คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว

คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว

By:  อวินจงมี่Updated just now
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
9.57
2014 ratings. 2014 reviews
844Chapters
1.2Mviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

แต่งงานกันมาเจ็ดปี เฟิงถิงเซินเย็นชากับเธอราวกับน้ำแข็ง ทว่าหรงฉือกลับยิ้มรับเสมอมา เพราะเธอรักเขามาก และเชื่อว่าเธอจะสามารถเอาชนะใจเขาได้ในสักวันหนึ่ง แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับมาคือการที่เขาตกหลุมรักผู้หญิงคนอื่นตั้งแต่แรกพบ แถมยังรักและดูแลเธออย่างดีที่สุด แต่เธอยังคงพยายามอย่างหนักเพื่อรักษาชีวิตแต่งงานของพวกเขาไว้ จนกระทั่งถึงวันเกิดของเธอ เธอเดินทางไกลหลายพันไมล์เพื่อไปหาเขาและลูกสาวที่ต่างปะเทศ แต่เขากลับพาลูกสาวไปอยู่กับผู้หญิงคนนั้น ทิ้งให้เธอเฝ้าห้องที่ว่างเปล่าเพียงลำพัง ในที่สุดเธอก็ยอมแพ้อย่างราบคาบ เมื่อเห็นลูกสาวที่เธอเลี้ยงมากับมือต้องการเรียกผู้หญิงคนอื่นว่าแม่ หรงฉือก็ไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป เธอร่างข้อตกลงการหย่าร้าง และสละสิทธิ์ในการเลี้ยงดูลูก แล้วจากไปอย่างสง่างาม นับแต่นั้นก็ไม่สนใจพ่อลูกคู่นั้นอีกเลย และรอเซ็นใบหย่าร้าง เธอละทิ้งครอบครัว และหันกลับมาทุ่มเทให้กับงาน เธอที่เคยถูกทุกคนดูถูกในอดีต กลับสามารถหาเงินได้กว่าหลายแสนล้านอย่างง่ายดาย ทว่าเธอรอแล้วรอเล่า ใบหย่าไม่เพียงแต่ไม่ได้เซ็นสักที แต่ผู้ชายที่ไม่ยอมกลับบ้านในอดีต กลับกลับบ้านบ่อยขึ้นเรื่อยๆ แถมยังติดเธอมากขึ้นทุกวันอีกต่างหาก เมื่อรู้ว่าเธอต้องการหย่า ชายผู้สูงศักดิ์และเย็นชามาโดยตลอดก็ผลักเธอไปที่มุมกำแพง “หย่าเหรอ? ไม่มีทาง”

View More

Chapter 1

บทที่ 1

“I’m sorry, but we wouldn't be in need of your services anymore”. The manager said, taking her work jacket from her.

She walked out of the supermarket and was greeted by the scorching hot sun.

“Agh!” She groaned. It was already summer and she had no idea. She checked her cell phone; it was the 16th of July. Her birthday.

This was the fourth job Addison had been dismissed from this month. As she walked through her neighbourhood on her way home, her eyes raked for any newly established business which she could apply to because she had already exhausted all the existing ones.

There was a piece of paper stuck on her front gate. “Oh no” it was an eviction notice. Her rent had been due for months, whatever was she supposed to do now?

She got a call. “Hello” she answered the phone.

“Come out now”

“What do you want this time?” She was tired of this.

“Come out now!” the voice repeated.

She met a pale looking brunette outside, she was tall and stood elegantly, her emerald eyes sparkling with determination. She was adorned with jewelry which could pay Addison’s rent for at least two years. It was evident that she did not belong in this part of town. It was obvious that she was from the rich part of London.

“You’re home early” The lady said mockingly, a smile forming at the side of her mouth.

“I got fired” Addison said

“Oh, what a shame” the lady pretended

“Isn’t that what you wanted?”

“Not entirely”

“Emily, what do you want from me? There's nothing you haven't already done to torment me. You get me fired from every job I manage to get, you make sure you scar my name wherever I go, you basically control my life in the most cruel way already. What else could you possibly want from me.”

