ลำดับการอ่านนิยาย Jittirain แนะนำอย่างไร

ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ไล่อ่านผลงานของ jittirain ความรู้สึกเหมือนเจอคนที่เข้าใจจังหวะการเล่าเรื่องของคนรุ่นใหม่แบบไม่ต้องอธิบายเยอะ ฉันชอบที่งานของเขาไม่ยึดติดอยู่กับกรอบเดียว ผลงานหลัก ๆ มักจะเป็นนิยายออนไลน์ที่ผสมผสานหลายแนวเข้าด้วยกัน — โรแมนซ์ที่มีความเป็นชีวิตจริงสูง บางเรื่องแฝงโทนขม ๆ และบางเรื่องกลายเป็นแฟนฟิคที่ขยายจักรวาลตัวละครจนแฟน ๆ เหมือนจะมีชีวิตร่วมไปด้วย อีกสิ่งที่ทำให้ผลงานของ jittirain โดดเด่นคือความหลากหลายของสื่อที่เลือกใช้ บางชิ้นเป็นเรื่องยาวลงเว็บต่อเนื่อง บางชิ้นเป็นนิยายสั้นที่ตีพิมพ์ในรวมเล่ม หรือส่งลงแพลตฟอร์มอ่านฟรีที่คนอ่านเข้าถึงง่าย ฉันเห็นการทดลองทั้งกับมุมมองตัวละคร สลับกับการใช้บทสนทนาเป็นพาหนะหลักในการเล่า ทำให้บรรยากาศทั้งเรื่องมีความเป็นกันเองและติดตามได้ง่ายแม้หัวข้อจะหนักหน่วง พอเอามารวมกัน ผลงานของเขาจึงกลายเป็นชุดชิ้นงานที่คนอ่านจดจำได้ว่ามี 'เสียง' เฉพาะตัว ฉันชอบการใส่รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ทำให้โลกในเรื่องมีความเป็นมนุษย์ — อย่างการเขียนบทสนทนาเล็ก ๆ ที่บ่งบอกความสัมพันธ์หรือพัฒนาการของตัวละคร แทนการอธิบายยืดยาว ผลงานเหล่านี้เลยมักถูกพูดถึงในกลุ่มแฟน ๆ และกลายเป็นจุดเริ่มของการแลกเปลี่ยนคอนเทนต์ เช่น แฟนอาร์ต หรือตีความตัวละครในมุมใหม่ ๆ สรุปแล้วงานของเขามีพลังดึงดูดจากความเรียบง่ายแต่ลึกซึ้ง ซึ่งทำให้ฉันกลับมาอ่านซ้ำได้เสมอ

เราเป็นคนที่ชอบอ่านทั้งนิยายและมังงะที่แปลงมา เพราะการได้เจอรายละเอียดฉบับต้นฉบับแล้วค่อยดูภาพประกอบทำให้เรื่องมีมิติขึ้นเยอะ ถ้าต้องแนะนำลำดับแบบคลาสสิกจริง ๆ จะเริ่มจากฉบับนิยายก่อนเลย เพราะงานเขียนต้นฉบับมักใส่โมโนโลก ภูมิหลังตัวละคร และจังหวะเล่าเรื่องที่ลึกกว่า มังงะมักถูกย่อหรือปรับจังหวะให้กระชับขึ้น ดังนั้นการอ่านนิยายตั้งแต่เล่มแรกจะช่วยให้จับความสัมพันธ์และแรงจูงใจของตัวละครได้ชัดเจนกว่า ถัดมาค่อยตามด้วยมังงะเพื่อชมการตีความภาพ เช่น การแสดงอารมณ์ผ่านหน้าตา และฉากต่อสู้/ทำอาหารที่วางคอมโพสช็อตได้สวยกว่า ระหว่างทางอยากแนะนำให้ใส่ใจตอนพิเศษหรือบทความท้ายเล่มของผู้แต่ง เพราะบางทีข้อมูลพื้นหลังหรือฉากสั้น ๆ ที่ถูกตัดในมังงะจะอยู่ในนิยาย ยกตัวอย่างงานที่เคยเห็นแนวทางนี้ดีอย่าง 'Spice and Wolf' ที่การอ่านนิยายก่อนช่วยให้เข้าใจแรงจูงใจมากขึ้นเมื่อดูภาพประกอบในมังงะ ปิดท้ายด้วยคำแนะนำเล็ก ๆ น้อย ๆ ว่าไม่ต้องกลัวการข้ามตอน หากเจอมังงะขยายฉากหรือเปลี่ยนเหตุการณ์ก็ถือเป็นมุมมองใหม่อีกแบบหนึ่ง สนุกกับการเปรียบเทียบได้เลย

