บทที่ 1

1

          เสียงฝีเท้าเรียวสวยของหญิงสาวสะสวยน่ารักกำลังเดินตรงไปยังลานจอดรถ ซึ่งมีรถของเธอจอดอยู่ที่ประจำในคอนโดสุดหรูแห่งหนึ่ง รถเก๋งคันสีดำเทาสุดหรูของเธอซึ่งเปรียบเสมือนเพื่อนไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดก็ได้สตาร์ทเครื่องยนต์ก่อนที่เธอจะขับออกจากคอนโดสุดหรู

          เช้ามืดที่ยังไม่มีแดดส่องถึงพื้นนี้ทำให้หญิงสาวร่างบางขับรถง่ายและสะดวกรวดเร็ว อาจเป็นเพราะวันนี้เป็นวันหยุดก็เลยรถไม่ติด แต่ก็พอมาให้เห็นเป็นประปรายอยู่บ้าง

          “ทำงานที่เหลือให้เสร็จแล้วลาหัวหน้าไปเที่ยวต่างประเทศดีกว่า”

          หญิงสาวพูดกับตนเองพร้อมด้วยรอยยิ้ม

หากเธอทำงานที่เหลือที่บริษัทเสร็จเรียบร้อยเธอก็จะใช้วันลาไปท่องเที่ยวที่ต่างประเทศ

          จางลี่ หญิงสาวที่กำลังขับรถเก๋งสุดหรูนี้เธอเป็นพนักงานบริษัทชื่อดังแห่งหนึ่งในเมือง ที่เป็นหญิงสาวที่มีใบหน้าสะสวยน่ารักเป็นที่หมายปองของชายหนุ่ม แต่เธอเป็นคนที่ไม่สนใจผู้ชายคนไหนทั้งนั้น ชีวิตประจำวันของเธอนั้นก็จะทำงาน เที่ยวเล่น พักผ่อนและท่องเที่ยวต่างประเทศวนกันไปตามแบบของเธอ แล้ววันนี้เธอมีงานที่ยังทำไม่เสร็จตั้งแต่เมื่อวานเหลือค้างเอาไว้ เธอก็เลยอยากทำให้งานให้เสร็จในช่วงวันหยุดนี้เพื่อที่จะทำให้ตนเองว่าง

          “ไปประเทศไหนดีนะ”

          จางลี่กำลังครุ่นคิดอยู่ว่าจะไปท่องเที่ยวที่ประเทศไหนดีขณะที่กำลังขับรถอยู่บนท้องถนน

แล้วด้วยวันนี้เป็นวันหยุดเธอก็เลยทำตัวตามสบายไม่จำเป็นต้องกดดันตนเองจนเกินไป

          “อะไรเนี่ย ไฟแดงอีกแล้ว ทั้งที่วันนี้เป็นวันหยุดนะ ฉันละเซ็ง”

          จางลี่พูดบ่นสัญญาณไฟจราจรบนท้องถนน

          สัญญาณไฟแดงนั้นหยุดรอนานทั้งที่เช้ามืดนี้ก็ไม่มีรถสวนไปมาเลย ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย

          !?

          ขณะที่จางลี่กำลังรอสัญญาณไฟจราจร จู่ๆ ก็มีรถสิบล้อขับมาด้วยความเร็วแล้วส่ายไปมาอย่างกับว่าคนขับรถสิบล้อไม่สามารถควบคุมพวงมาลัยได้ ทำให้รถสิบล้อนั้นพุ่งตรงมายังรถของจางลี่ที่จอดรอสัญญาณไฟจราจร

          ปัง!

          รถสิบล้อพุ่งชนรถของจางลี่ที่จอดรอสัญญาณไฟจราจรอย่างเต็มแรง รถเก๋งสุดหรูพลิกคว่ำไปหลายตลบ หญิงสาวไม่ทันรู้ตัวเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เธอไม่สามารถร้องขอความช่วยเหลือหรือไม่สามารถขับรถหนีออกไปตั้งแต่แรกได้เลย ทุกอย่างมันเกิดขึ้นไวมาก คนที่อยู่ในรถเก๋งอย่างจางลี่เสียชีวิตทันทีโดยไม่ทันได้รู้สึกถึงความเจ็บปวด ความตั้งใจที่จะไปทำงานให้เสร็จแล้วใช้วันลาเพื่อไปท่องเที่ยวต่างประเทศมันก็กลายเป็นเรื่องที่ไร้ความหมาย

          แล้วหลังจากนี้จะเป็นอย่างไร

          .

          .

          . 