“I’ll tell you, but you can’t give it to me” the cocky smile disappeared from her face and her eyes grew cold and weary.

Addison took a deep breath, tears welling up in her eyes. “You’re absolutely right. I cannot bring him back, but doing all this wouldn’t either”

“But what can I do when It’s my only source of comfort?” Emily said, the smug smile returning to her face.

“Has torturing me for the past 4 years really been your only source of comfort?” Addison’s tone was growing fierce.

“How dare you use that tone on me?” She lurched at her, grabbing her hair in her hands and pulling. “You have no right to talk to me like that with everything you have caused me and my family”

“Just kill me already!” Addison screamed in frustration as she pushed Emily away from her, tears streaming down her face.

“Well maybe I should. A life for another” Emily replied, unfazed.

“I did not kill your brother” Addison gritted her teeth.

“Then who did?” She asked.

“…” Addison could not reply to this.

“I want you out of this town,” Emily continued.

Addison chuckled “What’s the point? It’s not like I can disappear from your sight.” She looked up at Emily, frustration evident in her voice, “You’ll make sure to find me no matter where I go.”

“That’s never the point,” Emily stated firmly. “You’ve started getting too comfortable here. We can’t have that now, can we?”

Addison scoffed in painful realization, “You sent the eviction notice, didn’t you?”

“Well, you were owing”

“Where am I going?”

“Newham”

“Wha…?” Addison started.

“Tonight.” Emily interrupted. It was final.

* * *

It was going to be a long drive. Addison had said goodbye to all her friends and neighbours, packed her few belongings into her car and headed out. She has grown up in an orphanage and this was the car the director had gifted her with the day she left, her eighteenth birthday. It was old and raggedy, but it was also the most prized possession she had.

She hated to leave this city. She’d lived here for almost a year and made many friends, it was by far the best city Emily had sent her to so far, she doubted Newham would be the same.

She drove out the streets of the city, her head full of thoughts. ‘How did her life turn out this way?' 'Counting the days from when she secured a job to when she lost it’ ‘Travelling from city to city by the command of someone who hated her more than the devil and the only thing she longed for other than her death was her soul-wrenching misery.’

It was while she was in-between these thoughts that she felt the jolt of impact before she heard the screech of tires “Arghhhh!” She exclaimed in fear as everything slowed down and her mind raced. The other car collided with her, metal crunching and bending and glass shattering. She felt the sharp pain from the impact and the sting of the glass against her skin before she blacked out.

* * *

“Ugh” Addison groaned, blinded by the bright light as she tried to open her eyes.

She could hear voices but couldn’t decipher whatever they were saying.

“Amelia!” Someone exclaimed. It was the booming voice of a man. “You’re awake”

She struggled to open her eyes again, and this time was met with the view of a gorgeous man, his deep grey eyes frantically searching her face in worry. Within the twinkle of an eye, other indistinguishable people rushed to her side.

“Doctor!” The gorgeous man called “Can you hear me, Amelia?

So apparently, she was in a hospital.

'Whatever was she doing here?'

The doctor rushed in and began examining her. “How’re you feeling?” he asked.

“I’m okay” She lied; her head was splitting into three. “How did I get here?” The doctor exchanged looks with an elderly woman at her side.

“My dear, you had an… um…minor accident” The woman said, stroking her face. She flinched away. She couldn’t remember a thing.

“You left home, we have been searching for you for days until we found out you were here” The gorgeous man added.

“Who are you people?” She asked with a low voice.

They looked at her and then at each other in puzzlement. “We’re your family”, the elderly woman replied.

‘Family?’

The doctor edged closer to the bed “You don’t remember them?” The frown was evident on his face.

“No” She replied, looking just as puzzled as they were now. They exchanged frantic looks between each other.

“What do you remember, Amelia?”

“…” She tried to think. “N… nothing” and the elderly woman gasped.