เราอยากให้มือใหม่เริ่มจากหัวใจของเรื่องก่อน นั่นคืออ่านนิยายหลัก '斗破苍穹' ก่อนอื่นเพราะนิยายให้แผนที่โลกและพัฒนาการตัวละครที่ละเอียดที่สุด — พลัง ระบบเวท และจังหวะการเติบโตของเซี่ยวเหยียนจะชัดเจนกว่าเวอร์ชันอื่นมาก การอ่านต้นฉบับ (หรือฉบับแปลที่เชื่อถือได้) จะช่วยให้เข้าใจแรงจูงใจของตัวละครรอง ความเชื่อมโยงระหว่างเหตุการณ์ และลำดับการเพิ่มพลังที่บางครั้งถูกย่อในอนิเมะหรือมังงะ หลังจากอ่านนิยายหลักรอบหนึ่งแล้ว ให้สลับมาดู 'เวอร์ชันภาพ' เพื่อเติมรสชาติและลดความอึดอัดจากการอ่านพาวเวอร์สเกลยาว ๆ สำหรับหลายคน ฉากฝึกฝน การต่อสู้ครั้งใหญ่ และการบิลด์อารมณ์ในอนิเมะหรือมังงะมักทำได้กระชับและดึงความรู้สึกได้ดี การดูจะช่วยให้จำชื่อท่าหรือเหตุการณ์สำคัญได้ง่ายขึ้น แต่ระวังว่าแต่ละสื่ออาจตัดหรือปรับรายละเอียด ดังนั้นจงมองว่ามันเป็น 'การขยาย' ประสบการณ์ ไม่ใช่ทดแทน สุดท้ายจงยอมรับว่าแต่ละคนมีจังหวะในการเสพต่างกัน — เราชอบอ่านทีละส่วนแล้วคั่นด้วยมังงะหรืออนิเมะสั้น ๆ เพื่อไม่ให้รู้สึกจมจนเบื่อ ขณะที่เพื่อนบางคนชอบดูจนติดแล้วค่อยกลับมาไล่อ่านรายละเอียดเชิงลึก เคล็ดลับเล็ก ๆ ที่มักช่วยได้คือทำโน้ตคำศัพท์สำคัญ (เช่นระดับพลัง ชื่อสกิล) และเตรียมใจรับการบิ้วท์แบบคลาสสิกของนิยายจีน: ปรับอารมณ์กับการเติมพลังที่อาจยืดเป็นตอน ๆ แล้วค่อยระเบิดในการต่อสู้ใหญ่ ๆ เท่านี้การอ่าน 'เซี่ยวเหยียน' ก็จะเป็นการเดินทางที่ไหลลื่นและสนุกขึ้นในแบบของเราเอง

นึกไม่ถึงว่าคำถามแบบนี้จะปลุกความทรงจำการตามล่าหนังสือของฉันขึ้นมาอีกครั้ง — งานแปลของ 'jittirain' ปกติจะหาได้จากร้านหนังสือใหญ่ ๆ ที่สต็อกงานแปลเป็นประจำ เราเองมักเริ่มจากการเจาะเข้าไปดูที่ร้านเครือใหญ่ก่อน เพราะมีโซนหนังสือนิยายและแปลที่ค่อนข้างครบ เช่น ร้านที่มีชั้นหนังสือกว้าง ๆ ใจกลางห้าง ซึ่งมักจะรับพรีออเดอร์หนังสือใหม่หรือสั่งหามาให้ ถ้าชื่อเรื่องได้รับการตีพิมพ์อย่างเป็นทางการ บัญชีของร้านเหล่านี้มักจะมีข้อมูล ISBN และปกเล่มให้ดู ทำให้สบายใจว่าจะได้ฉบับพิมพ์แท้ บางครั้งก็ใช้บริการสั่งจากร้านหนังสือออนไลน์ของเครือนั้น ๆ เพราะส่งไวและมีหน้าร้านที่ชัวร์ แต่ถ้าเป็นฉบับแปลที่หายากจริง ๆ การตามหาในร้านหนังสือมือสองหรือมุมลดราคของร้านเครือใหญ่ก็ช่วยได้เหมือนกัน แถมยังได้กลิ่นกระดาษเก่า ๆ ที่ทำให้รู้สึกเหมือนเป็นนักล่าสมบัติอยู่เหมือนเดิม

