LOGINแต่งงานกันมาเจ็ดปี เฟิงถิงเซินเย็นชากับเธอราวกับน้ำแข็ง ทว่าหรงฉือกลับยิ้มรับเสมอมา เพราะเธอรักเขามาก และเชื่อว่าเธอจะสามารถเอาชนะใจเขาได้ในสักวันหนึ่ง แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับมาคือการที่เขาตกหลุมรักผู้หญิงคนอื่นตั้งแต่แรกพบ แถมยังรักและดูแลเธออย่างดีที่สุด แต่เธอยังคงพยายามอย่างหนักเพื่อรักษาชีวิตแต่งงานของพวกเขาไว้ จนกระทั่งถึงวันเกิดของเธอ เธอเดินทางไกลหลายพันไมล์เพื่อไปหาเขาและลูกสาวที่ต่างปะเทศ แต่เขากลับพาลูกสาวไปอยู่กับผู้หญิงคนนั้น ทิ้งให้เธอเฝ้าห้องที่ว่างเปล่าเพียงลำพัง ในที่สุดเธอก็ยอมแพ้อย่างราบคาบ เมื่อเห็นลูกสาวที่เธอเลี้ยงมากับมือต้องการเรียกผู้หญิงคนอื่นว่าแม่ หรงฉือก็ไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป เธอร่างข้อตกลงการหย่าร้าง และสละสิทธิ์ในการเลี้ยงดูลูก แล้วจากไปอย่างสง่างาม นับแต่นั้นก็ไม่สนใจพ่อลูกคู่นั้นอีกเลย และรอเซ็นใบหย่าร้าง เธอละทิ้งครอบครัว และหันกลับมาทุ่มเทให้กับงาน เธอที่เคยถูกทุกคนดูถูกในอดีต กลับสามารถหาเงินได้กว่าหลายแสนล้านอย่างง่ายดาย ทว่าเธอรอแล้วรอเล่า ใบหย่าไม่เพียงแต่ไม่ได้เซ็นสักที แต่ผู้ชายที่ไม่ยอมกลับบ้านในอดีต กลับกลับบ้านบ่อยขึ้นเรื่อยๆ แถมยังติดเธอมากขึ้นทุกวันอีกต่างหาก เมื่อรู้ว่าเธอต้องการหย่า ชายผู้สูงศักดิ์และเย็นชามาโดยตลอดก็ผลักเธอไปที่มุมกำแพง “หย่าเหรอ? ไม่มีทาง”
View More“I’m sorry, but we wouldn't be in need of your services anymore”. The manager said, taking her work jacket from her.
She walked out of the supermarket and was greeted by the scorching hot sun.“Agh!” She groaned. It was already summer and she had no idea. She checked her cell phone; it was the 16th of July. Her birthday.This was the fourth job Addison had been dismissed from this month. As she walked through her neighbourhood on her way home, her eyes raked for any newly established business which she could apply to because she had already exhausted all the existing ones.There was a piece of paper stuck on her front gate. “Oh no” it was an eviction notice. Her rent had been due for months, whatever was she supposed to do now?She got a call. “Hello” she answered the phone.“Come out now”“What do you want this time?” She was tired of this.“Come out now!” the voice repeated.She met a pale looking brunette outside, she was tall and stood elegantly, her emerald eyes sparkling with determination. She was adorned with jewelry which could pay Addison’s rent for at least two years. It was evident that she did not belong in this part of town. It was obvious that she was from the rich part of London.“You’re home early” The lady said mockingly, a smile forming at the side of her mouth.