ตอนที่ 1 ผมเข้ามาในนิยายน้ำเน่าซะแล้วล่ะครับ

ผมทะลุมิติมาแหละ...

ถ้าถามว่านี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย ก็คงต้องย้อนกลับไปก่อนหน้านี้

ผมหลงไปอ่านนิยายวายติดเรตที่เนื้อหามีแต่ฉาก 18+ เรื่องหนึ่งเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ

แรกเริ่มเดิมทีก็แค่อ่านเพราะไม่รู้จะอ่านอะไรดี นิยายเรื่องนี้ทั้งน้ำเน่า ทั้งคลิเช่ แถมนายเอกยังนอนกับคนอื่นนอกจากพระเอก แต่ก็เพราะไอ้ความแซ่บเกินต้านที่นักเขียนใส่มาเพื่อสนองนี๊ดคนอ่านนี่แหละที่ทำให้ผมอ่านจนจบ แม้ว่าจะอ่านไปด่าไปก็เถอะ

กันต์ พระเอกของนิยายเป็นประธานของบริษัทวงการบันเทิงแห่งหนึ่ง รูปร่างดี หน้าตาหล่อเหลา นิสัยสุดแสนจะเย็นชาตามแบบฉบับนิยายทั่วไปเป๊ะ ๆ

ส่วนนายเอกคือดาราหน้าใหม่ใสกิ๊ง ฐานะยากจน ผลงานมีแค่เคยเป็นตัวประกอบในซีรีส์เรื่องหนึ่งเท่านั้น แล้วบังเอิญว่าซีรีส์เรื่องนั้นดันฮอตฮิตไปทั่วบ้านทั่วเมือง นายเอกอย่าง คีย์ ที่มีหน้าตาน่ารักตามแบบฉบับไอดอลยุคปัจจุบัน เลยถูกแมวมองในบริษัทของพระเอกคว้าตัวมาเซ็นสัญญา

ในส่วนดีเทลการสู้ชีวิตของคีย์นั้นผมไม่กล่าวถึงแล้วกัน เพราะถ้าให้เล่าก็จะยาวซะเปล่า ๆ เอาเป็นว่า พอท่านประธานอย่างกันต์เห็นหน้านายเอกครั้งแรกก็ดันเกิดสนใจขึ้นมา

แต่ถ้าคุณคิดว่าท่านประธานสุดหล่อผู้นี้จะกรุยทางให้นายเอกได้เป็นซูเปอร์สตาร์อันดับหนึ่งแบบติดจรวดนั้น ต้องขอบอกว่าคิดผิดเลยล่ะ!

เพราะอีตาพระเอกนี่มันดันเอาแต่กลั่นแกล้งนายเอกไม่เว้นวัน เวลามีบทแปลก ๆ ที่คนอื่นไม่อยากเล่นก็มักจะเอามายัดเยียดให้นายเอกเล่นทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นบทผี คนบ้า ฆาตกร และอีกมากมาย จนบางทีผมก็สัมผัสไม่ได้เลยว่าพระเอกชอบนายเอก

ซึ่งมันขัดกับบุคลิกนุ่มนวลและใบหน้าน่ารักของอีกฝ่ายมาก นอกจากนี้เวลาที่นายเอกว่างจากงานก็มักจะเรียกใช้อีกฝ่ายให้มาเป็นเบ๊คอยชงกาแฟอีกด้วย

แต่ก็ต้องยอมรับว่าวิธีการนี้ของพระเอกมันทำให้นายเอกเริ่มมีชื่อเสียงขึ้นมาไม่จับยัดเข้าบทเด่นตั้งแต่แรก แต่ใช้วิธีค่อย ๆ เก็บผลงานจากบทแปลก ๆ ไปเรื่อย ๆ

อ้อ แล้วถ้าถามว่าผมทะลุมิติมาเป็นใครน่ะเหรอ

ผมไม่ใช่ทั้งพระเอกและนายเอกหรอก แต่เป็นตัวร้ายที่คอยตามเขม่นกับพระเอกเพราะชอบนายเอกยังไงล่ะ!

ร่างนี้มีชื่อว่า เมล หรือเต็ม ๆ ก็คือคาราเมล

ตอนที่อ่านชื่อนี้ครั้งแรก ผมงี้ขนลุกซู่ซ่าเลย อยากถามคนเขียนเหลือเกินว่าทำไมต้องคาราเมลด้วยวะ เมลเฉย ๆ พอรับได้นะ แต่ผู้ชายอกสามศอกสูงร้อยแปดสิบกับชื่อคาราเมลมันเข้ากันตรงไหนวะพี่!