ลำดับการอ่านที่ฉันมักตีความจากการแนะนำของนีนี่ ชญาพัชร์คือให้เริ่มจากแกนหลักของเรื่องก่อน แล้วค่อยตามด้วยสปอยเล็กๆ และเรื่องข้างเคียงที่เสริมโลกของนิยาย ฉันมักบอกเพื่อนว่าให้เริ่มที่เล่มแรกของซีรีส์เพื่อจับโทน การเปิดเผย และการวางโครงเรื่องแบบเดียวกับที่ผู้เขียนตั้งใจให้ผู้อ่านรู้สึก ตัวอย่างเช่นการอ่าน 'Harry Potter' ตามลำดับวางจำหน่าย จะได้สัมผัสการเติบโตของตัวละครและจุดพลิกผันที่ถูกวางไว้เป็นด่านๆ ไม่ควรโดดไปอ่านพรีเควลหรือสปินออฟก่อน เว้นแต่ว่าจะไม่สนใจสปอยล์เลย เมื่อจบแกนหลักแล้ว ค่อยกลับมาจัดการกับเล่มเสริม เรื่องสั้น หรือมุมมองตัวละครอื่นๆ จะช่วยให้โลกของเรื่องสมบูรณ์มากขึ้นและทำให้รายละเอียดเล็กๆ มีความหมาย เช่น พูดคุยฉากที่ถูกย่อในเล่มหลักจะได้ความลึกเพิ่มขึ้น การทำแบบนี้ยังช่วยให้การอ่านสนุกขึ้นด้วยเพราะแต่ละเล่มเสริมกลายเป็นของขวัญให้เปิดหลังจากผ่านการผจญภัยหลักมาแล้ว นั่นแหละคือวิธีที่ทำให้การอ่านรู้สึกมีรสและยิ่งเติมเต็มความเอ็นจอยได้ดี

แนะนำแบบแฟนตัวยงว่าเรื่อง 'ทิวาราตรี' ควรเริ่มอ่านจากภาคหลักตามลำดับตีพิมพ์ก่อน แล้วค่อยตามด้วยพรีเควลและสปินออฟในแบบที่ช่วยรักษาความเซอร์ไพรส์ของเรื่องราวและพัฒนาการตัวละครได้ดีที่สุด ฉันมักจะเลือกอ่านภาคหลักก่อนเพราะงานเขียนหลายเรื่องวางเงื่อนปมและการเปิดเผยตัวละครสำคัญไว้แบบทีละน้อย ถ้าอ่านพรีเควลก่อน อาจทำให้ความตึงเครียดหรือการค้นพบที่ผู้เขียนตั้งใจให้ผู้อ่านร่วมเดินทางหายไป ฉะนั้นลำดับตีพิมพ์จึงให้สัมผัสการเติบโตของเนื้อเรื่องอย่างเป็นธรรมชาติ — เริ่มจากเล่มแรกของ 'ทิวาราตรี' แล้วไล่ไปตามเล่มต่อ ๆ ไปจนจบภาคหลัก หลังจากจบภาคหลัก ฉันแนะนำให้สลับไปอ่านพรีเควลหรือเรื่องราวพื้นหลังที่ให้มุมมองเชิงลึกของตัวละครบางตัว พรีเควลมักเติมเต็มช่องว่างของอดีต ช่วยให้ภาพรวมของโลกเรื่องชัดขึ้น แต่การอ่านหลังภาคหลักจะทำให้เราเห็นคุณค่าของข้อมูลเชิงลึกเหล่านั้นมากขึ้นเพราะมีบริบทครบ อีกแนวทางที่เคยใช้คืออ่านพรีเควลบางตอนที่เป็นเรื่องสั้นซึ่งไม่มีสปอยล์หนักระหว่างทาง เช่น