วสันตฤดูดัดแปลงจากนิยายหรือมังงะฉบับไหน?

เอาแบบที่ชัดเจนเลย คำว่า 'คนพเนจร' นิยมใช้ในความหมายต่าง ๆ ขึ้นอยู่กับบริบทและคนพูด เพราะเป็นคำที่สื่อถึงตัวละครที่ล่องลอยไปตามทางชีวิตมากกว่าจะผูกติดกับชื่อเรื่องเดียว สิ่งที่เจอบ่อยสุดคือการเรียกผลงานญี่ปุ่นที่มีตัวเอกเป็นผู้เดินทางหรือซามูไรเร่ร่อนด้วยคำนี้ ทำให้ต้องแยกให้ชัดว่าเรากำลังพูดถึงงานชิ้นไหน หนึ่งในผลงานที่คนไทยมักเรียกว่า 'คนพเนจร' คือ 'Rurouni Kenshin' ซึ่งบ้านเราเคยได้ยินในชื่อไทยว่า 'ซามูไรพเนจร' ต้นฉบับเป็นมังงะของ Nobuhiro Watsuki ลงในนิตยสารและต่อมาถูกดัดแปลงเป็นอนิเมะอย่างเป็นทางการ รวมถึงมีภาพยนตร์คนแสดงหลายภาคด้วย เรื่องนี้มีเอกลักษณ์ตรงธีมการชดใช้และการเดินทางของเคนชินซึ่งเหมาะกับคำว่า 'พเนจร' มาก เพราะเขาไม่ได้มีบ้านถาวรและมักออกเดินทางเพื่อปกป้องผู้อื่น ทั้งโครงเรื่องและการพัฒนาตัวละครทำให้ชื่อเรียกแนวนี้ติดปากได้ไม่ยาก ผลงานอีกประเภทที่คนอาจหมายถึงคือชุดไลท์โนเวลอย่าง 'Wandering Witch: The Journey of Elaina' ซึ่งภาษาไทยมักเรียกว่า 'แม่มดพเนจร' หรือลักษณะคล้ายกัน ต้นฉบับเป็นไลท์โนเวลของ Jougi Shiraishi วาดภาพประกอบโดย Azure และถูกทำเป็นอนิเมะด้วย โทนของเรื่องเป็นการเดินทางของแม่มดคนหนึ่งไปยังดินแดนต่าง ๆ เจอทั้งความอบอุ่นและความแปลกประหลาด เหมาะกับคำว่า 'คนพเนจร' ในความหมายของนักเดินทางที่สะสมเรื่องเล่าและประสบการณ์จากแต่ละที่ที่ไปเยือน ยังมีงานอื่น ๆ ที่ใช้ธีมพเนจรเช่น 'Vagabond' ของ Takehiko Inoue ซึ่งเป็นมังงะที่ดัดแปลงจากนวนิยายเรื่อง 'Musashi' ของ Eiji Yoshikawa เรื่องราวเน้นการเดินทางค้นหาตัวตนของนักดาบ การเรียกแบบหลวม ๆ ว่า 'คนพเนจร' อาจเกิดขึ้นได้เพราะสื่อสารอารมณ์การหว่านล้อมตัวเองและการเดินทางเพื่อลบอดีต ส่วนบางครั้งก็มีคนหมายถึงนิยายออนไลน์อย่าง 'The Wandering Inn' ซึ่งเป็นเว็บนวนิยายแนวแฟนตาซีขนาดยาวจากต่างประเทศ แม้บางเรื่องจะยังไม่ถูกดัดแปลงเป็นสื่ออื่น แต่ในชุมชนก็เรียกกันแบบไม่เป็นทางการได้ โดยรวมแล้ว เวลาที่ใครถามว่า 'คนพเนจร' ดัดแปลงจากนิยายหรือมังงะฉบับไหน คำตอบคือมันขึ้นกับว่าคนนั้นหมายถึงเรื่องใด: ถ้าหมายถึงซามูไรเร่ร่อนก็มักเป็นมังงะอย่าง 'Rurouni Kenshin' ถ้าเป็นแม่มดเร่ร่อนก็คือไลท์โนเวลอย่าง 'Wandering Witch' แต่ถ้ามองในเชิงแนวคิดก็มีหลายผลงานที่ใช้ธีมคนพเนจรมาเล่าได้อย่างลึกซึ้ง สุดท้ายแล้วการเรียกชื่อแบบนี้สะท้อนถึงความชอบในตัวละครที่ไม่ผูกพันกับสถานที่และชอบออกเดินทาง ซึ่งเป็นมุมที่ผมรู้สึกว่ามันโรแมนติกและเต็มไปด้วยเรื่องเล่าเสมอ

มีรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ในการเล่าเรื่องที่ทำให้ผมรู้สึกว่า 'วสันตฤดู' ในรูปแบบนิยายกับอนิเมะคือคนละรสชาติ บทประพันธ์ต้นฉบับมักให้พื้นที่กับความคิดภายในของตัวละคร ความทรงจำย้อนหลัง และคำอธิบายความหมายเชิงสัญลักษณ์มากกว่า ผมชอบอ่านบรรทัดที่บรรยายอากาศ ชนิดของกลิ่น หรือการที่ผู้เล่าแทรกคีย์เวิร์ดซ้ำเพื่อโยงธีมไว้ทั้งหมด ซึ่งพอแปลงเป็นภาพเคลื่อนไหวแล้ว ผู้กำกับต้องเลือกจังหวะภาพ สีสัน และเสียงเพลงมาแทนคำบรรยายเหล่านั้น ทำให้บางรายละเอียดถูกตัดหรือถูกย่อไว้เป็นภาพเดียวที่สื่อแทนคำพูดยาว ๆ อีกมุมคือพลังของเสียงและภาพที่อนิเมะมี เพลงประกอบ เอฟเฟกต์เสียง และงานอนิเมชั่นช่วยสร้างอารมณ์ฉับพลันได้ เช่นเดียวกับฉากสำคัญใน 'Kimi no Na wa' ที่ภาพและเพลงผลักความรู้สึกให้พุ่งขึ้นทันที ในขณะเดียวกันนิยายให้ผู้อ่านค่อย ๆ คิดตามและเติมจินตนาการเอง เหมือนที่เกิดขึ้นกับงานบางชิ้นอย่าง 'Violet Evergarden' ที่นิยายกับอนิเมะส่งมอบอารมณ์แตกต่างกันในรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ทั้งสองเวอร์ชันของ 'วสันตฤดู' จึงเติมเต็มกัน ถ้าคุณอยากรู้ความคิดคนเขียนลึก ๆ ให้หาเวอร์ชันนิยาย ส่วนถ้าอยากถูกภาพและเพลงพาไป ก็เปิดอนิเมะแล้วปล่อยให้มันพาใจไปอีกแบบหนึ่ง

แปลกประหลาดแต่ชวนสงสัยที่ชื่อ 'จท' ถูกถามถึงบ่อยมากในวงการแฟนคลับ; จากมุมมองส่วนตัวคิดว่ามันดูเหมือนเอาโครงเรื่องจากนิยายแนวแฟนตาซีโรแมนซ์มาปรับให้เข้ากับสื่อภาพยนตร์มากกว่าจะดัดแปลงมังงะโดยตรง ดิฉันชอบสังเกตความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ ในการย้ายสื่อ เช่น การย่อฉากบรรยายยาวๆ ให้กลายเป็นมุมกล้องหรือบทสนทนาที่กระชับ ซึ่งเห็นได้ชัดเมื่อเปรียบเทียบกับงานอย่าง 'เจ้าชายแห่งราตรี' ที่มีฉากอธิบายภายในตัวละครเยอะ งานฉบับภาพจึงต้องตัดหรือแปรความคิดเป็นการกระทำแทน ฉะนั้นถามว่าดัดแปลงจากฉบับไหนโดยตรง คำตอบคงไม่ใช่การยกเรื่องเดียวเป๊ะๆ แต่เป็นการเอาธีมและโครงอารมณ์จากนิยายมาเรียงใหม่จนกลายเป็นงานฉบับใหม่แทน สรุปสั้นๆ ว่าแทบไม่มีการคัดลอกจากมังงะที่มีภาพประกอบจัดเต็ม แต่เป็นการยืมแก่นจากนิยายมากกว่า และนั่นทำให้งานมีรสใหม่ที่ชวนติดตามมากขึ้น

