หนังสือ แฮรี่พอตเตอร์7 ฉบับพิมพ์ใหม่มีเนื้อหาเพิ่มไหม?

บอกตรงๆ ฉันคิดว่าคำถามแบบนี้สะท้อนความอยากรู้ของแฟนที่อยากให้เรื่องโปรดมีอะไรใหม่ๆ เสมอ จากที่ติดตามการวางพิมพ์ต่าง ๆ มานาน ประเด็นหลักคือฉบับพิมพ์ใหม่ของ 'แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับ ภาคีนกฟีนิกซ์'โดยส่วนใหญ่ไม่ได้เติมบทหรือเปลี่ยนพล็อตหลักเลย สิ่งที่เจอบ่อยคือการแก้ไขคำผิด ปรับเครื่องหมายวรรคตอนให้สอดคล้องกับเล่มอื่นในชุด และปรับคำแปลบางประโยคให้ลื่นไหลขึ้นในฉบับแปลไทย นอกจากนั้นบางครั้งมีการปรับคำเรียกชื่อหรือรูปแบบการสะกดให้สอดคล้องกับการพิมพ์ชุดใหม่เท่านั้น อีกเรื่องที่คนมักสับสนคือฉบับภาพประกอบหรือฉบับพิเศษต่าง ๆ — สิ่งเหล่านั้นเพิ่มงานศิลป์ ปก ดีไซน์ภายใน หรือคำนำพิเศษ แต่ไม่ใช่การเพิ่มเนื้อหาเชิงเรื่องราว เช่น ฉากสำคัญอย่างการเผชิญหน้ากับอัมบริดจ์ยังคงเหมือนเดิม แค่มีภาพหรือการจัดวางหน้าใหม่ที่ทำให้ความรู้สึกอ่านเปลี่ยนไปนิดหน่อย ผลสรุปคืออย่าคาดหวังบทใหม่นะ แต่ถ้าชอบรายละเอียดการพิมพ์ การซื้อฉบับพิเศษก็มีความคุ้มค่าในมุมของนักสะสม

ยอมรับเลยว่าการได้เปิดดูปกและหน้าแทรกของเวอร์ชันพิเศษของ 'แฮร์รี่ พอตเตอร์' ครั้งแรกทำให้ความรู้สึกเหมือนค้นพบสมบัติล้ำค่าอีกครั้ง — นี่ไม่ใช่แค่หนังสือที่พิมพ์ซ้ำ แต่เป็นการเล่าเรื่องในมิติใหม่ที่ผสมทั้งศิลปะและข้อมูลเบื้องหลังเข้าด้วยกัน ในมุมมองของคนที่ชอบอ่านแบบละเอียด ฉันชอบเวอร์ชันภาพประกอบโดยฝีมือจิตรกรชื่อดังอย่าง Jim Kay เป็นพิเศษ เพราะนอกจากตัวหนังสือเดิมแล้ว งานภาพสีสันเต็มหน้าของเขาช่วยเติมอารมณ์ฉากให้ชัดขึ้นมาก เช่นฉากป่าหรือฉากในห้องโถงใหญ่ที่ถูกตีความด้วยมุมมองและโทนสีใหม่ ๆ การ์ตูนประกอบบางภาพยังเผยรายละเอียดเล็ก ๆ ที่ไม่ได้อธิบายในเนื้อหาเดิม ทำให้รู้สึกว่ากำลังอ่านหนังสือและดูภาพยนตร์สต็อปโมชั่นควบคู่ไปด้วย นอกจากนี้ ฉันยังตื่นเต้นกับชุดพิเศษแบบกล่องหุ้ม (collector's editions) ที่มักมีของแถมอย่างแผนที่พับ โปสการ์ด ภาพสเก็ตช์ เอกสารประกอบการออกแบบตัวละคร หรือปกหนังสือที่ใช้วัสดุพิเศษ เช่น ปกหนังแท้ ขอบทอง และโบว์คั่นหน้า ซึ่งของพวกนี้เพิ่มมูลค่าทางจิตใจให้กับคอลเลกชัน การ์ดหรือโบรชัวร์ในชุดพิเศษบางชุดยังมีบทสัมภาษณ์สั้น ๆ ของทีมงานต้นฉบับและนักออกแบบปก ถ้าชอบศึกษาเบื้องหลังการสร้างโลกเวทมนตร์นี่คือสิ่งที่ทำให้รู้สึกคุ้ม สุดท้ายในฐานะคนอ่านที่หลงรักลายละเอียดของจักรวาล