เรื่องเล่าของตัวละครรองที่ไม่ทำลายจุดหักมุมของพล็อตหลัก นั่นทำให้ยังคงความสนุกของการติดตามพล็อตหลักไปพร้อมกับการเพิ่มมิติตัวละคร สปินออฟและฉบับพิเศษควรอ่านเมื่อตัวเราเข้าใจโลกของเรื่องดีแล้ว เพราะงานเหล่านี้มักเป็นการทดลองแนวทางเล่าเรื่องหรือขยายมุมมองของตัวละครที่ชื่นชอบ ถ้าคุณชอบการสำรวจโลกเพิ่มเติม ให้จัดสรรสปินออฟไว้หลังภาคหลักและพรีเควล เพื่อให้ทุกการเปิดเผยมีน้ำหนักและความหมาย บางคนอาจเลือกอ่านสปินออฟบางเล่มตามลำดับเหตุการณ์ภายในเรื่องราว (chronological order) เพื่อความต่อเนื่องของอีเวนต์ แต่อย่าลืมว่าแม้ลำดับเวลาอาจชัดเจนขึ้น ความตื่นเต้นจากการค้นพบทีละน้อยอาจน้อยลงถ้าไม่อ่านตามลำดับตีพิมพ์ สุดท้าย ประสบการณ์ส่วนตัวคือการอ่านตามลำดับตีพิมพ์แล้วตามด้วยพรีเควลและสปินออฟนั้นเต็มไปด้วยความสุขแบบค่อยเป็นค่อยไป ฉันรู้สึกว่ามันช่วยให้เชื่อมโยงกับตัวละครและโลกของ 'ทิวาราตรี' ได้แน่นแฟ้นขึ้น เมื่อเจอฉากย้อนอดีตหรือความลับที่เคยแวบผ่าน เราจะเข้าใจแรงจูงใจได้ชัดเจนขึ้น และตอนจบของพล็อตหลักก็มีรสชาติที่หนักแน่นและสมบูรณ์กว่า การเลือกลำดับอ่านไม่มีผิดหรือถูกชัดเจน ขึ้นอยู่กับว่าต้องการรักษาความลุ้นหรืออยากเห็นภาพรวมของโลกก่อน แต่ถ้าถามฉันจริง ๆ ฉันมักเลือกลำดับตีพิมพ์เป็นมาตรฐาน — ให้ความรู้สึกเหมือนได้เดินทางกับเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบอย่างแท้จริง

บอกตรงๆว่าผลงานของ jittirain หลายชิ้นมีโครงเรื่องและการวางบรรยากาศที่เหมาะกับการขยายเป็นซีรีส์แบบอเนกประสงค์มากกว่าที่คิดไว้ตอนแรก ผมชอบที่สุดคือผลงานแนวชีวิตประจำวันที่สอดแทรกความเศร้าอ่อน ๆ กับจังหวะการเล่าเรื่องช้า ๆ — มุมนี้ทำให้ผลงานเหมาะเป็นซีรีส์แบบตอนสั้นๆ (20–30 นาที) ที่แต่ละตอนโฟกัสตัวละครคนเดียวแล้วค่อยๆ ขยายเป็นเครือข่ายความสัมพันธ์ เช่น ตอนหนึ่งอาจเล่าเรื่องการพบกันของคนสองคนในสถานที่เฉพาะ แล้วตอนถัดไปตามไปดูผลกระทบต่อครอบครัวหรือเพื่อนฝูง ฉากสถานที่สตรีทมืด ๆ ร้านกาแฟเล็ก ๆ และบทพูดซึม ๆ ของตัวละครสามารถกลายเป็นสัญลักษณ์ภาพยนตร์ได้ง่าย ฉันเห็นถึงโอกาสในการใช้มุมกล้องนิ่ง เสียงรอบข้าง และเพลงซาวด์แทร็กที่บอบบางเพื่อเสริมอารมณ์ ถ้าจะขยายให้ยาวเป็นซีซันใหญ่ ก็แนะนำให้เลือกเส้นเรื่องหลักหนึ่งเส้น แล้วปล่อยเส้นรองเป็นตอนพิเศษแบบอนาธิปไตย ที่สำคัญคือรักษาโทนดั้งเดิมไว้ — อย่าใส่ความดราม่าขนาดมหึมาที่ฉีกออกจากน้ำเสียงเดิมมากเกินไป ผลลัพธ์ที่ดีคือซีรีส์ที่ทำให้คนดูคิดถึงตัวละครแม้จะไม่ได้ดูทุกตอนก็ตาม และนั่นแหละเป็นเสน่ห์ที่ผมอยากเห็นบนจอจริงๆ

