ตอนที่ 1

เสียงหวีดเบรกของรถไฟฟ้าดังแทรกเข้าฉากวังหลังสุดร้อนแรงที่จีน่ากำลังอ่านอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ ขณะที่เธอกำลังจะถึงฉากที่สนมเอกถูกฮ่องเต้ดิบเถื่อนจับกดลงบนเตียงแบบชนิดที่เธอเองยังต้องกลืนน้ำลาย…

“โอ๊ย! ทำไมมันค้างตรงนี้ล่ะวะ!” จีน่าพึมพำ หัวใจตึกตักเหมือนคนรอจุดพีคในชีวิต เธอเป็นสาวออฟฟิศธรรมดา ๆ ที่มีงานล้นหัวทุกวัน แต่เวลาอ่านนิยายวังหลังทีไร ชีวิตมันเหมือนโดนเติมไฟ โดยเฉพาะนิยายแนวสนมเถื่อนดิบ ๆ ที่ฮ่องเต้คลั่งรัก นั่นยิ่งเป็นจุดอ่อนของเธอชนิดถอนตัวไม่ขึ้น

วันนี้เป็นวันศุกร์ คนในรถไฟฟ้าแน่นจนแทบจะกลั้นหายใจ การยืนอย่างเดียวก็เหนื่อยแล้ว แต่จีน่าก็ยังง่วนกับนิยายเหมือนโลกนี้มีเธอกับสมาร์ตโฟนเท่านั้น

เธอเลื่อนจอขึ้น...

“ฮ่องเต้โน้มลง… มือใหญ่ของเขาลาก…”

จีน่ากลืนน้ำลาย นี่แหละ ของดี! ถึงฉากฮ่องเต้ตีขอบเตียงดัง ปัง! แล้ว

“กึก!”

มีคนชนจากด้านหลัง ทำให้ร่างเล็ก ๆ ของจีน่าเซไปข้างหน้าอย่างแรง เธอคว้าห่วงจับไม่ทัน มือที่ถือโทรศัพท์หลุดออก...

“ตุ้บ!”

คนตรงหน้าหันคมกลับมาด้วยสายตาหงุดหงิด

“ขะ...ขอโทษค่ะ!” จีน่ายกมือไหว้ เธอเก็บโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วถอนหายใจโล่งที่จอไม่แตก

แต่ยังไม่ทันจะได้ตั้งตัว เสียงประกาศก็ดังขึ้น “โปรดจับราวเพื่อความปลอดภัย…”

ทันใดนั้น รถไฟฟ้าส่ายแรงกว่าปกติ ชั่วเสี้ยววินาทีร่างจีน่าหงายหลัง

“เหี้ยเอ้ย!” เธออุทานคำหยาบด้วยความตกใจ แต่ปากไวเร็วกว่าความคิด และก่อนจะคว้าราวทัน…แสงไฟฟ้ากะพริบวูบ สติของเธอก็หายไป เสียงสุดท้ายที่ได้ยินเหมือนเสียงหัวใจตัวเองเต้นดัง ตุบ…ตุบ…ตุบ

…

…

ความมืดกลืนกินทุกอย่าง ไม่มีเสียงรถไฟ ไม่มีเสียงคน ไม่มีความรู้สึกเจ็บ มีก็แต่ความว่างเปล่า… และกลิ่นหอมบางอย่างเหมือนดอกไม้โบราณ

จีน่าลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ สิ่งแรกที่เห็น ไม่ใช่เพดานรถไฟฟ้า แต่เป็นเพดานไม้แกะสลักลวดลายมังกรและเมฆสีทองสะท้อนแสงตะเกียงอย่างนุ่มนวล

เธอกะพริบตาปริบ ๆ

“อะไรเนี่ย…โรงละครจีน? หรือกูโดนส่งตัวมาโรงพยาบาลแล้วเขาตกแต่งห้องแบบจีนวังหลัง?”

กลิ่นเครื่องหอมลอยคลุ้ง ไม่ใช่กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อของโรงพยาบาลแน่นอน ผ้าม่านสีแดงอ่อนพัดเบา ๆ ตามลม ทั้งที่ในห้องไม่มีพัดลมหรือเครื่องปรับอากาศซักชิ้น

จีน่าขยับตัวเล็กน้อย แล้วรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง...

บาง! ลื่น! เหมือนผ้าแพร!

เธอมองลงไป…

เธออยู่ในชุดนอนผ้าไหมบางเฉียบสีขาวที่แทบจะมองทะลุได้ ไหล่ข้างหนึ่งตกลงมาเผยผิวเนียนออกมากว่าครึ่ง

“เดี๋ยว ๆๆๆๆๆ นี่กูนอนชุดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่!? หรือว่าพวกหมอถอดชุดกูออกตอนปฐมพยาบาล? แต่ทำไมต้องใส่ชุดแบบ...อ๊ากกก แบบนี้ล่ะ!?”

