนตร์ ลองมองหาแผ่นเสียงหรืออัลบั้มเพลงประกอบจากภาพยนตร์ 'Teenage Mutant Ninja Turtles' เวอร์ชันปี 1990 ซึ่งบางครั้งถูกบรรจุรวมกับซาวด์แทร็กของภาพยนตร์อื่นในคอลเลคชันเก่า ๆ ส่วนเวอร์ชันรีบูตปี 2014 กับปีหลัง ๆ มักจะมีอัลบั้มดิจิทัลบนแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งหลัก ๆ สเปซเหล่านี้มักจะรวมธีมตัวละครหรือเพลงที่เล่นตอนฉากที่มีมีเกลันเจโลด้วย แนวทางใช้งานจริงที่ผมชอบคือเช็คสำนักพิมพ์เพลงหรือเลเบลที่ออกซาวด์แทร็กนั้น ๆ เพราะข้อมูลสำนักพิมพ์จะบอกว่ามีอัลบั้มไหนวางจำหน่ายแบบซีดี วินิล หรือลงสตรีมมิ่ง บางครั้งอัลบั้มพิเศษหรือฉบับรีมาสเตอร์จะใส่เพลงธีมตัวละครเพิ่มมาให้ด้วย ซึ่งเป็นช่องทางที่ได้เสียงคุณภาพดีและรายละเอียดคิวออร์เคสตร้าที่หาไม่ได้จากการอัปโหลดทั่วไป เสร็จแล้วก็ปล่อยให้เพลงพวกนี้กลายเป็นเพลย์ลิสต์ประจำหัวใจไปเลย

ในโลกของมุมมองที่แตกต่างกัน มิเกลันเจโลถูกตีความใหม่ไปหลายทางจนบางครั้งแทบจะดูเป็นคนละคน เวอร์ชันพื้นฐานที่ซ้ำกันคือเขาเป็นเต่าที่กลายพันธุ์จากสารบางอย่างและเติบโตมาในท่อระบายน้ำพร้อมกับพี่ชายและอาจารย์ผู้ปกครองชื่อสปลินเตอร์ แต่รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เช่นที่มาของสปลินเตอร์ รูปลักษณ์อารมณ์ และแรงจูงใจกลับเปลี่ยนไปตามยุคสมัยและสื่อที่เขาปรากฏ ตัวอย่างเช่นบางเวอร์ชันเล่าให้สปลินเตอร์เป็นมนุษย์ชื่อ 'Hamato Yoshi' ที่กลายพันธุ์ ขณะที่อีกเวอร์ชันบอกว่าเขาเป็นหนูเลี้ยงที่เรียนรู้ศิลปะการต่อสู้จากเจ้าของแล้วกลายพันธุ์ตามไปด้วย ซึ่งการตีความเหล่านี้มีผลต่อความสัมพันธ์แบบพ่อ-ลูกและต้นทุนทางอารมณ์ของมิเกลันเจโลอย่างชัดเจน ฉันสนใจตรงที่บุคลิกของมิเกลันเจโลเปลี่ยนแปลงได้มากที่สุดในแต่ละเวอร์ชัน ใน 'ซีรีส์แอนิเมชันปี 1987' เขาถูกวาดเป็นหนุ่มเจ้ากวน ชอบสเก็ตบอร์ด พูดสไตล์เซิร์ฟเฟอร์ และรักพิซซ่าแบบสุดขั้ว ทำให้เป็นมาสค็อตของกลุ่ม ในทางตรงกันข้ามเวอร์ชันคอมมิกต้นฉบับอย่าง 'Mirage' มักจะทำให้ตัวละครมีความจริงจังและดาร์กกว่า เลยเห็นมิเกลันเจโลในมุมที่มีชั้นเชิงและความเศร้ามากขึ้น ส่วนซีรีส์ยุคใหม่ๆ อย่าง 'Teenage Mutant Ninja Turtles' (2003) และ '2012' ก็ผสมกัน ระหว่างมุขตลกกับฉากที่แสดงให้เห็นพัฒนาการของทักษะและความกล้าหาญ ในขณะที่เวอร์ชัน 'Rise of the Teenage Mutant Ninja Turtles' ยกเครื่องทั้งสไตล์ภาพและคาแรกเตอร์ให้ค่อนข้างแหวก แนวคิดเรื่องเวทีเวทมนตร์และความลึกลับถูกเพิ่มเข้ามา ทำให้มิเกลันเจโลในยุคนี้มีมิติแปลกใหม่อีกแบบ ด้านทักษะและอาวุธก็ไม่คงที่เหมือนกัน จุดเด่นคือตัวเขามักใช้นันโชคู (nunchaku) แต่บางประเทศหรือบางเวอร์ชันถูกเซ็นเซอร์ให้เปลี่ยนอาวุธหรือแสดงน้อยลงเพื่อหลีกเลี่ยงประเด็นความรุนแรง ความสามารถในการต่อสู้ของมิเกลันเจโลก็ถูกปรับให้เข้ากับเนื้อเรื่อง: บางเรื่องเน้นให้เขาเป็นนักสู้จริงจังที่มีเทคนิคซับซ้อน ขณะที่บางเรื่องยังคงรักษาเขาไว้เป็นตัวตลกของเรื่องแต่จะมีช่วงที่โตขึ้นและรับผิดชอบเมื่อสถานการณ์บีบคั้น นอกจากนี้สื่ออย่างภาพยนตร์หรือเกมมักขยายบทให้เขามีฉากเดี่ยวมากขึ้น เพื่อโชว์ด้านอื่นๆ เช่นความคล่องตัว ด้านศิลปะ หรือปมความกลัวภายใน โดยรวมแล้วมิเกลันเจโลเป็นตัวละครที่ยืดหยุ่นต่อการตีความ ฉันชอบที่เขาได้ทั้งบทตลกและบทลึกในบางเวอร์ชัน ทำให้แฟนๆ ได้เห็นมุมต่างๆ ของคนที่หน้าตาอาจดูเป็นนักแผลงแต่ข้างในมีทั้งความอบอุ่น ความกล้าหาญ และบางครั้งความเปราะบาง — นี่แหละคือเหตุผลที่เขายังคงเป็นตัวละครที่น่าสนใจสำหรับฉันเสมอ

พอได้เห็นภาพขยายของ 'David' ออนไลน์ครั้งแรก รู้สึกเหมือนได้ยืนใกล้ ๆ กับหินอ่อนแม้จะอยู่หน้าจอเลย ผมมักเริ่มที่เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของ Galleria dell'Accademia เพราะเขามีภาพความละเอียดสูงและข้อมูลประวัติที่ชัดเจน เสริมด้วยมุมมอง 3 มิติหรือภาพมุมกว้างจาก Google Arts & Culture ที่ช่วยให้จับสัดส่วนและริ้วลายงานปั้นได้ดีขึ้น การดูออนไลน์ทำให้สังเกตรอยมือช่างและร่องงานที่ตาเปล่าอาจมองไม่เห็นเมื่อเดินดูในพิพิธภัณฑ์จริง การชมผ่านภาพดิจิทัลมีข้อดีตรงที่สามารถขยายรายละเอียด สีผิว และรอยซ่อมแซมเก่า ๆ ได้ แต่ต้องจำไว้ว่าแสงและมุมกล้องเปลี่ยนความรู้สึกของหินอ่อนได้เหมือนกัน สำหรับผม การดูภาพคุณภาพสูงของ 'David' เป็นวิธีที่ดีมากในการเตรียมตัวก่อนหรือหลังการไปเห็นงานจริง และยังรู้สึกเชื่อมโยงกับฝีมือของศิลปินได้แบบใกล้ชิดสุด ๆ