กระดาษตอนท้ายหรือบทเพิ่มเติมแบบ companion books ก็มีความหมาย — อย่างเช่นหนังสือเล่มพิเศษที่เป็นเหมือนตำรา (companion) หรือรวมเรื่องสั้นและตำนาน จะช่วยเติมข้อมูลเกี่ยวกับสัตว์วิเศษ กฎกติกากีฬาควิดดิช หรือเรื่องเล่าพื้นบ้านของโลกพ่อมด ซึ่งแม้จะไม่ใช่เนื้อเรื่องหลัก แต่ช่วยให้โลกในหนังสือสมจริงขึ้นและตอบคำถามคาใจหลายอย่างได้ เป็นการอ่านที่ให้ความสุขคนละแบบกับการอ่านนิยายตอนแรก ๆ ของ 'แฮร์รี่ พอตเตอร์' ต่อให้ไม่ได้มีบทใหม่ ๆ ของตัวละครหลัก แต่การได้เห็นโลกในมุมใหม่ ๆ นั้นก็เพียงพอจะทำให้รู้สึกว่าการกลับมาอ่านครั้งนี้คุ้มค่าแล้ว

อ่าน 'แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับถ้วยอัคนี' แล้วมีความรู้สึกว่าเนื้อหาในหนังสือให้มิติและรายละเอียดมากกว่าภาพยนตร์หลายเท่า ฉากเปิดเรื่องของค่ายแฟนคลับที่แข่งควิดดิชและบรรยากาศของงาน Quidditch World Cup ในหนังสือยาวและเต็มไปด้วยรายละเอียดตั้งแต่การตั้งเต็นท์ของแต่ละครอบครัว การแสดงของมักเกิ้ล จนถึงการโจมตีของผู้บริวารมืด ซึ่งในหนังถูกตัดทอนจนแทบรู้สึกว่าพลาดเหตุผลเบื้องหลังความตึงเครียดของโลกเวทมนตร์ ส่วนตัวชอบบทย่อยของตัวละครอย่าง 'วินกี้' เทวดาในบ้านและเรื่องราวของบาร์ตี้ ครัช พ่อกับลูก ที่เชื่อมโยงไปยังอดีตของแวดวงผู้เสพความมืด ในเล่มมีการเล่าเหตุการณ์การจับกุม การพิจารณา และผลกระทบทางครอบครัวที่ทำให้โลกของตัวละครดูซับซ้อนกว่าภาพยนตร์มาก อีกอย่างที่หายไปในหนังคือบทบาทของนักข่าว 'ไรต้า สคีตเทอร์' ซึ่งในหนังสือเธอเป็นตัวแปรสำคัญที่กระทบต่อภาพลักษณ์และความสัมพันธ์ของตัวละครหลายคน ปลายเล่มยังให้ความสำคัญกับปฏิกิริยาของสังคมและกระทรวงเวทมนตร์หลังเหตุการณ์ที่สุสาน การโต้ตอบระหว่างดัมเบิลดอร์และกระทรวงมีความละเอียดอ่อนและแฝงด้วยแนวทางการเมืองซึ่งหนังลดทอนลงไปมาก ทำให้การเปลี่ยนผ่านสู่หนังสือเล่มถัดไป (และความหนักหน่วงของเหตุการณ์) รู้สึกต่างไปในระดับที่ชัดเจน จบด้วยความชอบที่อยากให้คนที่ดูหนังแล้วลองอ่านเล่มเต็ม จะเข้าใจพื้นหลังและแรงจูงใจของตัวละครมากขึ้นจริงๆ

เล่มเจ็ดของ 'แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับเครื่องรางยมทูต' เดินหน้าต่อจากเล่มก่อนด้วยความไม่หวนกลับที่ชัดเจน — ไม่มีโรงเรียน ไม่มีครูใหญ่คอยชี้นำ มีเพียงสามคนบนถนนที่ต้องแบ่งปันความหวังและความกลัวร่วมกัน ฉันรู้สึกว่าจังหวะเรื่องเปลี่ยนเป็นการเดินทางแบบโร้ดมูฟวี่ผสมทริลเลอร์: ภารกิจตามล่าโฮรกร็อกซ์กลายเป็นแกนกลางที่ขับเคลื่อนทั้งพล็อตและการเติบโตของตัวละคร ส่วนที่ชอบที่สุดคือความจริงจังของธีม เรื่องนี้สานต่อปมจากการตายของดัมเบิลดอร์ แต่ขยายไปสู่คำถามที่ลึกกว่า เช่น การเลือกทางศีลธรรม นัยของการเสียสละ และการยอมรับความไม่แน่นอน ฉันจำได้ว่ารู้สึกสะเทือนใจกับการตัดสินใจหลายครั้งของแฮร์รี่และเพื่อนๆ ที่ต้องเดินหน้าท่ามกลางความสูญเสีย — ไม่ใช่เพื่อชัยชนะที่ยิ่งใหญ่เสมอไป แต่เพื่อสิ่งที่ถูกต้องตามความเชื่อ ในแง่ของโครงเรื่อง เล่มนี้เผยข้อมูลสำคัญที่ทำให้ภาพรวมของซีรีส์ชัดขึ้น นักเขียนจัดวางการเปิดเผยทีละน้อยโดยใช้ความทรงจำและการเผชิญหน้าเป็นเครื่องมือ ฉันประทับใจกับวิธีที่ปมต่างๆ ถักทอเข้าด้วยกันจนถึงการเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายที่ทั้งโหดและงดงาม ในที่สุดตอนจบก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกฟินแบบนิทานได้ง่ายๆ แต่เป็นการปิดเรื่องที่ให้ทั้งความเจ็บปวดและความหวัง — แบบที่ยังคงติดอยู่ในใจฉันนานหลังวางหนังสือลง

การตัดซีนงานศพของดัมเบิลดอร์ออกจาก 'Harry Potter and the Half-Blood Prince' ทำให้ภาพยนตร์ขาดจังหวะอีโมชันที่หนักแน่นจากหนังสือไปอย่างชัดเจน ในเล่ม เจอการรวมตัวของคนสำคัญจากโลกเวทมนตร์ การแสดงความเศร้าโศก และการอภิปรายเรื่องฮอร์ครักซ์หลังงานศพ ซึ่งช่วยขยายมุมมองว่าการสูญเสียครั้งนั้นกระทบต่อสังคมเวทมนตร์อย่างไร หนังเลือกละไว้ ทำให้ความรู้สึกของการสูญเสียจางลงและข้ามโอกาสที่จะเชื่อมโยงเหตุการณ์ต่อไปเข้ากับแรงจูงใจของตัวละครหลายคนได้ลึกซึ้งกว่าเดิม อีกจุดที่หายไปและผมคิดว่ามีผลคือเรื่องราวของครอบครัวดัมเบิลดอร์—ความสัมพันธ์กับอาบีฟอร์ธและชะตากรรมของอาเรียนา หนังเกือบจะไม่แตะ ต้องพึ่งบทสนทนาสั้นๆ แทนที่จะเล่าให้เห็นฉากและความขมของเหตุการณ์จริงในหนังสือ ซึ่งทำให้ภาพรวมของดัมเบิลดอร์เป็นคนที่มีบาดแผลในอดีตน้อยลงกว่าที่ควรจะเป็น สุดท้ายแล้วมันทำให้การตัดสินใจสุดท้ายของตัวละครหลายคนถูกย่อให้เป็นเหตุการณ์ฉับพลัน แทนที่จะเป็นผลสะสมจากอดีตที่ซับซ้อน

หัวใจยังคงเต้นแรงทุกครั้งที่นึกถึงโลกเวทมนตร์ของ 'Harry Potter' — เรื่องสั้นที่แท้จริงคือในรูปแบบหนังสือมีทั้งหมด 7 เล่ม แต่ในรูปแบบภาพยนตร์กลับถูกนำเสนอเป็น 8 ตอน รายชื่อหนังสือทั้งเจ็ดคือ 'Harry Potter and the Philosopher's Stone', 'Harry Potter and the Chamber of Secrets', 'Harry Potter and the Prisoner of