“I got fired” Addison said“Oh, what a shame” the lady pretended“Isn’t that what you wanted?”“Not entirely”“Emily, what do you want from me? There's nothing you haven't already done to torment me. You get me fired from every job I manage to get, you make sure you scar my name wherever I go, you basically control my life in the most cruel way already. What else could you possibly want from me.”“I’ll tell you, but you can’t give it to me” the cocky smile disappeared from her face and her eyes grew cold and weary.Addison took a deep breath, tears welling up in her eyes. “You’re absolutely right. I cannot bring him back, but doing all this wouldn’t either”“But what can I do when It’s my only source of comfort?” Emily said, the smug smile returning to her face.“Has torturing me for the past 4 years really been your only source of comfort?” Addison’s tone was growing fierce.“How dare you use that tone on me?” She lurched at her, grabbing her hair in her hands and pulling. “You have no right to talk to me like that with everything you have caused me and my family”“Just kill me already!” Addison screamed in frustration as she pushed Emily away from her, tears streaming down her face.“Well maybe I should. A life for another” Emily replied, unfazed.“I did not kill your brother” Addison gritted her teeth.“Then who did?” She asked.“…” Addison could not reply to this.“I want you out of this town,” Emily continued.Addison chuckled “What’s the point? It’s not like I can disappear from your sight.” She looked up at Emily, frustration evident in her voice, “You’ll make sure to find me no matter where I go.”“That’s never the point,” Emily stated firmly. “You’ve started getting too comfortable here. We can’t have that now, can we?”Addison scoffed in painful realization, “You sent the eviction notice, didn’t you?”“Well, you were owing”“Where am I going?”“Newham”“Wha…?” Addison started.“Tonight.” Emily interrupted. It was final. * * *It was going to be a long drive. Addison had said goodbye to all her friends and neighbours, packed her few belongings into her car and headed out. She has grown up in an orphanage and this was the car the director had gifted her with the day she left, her eighteenth birthday. It was old and raggedy, but it was also the most prized possession she had.She hated to leave this city. She’d lived here for almost a year and made many friends, it was by far the best city Emily had sent her to so far, she doubted Newham would be the same.She drove out the streets of the city, her head full of thoughts. ‘How did her life turn out this way?' 