บทนำ

จิรัติกรมางานแต่งเพื่อนชาวญี่ปุ่นด้วยความไม่คาดคิด ไม่คาดคิดว่าเพื่อนเขาจะสละโสดเร็วกว่าใคร ๆ ในรุ่น ก็แหงล่ะ…เจ้าชู้ประตูดินเสียขนาดนั้น แต่พอมาเจอเจ้าสาวในวันนี้ เขายังรับรู้ได้เลยว่าเพื่อนรักของเขามีความสุขในการแต่งงานครั้งนี้จริง ๆ แถมลูกชายยังน่ารักน่าชัง อ้วนท้วนสมบูรณ์เชียว

นึกถึงตอนที่ริวอิจิมาขอให้ช่วยรวบหัวรวบหางผู้หญิงคนหนึ่งแล้วก็อดขำไม่ได้ เพื่อนเขาถึงต้องลงทุนมากมายเพื่อทะเบียนสมรสฉบับเดียว แทนที่จะเป็นผู้หญิงคนนั้นที่ต้องอ้อนวอนขอทะเบียนสมรสจากริวอิจิน่ะ

ส่งเพื่อนเข้าประตูวิวาห์พลันอดที่จะคิดถึงตัวเองไม่ได้…แล้วชีวิตคู่ของเขาจะเป็นแบบไหน เจ้าสาวจะเป็นใคร แม้ว่าไม่เคยฉุกคิดเรื่องนี้ในหัวมาก่อนเลยก็ตาม ความคิดในหัวแตกกระเจิงเมื่อเห็นใครบางคนในครรลองสายตา คนคนนั้นที่ติดอยู่ในหัวของเขา

แมวขโมย!

สองแขนของปานประดับถูกกระชากอย่างแรงหลังจากที่เธอเพิ่งจะเรียงจานชามบนโต๊ะในงานเลี้ยงฉลองสมรสได้ไม่นาน

“อะ” หญิงสาวร้องเสียงหลง แถมยังต้องตกใจจนหน้าขาวซีดเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

โลกมันจะกลมเกินไปแล้ว อีกอย่างเธอเองก็คอยระมัดระวังตัวตลอด…

“ไง” จิรัติกรถามด้วยใบหน้าราบเรียบแต่แววตากลับวาวโรจน์

“คะ” ปานประดับตีเนียน แต่มือไม้เย็นและอ่อนแรงจนเกือบจะถือถาดในมือไว้ไม่อยู่

“ยัยหัวขโมย”

“คะ คุณจำคนผิดแล้ว” เธอพยายามข่มเสียงสั่น ๆ ตอบกลับให้เป็นปกติมากที่สุด

“ปานประดับ! ใช่เธอหรือเปล่า” ปานประดับหน้าซีดเผือดส่ายหน้าระรัว

“มะ ไม่ใช่นะคะ” เขาลากเธอมาหลังร้าน โดยที่แขกเหรื่อภายในงานต่างก็มุ่งความสนใจไปยังตรงหน้าเวทีที่พิธีกรกำลังเอ่ยต้อนรับบ่าวสาวให้ขึ้นมาบนเวที จังหวะนรกมาก ปานประดับถูกเขาฉุดกระชากลากถูอย่างแรงจนมาถึงหลังร้านที่ติดกับแม่น้ำ ก่อนจะปล่อยข้อมือที่แดงเถือกนั้นให้เป็นอิสระ

“ไง ยังจะปากแข็งอีกไหม” พอไม่มีคนอื่น เธอก็ยืนประจันหน้ากับเขา ไม่ต้องรักษาท่าทีระหว่างแขกกับบริกรอีก

“อะไรคะ”

“อะไรงั้นเหรอ นาฬิกาฉันที่เธอขโมยไป” นาฬิกาเรือนนั้นเขาถอดให้เธอเองแท้ ๆ จะว่าไปก็คนเมาคนหนึ่ง อีกอย่างเธอผิดเองที่ไม่คืนให้เขา แต่นาฬิกาเรือนนั้นก็ช่วยแม่บังเกิดเกล้าเอาไว้จวบจนวินาทีสุดท้าย…

ปานประดับก้มหน้า หลุบตาจ้องมองพื้น ภายในหัวสมองก็พยายามสรรหาคำพูดต่างๆ นานา เพื่อหาทางเอาตัวรอดไปก่อน เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว อีกอย่างเธอเองก็เหลือเงินติดบัญชีไม่กี่พันที่จะไถ่นาฬิกาเรือนนั้นออกมาจากโรงจำนำ

“ฉัน…ฉันขอเวลาอีกหน่อย”

“หมายความว่าไง?” เขากอดอกถามเสียงเข้ม เขารวยออกขนาดนั้นกะอีแค่นาฬิกาเรือนเดียว

“เธอรู้หรือเปล่าว่าราคามันเท่าไหร่?” ปานประดับรู้ว่ามันคงราคาแพงมากจึงทำได้แค่ก้มหน้าหลุบตามองพื้น แม้จะเห็นราคาในอินเทอร์เน็ตมาบ้าง แต่ก็อดที่จะเชื่อไม่ได้อยู่ดี นาฬิกาอะไรจะแพงขนาดนั้น แพงยิ่งกว่าบ้านในตัวเมืองเสียอีก

