ในวันที่ฝนตกหนัก

“ต่อให้นางจะไม่รักข้าตอบ แต่ข้าก็ปรารถนาที่จะเห็นนางมีความสุขกับคนที่นางรัก...”

เป็นคำพูดสุดท้ายจากชายหนุ่มที่เอ่ยบอกกับคนสนิทข้างกาย ก่อนที่เขาจะหมดลมหายใจลงไป.....

“อึก ทำไมพระรองเรื่องนี้ถึงได้น่าสงสารแบบนี้กัน”

พราวฝันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงปนสะอื้น หลังจากที่เธอได้อ่านตอนสุดท้ายของนิยายที่เธอกำลังติดงอมแงม

และเป็นนิยายที่ผู้คนต่างก็พูดคุยให้ความสนใจกันเป็นอย่างมากในเวลานี้ เพราะในตอนสุดท้ายของนิยายเรื่องนี้ พระรองช่างเป็นตัวละครที่น่าสงสารที่สุด

“เฮ้อ...นักเขียนทำไมถึงใจร้ายกับพระรองแบบนี้กันเล่า ไม่ให้เขาสมหวังไม่พอยังให้ตายเพราะพิษที่โดนในตอนไปช่วยนางเอกอีก!”

พราวฝัน หญิงสาวอายุ 26 ปีที่มีอาชีพเป็นหัวหน้าฝ่ายขายของบริษัทน้ำหอมชื่อดังแห่งหนึ่งเอ่ยทิ้งท้ายเกี่ยวกับตอนจบของพระรอง ก่อนที่เธอจะรีบปิดคอมเพื่อกลับบ้านหลังจากเลิกงานแล้ว

ในตอนนี้เป็นเวลา 17.50 น. เป็นเวลาเลิกงานของบริษัทแล้ว แต่ในวันนี้เป็นวันที่ฝนตกหนักตั้งแต่ช่วงบ่าย

จนในตอนนี้ก็ยังคงไม่หยุดตก ยังดีที่พราวฝันนั้นขับรถส่วนตัวมาในวันนี้ ไม่อย่างนั้นเธอคงจะต้องตากฝนไปขึ้นรถที่ท่ารถจนเปียกปอนอย่างแน่นอน

ท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก พราวฝันที่กำลังนั่งอยู่ในรถที่จอดติดไฟแดงอยู่ ก็ได้คิดถึงจุดจบของนิยายที่เพิ่งจะอ่านจบไปด้วยใจที่ไม่สงบนัก

เพราะเธอรู้สึกว่าตัวละครที่เธอชอบนั้นได้รับความไม่เป็นธรรมจากนักเขียนเลย ในขณะที่ไฟแดงเปลี่ยนเป็นสีเขียวและพราวฝันกำลังจะออกตัวรถไปอยู่นั้นเอง

จู่ ๆ ก็มีรถกระบะที่ขับฝ่าไฟแดงอีกด้านมาจนชนเข้ากับรถของเธอเข้าอย่างจัง ทำให้พราวฝันเสียชีวิตลงในที่เกิดเหตุทันทีพร้อมกับจิตสุดท้ายที่ยังคงวนเวียนคิดถึงแต่นิยายที่เพิ่งจะอ่านจบไป

.

.

แคก แคก แคก

พราวฝันสะดุ้งตัวลืมตาขึ้นมาพร้อมกับอาการเหมือนถูกอะไรสักอย่างบีบรัดเข้าที่ลำคอของตนเอง

และอาการหายใจไม่ออก ทำให้หญิงสาวนั้นดิ้นรนไปมาจนเชือกที่ผูกอยู่บนคานไม้ขาดลง พร้อมกับร่างของพราวฝันที่ร่วงลงมาบนพื้นได้ก่อนที่เธอจะขาดอากาศหายใจตายลงไปอีกรอบ

โครม!

เสียงเก้าอี้ไม้ล้มกระแทกกับพื้นเสียงดังสนั่น และร่างของหญิงสาวที่นอนฟุบอยู่บนพื้นอย่างหมดสภาพ

“คุณหนู! เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ!”