“Who are you people?” She repeated.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

Ratings

10
96%(1935)
9
0%(3)
8
0%(10)
7
0%(3)
6
0%(10)
5
0%(8)
4
0%(5)
3
0%(3)
2
1%(20)
1
1%(17)
9.57 / 10.0
2014 ratings · 2014 reviews
Write a review

reviewsMore

Rosalyn
Rosalyn
ซินซินดับมั่นอิอู๋ได้สะใจมาก ซินซินปฏิเสธไม่ไปกินข้าวกับมันบอกฉันจักลับไปกินข้าวเย็นที่บ้าน อิอู๋พกความมั่นบวกหน้าด้าน บอกได้จ๊ะน้าจะกลับบ้านกับหนูด้วย ซินซินตอกกลับฉันอยากกลับบ้านคนเดียว เผื่ออือู๋จะยังด้านอยู่ซินซินเลยย้ำอีกรอบ ชั้นจะกลับคนเดียว!!!
2026-10-01 00:30:44
21
8
กระต่ายหยกตำยา
กระต่ายหยกตำยา
อิหลินใส่เกียร์หมาเดินเกมส์ รอดูเลยระหว่างซินซินกับอิเฟิงใครจะเป็นคนจบเรื่องนี้ ...
2026-09-30 01:15:25
6
10
eviolet473
eviolet473
อีอู๋ไปดักรอซินซินจนได้ และชวนไปทานข้าวแล้ว นข ก็ตัดจบ เบื่อ นข มาก
2026-09-30 00:53:23
7
13
Gibby Fussy
Gibby Fussy
วันนี้เป็นไงบ้างคะมีอะไรตื่นเต้นมั๊ย
2026-09-29 10:30:46
10
10
พรรณราย
พรรณราย
สรุปแล้วเฟิงพาหลินมาวิลล่าด้วยหลายครั้ง แถมมีพักค้างโรงแรมด้วยกัน ตอนนั้นที่ฉู่จื่อหลานส่งรูปมาให้หรง เวลาไปทำงานต่างที่ก็คงทำจนเคยตัวสินะ สรุปยังจะให้เฟิงเป็นพระเอกให้ได้เลย บทบ้งมาก
2026-09-29 08:07:14
9
5
844 Chapters
บทที่ 1
เมื่อหรงฉือมาถึงสนามบินประเทศเอนาวาก็เป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ววันนี้เป็นวันเกิดของเธอเธอได้รับข้อความอวยพรวันเกิดทันทีที่เปิดโทรศัพท์โดยทั้งหมดนั้นล้วนเป็นเพื่อนร่วมงานและเพื่อนของเธอส่งมาแต่กลับไม่มีข้อความใดๆ จากเฟิงถิงเซินเลยซึ่งทำให้หรงฉือหน้าบึ้งเธอมาถึงวิลล่าตอนสี่ทุ่มกว่าเมื่อป้าหลิวเห็นเธอก็อึ้งไปชั่วขณะ “คุณผู้หญิง คุณ... คุณมาได้ยังไงคะ”“ถิงเซินกับซินซินล่ะ”“คุณผู้ชายยังไม่กลับ ส่วนคุณหนูกำลังเล่นอยู่ในห้องค่ะ”จากนั้นหรงฉือจึงยื่นกระเป๋าเดินทางให้เธอ เมื่อขึ้นไปชั้นบนก็เห็นลูกสาวในชุดนอนกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะเล็กๆ อย่างตั้งใจ ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร แต่จริงจังมาก ถึงกับไม่รู้ตัวว่ามีคนเข้ามาในห้อง“ซินซิน?”เมื่อเฟิงจิ่งซินได้ยินเสียงก็หันกลับมามองพร้อมร้องด้วยความดีใจว่า “คุณแม่!”จากนั้นก็หันกลับไปทำสิ่งที่ทำค้างไว้ต่อหรงฉือเดินเข้าไปกอดลูกสาว ทันทีที่เธอหอมลูกก็ถูกผลักออก “แม่คะ หนูกำลังยุ่งอยู่ค่ะ”หรงฉือไม่เจอหน้าลูกสาวสองเดือนแล้ว จึงคิดถึงมาก ไม่ว่าจะหอมเท่าไหร่ก็รู้สึกไม่พอ และอยากจะพูดคุยกับลูกสาวมากแต่เมื่อเห็นลูกสาวตั้งอกตั้งใจขนาดนี้จึงไม่อยากขัดความสุขของเธ
