บทที่ 1 เจนมินเป็นพระเอกยุคเก้าศูนย์หรือไง?

           ฉันรู้สึกเหมือนใต้ผ้าห่มมีอะไรเคลื่อนไหว  อะไรบางอย่างที่เนียนนุ่ม  จนทำให้นึกถึงผิวเด็ก  เดี๋ยวก่อน แต่ที่บ้านพ่อไม่ให้เลี้ยงสัตว์ แล้วจะเป็นอะไรไปได้

           ถ้าไม่ใช่คน!

           ฉันเปิดผ้าห่มดู เห็นสภาพตัวเองเปลือยเปล่า ข้างกายมีผู้หญิงผมสีน้ำตาลแถมไฮไลต์สีอ่อนนอนกอดอยู่

           ไม่จริง!

          ผู้หญิงเพอร์เฟ็กต์  หน้าสวย พ่อรวย  แถมตลกคนนี้  จะนอนกอดกับผู้หญิง  นี่ฉันเป็นเลสเบี้ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่?

           เธอเงยหน้าขึ้น แล้วเปิดเปลือกตา เราสบตากันโดยไม่ได้นัดหมาย

          "สวยจัง"

         ฉันเปล่งเสียงโดยไม่รู้ตัว เมื่อเห็นใบหน้านั้นเต็มตา เธอสวยจนเวลาหยุด สวยจนฉันลืมเพศสภาพตัวเองไปเลย

         "เธอเป็นใคร?"

         "อีกแล้วเหรอ?"

         เราเอ่ยออกมาคนละมุมมอง  กลิ่นลมหายใจเรามีแต่แอลกอฮอล์  มองไปทั่วห้องก็มีแต่กองเสื้อผ้าที่ใส่มาเมื่อคืน

         "หมายความว่าไง? อีกแล้ว?"

        ฉันถามเธอ โดยไม่อาจละสายตาไปจากดวงตาคู่นั้นได้

       "มาสร้องเพลงที่ผับ  แล้วเราสองคนก็เมา  จากนั้นมาสก็แทบจำอะไรไม่ได้เหมือนกัน"

      "เรื่องแบบนี้ เกิดขึ้นบ่อยเหรอ?"

       ฉันถาม สะบัดหัวไปมา พยายามลดอาการปวดหัวตุบๆ ที่รบกวนฉันในตอนนี้

       "ก็เฉพาะกับคนสวย"

        เธอคลี่ยิ้ม ส่วนฉันมุมปากยกขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ มองเสี้ยวหน้าที่ยังคงเอาตัวทาบทับอยู่บนตัวฉัน  ด้วยความเขินอาย  ฉันคิดอะไรสะระตะ ไม่อยากให้ความสัมพันธ์นี้จบลง เหมือนที่แม่เคยบอก ว่าเราต้องรับผิดชอบในสิ่งที่เราทำ การนึกถึงแม่  ทำให้หัวใจสั่น  น้ำตารื้นด้วยความคิดถึง

       "ร้องไห้ทำไม  คนสวย?"

        มาสถามฉัน  เอามือเช็ดน้ำตาให้

        การนึกถึงแม่ที่ตายไปนานแล้ว ตอนอายุยี่สิบปี ทำให้ฉันไม่กล้าบอกความจริง กลัวจะดูไม่เท่ไม่คูลสำหรับเธอ

        เธอขยับตัวที่ทับฉันอยู่ แล้วเปลี่ยนมานั่งมองหน้าฉัน ก่อนเอ่ย

       "ไม่ต้องบอกชื่อก็ได้ แต่เราชื่อมาส  เรียนปีสาม  คณะบริหาร"

       "เจนมิน  ปีหนึ่ง  คณะเดียวกัน"          

      เธอช่างอิสระเหมือนนก และราวกับฟ้าประทานมาสมาให้ฉัน เราเจอกันโดยบังเอิญ มีความสัมพันธ์กันโดยบังเอิญ และกำลังจะได้อยู่ในชีวิตกันโดยบังเอิญอีก อ๊ายยยยย  ฉันช่างมีความสุข

       ฉันจับหน้าเธอประคองด้วยสองมือเรียว

        "เจนมินจะรับผิดชอบมาสเอง"

       "ว่าไงนะ?"

    มาสทำหน้างง ส่วนฉันยิ้มกว้างที่กำลังจะมีแฟนเป็นตัวเป็นตน  เราอาจลองคบกันไปก่อน  ถ้าไม่เวิร์คก็ต่างคนต่างแยกย้าย  ฉันต้องหาแหวนไหมเนี่ย?  เราจะประกาศเรื่องของเราดีไหม?  แล้วพ่อจะว่ายังไงบ้าง?