พอเห็นเครดิตตอนแรกก็รู้ทันทีว่าซีรีส์นี้เอาตัวเรื่องมาจากงานเขียนเดิมที่มีชื่อเดียวกัน — 'วานวาสนา' ถูกดัดแปลงมาจากนิยายชื่อ 'วานวาสนา' ของกิ่งฉัตร ซึ่งเป็นแหล่งที่มาของโครงเรื่องหลักและคาแรกเตอร์สำคัญหลายตัว ผมชอบความละเอียดในนิยายต้นฉบับที่ให้มิติเครื่องตลับภายในตัวละครได้ชัดกว่าในจอ บทโทรทัศน์เลือกจะย่นและปรับฉากบางส่วนเพื่อเพิ่มจังหวะและภาพยนตร์มากขึ้น เช่นฉากสารภาพรักในเครื่องบินที่ในนิยายเป็นบทความยาวของความในใจ ถูกเปลี่ยนเป็นมุมกล้องสั้น ๆ แต่ได้ความตื่นเต้นทันที นี่ทำให้การรับชมสนุกขึ้น แม้บางคนอาจคิดถึงบทอารมณ์ลึก ๆ ที่หายไป แต่โดยรวมการดัดแปลงรักษาโครงสร้างธีมหลักของเรื่องไว้ได้ดี และยังเปิดโอกาสให้คนที่ไม่เคยอ่านได้เข้าถึงโลกของ 'วานวาสนา' ได้ง่ายขึ้น

หลายคนอาจสงสัยว่า 'มายาพิศวง' ถูกดัดแปลงจากนิยายหรือมังงะฉบับไหน เพราะชื่อชวนให้นึกถึงงานแฟนตาซีคลาสสิก แต่ตรงนี้ต้องบอกเลยว่า 'มายาพิศวง' เป็นผลงานต้นฉบับที่ถูกออกแบบขึ้นสำหรับสื่อภาพยนตร์/ซีรีส์โดยตรง ไม่ได้มีต้นฉบับมังงะหรือนิยายที่เป็นแหล่งข้อมูลหลักมาก่อน งานต้นฉบับแบบนี้มักจะเกิดขึ้นเมื่อทีมผู้สร้างอยากเล่าเรื่องในกรอบที่มีอิสระทางการเล่าเรื่องและภาพมากขึ้น ซึ่งเห็นได้จากเครดิตของผลงานที่ระบุคำว่า 'original work' หรือมีทีมงานเขียนบทและครีเอทีฟที่สร้างโลกและตัวละครขึ้นมาใหม่ทั้งหมด สังเกตง่ายๆ ว่างานที่ดัดแปลงจากมังงะหรือนิยายมักจะมีการกล่าวถึงผู้เขียนต้นฉบับหรือชื่อนิตยสารที่ตีพิมพ์ต้นฉบับชัดเจน ส่วนงานต้นฉบับจะให้ความสำคัญกับทีมสตอรีบอร์ด ผู้เขียนบทอนิเมชั่น และผู้กำกับที่มีไอเดียหลักในการสร้างโลกและธีมของเรื่อง ในกรณีของ 'มายาพิศวง' การออกแบบฉาก ตัวละคร และองค์ประกอบเรื่องราวมักสะท้อนความตั้งใจที่อยากนำเสนอภาพและบรรยากาศเฉพาะตัว ซึ่งเป็นข้อดีของงานต้นฉบับเพราะไม่ต้องยึดติดกับเนื้อหาชิ้นเดิม นอกจากนี้ยังเกิดรูปแบบสื่อผสมตามมาได้ง่าย เช่น เมื่ออนิเมะต้นฉบับประสบความสำเร็จ มักมีมังงะสปินออฟ นิยายขยาย หรือเกมที่ตีความเหตุการณ์ในมุมใหม่ๆ ให้แฟนๆ ได้เสพต่อเนื่อง ตัวอย่างงานต้นฉบับที่โด่งดังเช่น 'Puella Magi Madoka Magica' ที่เริ่มจากคอนเซ็ปต์อนิเมะก่อนจะขยายไปยังสื่ออื่นๆ ซึ่งให้ภาพชัดว่าการเริ่มต้นแบบต้นฉบับเปิดพื้นที่สร้างสรรค์ได้กว้าง ส่วนแง่มุมการเล่าเรื่อง