เสียงร้องถามดังขึ้นพร้อมกับร่างของหญิงสาวนางหนึ่งที่แต่งกายด้วยชุดจีนย้อนยุควิ่งตรงเข้ามาหาพราวฝันที่กำลังนอนหอบหายใจอยู่ตรงกลางห้อง

“แคก แคก แคก”

ทางด้านพราวฝันนั้นเอาแต่ส่งเสียงไอออกมาไม่หยุด จนใบหน้าของเธอนั้นแดงก่ำไปหมด เมื่อพราวฝันตั้งสติกลับมาได้เธอจึงได้เริ่มรู้สึกตัวว่าในตอนนี้รอบกายของเธอนั้นไม่ใช่ห้องพักในโรงพยาบาล

แต่น่าจะเป็นห้องนอนของใครสักคนที่ดูเหมือนฉากห้องของละครจีนย้อนยุคที่เคยดูมาก่อน ยิ่งหญิงสาวหน้าตาน่ารักที่แต่งตัวเหมือนสาวใช้ในยุคจีนโบราณนี่อีก

ทำให้พราวฝันรู้สึกสับสนและมึนงงเป็นอย่างมากว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองกันแน่ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ใช้เวลาในการทำความเข้าใจเสียงเรียกของหญิงสาวตรงหน้าก็ปลุกสติของเธอกลับคืนมา

“คุณหนู เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ แล้วเหตุใดถึงดะ...”

“!!!”

อิงเถา สาวใช้ข้างกายคุณหนูเล็กของตระกูลมู่ถึงกับดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตกใจกับภาพที่เห็น จนร่างของนางแข็งค้างไป

พราวฝันที่หลังจากลุกขึ้นมานั่งได้แล้วก็มองดูท่าทีแตกตื่นของหญิงสาวตรงหน้า เธอจึงได้แหงนหน้ากลับขึ้นไปมองยังสายตาที่สาวใช้ตรงหน้ามองอยู่

เธอก็เข้าใจได้ในทันทีว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น เหตุใดเธอจึงได้รู้สึกหายใจไม่ออกเช่นนั้น นั่นก็เพราะว่าเธอถูกแขวนคออยู่บนคานไม้ด้านบนอย่างไรเล่า

“นี่มันเรื่องอะไรกัน? ฉันอะ...”

ในจังหวะที่หญิงสาวกำลังจะเอ่ยถามเรื่องราวขึ้นมาจู่ ๆ ก็มีภาพความทรงจำบางอย่างไหลเข้ามาภายในหัวของเธอจนทำให้พราวฝันนั้นหมดสติลงไปในทันที

“คุณหนู! ใครก็ได้ตามหมอให้ข้าที คุณหนูแขวนคอตัวเอง!”

เสียงของอิงเถากรีดร้องขึ้นอีกครั้ง ด้วยความแตกตื่นตกใจกับภาพที่เห็นเจ้านายของตนหมดสติไปต่อหน้าต่อตา

หลังจากนั้นภายในจวนตระกูลมู่ก็เกิดความวุ่นวายขึ้นมาในทันที ส่วนตัวต้นเรื่องในตอนนี้กลับกำลังจมอยู่ในห้วงแห่งภาพฝันที่ดูจะเป็นความจริงที่เคยเกิดขึ้นมาก่อนหน้านี้

ภายในความฝัน พราวฝันที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้ากระจกใหญ่ตรงหน้า พร้อมกับจ้องมองดูภาพที่กำลังสะท้อนเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เธอคิดว่าคงจะเป็นความทรงจำของเจ้าของร่างที่ตัวเองเข้ามาอยู่อย่างแน่นอน

ที่พราวฝันมั่นใจว่าร่างที่เธออยู่ในตอนนี้ไม่ใช่ร่างของตัวเองแล้วเพราะเธอนั้นรู้ดีว่าแรงชนจากรถอีกคนที่พุ่งมาอย่างแรงนั้นคงจะทำให้เธอตายลงไปแล้วนั่นเอง

เพียงแต่เธอไม่คิดว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับตัวเอง ถึงแม้จะอ่านนิยายแนวเกิดใหม่แบบนี้มาเยอะก็ตาม แต่เธอก็ยังคงทำใจเชื่อได้ยาก

จนในตอนนี้ที่เธอได้รับรู้ความทรงจำของร่างเดิมที่เธอเข้ามาอยู่นั้นทำให้พราวฝันถึงกับต้องเอามือขึ้นมาขยี้ที่หัวของตัวเอง

เพราะร่างที่เธอเข้ามาอยู่ในตอนนี้คือร่างของ มู่หลัน น้องสาวของนางเอกในนิยายที่เธอเพิ่งจะอ่านจบลงไป

และมู่หลันนั้นยังเป็นตัวละครที่เธอไม่ค่อยชอบนัก ด้วยนิสัยของตัวละครที่ชอบพระเอกที่เป็นคนรักของพี่สาวแท้ ๆ ของตัวเอง จนถึงขั้นร่วมมือกับนางร้ายเพื่อทำร้ายนางเอกผู้เป็นพี่สาวของตนเอง