มีชุดนิยายแฟนตาซีชุดหนึ่งที่ผมอยากพูดถึงเรื่องลำดับการอ่านเป็นพิเศษ — นั่นคือ 'Mistborn' ของ Brandon Sanderson เพราะสไตล์การเล่าเรื่องของมันถูกออกแบบมาให้เซอร์ไพรส์คนอ่านได้มากถ้าอ่านไม่ตามจังหวะที่เหมาะสม อ่านแบบแรกที่ผมมักแนะนำคือการอ่านตามลำดับตีพิมพ์: เริ่มจาก 'Mistborn: The Final Empire' → 'The Well of Ascension' → 'The Hero of Ages' (ชุด Era 1) แล้วต่อด้วย 'The Alloy of Law' → 'Shadows of Self' → 'The Bands of Mourning' และสุดท้าย 'The Lost Metal' (ชุด Era 2 / Wax & Wayne) วิธีนี้ทำให้การเปิดเผยศักยภาพของโลกและจังหวะหักมุมยังคงทรงพลัง ผมจำได้ดีถึงความรู้สึกงุนงงแล้วตามด้วยความสะเทือนใจเมื่อตอนจบของ Era 1 ซึ่งถ้าโดดไปอ่าน Era 2 ก่อน อารมณ์พวกนั้นจะถูกลดทอนลง อีกมุมหนึ่งที่ผมแนะนำสำหรับคนที่อยากเริ่มแบบชิล ๆ คืออ่าน Era 1 ให้ครบก่อน แล้วเว้นช่วงสักพักค่อยอ่าน Wax & Wayne เป็นเรื่องสั้น ๆ ที่มีโทนต่างออกไปมากกว่าเล่าเทคนิคและมุกตลกร้าย ๆ ของโลกที่โตขึ้น ถ้าชอบอ่านเจาะลึก ผมยังแนะนำให้สอดแทรกอ่านเรื่องสั้นและโนเวลล่าที่เกี่ยวข้อง เพราะบางตอนให้มุมมองเชิงประวัติศาสตร์ในจักรวาลซึ่งช่วยให้รายละเอียดของระบบเวทมนตร์ Allomancy, Feruchemy, และ Hemalurgy กระจ่างขึ้น แต่ถาเปลี่ยนใจอยากประสบการณ์แบบทึ่งสุด ๆ ให้ยึดตามลำดับตีพิมพ์ไว้ก่อน สุดท้ายผมมักบอกเพื่อน ๆ ว่าอย่ารีบกระโดดข้าม เพราะการวางจังหวะของ Sanderson มีเหตุผล ถาอ่านตามลำดับตีพิมพ์ คุณจะได้สัมผัสการเติบโตของโลกและตัวละครอย่างเป็นธรรมชาติ และจบด้วยรสชาติที่สมหวังหรือชวนคิดต่อไปตามที่ควรจะเป็น — เรื่องนี้สนุกตรงที่มันทั้งฉลาดทั้งเต็มไปด้วยหัวใจ

การอ่าน 'จ๋าย ไททศ' ตามลำดับที่ผู้แต่งปล่อยออกมาทำให้ผมรู้สึกเหมือนได้เห็นวิวัฒนาการของโลกและแนวคิดที่ค่อยๆ เปิดเผยทีละชั้น ชั้นแรกคือความสนุกแบบดิบๆ ของพล็อตหลัก ที่ตามด้วยบทเสริมที่ขยายมุมมองตัวละครบางคนจนเปลี่ยนความคิดเดิมๆ ของผมเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น การอ่านแบบนี้เหมาะกับคนที่อยากจับจังหวะการเติบโตของนักเขียนและการวางโครงเรื่อง เช่นเดียวกับเวลาอ่าน 'Star Wars' ตามลำดับปล่อยฉาย