ฉันชอบที่งานต้นฉบับอย่าง 'มายาพิศวง' มักมีความยืดหยุ่นในการปรับโทนและจัดวางจังหวะการเล่าอย่างกล้าหาญกว่าเรื่องที่ต้องยึดตามต้นฉบับเป็นเส้นตรง ถ้าเทียบกับงานที่ดัดแปลงมาจากมังงะ บางครั้งเนื้อหาที่ยาวและละเอียดอาจถูกย่อหรือจัดใหม่เพื่อให้พอดีกับความยาวของซีซัน แต่ในทางกลับกัน งานต้นฉบับจะต้องพยายามสร้างเสถียรภาพของโลกและตรายางเรื่องราวด้วยตัวเองตั้งแต่แรก ซึ่งผมมองว่าเป็นความท้าทายที่น่าติดตาม เพราะเราจะได้เห็นองค์ประกอบสร้างสรรค์ใหม่ๆ ทั้งการออกแบบฉาก พล็อตทวิสต์ และการใช้สื่อภาพเคลื่อนไหวแบบไม่ต้องยึดตามเวอร์ชันต้นฉบับ ความรู้สึกสุดท้ายคือชอบความกล้าที่ทีมงานแสดงออกในการสร้างโลกของ 'มายาพิศวง' ขึ้นมาใหม่ เพราะมันให้ทั้งความสดและความแปลกใจในแบบที่หาได้ยากจากงานที่ดัดแปลงโดยตรง

เราอยากเริ่มด้วยการบอกตรง ๆ ว่า 'อวสานไอดอล' ที่หลายคนพูดถึงในบ้านเราเป็นผลงานที่ดัดแปลงมาจากมังงะชื่อดังชิ้นหนึ่ง ไม่ใช่นิยายต้นฉบับ เรื่องต้นทางเขียนโดยผู้แต่งที่มีชื่อเสียงร่วมสมัยและวาดภาพประกอบโดยศิลปินอีกคนหนึ่ง ทำให้โทนเรื่องมีความเข้มข้นทั้งเนื้อหาและภาพประกอบ ซึ่งเมื่อนำมาทำเป็นอนิเมะหรือซีรีส์ก็มักจะได้งานที่มีทั้งพลังและรายละเอียดของโลกบันเทิงไอดอลอย่างชัดเจน (ถ้าจะเจาะจงชื่อ พูดได้ว่าเป็นมังงะที่โด่งดังเรื่องหนึ่งของยุคหลัง ๆ ที่พูดถึงด้านมืดและความหวังในวงการไอดอล) ในมังงะต้นฉบับนั้น เส้นเรื่องมักเน้นไปที่การเปิดโปงเบื้องหลังของวงการ ความฝันที่บาดเจ็บ และการพลิกชะตาของตัวละครหลัก การเล่าเรื่องใช้ภาพประกอบที่คมและแฝงรายละเอียดสัญลักษณ์ ทำให้คนอ่านรู้สึกทั้งอินและสยบไปพร้อมกัน พอถูกดัดแปลงมาเป็นเวอร์ชันภาพเคลื่อนไหว ทีมงานมักจะเลือกเก็บแก่นของมังงะไว้ แต่ปรับการนำเสนอให้เหมาะกับสื่อใหม่ เช่นเพิ่มจังหวะดนตรี ฉากการแสดงจริงจังขึ้น หรือเน้นไดนามิกของการแสดงสีหน้า-น้ำเสียง เพื่อให้ผู้ชมที่ไม่เคยอ่านมังงะเข้าใจความหนักเบาของเรื่องได้ง่ายกว่า เมื่อเทียบกันในรายละเอียด บางจุดที่มังงะใช้การบรรยายหรือภาพนิ่งเพื่อสร้างอารมณ์ อาจถูกปรับเป็นซีนสั้น ๆ ที่มีเพลงประกอบและการตัดต่อที่เน้นบรรยากาศมากขึ้น ส่วนฉากที่เป็นภาพสัญลักษณ์หรือมอนอล็อกภายในหัวตัวละคร บางครั้งก็ต้องแปลงเป็นบทพูดหรือแฟลชแบ็กเพื่อไม่ให้คนดูสับสน ทำให้การดัดแปลงมีทั้งข้อดีและข้อจำกัด แต่โดยรวมผมคิดว่าเวอร์ชันดัดแปลงทำหน้าที่เป็นสะพานที่จะพาคนใหม่ ๆ เข้าสู่มังงะต้นฉบับได้ดี และยังให้ประสบการณ์ที่แตกต่างสำหรับแฟนเดิมที่อยากเห็นฉากที่เคยอ่านเคลื่อนไหวขึ้นบนหน้าจอ อ่านแล้วรู้สึกว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือการรักษาอารมณ์ของเรื่องไว้ ถึงแม้ว่าจะต้องตัดหรือเพิ่มบางฉาก ความรู้สึกของการเป็นไอดอล—ทั้งแสงไฟ, ความคาดหวัง, ความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่—ควรยังคงอยู่ เหมือนการเอาแผ่นภาพนิ่งมาใส่ลมหายใจให้เคลื่อนไหว ซึ่งเมื่อทำได้ดีมันจะกระแทกใจได้แรงกว่าเดิม นี่แหละคือมุมที่ทำให้การดัดแปลงจากมังงะเป็นสื่อประเภทอื่นน่าตื่นเต้นและคุ้มค่าที่จะดูและอ่านควบคู่กัน

ยอมรับเลยว่าชื่อแรกที่ผุดขึ้นมาทุกทีเมื่อนึกถึงงานที่ถูกดัดแปลงคือ 'Addicted' ซึ่งเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญในเส้นทางของหวงจิ่งอวี๋ ผมชอบเล่าแบบตั้งใจว่าผลงานชิ้นนี้มาจากนิยายออนไลน์ชื่อเดียวกัน ('上瘾' หรือมักถูกเรียกเป็นภาษาอังกฤษว่า 'Are You Addicted?') ของผู้เขียน柴鸡蛋 ซึ่งโด่งดังในวงการวรรณกรรมเว็บจีน แนวความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครหลักในงานต้นฉบับทำให้ซีรีส์ฉบับโทรทัศน์กลายเป็นหัวข้อถกเถียงและถูกเซ็นเซอร์ไปในจีน แต่การแสดงของหวงจิ่งอวี๋กับสไตล์การเล่าเรื่องแบบนิยายต้นฉบับช่วยปั้นให้เขากลายเป็นดาวรุ่งนอกกรอบได้ทันที นี่คือกรณีศึกษาที่ชัดเจนที่สุดของผลงานดัดแปลงที่เกี่ยวข้องกับเขา และถ้าถามผม มันยังคงเป็นผลงานที่คนนอกวงการและแฟนวรรณกรรมออนไลน์คุยถึงกันบ่อย ๆ

จริงๆแล้วชื่อ 'พญาวานร' มักจะเรียกให้นึกถึงตัวละครลิงผู้รู้คำสาปและเปี่ยมด้วยพลัง แต่วิธีการที่งานต่าง ๆ นำชื่อนี้ไปใช้มีความหลากหลายมาก บางผลงานหยิบเอารากของเรื่องจากนิทานหรือวรรณกรรมตะวันออก เช่นตำนานเกี่ยวกับลิงอมตะจาก 'ไซอิ๋ว' มาเป็นแรงบันดาลใจ แต่ไม่ได้แปลว่าเวอร์ชันทุกชิ้นจะเป็นการดัดแปลงตรง ๆ จากนิยายดั้งเดิม ฉันมองว่ามีสองเส้นทางชัดเจน: หนึ่งคือการนำโครงเรื่อง ตัวละคร หรือธีมจากต้นฉบับมาแปลงเป็นงานใหม่ อีกเส้นทางคือการสร้างตัวละครชื่อคล้ายกันขึ้นมาเป็นของตัวเองโดยยอมรับอิทธิพลแค่บางส่วน เมื่อผมเห็นงานไทยที่ใช้ชื่อ 'พญาวานร' มันมักจะเป็นการตีความใหม่มากกว่าจะคัดลอกเนื้อหาเต็มรูปแบบ บางครั้งผู้สร้างจะยกเอาความเป็นลิงนักสู้ ความซุกซน หรือสัญลักษณ์ของอิสรภาพมาเล่นเป็นธีมหลัก แต่โครงเรื่อง ตัวละครรอง และบทสนทนาที่เหลือเป็นของคนเขียนเอง ฉะนั้นถ้าคุณสงสัยว่าเวอร์ชันที่กำลังสนใจเป็นงานดัดแปลงหรือเปล่า ให้ดูเครดิตต้นทางและบรรทัดคำโปรยของผลงาน — แต่นิสัยส่วนตัวของฉันคือชอบหามุมมองว่าผลงานไหนยืนได้ด้วยตัวเองหรือแค่อ้างชื่อเท่านั้น

