หนังเวนเดย์ มีตัวละครใหม่คนไหนที่น่าสนใจบ้าง

มีตัวละครจากบ้านเรเวนคลอหลายคนที่ฉันคิดว่าน่าสนใจมากกว่าที่หลายคนมองเห็น เพราะเรเวนคลอไม่ได้มีแต่คนเก่งหนังสือ แต่ยังมีคนคิดนอกกรอบ สร้างสรรค์ และมีความลึกทางอารมณ์ที่หลากหลาย ตัวที่โดดเด่นสุดสำหรับฉันคงเป็น 'Luna Lovegood' แต่ถ้าขยายมุมมองออกไปจะเห็นว่า 'Filius Flitwick', 'Cho Chang', 'Padma Patil', รวมถึงวิญญาณอย่าง 'The Grey Lady' และตำนานผู้ก่อตั้งอย่าง 'Rowena Ravenclaw' ต่างก็มีเสน่ห์ในแบบของตัวเองและเติมเต็มภาพของบ้านนี้ให้สมบูรณ์ เฉพาะอย่างยิ่ง 'Luna Lovegood' เป็นตัวอย่างคลาสสิกของความฉลาดที่ไม่ใช่แค่คะแนนเรียน แต่เป็นความเฉียบแหลมทางอารมณ์และความกล้าหาญแบบเงียบๆ เธอไม่กลัวจะคิดต่าง เปิดกว้าง และให้การสนับสนุนฮีโร่ในเวลาที่คนอื่นไม่เข้าใจ ฉากที่เธอยืนเคียงข้างเพื่อน ๆ ในการต่อสู้หลายครั้งเป็นสิ่งที่ทำให้ฉันชื่นชมวิธีการที่ความซื่อสัตย์ต่อตนเองสามารถกลายเป็นพลังได้ นอกจากนี้จินตนาการและมุมมองแปลกใหม่ของเธอยังทำให้หลายฉากมีความอบอุ่นและแปลกตา เป็นการย้ำว่าเรเวนคลอชื่นชมความคิดอิสระและความแตกต่าง อีกมุมหนึ่งคือ 'Cho Chang' ซึ่งมักถูกวิพากษ์เพราะความสัมพันธ์กับตัวเอก แต่ถามฉันแล้ว เธอสะท้อนถึงความซับซ้อนของวัยรุ่นและการจัดการกับความโศกเศร้าได้สมจริงมาก ความเป็นมนุษย์ของเธอทำให้เรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ในโลกเวทมนตร์มีสัมผัสของความเป็นจริง ส่วน 'Filius Flitwick' แม้จะเป็นตัวละครที่ดูเป็นครูผู้มีอารมณ์ขัน แต่ความสามารถทางเวทมนตร์และการเป็นผู้นำในโรงเรียนก็แสดงว่าความชาญฉลาดของเรเวนคลอมาในหลายรูปแบบ ไม่ใช่แค่การคิดเชิงทฤษฎีแต่ยังรวมถึงการปฏิบัติ ในฝั่งที่ลึกลับมากขึ้น 'The Grey Lady' หรือ 'Helena Ravenclaw' ให้แบ็กกราวด์ที่เศร้าและทรงพลังเกี่ยวกับมรดกของบ้านเรเวนคลอ เรื่องราวของเธอทำให้การตามหาวัตถุสำคัญอย่างมงกุฎของ 'Rowena Ravenclaw' มีน้ำหนักทางอารมณ์และความหมาย สุดท้ายฉันชอบความหลากหลายของคนจากเรเวนคลอที่สุด เพราะมันย้ำว่าป้ายชื่อแบบเดียวไม่ได้บอกทุกอย่างเกี่ยวกับคนคนนั้น ไม่ว่าจะเป็นความฉลาดที่รอบรู้ ความคิดสร้างสรรค์ที่หนักแน่น หรือความอ่อนไหวที่ซ่อนอยู่ ทุกตัวละครช่วยสื่อสารว่าความฉลาดเป็นเรื่องของมุมมอง การตั้งคำถาม และความกล้าที่จะเป็นตัวเอง สำหรับฉันแล้วการกลับไปอ่านฉากของพวกเขาซ้ำ ๆ ให้ความสุขแบบอบอุ่นและทำให้เข้าใจว่าความเฉียบคมของเรเวนคลอมีหลายเฉดสี ซึ่งนั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมบ้านนี้ถึงคอยดึงดูดคนที่รักความคิดแปลกใหม่และความงามที่ซ่อนอยู่ในรายละเอียด