ยังไม่ทันตั้งสติ สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือใหญ่กลับแตะลงบนไหล่ของเธออย่างลื่นไหล แรงพอให้หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ จีน่าตาโต หยุดหายใจทันที

มีเสียงทุ้มต่ำดังอยู่ข้างหู เสียงที่ทั้งนุ่ม ทั้งทรงอำนาจ และ…อันตรายยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด

“ตื่นแล้วรึ อิงอวี้”

อิง…อวี้? ใครวะ?

จีน่าหันขวับทันที แล้วสิ่งที่เห็นทำให้เธอเผลอกลั้นลมหายใจอีกครั้ง

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ใบหน้าคมคายอย่างกับรูปปั้นเทพเจ้าโบราณ ดวงตาเข้มขรึมที่มองแล้วเหมือนมีแรงดึงดูดมหาศาล ผมยาวสีดำถูกรวบครึ่งศีรษะแบบเดียวกับฮ่องเต้ในหนัง เสื้อคลุมผ้าไหมสีดำปักมังกรทองที่เผยให้เห็นแผงอกกว้างกำยำด้านใน

ความรู้สึกแรกของจีน่า นี่มันผู้ชายหล่อทะลุจักรวาลชัด ๆ

ความรู้สึกที่สอง เดี๋ยว…นี่มันตัวละครในนิยายที่กูอ่านเมื่อคืนรึเปล่า!?

เธอถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่ล้มลงนอนแผ่หราบนเตียงเสียก่อน เพราะหลังเธอติดหมอนสูง

ชายหนุ่มจึงโน้มตัวตามลงมาช้า ๆ ใบหน้าเขาเข้าใกล้จนเธอเห็นลมหายใจอุ่น ๆ พ่นรดผิวแก้ม

“จะหนีไปไหน…อิงอวี้” น้ำเสียงเขาทุ้มลึกจนสั่นสะท้านไปทั้งหัวใจ พูดช้า แต่หนักแน่น เป็นเสียงของคนที่เคยชินกับการสั่งและคนทั้งประเทศต้องเชื่อฟัง

จีน่าอ้าปากค้าง “อะ เอ่อ…คือ…ท่านเป็นใครคะ?”

ดวงตาคมกริบเบิกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะแสยะยิ้มบาง ๆ ที่ทำให้เธอขนลุกซู่

“นี่เจ้ากล้าลืมข้า?” เขากระซิบชิดหู เสียงต่ำจนเหมือนขู่ข้างลำคอ “ข้าหลงจวิ้น…ฮ่องเต้ของแผ่นดินนี้”

แม่เจ้าโว้ยยยยยยยยยยยยยยย!! จีน่าแทบกรี๊ด แต่เสียงติดอยู่ในลำคอ เธอพึมพำในใจ นี่มันนิยายที่กูอ่านเมื่อคืนชัด ๆ! ไอ้ฉากบนเตียงที่ยังอ่านไม่จบ เมื่อกี้…ใช่! นี่มันตอนเดียวกันเลย! ฮ่องเต้เถื่อนไม่รออะไรทั้งนั้น! เขาจะ...โอ๊ยยย กูยังไม่พร้อม!

เธอสะบัดหน้าไปอีกทางแล้วพูดตะกุกตะกัก “ข้า...ข้าไม่ใช่อิงอวี้ ท่านเข้าใจผิดแล้ว!”

ชายหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มยังคงดิบและทรงอำนาจเหมือนเสือเพิ่งเจอเหยื่อนุ่ม ๆ เขาเอื้อมมือมาเชยคางเธอขึ้น

“ร่างนี้…ดวงตานี้…กลิ่นหอมนี้” เขาโน้มเข้ามาใกล้จนริมฝีปากเกือบชนแก้ม “ไม่ใช่อิงอวี้ แล้วจะเป็นใคร?”

จีน่าตะลึง หน้าแดงร้อนฉ่าเหมือนจะละลายเป็นไอ นี่มันบ้าอะไรเนี่ย! กูทะลุมิติมาเป็นสนมราคะในวังจีน!?

เธอพยายามตั้งสติ พยายามผลักเขาออก แต่แขนของคนตัวใหญ่ตรงหน้าขยับนิดเดียวก็ทำให้ร่างเธอจมลงไปในผ้านวมผืนหนานุ่ม กลิ่นกายอุ่น ๆ ของเขาแผ่เข้ามา แรง และชัดเจนเกินไป

จีน่าคิดในใจ โอ๊ยยย! ถ้ามาแบบนี้อีกนิด กูไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ แต่จะตายเพราะหัวใจหยุดเต้นแน่ ๆ!

เธอรวบรวมสติครั้งสุดท้าย พยายามเอาเหตุผลมาต่อรอง

“ท่านฮ่องเต้! ฉัน...เอ่อ...ข้า…ไม่สบายค่ะ! ปวดหัว! ปวดตัว! ปวด…ไปหมดเลย!”

