สรุปตอนจบของ มหา'ลัย มอนส์เตอร์ มีเนื้อหาอย่างไร

จากเหตุเครื่องบินตกทำให้เธอและเขากลายเป็นเด็กกำพร้า พวกเขาร่วมประสบชะตากำเดียวกัน ความโชคร้ายทั้งหมดของเขานั้นเป็นเพราะพ่อของเธอกระทำทั้งสิ้น ตอนที่เธออายุได้เพียงแปดขวบ และเขาอายุได้เพียงสิบขวบ ผู้พาเธอไปที่คฤหาสน์เทรมอนต์ เธอคิดว่าท่าทางที่ดูใจและหวังดีของเขานั้นออกมาจากใจเขาจริงๆ เธอไม่รู้เลยว่านี่มันเป็นการแก้แค้น ในระยะเวลาสิบปี เธอคิดมาตลอดว่าเขานั้นเกลียดเธอ เขาช่างอ่อนโยนและมีเมตตากับโลกใบนี้เหลือเกิน แต่ไม่เคยมีให้กับเธอเลย เขาไม่ให้เธอเรียกเขาว่า “พี่ชาย” เธอจึงทำได้เพียงแค่เรียกชื่อของเขา-มาร์ค เทรมอนต์, มาร์ค เทรมอนต์ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนมันฝังลึกลงไปยังก้นบึ้งในจิตใจของเธอ

ฉันเคยคิดว่า... การสอบไม่ติดโรงเรียนในฝัน คือความผิดหวังที่สุดในชีวิต จนกระทั่งได้ก้าวเข้ามาในโรงเรียนที่เต็มไปด้วยเสียงตะโกน หมัดเลือดร้อน และเด็กนักเลงที่ไม่มีใครอยากเข้าใกล้ ที่นี่ไม่มีใครต้อนรับฉัน ไม่มีใครเชื่อว่าผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งจะอยู่รอดในห้องช่างได้ แต่ยิ่งเวลาผ่านไป... ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากความเย็นชา กลับค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความผูกพัน บางคนเปลี่ยนจากคนแปลกหน้าเป็นเพื่อน บางคนเปลี่ยนจากศัตรูเป็นคนสำคัญ และบางคน...เปลี่ยนจากคนที่ไม่มีวันเอื้อมถึง ให้กลายเป็นทั้งความสุขและความเจ็บปวดของหัวใจ ฉันไม่เคยรู้เลยว่า... โรงเรียนนักเลงที่ฉันไม่อยากเข้าในวันนั้น จะกลายเป็นสถานที่ที่สอนให้ฉันรู้จักคำว่ารัก และการจากลามากกว่าที่ไหน

เยี่ยนฟาง ป่วยเป็นโรคร้ายก่อนตายเธออ่านนิยายเรื่องหนึ่งเอาไว้ ผู้ใดจะคาดคิดว่ายามวิญญาณหลุดออกจากร่าง เธอกลับทะลุมิติเข้ามาในนิยายเรื่องนั้น มาอยู่ในร่างของอาจารย์หญิงแห่งสำนักหลานเฟินที่มีชื่อแซ่เดียวกัน แต่ชะตากรรมของเธอในนิยายกลับไม่น่าอภิรมย์นักหรอก เพราะต้องตายตั้งแต่กลางเรื่อง มารดามันเถอะ! ป่วยตายไม่พอ ทะลุมิติมายังต้องตายอีกหรือไง เพื่อหลีกเลี่ยงชะตาอาภัพไม่ให้ตัวเองต้องตายแล้วตายอีก เธอจำใจต้องช่วยเหลือเลี้ยงดูฟูมฟัก ตงป๋อเหวิน ศิษย์ตัวน้อยในสำนักที่อนาคตจะกลายเป็นตัวร้ายของเรื่องและเป็นผู้สังหารนาง ให้เติบโตขึ้นมาท่ามกลางความดีงาม ปลูกฝังความคิดดี ๆ ไม่ให้หลงเดินทางผิดไปกระทำเรื่องชั่วร้าย ไม่ว่ายังไงตงป๋อเหวินก็ห้ามเป็นตัวร้ายเด็ดขาด เพราะถ้าเขาร้าย เธอก็ตาย ถึงแม้งานนี้จะไม่ง่าย แต่วางใจเถอะ ท่านอาจารย์อาคนนี้จะเลี้ยงดูฟูมฟักเจ้าเอง!