        "แม่บอกว่า เวลาเราทำอะไรลงไป ให้คิดถึงผลลัพธ์ให้ดี และรับผิดชอบการกระทำของเราด้วย"

        ฉันกล่าวด้วยเสียงจริงจัง แต่มาสหัวเราะ

       "เจนมินเป็นพระเอกยุคเก้าศูนย์หรือไง?  มีอะไรกันแล้วต้องแต่งงานด้วย"

       "ถ้ามาสอยากแต่ง เรารอให้เรียนจบก่อนไหม?"

        เธอหัวเราะร่วน ตบมือลงบนเตียง  ดูถูกใจกับคำพูดฉัน

       "ยังไม่สร่างเมาอีกเหรอ?"

       มาสเอียงคอทำหน้าสงสัย

       "สรุปว่าจะคบไหม?"

       "ไม่"

      "น่านะ"

       "ไม่เด็ดขาด แล้วก็ห้ามทำเหมือนมาสเป็นของเจนมิน พวกผู้ชายก็แบบนี้หมด ผู้หญิงโพซ้ายก็พอกัน  ชอบหึง  ทั้งๆ ที่ตัวเองไม่มีสิทธิ์"

       ฉันใจแป้วกับคำว่า  'ไม่มีสิทธิ์'  กะพริบตาถี่ๆ ไล่ความรู้สึกลบ  แต่เมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว  ก็ไม่อาจไล่ไปได้  ฉันหลุบตาลงต่ำ  น้ำตารื้นอีกครั้ง

       "อ่อนไหวจัง"

      ฉันไม่ตอบ  ก้มหน้างุด  รู้สึกตัวเล็กนิดเดียว  ไม่ใช่เพราะแค่ฉันมีใจให้เธอ แต่การถูกปฏิเสธทำให้ฉันน้อยใจ และด้วยเหตุผลบางอย่าง  ทำให้ฉันเศร้าง่ายกว่าคนอื่น

        มาสเช็ดน้ำตาให้ฉัน แต่น้ำตายิ่งไหลออกมา ฉันถึงกับหยุดพูดไปเลยด้วยซ้ำ  ในใจมีแต่ความเศร้าสร้อย  ใช้หลังมือป้ายน้ำตาที่ยังคงไหลออกมาไม่หยุด

         "โอ๋  ไม่ร้องนะ  เจนมิน ชอบมาสขนาดนั้นเลย พวกเราก็แค่วันไนท์สแตนด์กันเท่านั้นเอง กฎก็คือเสร็จแล้วต่างคนต่างแยกย้ายนะ

         บอกแม่ให้ดูหนังยุคใหม่บ้าง อัปเดตด่วน"

         ฉันเงียบลง มองหน้าเธอด้วยแววตาอ้างว้าง จนเธอได้แต่สงสัยว่าพูดอะไรผิดไป

        "ไม่ทันแล้ว แม่ไม่อยู่แล้ว"

         ฉันหน้าหมองลงอีก มือกำแน่น  ถอนหายใจเสียงดัง

        "ขอโทษที แต่เราเป็นผู้หญิงทั้งคู่ ถือว่าวิน-วินนะ  เอ๊ะ!  หรือว่าติดใจ?  แต่เมื่อคืนเจนมินเริ่มก่อนเลยนะ"

        เธอยิ้มกวนๆ ทำท่าสบายๆ เหมือนเอ่ยเรื่องนกเรื่องไม้

       ประเด็นคือฉันจำไม่ได้ว่าเราทำกันอีท่าไหน  ต้องโทษว่าเป็นความผิดของพ่อ  ที่จำกัดการเข้าถึงเว็บโป๊ภายในบ้าน  ฉันเลยไม่เคยดูเว็บโป๊หญิง-หญิง อย่างมากก็ได้อ่านการ์ตูนโป๊ชายหญิงที่เพื่อนพกมาโรงเรียน  แล้วการที่ผู้หญิงได้กัน  เขาทำกันอีท่าไหน  ฉันไม่รู้จริงๆ

        "อะ  ล้อเล่น"

         เธอยิ้มสดใสมาให้ฉัน หัวใจฉันเต้นผิดจังหวะไปนิดหนึ่ง ก่อนกลับมาเป็นปกติ

        "ไหนๆ ก็เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกันแล้ว  ขอสัมภาษณ์หน่อย  ไปเอาบัตรประชาชนปลอมมาจากไหน  ถึงเข้าผับนั้นได้  ที่นั่นเข้มมากเลยนะ  ถ้าอายุไม่ถึงยี่สิบ  เข้าไม่ได้เด็ดขาด"

         "เจนมินบอกเลย ว่าไม่เรียกมาสว่าพี่หรอกนะ"

         ฉันปั้นหน้าบึ้งใส่มาส ตอบไม่ตรงคำถาม ถ้าบอกหมดฉันคงน่าสนใจน้อยลง มันต้องน่าสงสัยแบบนั้น  ไอ้เจนมิน!

        "ไม่น่ารักเลย"

         เธอใช้สองมือบดขยี้แก้มนิ่มๆ ของฉันอย่างหมั่นเขี้ยว  มันจะกลายเป็นการเอ็นดูแบบพี่น้องหรือเปล่านะ?