'Counting the days from when she secured a job to when she lost it’ ‘Travelling from city to city by the command of someone who hated her more than the devil and the only thing she longed for other than her death was her soul-wrenching misery.’It was while she was in-between these thoughts that she felt the jolt of impact before she heard the screech of tires “Arghhhh!” She exclaimed in fear as everything slowed down and her mind raced. The other car collided with her, metal crunching and bending and glass shattering. She felt the sharp pain from the impact and the sting of the glass against her skin before she blacked out. * * *“Ugh” Addison groaned, blinded by the bright light as she tried to open her eyes.She could hear voices but couldn’t decipher whatever they were saying.“Amelia!” Someone exclaimed. It was the booming voice of a man. “You’re awake”She struggled to open her eyes again, and this time was met with the view of a gorgeous man, his deep grey eyes frantically searching her face in worry. Within the twinkle of an eye, other indistinguishable people rushed to her side.“Doctor!” The gorgeous man called “Can you hear me, Amelia?So apparently, she was in a hospital.'Whatever was she doing here?'The doctor rushed in and began examining her. “How’re you feeling?” he asked.“I’m okay” She lied; her head was splitting into three. “How did I get here?” The doctor exchanged looks with an elderly woman at her side.“My dear, you had an… um…minor accident” The woman said, stroking her face. She flinched away. She couldn’t remember a thing.“You left home, we have been searching for you for days until we found out you were here” The gorgeous man added.“Who are you people?” She asked with a low voice.They looked at her and then at each other in puzzlement. “We’re your family”, the elderly woman replied.‘Family?’The doctor edged closer to the bed “You don’t remember them?” The frown was evident on his face.“No” She replied, looking just as puzzled as they were now. They exchanged frantic looks between each other.“What do you remember, Amelia?”“…” She tried to think. “N… nothing” and the elderly woman gasped.“Who are you people?” She repeated.หลินอู๋และคนอื่น ๆ อยู่ชั้นล่างยังไม่นอนเห็นเขาลงมาชั้นล่าง ซุนเยว่ชิงก็เอ่ยขึ้น “ดึกดื่นป่านนี้ จะรีบร้อนทำ...”หลินเช่อหยุดฝีเท้า มองพวกเขา ขอบตาแดงก่ำและเอ่ยปาก ขัดจังหวะคำพูดของซุนเยว่ชิง “ข่าวบนอินเทอร์เน็ตพวกนั้น เป็นเรื่องจริงเหรอครับ?”