ตัวร้ายอย่างเมลเองก็เป็นนักแสดงภายใต้บริษัทของพระเอก เป็นชายหนุ่มหน้าตางดงาม ประเภทเคะราชินีที่จะทำให้รุกสยบแทบเท้า แต่แท้จริงแล้ว พี่ชายท่านนี้เป็นรุกที่ชอบเคะน้อยน่ารักอย่างนายเอกต่างหาก

เรื่องราวก็ตามพล็อตทั่ว ๆ ไป นายเอกโดนพระเอกดุด่า ตัวร้ายคอยช่วยเหลือประหนึ่งพี่สาวผู้แสนดีที่หวังเคลมเธอ พอคล้อยหลังนายเอก ตัวร้ายก็จะไปเขม่นกับพระเอกซึ่งเป็นคู่หมั้นของตัวเอง

ใช่แล้ว พระเอกกับตัวร้ายเป็นคู่หมั้นกัน!

ครอบครัวของทั้งคู่เป็นตระกูลผู้ดีที่รู้จักกันมาตั้งแต่รุ่นทวด ถูกจับหมั้นกันตั้งแต่ยังไม่ปฏิสนธิในรังไข่ของแม่ด้วยซ้ำ นี่จึงเป็นสาเหตุที่พระเอกไม่สามารถไล่ตัวร้ายออกจากบริษัทได้ง่าย ๆ นั่นเอง

ส่วนผมที่แม้จะอ่านไปด่าไป แต่ก็ดันตามอ่านจนจบพร้อมด้วยคอมเมนต์รีวิวสิบบรรทัดซึ่งทั้งหมดเป็นการด่าพระเอกของเรื่องก็ถูกนักเขียนสวนกลับมาว่า

‘แค่แซ่บก็พอแล้วปะ’ 

อันเป็นเหตุให้ผมโมโหจนความดันขึ้น ทะลุมิติมาในนิยายน้ำเน่าเรื่องนี้จนได้

เวรจริง ๆ ก็แค่นิยายที่เน้นเรื่องใต้สะดือ ไม่รู้ว่าผมจะจริงจังทำไมนักหนา

“คุณเมล อีกห้านาทีเข้าฉากนะคะ เตรียมพร้อมแล้วเนอะ”

“อ่า ครับ” ผมหันไปยิ้มหวานให้ทีมงาน แต่ในใจลอบสบถ

เข้าฉากอะไรวะ ตูเพิ่งทะลุมิติมาได้ไม่ถึงสิบนาทีเองนะ งานงอกแล้วไหมมึง ชีวิตก่อนเคยแสดงอะไรที่ไหน แค่พูดกับเพื่อนยังไม่ค่อยจะรู้เรื่องเลย!

“พี่เมล เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมเหงื่อออกเยอะขนาดนั้น”

ผมหันไปมองเจ้าของเสียงนุ่ม แล้วก็ถูกออร่าความน่ารักของอีกฝ่ายกระแทกหน้าจนตาเกือบบอด

คนบ้าอะไร น่ารักฉิบหายเลย!

ขนาดเล่นบทเป็นคนบ้าแต่งตัวมอซอหัวยุ่งเหยิงยังดูน่าเอ็นดูสุด ๆ

“พี่แค่ร้อนนิดหน่อยน่ะ” ผมยกมือโบกตรงหน้าตัวเอง

“อีกแค่ฉากเดียวแล้ว สู้ ๆ นะครับ” คีย์มองชุดเสื้อยืดผ้าเนื้อบางที่ผมใส่ พลางทำหน้าเห็นใจ

โอ๊ย พ่อคุณ แสนดีเกิ๊น ยังจะอุตส่าห์รับมุกอีก

ตอนนี้เป็นช่วงต้นปี ลมหนาวพัดตลอดเวลา อย่าว่าแต่ร้อนเลย อากาศมันเย็นจนตัวสั่นด้วยซ้ำ!

“ขอบใจนะคีย์” ผมส่งยิ้มหวานที่คิดว่าต้องหล่อแน่ ๆ โดยที่ลืมไปว่าเบ้าหน้าของตัวเองตอนนี้มันก็เป็นได้แค่พี่สาวเท่านั้น...

เมื่อห้านาทีผ่านพ้น ผมก็ถูกเรียกไปถ่ายฉากของตัวเอง ตอนนี้นอกจากเหงื่อไหลแล้ว หัวใจก็ยังเต้นกระหน่ำเหมือนเพิ่งไปวิ่งมาราธอนมาอีกด้วย

“ช่างแต่งหน้าอยู่ไหน! นักแสดงเหงื่อออกเยอะขนาดนี้ทำไมไม่มาดู!”