“ไม่รู้สิท่า…ฉันจะบอกให้ เป็นราคาที่ต่อให้เธอทำงานทั้งชาติก็ชดใช้ไม่หมด”

“แล้วยังไงคะ” ถึงเธอจะจนก็ใช่ว่าจะยอมให้เขามายืนด่าปาว ๆ อยู่อย่างนี้

“นาฬิกาฉันอยู่ไหน”

“ฉันไม่ได้เอาไป”

“อย่ามาเฉไฉ”

“ฉันไม่ได้เฉไฉ” พอเห็นสีหน้าของเขาปานประดับถึงเพิ่งรู้ตัวว่ากำลังยั่วโมโหเขาเข้าให้แล้ว ดีไม่ดีถ้าเธอเป็นผู้ชายเขาคงไม่มายืนข่มอารมณ์ถามอยู่แบบนี้ อาจจะถามด้วยหน้าแข้ง เธอกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอ

“งั้นฉันจะลากเธอไปหาตำรวจ” ไม่พูดเปล่ายังพยายามที่จับข้อมือเล็กนั้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เธอไม่ยอมให้เขาได้แตะต้องตัวอีกง่าย ๆ อีกเป็นอันขาด หากเขาจับเธอได้ หมดกัน…สองขาไวกว่าความคิด พอเขาก้าวเท้าหนึ่งจังหวะ เธอก็ขยับตัวหนีตามหนึ่งจังหวะ เราต่างเล่นเกมจ้องตากันอย่างนั้นไม่มีใครยอมใคร

“ฉันไม่ได้เอาไป คุณอย่ามากล่าวหากันลอย ๆ”

“งั้นก็ไปโรงพักกับฉันจะได้รู้ว่าใครกันแน่ที่พูดปด”

“คุณรวยขนาดนั้นแค่นาฬิกาเรือนเดียว”

“คนอย่างฉันถ้าไม่เอ่ยปากว่าจะให้ แค่ห้าสิบสตางค์ก็ไม่กระเด็นง่าย ๆ” ปานประดับกัดริมฝีปากแน่น หากไม่ยอมปริปากพูดกับเขาไปตรง ๆ เห็นทีว่างานแต่งจบตัวเธอเองอาจยังไม่ได้กลับบ้าน ดูท่าเขาจะมีเวลามากพอที่จะมานั่งเฝ้าเสียด้วย

“ค่ะ ค่ะ” เธอยอกย้อน

“เธอยอกย้อน?”

“คุณต้องรับปากว่าจะคุยกับฉันดี ๆ ใจเย็น ๆ ฉันถึงจะยอมบอก”

“หัวขโมยอย่างเธอมีสิทธิ์มาต่อรองตั้งแต่เมื่อไหร่”

“งั้น…” ในเมื่อเขาไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พูดก็ต้องโกยสิ รอวันไหนหากไถ่มาได้ ค่อยหาวิธีคืนเขา

“งั้นอะไร”

“คุณเอาเบอร์โทรมาให้ฉันก็ได้ วันหน้าฉันจะติดต่อไป”

“อย่าบอกว่าเธอเอามันไปขายน่ะ” จิรัติกรเท้าสะเอวลิ้นดุนกระพุ้งแก้มอย่างหัวเสีย ใบหน้าถมึงทึง ปานประดับคิดในใจเขาคงไม่สาวหมัดอัดผู้หญิงบอบบางอย่างเธอที่นี่หรอกใช่ไหม จึงอดที่จะกวาดสายตามองหาทางหนีที่ไล่อย่างลวก ๆ ไม่ได้

“ฉันเปล่าขาย…”

“แล้วมันอยู่ที่ไหนล่ะ”

“เอาเบอร์ติดต่อคุณมาก่อนสิ ฉันไม่เบี้ยวหรอกน่า”

“หัวขโมยอย่างเธอมีสิทธิ์พูดคำนี้ด้วยหรือไง”

“นั่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่เอา คุณจะเอายังไงกันแน่!!”

“เธอนี่มัน…” เขาก้าวสามขุมมาหาหญิงสาวตรงหน้าด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ ปานประดับถอยหลังโกยสุดกำลังโดยไม่รู้เลยว่ากระเป๋าสตางค์ของตัวเองที่เหน็บไว้ตรงกระเป๋ากางเกงด้านหลังได้ตกหล่นขณะที่กำลังวิ่งหนีเอาตัวรอด ดีที่งานเสิร์ฟจ่ายล่วงหน้ามาแล้ว

พอวิ่งมาได้สักระยะก็ยืนหอบหายใจหลังเสาไฟฟ้า โดยไม่รู้เลยว่าชีวิตของตัวเองจะยุ่งเหยิงขนาดไหนเมื่อได้พบเจอกับเจ้าของนาฬิกาเรือนนั้น แถมยังพัวพันถึงเหตุการณ์วินาศสันตะโรที่ไม่นึกไม่ฝันมาก่อนอีกด้วย