ซุนเยว่ชิงกลืนคำพูดที่กำลังจะพูดออกมากลับลงไปคนอื่น ๆ เงียบลงในชั่วพริบตาตอนนี้หลินลี่ไห่เหนื่อยล้าไปทั้งตัวแต่ในเวลานี้ มีเพียงเขาเท่านั้นที่ออกมาชี้แจงจึงจะเหมาะสมที่สุดเขาก้าวไปข้างหน้าแล้วพูดว่า “เสี่ยวเช่อ เมื่อก่อนพ่อกับเธอนิสัยเข้ากันไม่ได้ เธอเป็นคนหัวรั้น ไม่ยอมรับฟังเหตุผล ทั้งยังเอาแต่ไม่ยอมหย่า พ่อกับเธอแยกทางกัน ไม่ใช่ความผิดของแม่ลูกเลย”คุณย่าหลินให้ความสำคัญต่อหลินเช่อหลานชายคนนี้อย่างมาก เมื่อได้ยินก็เอ่ยปากพูดเสียงอ่อนโยนว่า “ใช่แล้วเสี่ยวเช่อ เรื่องความรู้สึกมันอธิบายกันยาก อย่าไปฟังความข้างเดียว”หลินเช่อได้ยินแบบนั้น ก็หยุดเล็กน้อย หลังจากนั้นสายตาก็จ้องไปที่หลินอู๋หลินอู๋ก้มหน้า สีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้มองเขาคุณย่าหลินรู้ว่าเรื่องของเฟิงถิงเซินกับหลินอู๋ เขาจะต้องถามอีกเช่นกันหลังจากเขามองหลินอู๋แวบหนึ่ง ก็พ
หลังจากตั้งสติได้ รู้สึกว่า ‘เกิดมาจากตระกูลเมียน้อย’ อะไรนั่น เพื่อนร่วมชั้นคนนี้ของเขาน่าจะพิมพ์ผิด เขายิ้มเล็กน้อย ตอนที่กำลังจะพิมพ์ถามเพื่อนร่วมชั้นของเขาว่าพิมพ์ผิดหรือเปล่า หลังอ่านข้อความตอบกลับของอีกฝ่ายอีกครั้ง รอยยิ้มบนใบหน้าก็หุบลงหลายส่วนต่อให้เพื่อนร่วมชั้นของเขาจะพิมพ์ผิด แต่ดูจากน้ำเสียงที่อีกฝ่ายพูดกระแทกกระทั้นแบบนี้ สิ่งที่เขาตั้งใจจะพูดแต่แรกก็คงจะไม่ใช่คำพูดดี ๆ อะไรอย่างแน่นอน เพียงแต่ในใจของเขารู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เขาไม่เข้าใจว่าก่อนหน้านี้ตอนอยู่ที่โรงเรียนพวกเขาก็เข้ากันได้ดีขนาดนั้นแท้ ๆ ทำไมจู่ ๆ ถึงใช้น้ำเสียงแบบนี้พูดกับเขาขณะที่เขากำลังจะถามว่าได้ล่วงเกินอะไรอีกฝ่ายหรือเปล่า ก็มีคนส่งข้อความเข้ามาในกลุ่มแชทอีกครั้ง[เขาเกิดมาในตระกูลเมียน้อยนี่นา หนังหน้าจะเทียบกับคนทั่วไปได้อย่างไร? ก่อนหน้านี้ต่อหน้าพวกเรา ยังเอาแต่ชมพี่สาวกับแม่ของตัวเองเสียจนแทบจะขึ้นสวรรค์ แถมยังเรียกคุณเฟิงว่าพี่เขยทุกวัน ตอนนั้นฉันยังคิดว่าพี่สาวของเขาเป็นแฟนตัวจริงของประธานเฟิงเสียอีก ใครจะรู้ว่าทั้งพี่สาวและแม่ของเขาล้วนแต่เป็นผู้หญิงร้ายกาจที่ยอมเป็นเมียน้อย เฝ้ารอจังหวะ
พ่อบ้านก็คาดเดาไว้แล้วว่าเธออาจจะโทรหาเฟิงจิ่งซิน และตอนที่เธอโทรมา เฟิงจิ่งซินกำลังอาบน้ำอยู่พอดีพ่อบ้านตัดสายที่หลินอู๋โทรมาทิ้งทันทีหลินอู๋เห็นว่าเฟิงจิ่งซินยังคงไม่รับสาย ก็ส่งข้อความไปอีกหนึ่งข้อความ[ซินซิน ตอนนี้น้ามาหาหนูแล้ว ลงมาเปิดประตูให้น้าหน่อยได้ไหม?]พ่อบ้านเห็นข้อความ ก็ลบทิ้งเขารออีกสักพัก เห็นหลินอู๋ไม่โทรมาอีก จึงจะวางใจลงหลินอู๋รออีกครู่ใหญ่ ๆ เห็นเฟิงจิ่งซินยังคงไม่มีการตอบรับใด ๆ ก็เม้มริมฝีปากเธอรออยู่ที่เดิมอีกนานมาก ใกล้จะเที่ยงคืนแล้ว ก็ยังไม่เห็นรถของเฟิงถิงเซินเธอเหลือบดูเวลาเล็กน้อย ไม่ได้รออีก ก็ขับรถจากไปแล้วตอนที่เธอกลับถึงบ้าน หลินลี่ไห่และคนอื่น ๆ ยังไม่นอน และต่างก็กำลังรอข่าวคราวจากเธออยู่เห็นเธอกลับมา ซุนลี่เหยาก็ลุกขึ้นยืนทันที “พี่...”หลินอู๋ไม่มองเธอ แต่มองไปยังคนอื่น ๆ ที่มองมาทางเธอแทน หลังจากนั้นก็ส่ายหน้าเบา ๆหลินลี่ไห่ ซุนเยว่ชิงและคนอื่น ๆ หัวใจกระตุกวูบซุนลี่เหยาเองก็เข้าใจที่เธอต้องการจะสื่อ “พี่ นี่พี่...ยังไม่ได้เจอพี่เขยอีกเหรอ?”พวกเขารู้ว่าช่วงสองวันมานี้หลินอู๋พยายามหาหนทางไปพบเฟิงถิงเซินสักครั้ง แต่พวกเขาค