คาแรกเตอร์และโลกใน 'ประกาศิตหงสา' ชวนให้คิดว่านี่น่าจะมีรากมาจากนิยายที่ขยายความเชิงบรรยายได้มากกว่าหนังสั้นหนึ่งตอน สิ่งต่างๆ ในพล็อต—เช่นฉากการเมืองที่ซับซ้อน การพัฒนาความสัมพันธ์แบบค่อยเป็นค่อยไป และฉากย้อนอดีตที่มีรายละเอียด—ทำให้ผมเชื่อว่าเบื้องหลังมีเนื้อหาเก็บรายละเอียดยาวๆ อยู่แล้ว เพราะงานที่มาจากนิยายมักให้พื้นที่กับการบรรยายความคิดตัวละครและการปูภูมิหลังมากกว่าบทภาพยนตร์โดยตรง นึกถึงการดัดแปลงอย่าง 'The Long Ballad' ที่พัฒนาจากมังงะมาเป็นซีรีส์แล้วเห็นร่องรอยชัดว่าต้นฉบับมีเนื้อหาเต็มแน่นคอยขับเคลื่อนตัวละคร ในฐานะแฟนที่ติดตามงานประเภทนี้ การสังเกตเครดิตตอนจบหรือคำโปรโมตจะช่วยยืนยันได้ค่อนข้างชัดเจน แต่เมื่อมองแค่จากงานแสดงและการวางโครงเรื่อง 'ประกาศิตหงสา' ให้ความรู้สึกเหมือนถูกยกมาจากนิยายที่ถูกย่อและคัดเอาใจความสำคัญมาสู่หน้าจอ ซึ่งเป็นกระบวนการที่เห็นได้บ่อยเมื่อแหล่งที่มาคือหนังสือมากกว่ามังงะหรือคอมิกส์

เวลาได้ดู 'แคทแนป' ครั้งแรก ผมรู้สึกว่ามันมีกลิ่นอายของงานออริจินัลชัดเจน — นั่นหมายความว่า 'แคทแนป' ไม่ได้ดัดแปลงมาจากนิยายหรือมังงะฉบับไหน แต่เป็นโปรเจกต์ต้นฉบับที่ทีมงานสร้างขึ้นมาใหม่ตั้งแต่โครงเรื่องจนถึงคอนเซปต์ตัวละคร มุมมองแบบคนที่ชอบสังเกตรายละเอียดการผลิตบอกเลยว่าอาการที่บ่งชี้ว่ามันเป็นงานออริจินัลมักจะอยู่ที่โทนเรื่องและการจัดวางซีนที่ไม่ต้องยึดติดกับพล็อตต้นฉบับ เช่นเดียวกับ 'Your Name' ที่เป็นงานออริจินัลเช่นกัน ความต่างคือถ้าเป็นงานดัดแปลงจะเห็นร่องรอยการย่อ/เปลี่ยนแปลงบทจากต้นฉบับ แต่กับ 'แคทแนป' ทุกองค์ประกอบดูออกแบบมาเพื่อสื่อภาพและอารมณ์เฉพาะตัวของอนิเมเตอร์และคนเขียนบท สรุปแบบไม่เป็นพิธีการคือ ถ้าใครสงสัยเรื่องรากของ 'แคทแนป' ให้ถือว่าเป็นผลงานต้นฉบับ — นั่นทำให้การชมมีความสดใหม่เพราะเราไม่ได้เปรียบเทียบกับต้นฉบับที่คุ้นเคย แต่กลับได้เห็นไอเดียใหม่ๆ ที่ถ่ายทอดตรงจากทีมครีเอทีฟ ซึ่งผมคิดว่ามันมีเสน่ห์ในตัวเองและทำให้การรับชมสนุกขึ้นในมุมมองของคนดูที่ชอบค้นหางานใหม่ๆ