เสียงพากย์ของมิเกลันเจโลในเวอร์ชันไทยไม่ได้มีนักพากย์คนเดียวคอยรับบทตลอดทุกเวอร์ชัน แต่เป็นชุดของนักพากย์ที่ต่างกันไปตามสตูดิโอ ผู้จัดจำหน่าย และชนิดของงานที่นำเข้า ไม่ว่าจะเป็นซีรีส์การ์ตูนฉบับคลาสสิก ซีรีส์ของนิคที่ออกใหม่ หรือเวอร์ชันภาพยนตร์ฉบับไลฟ์แอ็กชันและภาพยนตร์แอนิเมชัน ฝั่งไทยมักเลือกนักพากย์ที่ให้โทนเสียงสดใสและมีมุขตลกเป็นเอกลักษณ์ เพื่อให้เข้ากับบุคลิกของมิเกลันเจโลที่ร่าเริง ขี้เล่น และชอบมุกคูล ๆ เสมอ ในความเป็นจริง รายชื่อนักพากย์ไทยจะปรากฏแตกต่างกันไปตามเวอร์ชัน: เวอร์ชันซีรีส์โทรทัศน์รุ่นเก่าซึ่งออกอากาศในบ้านเราอาจมีการว่าจ้างนักพากย์จากวงการโทรทัศน์และภาพยนตร์ไทยชุดหนึ่ง ส่วนเวอร์ชันที่นำเข้าผ่านสตรีมมิ่งหรือดีวีดีในยุคหลังมักจะเป็นผลงานของสตูดิโอพากย์ชื่อดังอีกกลุ่มหนึ่ง ผลคือเสียงมิเกลันเจโลในไทยอาจมีนิสัยน้ำเสียงและจังหวะตลกต่างกันเล็กน้อย แต่ใจความสำคัญยังคงเป็นความสดใสและความไร้เดียงสาแบบเด็กหนุ่มเต่า ถ้าต้องการเจาะจงชื่อจริงของคนพากย์สำหรับแต่ละเวอร์ชัน จะพบว่าผลงานที่เป็นภาพยนตร์ฉบับไลฟ์แอ็กชันกับแอนิเมชันจะแยกชุดพากย์ออกจากซีรีส์ทางทีวีอย่างชัดเจน โดยทุกครั้งที่มีการออกฉบับใหม่หรือรีมาสเตอร์ ก็มีโอกาสสูงที่สตูดิโอพากย์จะนำทีมนักพากย์ชุดใหม่เข้ามาแทน สำหรับคนที่เห็นเครดิตท้ายเรื่องหรือบนหน้ารายละเอียดของแผ่นดีวีดีและแพลตฟอร์มสตรีมมิ่ง จะมองเห็นรายชื่อนักพากย์ไทยที่รับบทมิเกลันเจโลในแต่ละเวอร์ชันนั้น ๆ ได้ชัดเจน ซึ่งเป็นวิธีที่ตรงและน่าเชื่อถือที่สุดในการยืนยันชื่อคนพากย์สำหรับงานนั้นงานนี้ โดยสรุป ความจริงสนุก ๆ ก็คือมิเกลันเจโลในไทยเป็นตัวละครที่ถูกแปลความโดยหลายเสียง ช่วยให้แฟน ๆ ไทยมีโอกาสสัมผัสมุมมองที่หลากหลายของตัวละครเดียวกัน นักพากย์แต่ละคนก็พยายามเติมชีวิตชีวาในแบบของตัวเอง ทำให้บางคนชอบเวอร์ชันหนึ่งมากกว่าอีกเวอร์ชันก็เป็นเรื่องปกติ สำหรับคนที่คลั่งไคล้ตัวละครนี้ การได้เปรียบเทียบเสียงจากหลายเวอร์ชันคือความเพลิดเพลินอย่างหนึ่ง — ส่วนตัวแล้วมักยิ้มทุกครั้งที่ได้ยินมิเกลันเจโลไทยหัวเราะและโยนมุกแบบไม่เกรงใจใคร