ก่อนถึงเวลายื่นคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัย สาวสวยประจำห้องผู้มีฐานะเป็นถึงลูกสาวมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งก็พูดขึ้นมาว่า เธอสามารถทำให้เพื่อนทั้งห้องสอบติดจุฬาฯได้ “พ่อแม่ฉันบริจาคตึกให้มหาลัยไปตั้งหลายหลัง แค่ฝากพวกนายเข้าเรียนน่ะเรื่องจิ๊บจ้อย” คะแนนของเพื่อนส่วนใหญ่ในห้องห่างไกลจากมหาวิทยาลัยจุฬาฯอยู่มากโข แต่พวกเขากลับเชื่อคำพูดของสาวสวยประจำห้องอย่างสนิทใจ ยอมสละสิทธิ์การยื่นคะแนน แล้วรอพึ่งเส้นสายของสาวสวยประจำห้องเพื่อเข้ามหาลัย ชาติที่แล้ว ฉันรู้ว่าคำพูดของสาวสวยประจำห้องเชื่อถือไม่ได้ จึงรีบเกลี้ยกล่อมไม่ให้พวกเขาทิ้งสิทธิ์ยื่นคะแนน ให้เตรียมแผนสำรองเอาไว้ แถมยังไล่โทรศัพท์ไปแจ้งผู้ปกครองของพวกเขาเรียงคน แต่เรื่องนี้กลับทำให้สาวสวยประจำห้องโกรธจัด เธอเยาะเย้ยว่าฉันมันพวกยาจกที่ไม่เข้าใจกฎเกณฑ์ของสังคมชั้นสูง และกำลังทำลายอนาคตของเพื่อนทั้งห้อง แฟนหนุ่มก็ด่าทอฉันด้วยความโกรธว่าขี้อิจฉาเกินไป “ฉันว่าเธอมันก็แค่อิจฉาที่บ้านซาซารวย ทนไม่ได้ที่พวกเราจะได้ไปเรียนจุฬาฯกันหมด เธอก็แค่เรียนเก่งแล้วไง พยายามให้ตายทั้งชาติก็เทียบไม่ได้กับสมบัติที่บ้านเขาสั่งสมมาตั้งสามชั่วโคตรหรอก!” เห็นแก่ความเป็นเพื่อนร่วมชั้นมาสามปี ฉันเลยไม่อยากถือสาหาความ ก่อนถึงเส้นตายพอเห็นว่าพวกเขายังคงไม่ยื่นคะแนน ฉันก็รีบแจ้งตำรวจทันที และได้กระชากหน้ากากเปิดโปงตัวตนจอมปลอมของสาวสวยประจำห้อง สาวสวยประจำห้องถูกสังคมรุมประณามด่าทออย่างหนัก จนสิ้นหวังกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย เพื่อนร่วมชั้นต่างก็พากันบอกว่าเธอสมควรตายแล้ว และขอบคุณที่ฉันช่วยกอบกู้อนาคตของพวกเขาเอาไว้ แต่ในงานเลี้ยงรุ่นอำลาของห้อง แฟนหนุ่มกลับวางยาพิษในเครื่องดื่มของฉัน เพื่อนทั้งห้องต่างก็ยืนมองฉันดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวดด้วยสายตาเย็นชา “พวกเราอย่างมากก็แค่ไม่ได้เรียนมหาลัย แต่สิ่งที่ซาซาเสียไปคือชีวิตเลยนะ!” เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ได้กลับมาในวันที่สาวสวยประจำห้องโอ้อวดว่าตัวเองสามารถใช้เส้นสายได้

โม่เหนียงถูกสามีหย่าเพราะวันเข้าหอ นางไม่มีเลือดพรหมจรรย์ติดเตียง พ่อแม่จึงจับโม่เหนียงถ่วงน้ำล้างอาย แต่นางกลับไม่ตาย แม้จะถูกทิ้งในแม่น้ำเกือบหนึ่งชั่วยาม เทพหรือปีศาจตนใดเล่นตลกกับชีวิตของนางกันแน่ **** “เจ้า!! เจ้าจะทำอะไร” โม่เหนียงตกใจรีบผลักไหล่ของเขา “ข้ายอมให้เจ้าจูบก็ได้ มันช่วยบรรเทาความอยากได้เล็กน้อย จากนั้นเจ้าต้องสัญญาว่าจะยอมกินอาหารของมนุษย์บำรุงร่างกาย” เขาเกลี้ยกล่อม “เจ้า..เจ้า..” โม่เหนียงได้แต่อ้าปากเอ่ยคำใดไม่ได้ หญิงสาวยังไม่ทันทำอะไร ชายหนุ่มก็ก้มลงมาจูบปากเบาๆ จากนั้นก็นั่งลงที่ข้างโต๊ะ และเริ่มแกะเนื้อปลายื่นมาที่ปากของโม่เหนียงพร้อมป้อนให้นางกิน “อ้าปาก เจ้าต้องกินบำรุง อย่าดื้อ” เขากล่อมราวกับนางเป็นเด็กน้อย หลินโม่เหนียงมองเขาแล้วพูดไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ ****

เมื่อสาวเวอร์จิ้นยุคปัจจุบันที่ไม่รู้จักแม้แต่การตกหลุมรักใครสักคน หรือความรักในรูปแบบของคนรัก กลับถูกส่งตัวเข้าไปในนิยายเพื่อสอนเรื่องรัก ๆ ให้กับพระเอก งานนี้จะรุ่งหรือร่วงก็คงต้องวัดกันเสียแล้ว