Read more
บทที่ 2
เฟิงถิงเซินและลูกสาวกลับมาถึงบ้านตอนสามทุ่มกว่าเฟิงจิ่งซินจับชายเสื้อของเฟิงถิงเซินแล้วลงจากรถอย่างเฉื่อยชาจริงๆ แล้วคืนนี้เธอไม่อยากกลับบ้านด้วยซ้ำเพราะคุณแม่อยู่แต่น้าอู๋อู๋บอกว่าคุณแม่ตั้งใจมาหาเธอและคุณพ่อ ถ้าพวกเขาไม่กลับ คุณแม่ก็จะเสียใจคุณพ่อก็บอกว่าถ้าคืนนี้พวกเขาไม่กลับ พรุ่งนี้คุณแม่จะต้องไปเที่ยวทะเลกับพวกเขาแน่ๆเธอจึงต้องยอมกลับมาแต่เธอก็ยังค่อนข้างกังวล จึงเอ่ยอย่างเซ็งๆ ว่า “คุณพ่อคะ ถ้าพรุ่งนี้คุณแม่ดื้อจะตามไปกับพวกเราด้วย จะทำยังไงดีคะ”“ไม่มีทาง” เฟิงถิงเซินเอ่ยอย่างใจเย็นถึงแม้ว่าหรงฉือมักจะพยายามหาโอกาสเพื่อได้ใช้เวลาร่วมกับเขามากขึ้นตลอดหลายปีที่แต่งงานกันแต่เธอก็นับว่ารู้กาลเทศะ เพียงแค่เขาแสดงท่าที เธอก็ไม่กล้าทำให้เขาไม่พอใจในความทรงจำของเฟิงจิ่งซิน หรงฉือเชื่อฟังเฟิงถิงเซินเสมอมาในเมื่อเขาบอกว่าไม่ได้ ก็ต้องไม่ได้เด็ดขาดในที่สุดเฟิงจิ่งซินก็โล่งใจและอารมณ์ก็ดีขึ้น ทันทีที่สลัดความกลุ้มใจทิ้งไปก็กระโดดโลดเต้นเข้าบ้าน จากนั้นบอกกับป้าหลิวว่าเธอจะอาบน้ำ“ค่ะค่ะค่ะ” ป้าหลิวขาบรับเสียงรัว เมื่อนึกเรื่องที่หรงฉือสั่งไว้ได้ก็รีบเอาซองจดหมายยื
Read more
บทที่ 3
เจียงเจ๋อเป็นหนึ่งในเลขาคนสนิทของเฟิงถิงเซินเมื่อเขาเห็นหนังสือลาออกของเธอก็ตกใจมากเขาเป็นหนึ่งในคนจำนวนน้อยในบริษัทที่รู้เรื่องความสัมพันธ์ของหรงฉือกับเฟิงถิงเซินคนที่สนิทกับเฟิงถิงเซินต่างก็รู้กันดีว่าหัวใจของเขาไม่ได้อยู่ที่หรงฉือเขาเย็นชากับหรงฉือมาก และไม่ค่อยกลับบ้านหลังจากแต่งงานหรงฉือเลือกเข้าทำงานที่เฟิงซื่อกรุ๊ปเพื่อให้ได้ใกล้ชิดและมัดใจเฟิงถิงเซินเป้าหมายแรกสุดของเธอคือเป็นเลขาคนสนิทของเฟิงถิงเซินแต่เฟิงถิงเซินไม่ยอมต่อมาคุณท่านออกหน้าแทน แต่ก็ไม่สามารถทำให้เฟิงถิงเซินเห็นด้วยอยู่ดีสุดท้าย หรงฉือจึงยอมอยู่แผนกเลขานุการอย่างจำใจ และกลายเป็นหนึ่งในเลขาธรรมดาจำนวนมากของเฟิงถิงเซินแรกเริ่ม