ชายคิ้วเข้มขมวดมุ่น ราวกับไม่พอใจที่เธอปฏิเสธ แต่เขากลับก้มลงลูบแก้มเธอเบา ๆ เบาแบบที่ทำให้เธอตัวชาวาบยิ่งกว่าโดนไฟลวก

“ป่วย?” เขาพึมพำ “ก็ยิ่งต้องให้ข้าดูแลเจ้า ใกล้ ๆ”

ไม่! ไม่ใกล้! เอาไกลที่สุดเท่าที่ทำได้!

จีน่าเลิ่กลั่ก “ดะ...เดี๋ยวค่ะ! คือ…ข้ายัง…ยังไม่พร้อม...”

เขาโน้มลงจนปลายจมูกเกือบชนกัน ดวงตาสีเข้มของเขาลึกจนเหมือนหลุมดำของจักรวาล

“ไม่พร้อม?” เขากระซิบอย่างอันตราย “อิงอวี้…ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เจ้าเป็นฝ่าย ‘ไม่พร้อม’ กับข้า?”

แม่จ๋า…ร่างเดิมนี่มันตัวป่วนตัวไหนวะ!

จีน่ากัดริมฝีปากตัวเอง เธอรู้ดีว่าสถานการณ์นี้ไม่ใช่เล่น ๆ เขาคือฮ่องเต้ผู้ดิบเถื่อนที่สุดในแผ่นดิน คนที่สามารถทำให้สนมตายเพียงคำพูดเดียว คนที่ในนิยาย ไม่รู้จักคำว่าปฏิเสธบนเตียง แต่เพราะความกลัวลึก ๆ การต่อต้านแบบผิดจังหวะ และคำพูดสมัยใหม่ที่เธอหลุดออกมาไม่หยุด

ฮ่องเต้มองเธอ…เหมือนกำลังงงมากกว่าหงุดหงิด ร่างใหญ่ค้างนิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประเมินว่า ‘นี่ใช่คนเดียวกับเมื่อวานจริงหรือ?’

จีน่ารีบใช้จังหวะนั้น…ดันอกเขาเต็มแรง ผลคือ...ไม่ขยับแม้แต่น้อย

“ดันข้าหรือ?” เขาถามเสียงอันตราย แต่เหมือนมีรอยยิ้มซ่อนอยู่ “แรงแค่นี้…จะหนีข้าได้อย่างไร อิงอวี้”

จีน่ากัดฟันแน่น พูดสิ่งที่ไม่ควรพูดออกมาอีกครั้ง “ก็…ก็คนมันไม่อยากขึ้นเตียงกับท่านนี่คะ!”

เงียบ…ทั้งห้องเงียบ เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจเธอเอง

ชายหนุ่มเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้เธอช้า ๆ แต่คราวนี้…สายตาเขาเปลี่ยนไป ไม่ใช่แค่แรงปรารถนา แต่เป็นความสงสัยปนสนุก เหมือนเขาเจอเหยื่อที่น่าสนใจกว่าเดิมหลายเท่า

“ดี…” เขากระซิบ “งั้นข้าจะทำให้เจ้าพูดประโยคนี้…ไม่ได้อีกเลย”

อ้ากกกกกกกกกกกกกกก!! กูจะหนีไปไหนได้วะเนี่ยยยยยยยย!!

จีน่าแทบจะร้องออกมา แต่ถูกฝ่ามือใหญ่ยันไว้บนหมอน ร่างใหญ่ของฮ่องเต้คร่อมอยู่เหนือเธอ แรงกดของวงแขนเหมือนกรงขังของเสือสมชื่อ

แต่...ก่อนที่อะไรจะเกิดขึ้น ประตูห้องก็ถูกเคาะ

“ปัง ๆ ๆ!”

เสียงขันทีรีบเร่งดังขึ้น “ฝะ...ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ! มีข่าวด่วนจากวังหน้า!”

ฮ่องเต้หยุดขยับราวกับเสือโดนดึงเชือกปลอกคอ หันกลับไปมองประตูด้วยสายตาเย็นเฉียบ...เย็นจนขันทีคนนั้นแทบหายใจไม่ออก

จากนั้นเขามองเธออีกครั้ง “คืนนี้…ค่อยว่ากันใหม่”

ยังไม่ทันให้เธอเถียง เขาโน้มลง...ปลายผมยาวพาดแก้มเธอ ริมฝีปากเขาแตะแก้มเธอเบา ๆ อย่างจงใจ ก่อนผละออกไปด้วยสายตาที่สัญญาว่า คืนนี้…เธอไม่รอดแน่

ประตูปิดลง ห้องกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง จีน่าล้มลงบนเตียงพร้อมร้องกรี๊ดในใจ ‘พระเจ้า…กูตายเพราะฉากในนิยายจริง ๆ ด้วย!!!’

และนี่คือจุดเริ่มต้นของ ชีวิต สนมเถื่อน ที่เธอไม่เคยสมัครใจ…แต่เสือเถื่อนทั้งวัง…ไม่ได้ถามความสมัครใจเลยสักนิด