Azkaban', 'Harry Potter and the Goblet of Fire', 'Harry Potter and the Order of the Phoenix', 'Harry Potter and the Half-Blood Prince' และ 'Harry Potter and the Deathly Hallows'. เหตุผลที่จำนวนหนังสือกับจำนวนภาพยนตร์ไม่ตรงกันมาจากการตัดสินใจแยกเล่มสุดท้ายของนิยายออกเป็นสองภาคภาพยนตร์ เพื่อให้รายละเอียดของการตามล่าฮอร์ครักซ์และบทสรุปของตัวละครมีเวลาอธิบายมากขึ้น ในมุมมองของคนที่หลงใหลในต้นฉบับ การแยกภาคทำให้มีพื้นที่ในการขยายฉากสำคัญหลายฉาก แต่ก็ต้องแลกกับการปรับจังหวะและการเลือกตัดบางซับพลอตที่เคยมีความหมายในหนังสือ เช่น เหตุการณ์เล็ก ๆ หรือฉากของตัวละครรองที่ไม่ได้ถูกจับภาพไว้ครบถ้วน การดัดแปลงจึงเป็นการทดสอบระหว่างความจุของหน้ากระดาษกับเวลาจำกัดบนจอหนัง ซึ่งแต่ละฝ่ายมีเหตุผลของตัวเอง ท้ายที่สุดแล้วตัวเลขแบบตรงไปตรงมาคือ: หนังสือ 7 เล่ม ภาพยนตร์หลัก 8 ตอน — แต่ประสบการณ์การอ่านกับการดูให้ความรู้สึกต่างกันไป และนั่นก็เป็นเสน่ห์ที่ทำให้เรื่องนี้โหยหาอยู่เสมอ

การตัดบางฉากและการย่อรายละเอียดเชิงประวัติศาสตร์ทำให้จังหวะเรื่องใน 'Harry Potter and the Deathly Hallows' ฉบับภาพยนตร์ (Part 2) ต่างจากหนังสืออย่างชัดเจน ฉันสังเกตว่าการตัดตัวละครรองและฉากย่อยออกไปค่อนข้างมาก เช่นตัวตลกประจำโรงเรียนอย่าง Peeves ที่หายไปอย่างสิ้นเชิง ทำให้บรรยากาศของโรงเรียนมีความเรียบร้อยขึ้น แต่ก็แลกด้วยความขาดความวุ่นวายแบบฉบับฮอกวอตส์ไป อีกส่วนที่โดนลดทอนคือประวัติและมิติของตระกูลดัมเบิลดอร์กับเหตุผลเบื้องหลังการกระทำของดัมเบิลดอร์ ซึ่งในหนังสือให้ความเห็นอกเห็นใจและซับซ้อนได้มากกว่า แต่ในหนังกลายเป็นข้อมูลสั้นและกระชับเพื่อไม่ให้เล่าเรื่องสะดุด นอกจากนั้น การตามล่าทำลายยมทูต (Horcrux) ถูกย่อรวมและเร่งจังหวะ หลายจุดที่ในหนังสือสร้างความตึงเครียดจากการค้นหาหรือบทสนทนาลงลึก ถูกย้ายไปยังฉากสั้น ๆ หรือเล่าข้าม ทำให้ความหมายเชิงสัญลักษณ์บางอย่างลดลงไป เช่นความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครกับวัตถุโบราณบางชิ้นถูกทำให้เป็นเหตุการณ์ตรง ๆ มากกว่าการเดินทางทางอารมณ์ สรุปแล้ว ฉบับภาพยนตร์เลือกให้ภาพและจังหวะการเล่าเป็นหลัก ขณะที่หนังสือมีพื้นที่ให้จินตนาการและปูมหลังตัวละครมากกว่า — นี่เป็นสิ่งที่ทำให้แฟนที่ชอบรายละเอียดบางคนรู้สึกว่ายังขาดอะไรไป แต่ในด้านการดูแล้วมันก็มีพลังในการเล่าเรื่องแนวภาพยนตร์ที่ชัดเจน