เจียงเจ๋อยังกังวลว่าหรงฉือจะทำให้แผนกเลขานุการวุ่นวายหลังจากที่เธอเข้ามาแต่ผลลัพธ์กลับเหนือความคาดหมายของเขาถึงแม้ว่าหรงฉือจะอาศัยตำแหน่งเพื่อเข้าใกล้เฟิงถิงเซิน แต่เธอก็รู้จักเวล่ำเวลา และไม่ทำเกินงามตรงกันข้าม อาจจะเป็นเพราะต้องการให้เฟิงถิงเซินประทับใจในตัวเธอ หรงฉือจึงตั้งใจทำงานมาก ทั้งยังมีความสามารถโดดเด่น ไม่ว่าเธอจะตั้งท้อง คลอดลูก หรือทำเรื่องอื่นๆ เธอก็ปฏิบ
Read more
บทที่ 4
เฟิงจิ่งซินเอ่ยพลางกระโดดบนเตียง “จริงเหรอคะ?!”“อืม”“งั้นทำไมเมื่อกี้น้าอู๋อู๋ไม่บอกหนูล่ะคะ?”“เรื่องเพิ่งชัดเจน ก็เลยยังไม่ได้บอกเธอน่ะ”เฟิงจิ่งซินตื่นเต้นมาก “งั้นคุณพ่ออย่าเพิ่งบอกเรื่องนี้กับน้าอู๋อู๋นะคะ หลังจากเรากลับประเทศแล้วค่อยเซอร์ไพรส์คุณน้าดีไหมคะ”“ดีจ๊ะ”“คุณพ่อดีที่สุดเลย หนูรักคุณพ่อมากเลย!”เฟิงจิ่งซินยังคงดีใจมากแม้จะวางสายแล้ว ทั้งร้องทั้งกระโดดโลดเต้นบนเตียงผ่านไปสักพัก จู่ๆ เธอก็นึกถึงหรงฉือหลายวันมานี้เธออารมณ์ดีมากๆ เพราะแม่ไม่ได้โทรหาเธอจริงๆ แล้วหลายวันมานี้เธอไม่เพียงแค่จงใจออกบ้านแต่เช้า แต่ยังจงใจวางโทรศัพท์ไว้ไกลๆ หรือปิดเครื่องหลังเลิกเรียนกลับบ้านเพื่อที่จะได้ไม่ต้องคุยโทรศัพท์กับแม่แต่หลังจากผ่านไปสองวันเธอก็ไม่ทำเช่นนั้นอีกเพราะกลัวว่าแม่รู้แล้วจะโกรธแต่สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจก็คือแม่ไม่โทรหาเธอเลยหลายวันหลังจากนั้นตอนแรกเธอยังคิดว่าแม่รู้เรื่องที่เธอจงใจพลาดรับสายจากแม่แต่พอคิดดูอีกที จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ถ้าแม่รู้ว่าเธอทำเรื่องผิดพลาด แม่จะต้องให้เธอแก้ไขทันที แต่ไม่ใช่โกรธจนไม่โทรหาเธอแบบนี้เพราะอย่างไรเสีย เธอก็สำคัญที
Read more
บทที่ 5
หลายปีมานี้ อวี้มั่วซวินและหรงฉือแทบไม่ได้เจอกันเลยจริงๆแต่หลังจากเจอกันเพียงไม่กี่ครั้ง อวี้มั่วซวินก็มองออกว่าเธอในตอนนี้แตกต่างจากเมื่อก่อนมาก ไม่กระตือรือร้นเหมือนแต่ก่อนเมื่อนึกถึงหรงฉือในตอนนั้น เขาไม่เคยคิดฝันเลยว่าวันหนึ่งคำว่ามีปมด้อยจะถูกใช้กับหรงฉืออวี้มั่วซวินไม่รู้อะไรมากนักเกี่ยวกับชีวิตแต่งงานของหรงฉือและเฟิงถิงเซินแต่ก็พอรู้มาบ้างเขาเพียงคาดเดาอยู่ในใจ แต่ไม่ได้พูดออกมาอย่างชัดเจน เพียงพูดกับเธออย่างจริงจังว่า “ไม่สำคัญว่าคุณจะตามหลังไปสักระยะหนึ่ง ความสามารถและพรสวรรค์ของคุณ ไม่ใช่อัจฉริยะทั่วไปจะเทียบได้ เสี่ยวฉือ ตราบใดที่คุณยังมีใจที่จะเดินตามเส้นทางนี้ ก็ยังไม่สายเกินไปที่จะเริ่มต้นใหม่”“อย่าลืมว่าคุณเป็นลูกศิษย์ที่อาจารย์ภูมิใจที่สุดในชีวิตการเป็นอาจารย์”หรงฉือได้ฟังแล้วก็ยิ้ม “ถ้าอาจารย์ได้ยินเข้า ฉันเกรงว่าเขาคงจะเยาะเย้ย และบอกว่าเขาถูกบังคับให้เลือกคนที่ดีที่สุดจากหมู่คนที่แย่ที่สุด”เมื่อนึกถึงอาจารย์ผู้สง่างามและปากร้ายในอดีต รอยยิ้มของหรงฉือก็จางลง “เมื่อกี้ฉันเห็นในข่าวว่าอาจารย์ท่านก็กลับมาร่วมงานฉลองครบรอบด้วย ท่านยังสบายดีไหม”“สบายดี เพ
Read more
บทที่ 6
วันรุ่งขึ้นเมื่อเฟิงถิงเซินมาถึงบริษัทก็บังเอิญเจอกับหรงฉือพอดีหรงฉือไม่รู้ว่าเฟิงถิงเซินและเฟิงจิ่งซินได้กลับประเทศแล้วจู่ๆ ก็เจอกับเฟิงถิงเซินที่บริษัทโดยไม่ทันตั้งตัว หรงฉือถึงกับหยุดชะงักในทันทีเมื่อเฟิงถิงเซินเห็นหรงฉือ นัยน์ตาก็ฉายแววตาประหลาดใจเล็กน้อย แต่เขาก็คิดเพียงว่าหรงฉือคงเพิ่งกลับมาจากไปทำธุระ จึงไม่ได้คิดอะไรมากเขามีสีหน้านิ่งเฉย เดินผ่านเธอไปอย่างเย็นชาเหมือนเธอเป็นคนแปลกหน้าแล้วหมุนตัวเดินเข้าไปในบริษัทถ้าเป็นเมื่อก่อน เมื่อรู้ว่าเขากลับประเทศอย่างกะทันหัน หรงฉือจะรู้สึกประหลาดใจมากในสถานการณ์เช่นนี้ แม้ว่าเธอจะไม่สามารถวิ่งเข้าไปกอดเข้าได้ แต่เธอก็จะมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและมีความสุข เริ่มกล่าวทักทายเขาว่าสวัสดีตอนเช้าด้วยรอยยิ้มก่อนแม้ว่าเขาจะเย็นชาก็ตาม ทว่าตอนนี้ หรงฉือกลับหลบตาลงทันทีที่มองเห็นใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา และบนใบหน้าก็ไม่แสดงความตื่นเต้นและความสุขเหมือนที่ผ่านมาอีกต่อไปแต่เฟิงถิงเซินไม่ทันได้สังเกตก็เดินจากไปก่อนแล้วหรงฉือมองตามแผ่นหลังที่มั่นคงและสง่างามของชายหนุ่ม และไม่รู้ว่าเขากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ในเมื่อ
Read more
บทที่ 7
เพื่อนร่วมงานสองคนที่ยืนข้างหรงฉือแอบมองหลินอู๋ในขณะเดียวกันก็รีบถอยหลังสองก้าวจนติดกับกําแพงหลินอู๋ก็มองเห็นหรงฉือเช่นกันแต่กลับละสายตาหนีอย่างเย็นชาในทันที เห็นได้ชัดว่าไม่เห็นเธออยู่ในสายตา จากนั้นเข้าไปในลิฟต์ท่ามกลางการล้อมรอบของผู้จัดการหลายคนหลังจากประตูลิฟต์ปิดเพื่อนร่วมงานสองคนของหรงฉือก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที แล้วเริ่มซุบซิบกันอย่างตื่นเต้นอีกครั้ง“เมื่อกี้คนนั้นน่าจะเป็นแฟนของท่านประธานเฟิงใช่ไหม โอ้โห สวยมากเลย เธอใส่แบรนด์เนมทั้งตัว คงจะแพงมากน่าดู? สมกับที่เกิดมาในตระกูลที่ร่ำรวย มีความมั่นใจ สุขุม และมีอำนาจ มีออร่าแตกต่างจากคนธรรมดาอย่างพวกเราจริงๆ ด้วย”“ใช่ ใช่”ทั้งสองคนพูดคุยกันเสร็จแล้วก็ถามหรงฉือเสียงเบาๆ ว่า “หรงฉือ เธอคิดว่าไง?”