ชื่อของเต่าพี่น้องทั้งสี่เป็นเรื่องที่ฉันชอบพูดถึงเวลาเจอแฟนๆ รุ่นเก่า เพราะการเปลี่ยนชื่อในแต่ละเวอร์ชันสะท้อนทัศนคติของผู้สร้างและคนดูได้ชัดเจนมาก ในสหราชอาณาจักรช่วงยุค 80–90 เคยมีการเปลี่ยนชื่อซีรีส์จาก 'Teenage Mutant Ninja Turtles' เป็น 'Teenage Mutant Hero Turtles' เพื่อให้ผ่านมาตรฐานการออกอากาศสำหรับเด็ก นโยบายนี้ไม่ได้แตะต้องชื่อดั้งเดิมของเต่าทั้งสี่ — ลีโอนาร์โด ไมเคิลแองเจโล โดนาธิโอ และราฟาเอล — แต่บรรยากาศของงานและการโปรโมทเปลี่ยนไป ทำให้การเรียกชื่อในสื่อเด็กดูเบาและเป็นมิตรมากขึ้นกว่าเวอร์ชันคอมมิคที่ดิบกว่า ในบ้านเราและในเวอร์ชันพากย์อีกหลายประเทศ ชื่อลงตัวแบบลดรูปเป็น 'ลีโอ' 'ไมกี้' 'ดอน' 'ราฟ' กลายเป็นมาตรฐานในงานสำหรับเด็ก ขณะที่ภาพยนตร์ฉบับคนแสดงมักจะแสดงชื่อเต็มในเครดิตและฉากที่จริงจังมากขึ้น นั่นทำให้ฉันคิดว่าแม้ชื่อจะไม่ต่างกันมาก แต่การเลือกจะใช้นามเต็มหรือชื่อเล่นก็เป็นเครื่องมือทางเล่าเรื่องอย่างหนึ่ง — จะสร้างความขึงขังหรือความเป็นกันเองได้ทันที

ความยิ่งใหญ่ของ 'Sistine Chapel' ทำให้ฉันต้องตั้งคำถามในใจถึงความสัมพันธ์ระหว่างศิลปะกับศรัทธาเสมอมา ฉันมองภาพ 'Creation of Adam' ไม่ใช่แค่เป็นฉากจากพระคัมภีร์ แต่เป็นฉากที่บอกเล่าแนวคิดเชิงเทววิทยาและมนุษยนิยมพร้อมกัน: เทพเจ้าที่ยื่นพระหัตถ์ออกมาเป็นสัญลักษณ์ของการให้ชีวิต ในขณะที่รูปกายของมนุษย์ถูกวาดอย่างสมบูรณ์แบบเพื่อย้ำว่ามนุษย์มีคุณค่าและศักยภาพตามแนวคิดยุคฟื้นฟู ผมเห็นการจัดองค์ประกอบที่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์เชิงศาสนา—ตั้งแต่ท่าทางสื่อถึงวิญญาณไปจนถึงการใช้สีที่เชื่อมต่อกับการอธิบายพระคัมภีร์ งานชิ้นนี้ทำหน้าที่ทั้งเป็นคติสอนใจและเป็นงานบูชาที่พาพระคัมภีร์มาสื่อสารกับประชาชนทั่วไป ผ่านภาพเล่าเรื่องที่เข้าถึงง่ายแต่ลึกซึ้ง นักบวชกับช่างฝีมืออาจมองต่างกัน แต่ทั้งสองฝ่ายต้องยอมรับว่ามันกระทบหัวใจและความคิดในด้านศาสนาและปรัชญาในเวลาเดียวกัน ท้ายที่สุด 'Sistine Chapel' ไม่ได้เป็นเพียงการตกแต่งโบสถ์ แต่มันเป็นเวทีที่แสดงให้เห็นว่าศิลปินสามารถเป็นผู้ตีความความหมายเชิงศาสนาที่ซับซ้อนได้ด้วยภาษาภาพ และนั่นทำให้ผมรู้สึกว่าศิลปะศาสนามีพลังมากกว่าการให้เพียงความงามเท่านั้น