หรงฉือพูดจบ ทักทายกับผู้บริหารระดับสูงคนอื่น ๆ ของเฟิงซื่อเสร็จ ก็หันหลังจากไปแล้วกู้เหยียนเร่งฝีเท้าให้ทันเธอหลังจากขึ้นลิฟต์ สายตาของกู้เหยียนก็เผลอจับจ้องไปที่หรงฉืออย่างห้ามไม่ได้หรงฉือสังเกตเห็น ก็เอ่ยปาก “มีอะไรหรือเปล่า?”กู้เหยียนส่ายหน้าเล็กน้อย “ไม่มีอะไร”ในงานเลี้ยงของดร.ลู่ เหลียนหนิงฉี่พูดเกี่ยวกับเฟิงถิงเซินและหรงฉือไว้เยอะมากเกี่ยวกับเรื่องที่เธอใช้วิธีสกปรก เพื่อให้ได้แต่งงานกับเฟิงถิงเซิน เขาย่อมไม่เชื่ออยู่แล้วแต่...ที่เหลียนหนิงฉี่บอกว่าเธอแอบรักเฟิงถิงเซินมาตั้งแต่เด็กและเฟิงถิงเซินก็ไม่ได้ชอบเธอสองเรื่องนี้ เขาคิดว่าทั้งหมดน่าจะเป็นเรื่องจริงหากเป็นเรื่องจริง ในเมื่อตอนนี้เธอยอมหย่ากับเฟิงถิงเซิน แล้วเวลานี้เมื่อเธอเผชิญหน้ากับเฟิงถิงเซินยังแสดงท่าทีเย็นชาอย่างมาก แบบนี้ก็หมายความว่าเธอไม่รักเฟิงถิงเซินแล้วหรือเปล่า?หากเธอไม่รักเฟิงถิงเซินแล้วจริง ๆ ทำไมจนถึงตอนนี้เธอยังคงปฏิเสธไม่ให้เขา จี้ชิงเยว่และเฮ่อฉางปั่ว ก้าวเข้าไปในหัวใจของเธอ?หรือเป็นเพราะพวกเขาไม่มีใครตรงกับภาพที่เธอวาดฝันไว้ลึก ๆ ในใจอย่างนั้นเหรอ?หรือบางที ความสัมพันธ์กับเฟิงถิงเซิ
แม้เฉิงหยวนจะไม่ได้พูดอะไร แต่ดูจากสีหน้าของเขา หลินอู๋ก็เดาได้ทันทีว่า เฟิงถิงเซินต้องทำเรื่องบางอย่างเพราะหรงฉือ ซึ่งเป็นเรื่องที่เธอไม่รู้แน่ ๆ สำหรับเรื่องนี้ หลินอู๋ไม่แปลกใจเลยถึงขนาดมีการเตรียมใจเอาไว้แล้วด้วยแต่ทว่า ในยามนี้หัวใจของเธอกลับไม่ได้สงบนิ่งอย่างที่เธอคาดไว้เมื่อก่อนหน้านี้
“พี่ฉางปั่ว”เมื่อเห็นเฮ่อฉางปั่วกลับมา ซุนลี่เหยาก็เอ่ยเรียกเสียงอ่อนเสียงหวานเฮ่อฉางปั่วพยักหน้าอย่างเย็นชาเห็นว่าเฟิงถิงเซินชะเง้อมองหาคนอยู่ ซุนเยว่ชิงจึงกล่าว “เมื่อกี้มีสายโทรเข้ามา เสี่ยวอู๋เลยออกไปคุยโทรศัพท์น่ะค่ะ”เฟิงถิงเซินกล่าว “ครับ ผมทราบแล้ว”เพิ่งจะสิ้นเสียงของเขา ก็มีเสียงฮื
บุคคลสำคัญแบบนี้ กลับเป็นฝ่ายพูดคุยกับหรงฉือก่อน ดูไปแล้วเหมือนจะชอบหรงฉือมากด้วย...อย่าว่าแต่ซุนลี่เหยาเลย แม้แต่ประธานเฉิงและคนอื่น ๆ ต่างก็มึนงงไปหมดถึงแม้พวกเขาจะรู้ว่าอวี้มั่วซวินเป็นลูกศิษย์ของหนานจื้อจือ แต่พวกเขาคาดไม่ถึงเลยว่าหรงฉือจะอาศัยอวี้มั่วซวิน ถึงขั้นเข้าไปอยู่ในกลุ่มเพื่อนของหน
หลังจากงานเลี้ยงจบลง เหรินจี่เฟิงพูดกับอวี้มั่วซวินว่า “ประธานอวี้ ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม?”เรื่องที่ก่อนหน้านี้หรงฉือกับเฟิงถิงเซินสองพ่อลูกออกไปด้วยกันถูกเหรินจี่เฟิงบังเอิญเห็นเข้า หรงฉือไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้กับอวี้มั่วซวิน อวี้มั่วซวินจึงไม่รู้จริง ๆ ว่าเหรินจี่เฟิงต้องการคุยอะไรกับเขากันแน่เขา






Ratings
reviewsMore