คราวแรกที่เปิดอ่าน 'แฮร์รี่ พอตเตอร์กับเจ้าชายเลือดผสม' รู้สึกเลยว่าหนังสือเล่าเรื่องลึกและค่อยเป็นค่อยไปกว่าฉบับภาพยนตร์มาก ความแตกต่างชัดเจนที่สุดสำหรับฉันคือมิติของอดีตโวลเดอมอร์ที่หนังสือขยายออกมาแบบเป็นชุดของความทรงจำในเพ็นซีฟ (Pensieve) — มีทั้งตระกูลเกนต์ (Gaunt), เรื่องของ Hepzibah Smith กับวัตถุล้ำค่า และรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้การค้นหาโฮรครักซ์มีน้ำหนักทางจิตใจมากขึ้น ในภาพยนตร์หลายช็อตเหล่านี้โดนตัดหรือย่อจนกลายเป็นข้อมูลย่อยสั้นๆ ทำให้ความรู้สึกว่าการตามรอยอดีตเป็นงานวิจัยเชิงอารมณ์ลดลง นอกเหนือจากนั้น บทบาทของตัวละครรองหลายตัวถูกบีบให้เล็กลงในหนัง เช่น ความอึมครึมของสลัคชอร์นกับความรู้สึกผิดของเขา หรือรายละเอียดเล็กๆ ของชีวิตนักเรียนในปีนั้นที่ในหนังสือเติมเต็มภาพความเป็นโรงเรียนเวทมนตร์ได้มากกว่า ผลลัพธ์คือหนังมีจังหวะเร็วและเน้นภาพ แต่หนังสือให้เวลาเราอยู่กับเรื่องราวและความเจ็บปวดของตัวละครนานกว่า ซึ่งสำหรับฉันทำให้บทสุดท้ายของเล่มนั้นเข้มข้นและคมขึ้น

เสียงบรรยายที่แฟน ๆ มักพูดถึงเสมอคือ 'Stephen Fry' กับ 'Jim Dale' — สองคนนี้เป็นคนบรรยายชุดหนังสือ 'Harry Potter' ฉบับภาษาอังกฤษที่ได้รับความนิยมมากที่สุด โดยทั้งคู่บรรยายทั้งเจ็ดเล่มแบบครบถ้วน แต่สไตล์ของแต่ละคนต่างกันชัดเจนเลย เราเคยฟังเวอร์ชันของทั้งคู่บ่อย ๆ และรู้สึกว่าการเลือกฟังขึ้นกับอารมณ์ของวันที่อยากฟัง: 'Stephen Fry' จะให้ความรู้สึกเล่าแบบนุ่มนวล เรียบง่าย เหมือนมีเพื่อนชวนเล่าเรื่องแบบชิล ๆ เขามีน้ำเสียงอบอุ่น เหมาะกับฉากที่ต้องการบรรยากาศและการพรรณนาฉากมาก ๆ ส่วน 'Jim Dale' จะเล่นเป็นตัวละครได้หลากหลาย จัดการเสียงตัวละครต่าง ๆ ได้เด่นชัดและมีคาแรกเตอร์ ซึ่งทำให้ฉากที่มีบทสนทนาหรือความฮา ๆ ฟังสนุกขึ้นมาก นอกจากความต่างด้านน้ำเสียงแล้ว ฉบับที่ออกโดยสำนักพิมพ์คนละประเทศก็มีความต่างเรื่องสำเนียงและบางครั้งก็มีการตัดต่อเวอร์ชันย่อย ๆ ด้วย ถ้าอยากลอง เรามักจะแนะนำให้เปิดตัวอย่างสั้น ๆ ก่อนตัดสินใจซื้อ เพราะเสียงบรรยายสามารถเปลี่ยนความรู้สึกของเรื่องไปได้เยอะมาก สุดท้ายแล้วทั้งสองเวอร์ชันมีแฟนเหนียวแน่นทั้งคู่ — บางคนฟัง 'Stephen Fry' เพราะอยากได้สัมผัสแบบอังกฤษแบบดั้งเดิม ขณะที่บางคนชอบ 'Jim Dale' เพราะความมีชีวิตชีวาและการเล่นเสียงที่พลิกบทบาทได้จัดเจน ทั้งสองแบบต่างก็ทำให้โลกของ 'Harry Potter' มีมิติขึ้นอีกแบบหนึ่ง