ศิลปะที่ยืนเด่นกลางเมืองมักทำให้ผมหยุดมองได้ไม่ยาก และ 'David' ของมีเกลันเจโลคือกรณีศึกษาที่ชวนคิดมาตลอด ผมมองเห็นการวางสัดส่วนและการสื่ออารมณ์ผ่านกายภาพที่ทำให้ศิลปินร่วมสมัยยังต้องทบทวนกันอยู่เสมอ การจัดวางรูปปั้นขนาดมหึมาในพื้นที่สาธารณะ สัดส่วนที่ใส่ใจในกายวิภาค และการใช้หินให้เหมือนหนังผิว คนทำประติมากรรมยุคใหม่ยืมความกล้าของงานนี้ไปทดลองความสัมพันธ์ระหว่างชิ้นงานกับผู้ชมอย่างเปิดกว้าง นอกเหนือจากเทคนิคแล้ว ผลกระทบด้านวัฒนธรรมก็สำคัญมาก—การที่งานกลายเป็นสัญลักษณ์ทางการเมือง สัญลักษณ์ความงามชาย หรือแม้แต่แรงบันดาลใจให้ศิลปินถ่ายรูป ปรับแต่งซ้ำ ทำให้แนวคิดเรื่องผลงานศิลปะไม่ถูกจองจำอยู่แค่ห้องพิพิธภัณฑ์ แต่กลายเป็นวัสดุทางความคิดให้ศิลปินร่วมสมัยหยิบไปเล่นต่อ ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมชอบมาก เพราะมันทำให้ศิลปะเก่าและใหม่คุยกันได้อย่างมีชีวิต

มีรายละเอียดในนิยายของ 'สาวเกล' ที่ทำให้โลกและตัวละครมีมิติหลากชั้นมากกว่าในอนิเมะอย่างชัดเจน ฉันชอบอ่านฉากบรรยายในนิยายเพราะมันเปิดทางให้ความคิดภายในของตัวละครได้พูดคุยกับผู้อ่านอย่างตรงไปตรงมา ในเล่มต้น ๆ มีตอนที่ตัวเอกนั่งอยู่บนดาดฟ้าและไล่เรียงความทรงจำต่าง ๆ อย่างละเอียด—ความรู้สึกละอาย ความกลัว และการตัดสินใจเล็ก ๆ ที่สะสมจนกลายเป็นคนปัจจุบัน ฉบับอนิเมะเลือกย่อฉากพวกนี้ลงเป็นมอนทาจหรือใช้เพลงประกอบมาเติมช่องว่างแทน ผลลัพธ์คืออารมณ์แบบฉับพลันและชัดเจน แต่บางส่วนของความละเอียดอ่อนที่นิยายสื่อไว้หายไป นอกจากมุมมองภายในแล้ว บทรองและพื้นหลังของโลกก็ถูกขยายในหนังสืออย่างตั้งใจ ทั้งประวัติศาสตร์ของเมืองเล็ก ๆ และบรรยากาศของตลาด ตอนที่ตัวประกอบคนหนึ่งเล่าเหตุการณ์ในอดีตสั้น ๆ ทำให้ฉันเห็นความเชื่อมโยงกับพฤติกรรมของตัวเอกมากขึ้น ในอนิเมะฉากเหล่านั้นมักถูกตัดหรือย้ายตำแหน่งเพื่อรักษาจังหวะและความยาวของซีรีส์ ทำให้บางอย่างที่ควรเป็นคีย์ในการเข้าใจความขัดแย้งกลายเป็นแค่ฉากผ่าน ๆ โดยรวมแล้วฉบับนิยายเหมาะกับคนอยากสำรวจความคิดและโลกของเรื่องอย่างเชิงลึก ส่วนอนิเมะชวนให้รู้สึกได้เร็วและเข้าถึงด้วยภาพกับเสียง แต่ว่าถ้าต้องเลือกฉันมักกลับไปอ่านนิยายเพื่อเติมช่องว่างที่อนิเมะเว้นไว้ให้จินตนาการทำงาน