          ภาพที่เห็นตรงหน้านี้ทุกอย่างมันดูมืดไปหมด มองไม่เห็นอะไรนอกจากความมืดมิดที่ไร้ซึ่งแสงสว่าง มันคือที่ไหนกันนะ

          หญิงสาวลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งหลังจากที่เธอประสบอุบัติเหตุบนท้องถนน เธอกวาดตามองดูรอบตัว แต่เธอก็มองอะไรไม่เห็น แล้วร่างบางของเธอก็นอนอยู่ที่ไหนสักแห่งที่ไม่ใช่โรงพยาบาล หากประสบอุบัติเหตุก็ควรจะอยู่ในโรงพยาบาลไม่ใช่เหรอ ถ้าอย่างนั้นหมายความว่า เธอตายไปแล้วน่ะสิ

          “ที่นี่ที่ไหน ฉันตายไปแล้วใช่ไหม”

          ความทรงจำชั่วขณะที่เธอนึกขึ้นมาได้นั้นเป็นภาพความทรงจำตอนที่เธอขับรถแล้วรอสัญญาณไฟจราจรบนท้องถนนที่มีแต่ความเจริญ แล้วเธอก็ถูกรถสิบล้อชนเข้าอย่างจังโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว ถูกชนขนาดนั้นแต่ยังมีชีวิตรอดมาได้นับว่าเป็นความโชคดีของเธอหรือไม่ก็ปาฏิหาริย์ช่วยเอาไว้ได้

          ถ้าอย่างนั้นที่นี่คือที่ไหน มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

          “เราต้องลุกขึ้นยืน”

          ถึงจะมองไม่เห็น แต่หญิงสาวร่างบางอย่างจางลี่ก็ไม่คิดที่จะนอนแน่นิ่งอยู่กับที่แบบนี้ไปตลอด เธอยืนขึ้นพลางมองดูรอบตัว แต่ก็ไม่พบอะไรที่มองเห็น

          จางลี่เดินตรงไปข้างหน้าแล้วมือทั้งสองยื่นไปข้างหน้าเผื่อว่าจะได้สัมผัสหรือหยิบจับอะไรเอาไว้ได้

          !?

          มือทั้งสองของเธอสัมผัสกับอะไรบางอย่างได้ พอลูบคลำก็รู้สึกได้ ลักษณะของมันเหมือนกับแผ่นไม้ขรุขระไม่เรียบ

          “กำแพงสินะ”

          จางลี่เข้าไปใกล้กำแพงจนแนบชิดติดตัวแล้วเดินติดข้างกำแพงเผื่อจะเจอทางออก

          “ที่เราอยู่ตอนนี้คงจะเป็นห้องของที่ไหนสักแห่งหนึ่ง หาทางออกได้เดี๋ยวคงรู้แหละ”

          จางลี่พูดกับตนเองพลางคิดว่าถ้ามีห้องยังไงก็ต้องมีทางออก แล้วตัวเธอเองตอนนี้ก็รู้สึกกลัวขึ้นมาเล็กน้อยที่อยู่ในที่มืดเป็นเวลานาน หญิงสาวร่างบางเดินติดอยู่กับกำแพงไม้อยู่ครู่หนึ่ง มือของเธอก็สัมผัสกับอะไรบางอย่างที่ทำให้รู้สึกเย็น พอเอามือไปลูบคลำดูก็รู้ได้ทันทีว่าสิ่งนี้เป็นลูกบิดประตู

          “นี่แหละทางออก”

          จางลี่คิดเช่นนั้นก่อนจะเปิดประตูเพื่อออกไปจากห้องนี้

          พอเปิดประตูออกมาก็พบกับแสงสว่าง

แล้วเบื้องหน้าของเธอนั้นก็เป็นทางเดินที่มีฝั่งซ้ายและฝั่งขวา

          “น่าจะเป็นบ้านคน”

          มันก็ต้องเป็นบ้านคนแหละ แล้วที่จางลี่ยืนอยู่ตอนนี้ก็คงจะเป็นภายในบ้าน แล้วห้องที่ออกมาเมื่อครู่ก็เป็นห้องนอน พอมองกลับเข้าไปข้างในก็เห็นเตียงนอนและตู้เสื้อผ้า

          “บ้านใครกันนะ โอ๊ย!”

          จู่ๆ จางลี่ก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาอย่างรุนแรงจนทำให้หญิงสาวร่างบางคนนี้ทรุดลงกับพื้นอย่างช่วยไม่ได้

          มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมเธอถึงได้ปวดหัวรุนแรงขนาดนี้

          …