         "แล้วมาสชอบผู้หญิงเหรอ?"

         ฉันใช้โอกาสทองนี้ ถามทุกอย่างที่อยากรู้

        "มาสไม่ติดว่าเพศอะไรหรอก ให้ถูกใจก็พอ"

       เธอลุกออกจากผ้าห่ม ฉันเอามือปิดตา  แต่ก็แอบมองลอดนิ้วออกไป  เธอมีสัดส่วนทองคำ  และบอกได้คำเดียวว่าน่ามองไปทุกส่วน

       "จะมองอีกนานไหม?"

        "ก็ยืนให้มอง"

       ฉันเถียงก่อนลุกขึ้นบ้าง แต่ไม่ใจกล้าขนาดนั้น รีบเอาเสื้อผ้ามาใส่ เมื่อคืนฉันใส่แจ็กเก็ตลายสก็อตทับบนเสื้อยืดสีขาว  ใครๆ ก็บอกว่า เท่เหมือนแบมแบม

       "เคยมีคนบอกเจนมินไหม? ว่าตอนไม่ยิ้มก็สวย แต่เวลายิ้ม ทำเอาลืมหายใจเลย"

       ฉันยิ้มออกมา เป็นยิ้มที่จริงใจที่สุด ตั้งแต่แม่เสีย ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร? เธอใช้คาถาอะไร? ถึงเสกให้ฉันยิ้มได้ขนาดนี้ แม่คะ หนูว่าแม่ได้เจอกับว่าที่ลูกสะใภ้แล้ว แม่สบายใจได้  หนูจะดูแลเธอเอง

       "เห็นไหม?  เจนมินยิ้มแล้ว"

       แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่า  เธอไม่ได้มีแค่ฉัน  แต่หิ้วสาวสวยคนอื่นขึ้นมาจนเป็นปกติ

       มันแปลว่าฉันไม่ใช่เนื้อคู่เธอ แค่คนเดียว

      ฉันเบะปาก  ก่อนกอดอก

      "ถ้าเราจะคบกัน เจนมินต้องทำยังไง?"

       "ทำแต้มในใจมาสให้เต็มร้อยก็พอ"

      "แล้วตอนนี้ได้คะแนนเท่าไหร่?"

      "ไม่บอก"

      เธอสะบัดหน้าไปอีกทาง ดีเหมือนกันที่เธอไม่แสร้งให้ท่าฉัน เพราะมันจะยิ่งทำให้ฉันอยากไขว่คว้าเธอมา มากไปกว่านี้

ถ้าฉันบอกเธอว่าห้องนอนของเธอ ขนาดเท่าห้องน้ำที่บ้านฉัน แต้มที่ว่าจะได้มากขึ้นหรือเปล่า?

       ฉันเสมองไปรอบห้องอย่างสำรวจ  แต่ไม่เจอรูปแฟน  หรือเบาะแสที่ว่าเธอมีเจ้าของแล้ว  มันแปลว่าฉันมีโอกาส!

       "เจนมินสวย แล้วเจนมินก็ซื้อทุกอย่างที่มาสอยากได้ด้วย"

       "อาฮะ  น่าสนใจ  อะไรอีก?"

      "เจนมินเป็นคนรับผิดชอบต่อการกระทำของตัวเอง"

      เธอกลั้นขำ เมื่อฉันยกประเด็นนี้ขึ้นมาอีก

      "เจนมินวาดรูปสวย"

      "โห  อารมณ์ศิลปิน"

       "ที่สำคัญ ส่วนสูงเราพอเหมาะกัน"

       "ยังไง?"

        "ก็ถ้ามาสซบหน้าลง ก็จะอยู่ในระดับไหล่เจนมินพอดี เข้ากันเหมือนตัวเลโก้  เห็นมะ?  ดีจะตาย"

        มาสอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง  หุบปากลง แล้วอ้าปากอีกครั้ง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร มีคนเสียอาการแล้วหนึ่ง

        จู่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เป็นรหัสหนึ่ง-สอง มาสยิ้มอย่างยินดี ฉันเพิ่งเคยเห็นรอยยิ้มแบบนี้ของมาสเป็นครั้งแรก ในวันเดียวฉันได้รู้เห็นอะไรที่เกี่ยวกับเธอหลายอย่าง

       "แฟนมาสมา"

       ห้ะ?  เธอมีแฟนแล้ว  แล้วเรื่องของเราคืออะไร  ยัยนั่นเป็นใคร?  มาลูบคมเจนมินเข้าซะแล้ว

---

สวัสดีค่ะทุกคน 

ยินดีต้อนรับสำหรับตอนแรกของเรื่องรักนี้ควรมีกี่ตอนนะคะ (Fake Smiles)

ฝากเด็กๆ ทุกคนในเรื่องด้วยนะคะ

อย่าลืมกดเรตติ้ง กดหัวใจ กดติดตาม และคอมเม้นท์ด้วยน้า