เพราะการเปิดเผยข้อมูลทีละตอนช่วยรักษาความลุ้นและมิติของการเล่าเรื่องได้ดี ผมมองว่าการแบ่งเป็นชุดใหญ่ๆ แล้วค่อยเจาะลงไปในสปินออฟหรือตอนพิเศษเป็นวิธีที่เวิร์คอย่างมาก เริ่มด้วยตัวเล่มหลักทั้งหมดก่อน เพื่อให้ฐานเนื้อเรื่องชัดเจน จากนั้นค่อยขยับไปยังพาร์ทย่อยที่อธิบายเบื้องหลังหรือเหตุการณ์ข้างเคียง ซึ่งมักจะให้มุมมองใหม่ๆ ต่อฉากที่เราเข้าใจอยู่แล้ว การทำแบบนี้ช่วยให้การอ่านไม่เกิดการสับสนจากข้อมูลย้อนอดีตเยอะเกินไป และยังช่วยให้รู้สึกว่าแต่ละตอนมีน้ำหนักเฉพาะตัว สุดท้ายผมมักจะแนะนำให้เว้นระยะระหว่างการอ่านพาร์ทหลักกับสปินออฟสักหน่อย เพื่อให้ความประทับใจจากบทหลักยังคงชัดเจนเมื่อย้อนกลับมาอ่านตอนเสริม การอ่านแบบเปิดเผยทีละชั้นยังช่วยให้เราเก็บรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของตัวละครได้ดีกว่า และเมื่อจบแล้วจะสามารถกลับมามองทั้งเรื่องเป็นภาพรวมได้ครบถ้วนกว่าเดิม นี่คือวิธีที่ผมชอบใช้ — ทำให้การเดินทางผ่านโลกของ 'จ๋าย ไททศ' รู้สึกสมบูรณ์และเต็มไปด้วยเซอร์ไพรส์ที่ได้มาทีละนิด

นี่คือแนวทางที่ฉันมักแนะนำเมื่อมีคนถามเรื่องลำดับการอ่านงานของพุดพิชญา: เริ่มจาก 'ชุดหลัก' ก่อนเสมอ เพราะนั่นคือโครงเรื่องใหญ่ที่วางรากศูนย์ของโลกและความสัมพันธ์หลัก ๆ เอาไว้ชัดเจน การอ่านตามลำดับตีพิมพ์ช่วยให้การพัฒนาตัวละครและจังหวะการเปิดเผยความลับเป็นไปอย่างที่ผู้แต่งตั้งใจไว้ ฉันมักจะบอกให้เว้นการอ่าน 'เล่มพิเศษ A' ที่ออกมาระหว่างสองเล่มหลักไว้ก่อนจนกว่าจะจบโครงเรื่องหลัก เพราะเล่มพิเศษบางครั้งสปอยล์พัฒนาการสำคัญหรือเปลี่ยนมุมมองของเหตุการณ์ในอดีต พอจบ 'ชุดหลัก' แล้วค่อยไล่ไปที่ 'สายเสริม' และเรื่องสั้นที่ขยายตัวละครรอง นี่เป็นเวลาที่จะเพลิดเพลินกับมุมมองที่ต่างออกไป—จากเพื่อนสนิท คู่แข่ง หรือคู่รักรอง—ซึ่งเติมเต็มช่องว่างทางอารมณ์ที่เล่มหลักอาจละไว้ให้ว่าง ฉันชอบอ่านโนเวลที่เน้นตัวละครรองก่อน แล้วค่อยกลับไปอ่านตอนครอสโอเวอร์ เพราะมันทำให้ฉากปะทะมีน้ำหนักมากขึ้น สุดท้ายเก็บ 'รวมเรื่องสั้น' หรือบทสัมภาษณ์พิเศษเป็นของหวานปิดท้าย จะได้เข้าใจเชิงลึกทั้งจังหวะการเขียนและแรงบันดาลใจของพุดพิชญาเอง การอ่านแบบนี้ให้ความพึงพอใจทั้งในเชิงพล็อตและความรู้สึกของตัวละคร และยังคงเหลือความตื่นเต้นให้ค้นพบรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ซ่อนอยู่ในงานต่าง ๆ อีกด้วย