แฟนหนังแฟรนไชส์นี้คงสังเกตได้ว่าเมื่อต้องย่อหนังสือนับร้อยหน้ามาเป็นภาพยนตร์ ความจำเป็นของการตัดต่อกับการปรับโทนเกิดขึ้นแน่นอน — นั่นรวมถึง 'Harry Potter and the Deathly Hallows' ที่ถูกแบ่งเป็นสองภาคด้วย ทางทีมสร้างต้องเลือกตัดรายละเอียดหลายอย่างออกเพื่อรักษาจังหวะเรื่องและเวลา จึงมีทั้งฉากจากหนังสือที่ถูกย่อหรือข้ามไป และฉากที่ถูกถ่ายแล้วไม่ถูกใส่ลงในฉบับฉายในโรง ซึ่งหลายฉากนั้นถูกปล่อยเป็นฉากที่ถูกตัด (deleted scenes) ในแผ่นดีวีดี/บลูเรย์หรือสื่อพิเศษอื่น ๆ การปรับเล่าเรื่องของสองภาคสุดท้ายเน้นไปที่การขับเคลื่อนหลักคือการตามหาโฮรกครักซ์และการปะทะครั้งสุดท้าย ทำให้ฉากย่อยๆ ของตัวละครรองหรือคำอธิบายเชิงประวัติศาสตร์บางตอนถูกลดทอนหรือย้ายจังหวะ บทบาทของตัวละครบางตัวเช่นเรื่องราวของเครีเชอร์และความสัมพันธ์เชิงลึกกับฮีโร่บางคนถูกย่อให้สั้นลง การอธิบายเชิงรายละเอียดเกี่ยวกับตำนาน 'เครื่องรางความตาย' หรือเบื้องหลังตัวละครบางส่วนก็ถูกสรุปหรือแสดงผ่านภาพสั้น ๆ แทนบทสนทนายาว ๆ ที่มีในหนังสือ ทำให้คนที่อ่านหนังสือรู้สึกว่ามีมุมที่หายไป แต่ในทางกลับกันหนังเลือกขยายฉากแอ็กชันและฉากอารมณ์สำคัญเพื่อให้ความเข้มข้นทางภาพยนตร์ยังได้อยู่ ถ้าพูดถึงฉากที่ถูกตัดแบบชัดเจน ทั้งสองภาคมีฉากที่ไม่ได้ฉายในโรงแต่ถูกใส่ในส่วนเสริมของแผ่นดีวีดี/บลูเรย์ เช่นฉากเล็ก ๆ ที่เพิ่มมุมมองความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครหรือฉากที่เป็นการเชื่อมต่ออารมณ์ ซึ่งบางฉากช่วยให้ความรู้สึกของตัวละครต่อเหตุการณ์นั้นสมบูรณ์ขึ้น บางส่วนเป็นมุมกล้องที่ต่างออกไปหรือช็อตยาวที่ถ่ายไว้แต่ตัดเพราะกระทบจังหวะหนังหลัก ยิ่งถ้าดูฉบับพิเศษจะเห็นว่ามีทั้งฉากสั้น ๆ ที่ทำให้เข้าใจบางแรงจูงใจของตัวละครได้ดีกว่าในฉบับฉาย และยังมีสคริปต์/สตันท์/เวอร์ชันที่ต่างจากฉบับฉายจริงในหลาย ๆ ตอน สรุปคือใช่ มีฉากที่ถูกตัดและเนื้อหาที่ย่อไปในการดัดแปลงของสองภาคสุดท้าย แต่สิ่งที่ถูกตัดไม่ใช่เรื่องผิดเสมอไป เพราะการตัดนั้นเพื่อให้ภาพยนตร์ยังคงจังหวะและโทนที่ต้องการได้ อย่างไรก็ตามสำหรับคนที่อยากเก็บรายละเอียดทั้งหมด หนังสือยังคงให้มิติที่ครบกว่า และการดูฉากที่ถูกตัดในฉบับพิเศษจะสนุกสำหรับคนที่อยากเห็นมุมเล็ก ๆ ของตัวละครมากขึ้น ส่วนตัวแล้วชอบฉากตัดบางฉากที่ทำให้เข้าใจจังหวะความสัมพันธ์ของตัวละครได้ลึกขึ้น แม้หนังจะต้องเลือกตัดออกเพื่อให้การเล่าเรื่องโดยรวมไหลลื่นก็ตาม