ยิ้มไว้ในวันที่ส้มไม่หวาน ควรเริ่มอ่านจากเล่มไหน

เริ่มต้นแบบสบายๆ ผมอยากให้ลองเปิดจากหน้าแรกของเล่ม 'ยิ้มไว้ในวันที่ส้มไม่หวาน' แล้วให้เวลาอ่านแบบไม่รีบ เพราะเสน่ห์ของงานแนวนี้อยู่ที่โทนอบอุ่นปนขมซึ่งค่อย ๆ คลี่คลายผ่านภาพและบทพูดเล็ก ๆ น้อย ๆ ถ้าเล่มมีคำนำหรือบทนำ นั่นมักเป็นทิศทางที่ดีในการจับอารมณ์ของเรื่อง: บางครั้งผู้เขียนจะวางโทนของความเหงา บาดลึกของความทรงจำ และความหวังในประโยคสั้น ๆ ที่ทำให้เราตั้งใจอ่านต่อไป ผมมักให้เวลาตัวเองอ่านบทแรกอย่างช้า ๆ เพื่อซึมซับมู้ดโทนและน้ำเสียงของตัวละครก่อนจะไหลไปยังบทถัดไป เพราะหลายครั้งสิ่งที่ทำให้ยิ้มแม้วันที่ส้มไม่หวานคือรายละเอียดเล็ก ๆ ในชีวิตประจำวันที่ผู้เขียนหยิบมาเล่าไม่ใช่พลอตที่หวือหวา

ถัดมา ถ้าเจอว่ามีตัวละครหลายคน ให้พยายามเชื่อมโยงกับคนใกล้ตัวหรือความทรงจำของตัวเอง แทนที่จะพยายามจับความหมายเชิงลึกทันที ผมมักจดชื่อตัวละครสั้น ๆ ในใจหรือมองผ่าน ๆ ว่าใครเป็นคนที่ทำให้เรายิ้มจริง ๆ หรือทำให้เรารู้สึกเจ็บ แต่ก็อบอุ่นไปพร้อมกัน งานประเภทนี้มักเล่นกับความตรงไปตรงมาของคำพูดและความเงียบระหว่างบรรทัด ดังนั้นการอ่านช้า ๆ จะช่วยให้เห็นมิติของบทสนทนาและการกระทำที่ไม่ต้องพูดมากก็สามารถสื่อสารได้ ตัวอย่างผลงานที่ให้ฟีลคล้ายกันจะเป็นแนวโศกแต่นุ่มนวลที่เน้นความสัมพันธ์และการเยียวยา มากกว่าเหตุการณ์ใหญ่โต ดังนั้นถ้ารู้สึกว่าบางตอนไม่หวานอย่างที่คิด นั่นอาจเป็นส่วนหนึ่งของเสน่ห์ที่ผู้เขียนตั้งใจให้เป็น

ท้ายสุด ผมขอแนะนำให้ลองอ่านต่อเนื่องจนจบบทหรือจบเล่มก่อนจะตัดสินใจว่าชอบหรือไม่ เพราะหลายครั้งโครงเรื่องย่อย ๆ จะผสานเป็นภาพรวมที่ให้ความรู้สึกครบถ้วน การอ่านซ้ำหลังจากจบบทหนึ่งยังเปิดมุมมองใหม่ ๆ ให้เห็นรายละเอียดที่พลาดไปในครั้งแรก อีกวิธีที่ผมชอบคืออ่านไปพร้อมกับจดบรรทัดที่ทำให้ยิ้มหรือสะเทือนใจไว้ เพราะมันกลายเป็นคอลเล็กชันของประโยคที่ช่วยให้เราหวนกลับมาเมื่อไหร่ก็ได้ สรุปแล้ว เริ่มจากบทแรกแล้วให้เวลากับมัน ทำความคุ้นเคยกับโทนและตัวละคร แล้วปล่อยให้เรื่องค่อย ๆ พาเราไป — นั่นแหละคือวิธีที่ทำให้วันที่ส้มไม่หวานมีรสชาติขึ้นมาในแบบที่ผมชอบ