หรงฉือก้มมองต่ำ และพูดเบาๆ ว่า “ใช่แล้ว”ความจริงแล้วหลินอู๋เป็นลูกสาวนอกสมรสของพ่อเธอแต่จะพูดว่าเป็นลูกนอกสมรสอาจไม่ถูกต้องนักเพราะอย่างไรเสีย ตอนเธออายุแปดขวบ พ่อของเธอก็ยืนกรานว่าจะหย่ากับแม่ของเธอเพื่อไม่ให้หลินอู๋และแม่ของเธอน้อยเนื้อต่ำใจ แล้วแต่งงานใหม่กับแม่ของหลินอู๋หลังจากที่พ่อแม่หย่าร้างกัน เธอได้อาศัยอ
Read more
บทที่ 8
คนที่อยู่ข้างเขาถามว่า “เกิดอะไรขึ้นเหรอ”“เหมือนเห็นคนรู้จักคนหนึ่งน่ะ”พวกเขากับเฟิงถิงเซินเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก และก็รู้ว่าหรงฉือชอบเฟิงถิงเซินพูดตามตรง หรงฉือสวยมาก แต่ดูเงียบๆ สวยก็จริง แต่ไม่มีอะไรโดดเด่น ไม่ใช่สไตล์ที่เฟิงถิงเซินชอบเฟิงถิงเซินจึงรักษาระยะห่างจากอีกฝ่าย และพวกเขาก็ดูจะไม่ค่อยชอบหรงฉือพวกเขาไม่ค่อยได้เจอเธอบ่อยนัก แต่พอเจอกันก็ไม่อยากทักทายเธอพูดตามตรง ภาพของหรงฉือในความทรงจำของเขาเริ่มเลือนรางแล้ว เขาก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองมองผิดหรือเปล่าอย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าจะเป็นหรงฉือจริงๆ เขาก็ไม่ได้ใส่ใจเขาไม่ได้พูดอะไรอีก หันหลังแล้วกลับเข้าห้องส่วนตัว.......หรงฉือไม่ได้สังเกตเห็นฉีอวี้หมิงหลังจากออกจากโรงแรมเธอก็พาฉู่จื่อหลานกลับที่พัก และคืนนั้นก็ค้างคืนที่นั่นเพื่อดูแลฉู่จื่อหลานเมื่อฉู่จื่อหลานตื่นมาเห็นหรงฉือจึงสวมกอดเธอด้วยความซาบซึ้งใจ “เมื่อคืนลำบากเธอแล้ว วันหลังฉันจะเลี้ยงข้าวนะ!”หรงฉือได้ทำอาหารเช้าเสร็จแล้ว เธอตบหัวฉู่จื่อหลานเบาๆ พร้อมพูดว่า “ลุกขึ้นมาอาบน้ำล้างหน้าล้างตา อาหารเช้าใกล้จะเย็นหมดแล้ว”ฉู่จื่อหลานกอดเธอไว้ ซบหน้าที่เอวขอ
Read more
บทที่ 9
