ครั้งแรกที่ได้ยินท่วงทำนองเปิดของ 'The Lord of the Rings' ในฉบับภาพยนตร์ ผมรู้สึกเหมือนมีแผนที่โลกอีกใบถูกเปิดออกด้วยเสียงเพียงไม่กี่โน้ต เพลงของเขาไม่ได้แยกออกจากหนังสืออย่างชัดเจน แต่กลับกลายเป็นเลเยอร์อารมณ์ที่เติมเต็มการอ่าน ทำให้ฉากธรรมดาในหนังสือมีมิติของความมหัศจรรย์และความโศกเศร้าไปพร้อมกัน ฉันมักเอาแผ่นเสียงหรือสตรีมมาเปิดตอนอ่านบทที่เกี่ยวกับชาวชาร์ ด้วยการได้ยินธีมของชาวชาร์ซ้ำ ๆ มันเหมือนกับว่าตัวละครเหล่านั้นมีเสียงพูดของตัวเอง และฉากที่อ่อนโยนอย่างเช่นมุมสงบของชาวชาร์ก็กลับกลายเป็นภาพเคลื่อนไหวในหัวทันที
One night stand ที่ตามหากันแทบตาย สุดท้ายก็อยู่แค่ปลายจมูกนี่เอง...
"นี่! ปล่อยได้แล้ว"
“โอ๊ย... ไอ้บ้า ต้องการอะไรอีกฮะ ได้ไปทั้งตัวแล้วยังไม่พอใจอีกเหรอ”
ทรงโปรดเงยหน้าจากซอกคอขาวผ่อง นัยน์ตาเขาส่งประกายกรุ่นโกรธขณะที่สบดวงตาที่มีแววดื้อรั้นของคนในอ้อมกอด
“ผมบอกไปแล้วใช่ไหม ว่าผมไม่วันไนท์กับคุณ”