ผู้กำกับตะโกนด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ทำเอาช่างแต่งหน้าต้องรีบวิ่งมาซับเหงื่อให้ผมด้วยสีหน้างุนงง

ไม่แปลกที่พี่แกจะงง อากาศเย็นขนาดนี้แต่กลับเหงื่อออกเต็มหน้า

“น้องเมลไม่สบายหรือเปล่าคะ” พี่ช่างถามขณะซับเหงื่อไปด้วย

“นิดหน่อยครับ” ผมหลบตาตอบอ้อมแอ้ม

“ยังพอไหวไหมคะ”

ก็ไม่ไหวหรอกพี่ แต่ดูจากสีหน้าผู้กำกับที่พร้อมงับหัวแล้ว ต่อให้เหลือแต่กายหยาบผมก็ต้องไหวนั่นแหละ

“ไหวครับ พี่ไม่ต้องห่วงนะ” ผมส่งยิ้มหวานเช็กเสน่ห์อีกหนึ่งกรุบ ทำเอาสาวเจ้าหน้าแดงก่ำ หลังเช็ดหน้าเติมแป้งเสร็จก็วิ่งปรู๊ดออกจากฉากไป

“พร้อมแล้วครับ ขอโทษที่ทำให้เสียเวลานะครับ” ผมหันไปพูดกับผู้กำกับ

ผมสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ กังวลว่าหลังจากนี้คงไม่พ้นต้องโดนด่าแน่ ๆ ทว่าทันทีที่สั่งแอ็กชัน จู่ ๆ ร่างกายของผมมันก็เคลื่อนไหวเองเสียอย่างงั้น!

บทพูดยาวเหยียดที่ตอนแรกนึกไม่ออก ไหลพรั่งพรูออกมาผ่านริมฝีปาก การเคลื่อนไหวรวมถึงสีหน้าท่าทางก็ล้วนแสดงออกไปโดยอัตโนมัติประหนึ่งเคยซ้อมมาแล้วเป็นร้อยครั้ง

นี่มันสุดยอดไปเลย!

ผมไม่สนหรอกว่าจะเพราะสาเหตุอะไร ขอแค่ไม่ทำให้โดนด่าต่อหน้าคนเยอะแยะก็พอแล้ว

หลังคำสั่งคัท สีหน้าของผู้กำกับก็ดีขึ้นมาก แถมยังเอ่ยชมอีกหลายประโยค

ผมเดินกลับไปที่ด้านข้าง จากนั้นก็ได้เจอชายหนุ่มตัวใหญ่หน้าตาหล่อเหลาคมคาย ที่ส่วนสูงน่าจะร้อยเก้าสิบขึ้น กำลังยืนอยู่ตรงหน้าคีย์ด้วยสีหน้าถมึงทึง

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าอีกฝ่ายคือใคร

ปิ๊งป่อง พระเอกนั่นเอง

“ฉันได้ยินมาว่านายแสดงได้ไม่ดี เป็นเพราะอะไร”

“ผะ...ผม ตื่นเต้นนิดหน่อยครับ” หนุ่มน้อยหดคอลงด้วยท่าทางราวกับลูกนก

“แค่บทคนบ้ายังแสดงให้ดีไม่ได้เลย แล้วแบบนี้บทอื่นจะไปทำได้ไง”

“ผมจะพยายามให้มากกว่านี้ครับ” น้ำเสียงของคีย์สั่นเครือ ดวงตาแดงก่ำจวนเจียนจะร้องไห้

ผมเดินไปยืนข้างคีย์ แล้วเงยหน้ามองไอ้คนตัวสูงด้วยสายตาเชือดเฉือน

“คนเรามันก็ต้องมีผิดพลาดกันได้ ไม่มีใครเป็นตั้งแต่ครั้งแรกหรอก”

เขาเหลือบตามองมาทางผม “มาพูดแทรกตอนคนอื่นเขากำลังคุยกัน ลืมพกมารยาทก่อนออกจากบ้านมาหรือไง”

โอโหพี่ชาย ปากคอเราะรายมาก พูดขนาดนี้ก็มาต่อยกันดีกว่าไหม!

“นี่คุยกันอยู่เหรอ ไม่บอกไม่รู้นะเนี่ย ผมเห็นมีแต่คุณที่ว่าคีย์อยู่ฝ่ายเดียว” ผมเบ้ปากใส่ นี่ถ้าไม่เกรงใจก็อยากจะยกนิ้วกลางให้ด้วยเลยเนี่ย “อ้อ ส่วนเรื่องมารยาทน่ะพกมา แต่เลือกคนใช้”

“พี่ว่าพักหลังมานี้พฤติกรรมของนายไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ คงต้องรายงานคุณน้าบ้างแล้ว” สีหน้าของคุณพระเอกบ่งบอกถึงความหงุดหงิด

“จะฟ้องก็ฟ้องไปดิ” ผมเชิดหน้าใส่ เรื่องอะไรจะต้องยอมแพ้

อีกฝ่ายถอนหายใจหนัก ๆ ทำท่าทางเหมือนรำคาญแล้วหมุนตัวเดินหนีไปทันที

คาดว่าวันนี้ผมคงจะโดนพ่อแม่ของร่างนี้บ่นจนหูชาเรื่องไม่เคารพคนที่อายุมากกว่าแน่ ๆ

แต่แล้วยังไงล่ะ ผมไม่กลัวหรอกนะ!