เฉิงหยวนทำหน้าตึง คิดว่าหรงฉือกำลังใช้อภิสิทธิ์ “เลขาหรง ช่วยปรับทัศนคติในการทำงานของคุณด้วย คิดว่าที่นี่คือบ้านของคุณหรือไง”หรงฉือหยิบกระเป๋าขึ้นมา และยังมีท่าทีเหมือนเดิม “ถ้าคุณไม่พอใจอะไร สามารถไล่ฉันออกเดี๋ยวนี้ได้เลย”“นี่คุณ——”ก่อนหน้านี้เขาได้ติดตามเฟิงถิงเซินไปที่ประเทศเอนาวา แต่เขาก็รู้เรื่องที่หรงฉือได้ยื่นใบลาออกแล้วถึงแม้ว่าเขาจะได้รับความไว้วางใจจากเฟิงถิงเซินอย่างมาก แต่บริษัทไม่ใช่ที่ที่เขาจะสั่งอะไรก็ได้ตามใจ และเขาก็ไม่มีสิทธิ์มากพอที่จะสั่งให้หรงฉือไสหัวไปแล้วเธอต้องทำตามยิ่งไปกว่านั้น หรงฉือยังเป็นที่รักใคร่ของคุณหญิงย่าเฟิงอีกด้วย ถ้าเกิดหรงฉือไปฟ้องท่าน ถึงแม้ว่าเขาจะมั่นใจว่าเฟิงถิงเซินต้องปกป้องเขาอย่างสุดกำลังแน่นอน แต่เขาก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรจากเรื่องนี้อยู่ดีหรงฉือไม่ได้สนใจเขา เดินผ่านเขาไปแล้วออกไปทันทีเฉิงหยวนโมโหจนหน้าเขียวปัด แล้วเดินออกไปจากแผนกเลขานุการเจียงเจ๋อเห็นสีหน้าของเขาไม่ดีจึงถามว่า “เกิดอะไรขึ้น”เฉิงหยวนจึงเล่าเรื่องราวให้เขาฟังเจียงเจ๋อประหลาดใจอย่างมากปกติแล้วเขาจะติดต่อกับหรงฉือค่อนข้างบ่อยและเขาก็พอรู้นิสัยของหรงฉืออ
Read more
บทที่ 10
แต่เขาไม่ได้คิดมาก คิดเพียงว่าหรงฉืออาจจะกลับบ้านตระกูลหรงก็ได้ขณะที่เขาเข้าไปในห้องอาบน้ำ จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้หรงฉือจะพาเฟิงจิ่งซินไปด้วยทุกครั้งที่กลับบ้านตระกูลหรงแต่วันนี้แปลกที่ไม่ได้พาลูกสาวไปด้วยหรือว่าเธอไม่ได้กลับบ้านตระกูลหรง?แต่ว่า บางทีที่บ้านตระกูลหรงอาจมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นก็ได้ในหัวของเขาผุดคำพูดของเฉิงหยวนเมื่อบ่ายวันนี้ตอนที่เขาออกจากบริษัท เฟิงถิงเซินก็ยืนยันในเรื่องนี้เขาหยุดเดินชั่วขณะ แต่ก็ไม่ได้คิดสนใจเช้าวันรุ่งขึ้น เฟิงถิงเซินพูดกับเฟิงจิ่งซินขณะทานอาหารเช้าว่า “ทำเรื่องเข้าเรียนเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้เช้าไปรายงานตัวที่โรงเรียน”“รู้แล้วค่ะ” เฟิงจิ่งซินย่นจมูกเล็กน้อย “งั้นพรุ่งนี้คุณพ่อไปส่งหนูที่โรงเรียนได้ไหมคะ”“พ่ออาจจะไม่ว่าง”“ก็ได้” เฟิงจิ่งซินกรอกตา แต่จู่ๆ ดวงตาพลันเปล่งประกาย และพูดอย่างดีใจว่า “งั้นเดี๋ยวหนูจะโทรหาน้าอู๋อู๋ ให้น้าอู๋อู๋ไปส่งหนูที่โรงเรียน”เฟิงถิงเซินยังไม่ทันพูด โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นเป็นคนจากบ้านเก่าโทรมาทันทีที่เขารับสาย เสียงของคุณหญิงย่าเฟิงก็ดังมาจากปลายสาย“ได้ยินว่าแกกลับประเทศแล้วเหรอ”
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status