เหมือนตอนที่อ่าน 'The Catcher in the Rye' จบ แล้วต้องมานั่งถกกันว่าเกิดอะไรขึ้นกับโฮลเด่นต่อ ตรงนี้แหละที่ทำให้งานบางชิ้นทรงพลังและอยู่ในความทรงจำคนอ่านได้นาน
รอติดตาม 'รัญจวนใจ' ภาคสองอยู่หรือเปล่า? จากที่สังเกตทิศทางของนักเขียน เห็นได้ชัดว่ามีการวางแผนโลกสมมติไว้ละเอียดมาก แบบเดียวกับ 'The Lord of the Rings' ที่แม้เนื้อหาหลักจะจบ แต่ยังมีตำนานอีกมากให้ขุดคุ้ย
เมื่อ One Night Stand ดันทำให้เกิดอีกหนึ่งชีวิต
การแต่งงานเพราะความจำเป็นจึงเกิดขึ้น
ข้อตกลงคือ ห้ามรัก ห้ามวุ่นวาย ห้ามหึงหวง ห้ามแสดงตัว
ห้ามให้คนอื่นรู้ว่าเราเป็นอะไรกัน
แต่ไหงกลายเป็นเขาที่จ้องจะละเมิดข้อตกลงนั้นตลอดเวลา
อ่านงานของจอนนี เอฟวันส์ครั้งแรกทำให้ผมติดใจในความเรียบง่ายที่ซ่อนความลึกไม่ต่างจากนักเขียนรุ่นเก๋าอย่าง 'The Old Man and the Sea' ซึ่งผมเห็นเงาของเออร์เนสต์ เฮมิงเวย์ในสไตล์การตัดคำและบรรยากาศที่ไม่บอกทุกอย่างออกมาทีเดียว
ผมเชื่อว่าเขาได้รับแรงบันดาลใจจากการเขียนที่เน้นความกระชับแต่หนักแน่น — แบบที่ทำให้ผู้อ่านต้องเติมช่องว่างเอง กลิ่นอายของบทสนทนาแบบฮาร์ดโบลด์ที่ชวนให้นึกถึงงานของเรย์มอนด์ แชนด์เลอร์ก็โผล่มาเป็นช่วงๆ ในมุมมองตัวละครที่ไม่ไว้หน้าใคร ทั้งสองแบบนี้ผสมกันกลายเป็นโทนที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา: พูดน้อย แต่ทุกคำมีค่าน้ำหนัก ไม่เพียงแค่ทิ้งฉากหรือไคลแม็กซ์ แต่ยังทิ้งความเงียบที่พูดแทนหลายสิ่งได้ด้วย ผมชอบความสามารถนั้นของเขา มันทำให้เรื่องราวยังคงตกค้างในหัวหลังจากปิดหน้าเล่มไปแล้ว