รอยยิ้มกว้างๆ และพลังงานสนุกสนานของมิเกลันเจโลเป็นสิ่งแรกที่ดึงคนเข้ามาหาเขาเสมอ เพราะตัวละครนี้ฉายออกมาด้วยความไร้เดียงสาและความเป็นมิตรแบบทันทีที่ทำให้หัวใจอ่อนลง ความตลกขบขันที่มิเกลันเจโลนำมาสู่ทีมไม่ใช่แค่บทเสริมให้เรื่องเบาสมองเท่านั้น แต่มันทำหน้าที่เป็นบัฟทางอารมณ์ให้กับทั้งทีมและคนดู เขาชอบพิซซ่า เล่นสเก็ตบอร์ด ใช้อาวุธนั่นอย่างคล่องแคล่ว แต่สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงผิวเผินสำหรับเสน่ห์ของเขา ความง่ายต่อการเข้าใจและตัวตนที่ไม่ซับซ้อนทำให้เด็กๆ รู้สึกว่าอยากเป็นเพื่อน ส่วนคนโตๆ ก็ยิ้มไปกับความไร้เดียงสาและมุกที่แม้จะดูเชยก็ยังได้ผลเสมอ บทบาทของมิเกลันเจโลในเรื่อง 'Teenage Mutant Ninja Turtles' เป็นมากกว่าตลกคลายเครียด เพราะเขามักจะเป็นสะพานเชื่อมระหว่างอารมณ์ต่างๆ ในทีม เขาสามารถทำให้สถานการณ์ตึงเครียดผ่อนคลายลงได้ทันที แต่วินาทีที่ต้องจริงจังก็กล้าพอที่จะยืนหยัดและต่อสู้เพื่อเพื่อน ความขัดแย้งเล็กๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อมิเกลันเจโลเจอเหตุการณ์ที่ทำให้เขาต้องโตขึ้น กลับทำให้ตัวละครนี้มีมิติ เช่น ตอนที่ถูกคาดหวังให้มีความรับผิดชอบมากขึ้นหรือเมื่อต้องเผชิญความกลัวภายใน ตัวเลือกในการนำเสนอมุมมองเหล่านี้แตกต่างกันไปตามแต่ละยุค ทั้งการ์ตูนคลาสสิก ภาพยนตร์ หรือคอมิกส์ แต่แก่นของเขา—ความอบอุ่น ความสนุก และความจงรักภักดี—ยังคงเหมือนเดิม และนั่นคือเหตุผลที่แฟนหลายรุ่นผูกพันกับเขา มุมมองด้านภาพลักษณ์ก็สำคัญไม่น้อย หน้ากากสีส้ม นันฉะคูของเขา สเก็ตบอร์ด และรอยยิ้มทำให้เขามีความเป็นไอคอนที่จดจำง่าย แฟนอาร์ต คอสเพลย์ และของเล่นจำนวนมากมักจะเลือกมิเกลันเจโลเป็นตัวละคนในดวงใจเพราะสีสันและความน่ารักที่เข้าถึงง่าย นอกจากนั้นคำพูดติดปากและสไตล์การพูดที่เป็นเอกลักษณ์ยังสร้างวัฒนธรรมย่อยที่แฟนๆ ใช้เป็นมุกร่วมกัน ทั้งในวงสนทนาและมีมออนไลน์ พูดง่ายๆ ว่าเขาเป็นตัวละครที่เอื้อต่อการสร้างชุมชนและความสนิทสนมระหว่างแฟน ท้ายสุดแล้ว ความนิยมของมิเกลันเจโลสำหรับฉันเป็นเรื่องของความสมดุลระหว่างความสนุกกับความจริงจัง เขาเป็นทหารกล้าที่ยิ้มได้ เป็นเพื่อนที่ไม่กลัวจะทำตัวตลกแม้จะเศร้า และเป็นตัวแทนของความเป็นเด็กที่เราอาจเผลอหลงลืมไปเมื่อโตขึ้น ความอบอุ่นที่เขามอบให้ในฉากเล็กๆ น้อยๆ ทำให้เรื่องใหญ่ๆ ของเรื่องมีความหมายขึ้นมา นั่นแหละทำให้ฉันชอบมิเกลันเจโลจริงๆ