เพราะความอิจฉาและชิงชังที่พี่สาวของตนได้รับความรักจากพระเอกในนิยายที่ตนเองหลงรัก

“ซวยแล้วไหมละยัยฝันเอ้ย! ทำไมแกถึงดวงซวยแบบนี้กันเล่า”

พราวฝันเอ่ยขึ้นกับตัวเองอย่างหัวเสียที่ตนเองดันหลุดเข้ามาอยู่ในร่างของตัวละครที่ไม่ชอบหน้าแบบนี้ แล้วต่อไปนี้จะเป็นยังไงต่อกัน

ว่าแต่เธอหลุดเข้ามาในช่วงไหนของเนื้อหาในนิยายกัน เท่าที่จำได้เธอไม่เคยเห็นว่าจะมีฉากที่น้องสาวนางเอกแขวนคอตายเสียหน่อย

หรือว่าเป็นเธอที่อ่านข้ามไปกันนะ ในระหว่างที่หญิงสาวกำลังครุ่นคิดอยู่กับตัวเองอยู่นั้น กระจกตรงหน้าของเธอก็แตกกระจายออกไปคนละทิศละทาง ด้วยความตกใจ

พราวฝันจึงได้สะดุ้งตื่นขึ้นมาจากความฝันที่เป็นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม มู่หลัน (จะแทนชื่อน้องเป็นชื่อนี้แทนนะคะ) จึงได้ปรับสายตาเพื่อให้มองภาพได้ชัดเจนขึ้น

และภาพแรกที่นางมองเห็นหลังจากที่ปรับสายตาได้กลับมาเป็นปกติแล้วก็คือ ใบหน้าของหญิงสาวนางหนึ่งที่ดูงดงาม ใจดี อ่อนโยนราวกับเทพธิดา

เพียงเท่านั้นมู่หลันก็รับรู้ได้ในทันทีว่าคนที่กำลังนั่งอยู่ข้าง ๆ ตนเองในตอนนี้ก็คือ มู่เหยา นางเอกของนิยายเรื่องนี้และเป็นพี่สาวของนาง

“หลันเอ๋อร์เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง”

น้ำเสียงห่วงใยจากมู่เหยาทำให้มู่หลันถึงกับพูดอะไรไม่ออก เพราะความทรงจำจากเจ้าของร่างเดิมที่เพิ่งจะได้รับมานั่นช่างทำให้นางรู้สึกละอายใจต่ออีกฝ่ายยิ่งนัก

“หลันเอ๋อร์?”

มู่เหยาที่เห็นว่าน้องสาวของตนเองยังคงเอาแต่นอนนิ่งมองหน้าของตนเอง แต่ไม่ยอมปริปากเอ่ยตอบคำถามก็รู้สึกเป็นกังวลขึ้นมา จนหญิงสาวต้องเอ่ยเรียกน้องสาวของตนเองอีกครั้ง

“ขะ...ข้าไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะพี่หญิง ข้าเพียงแค่ยังรู้สึกไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ ข้าขอตัวนอนพักอีกสักหน่อยนะเจ้าคะ”

มู่หลันที่เห็นแล้วว่าถ้าเกิดว่านางยังเอาแต่เงียบอยู่เช่นนี้ อีกฝ่ายก็จะยิ่งเป็นห่วงมากขึ้น ดังนั้นนางจึงได้เอ่ยตอบพี่สาวเพื่อให้อีกฝ่ายนั้นคลายความกังวลในใจลงไป

“ได้ เช่นนั้นเจ้าก็พักให้อาการดีขึ้นเสียหน่อยเถิด ถ้าเกิดว่ามีเรื่องอะไรก็ให้อิงเถาไปตามพี่ได้ที่เรือนนะ”

“เจ้าค่ะ”

มู่เหยาเอ่ยขึ้นอีกครั้งก่อนที่หญิงสาวจะลุกขึ้นเดินออกจากเรือนของผู้เป็นน้องสาวไป เมื่อได้ยินคำตอบรับของอีกฝ่ายเพื่อให้น้องสาวได้พักผ่อนให้อาการดีขึ้น

==========================================================================================

เปิดตอนแรกแบบเบา ๆไปก่อนนะคะ ฝากกดหัวใจและกดติดตามผลงานของไรท์กันด้วยนะคะ สามารถคอมเม้นแสดงความคิดเห็นได้ แต่ขอให้เป็นคำสุภาพด้วยนะคะ ขอบคุณมากค่ะ