เวนเดย์ในเวอร์ชันนี้จับเอาโครงเรื่องสืบสวนแบบวัยรุ่นมาผสมกับเรื่องครอบครัวและอารมณ์ดาร์กได้แบบลงตัวมาก ผมชอบที่ตัวเรื่องเริ่มจากความแปลกของตัวละครที่เป็นจุดขาย แล้วค่อย ๆ ขยายออกเป็นปมใหญ่ของเมืองและอดีตของโรงเรียน Nevermore ทำให้การคลี่คลายคดีมีทั้งฉากสืบสวนแบบคลาสสิก—การตามร่องรอย สังเกตหลักฐาน—และการใช้พลังพิเศษของตัวละครเป็นตัวกระตุ้นเหตุการณ์ พอเข้าช่วงกลางเรื่องจะมีการโยนผู้ต้องสงสัยเป็นทอด ๆ ซึ่งทำให้คนดูคิดตามจนหลงทางอยู่หลายครั้ง จุดหักมุมสำคัญจึงไม่ใช่แค่การเฉลยว่าใครเป็นคนร้าย แต่เป็นการเปลี่ยนความหมายของเหตุการณ์ย้อนหลัง—สิ่งที่เคยคิดว่าเป็นหลักฐานชิ้นหนึ่ง กลับกลายเป็นคีย์สำหรับเรื่องราวชีวิตของตัวละครแทน ผมยอมรับว่าช่วงที่ความสัมพันธ์ในครอบครัวถูกเปิดเผยและฉากวิสัยทัศน์ของเวนเดย์ปรากฏพร้อมกันนั้น ทำให้การหักมุมมีน้ำหนักมากกว่าแค่เซอร์ไพรซ์แบบผิวเผิน เหมือนกับตอนที่ดู 'Sherlock' แล้วเจอคีย์เล็ก ๆ ที่เปลี่ยนทั้งคดีไปเลย เสร็จแล้วความรู้สึกที่เหลือคือความเห็นใจและเข้าใจตัวละครมากขึ้น ไม่ใช่แค่ความตื่นเต้นเฉย ๆ

การปรากฏตัวของตัวละครใหม่ใน 'Venom: Let There Be Carnage' ทำให้ความโกลาหลของโลกเวน่อมขยายขึ้นอย่างชัดเจนและสนุกกว่าที่คิดไว้มาก การเล่าเรื่องในภาคนี้ดึงความสนใจไปที่การปะทะระหว่างสองจิตวิญญาณร้าย — ฝั่งคนกับฝั่งซิมไบโอต — และตัวละครใหม่ที่โดดเด่นที่สุดคือ Cletus Kasady ที่กลายเป็น Carnage. ฉากแรก ๆ ที่แนะนำเขาไม่ได้หวือหวาด้วยเอฟเฟกต์ยิ่งใหญ่ แต่เป็นการเล่นกับความไม่แน่นอนทางจิตวิญญาณ ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวร้ายคนนี้ต่างจากคู่ปรับแบบเดิม ๆ ของ Eddie ทั้งการแสดงที่เต็มไปด้วยอารมณ์แกว่ง ความบ้าคลั่งที่มีเสน่ห์ และการเปลี่ยนร่างเป็น Carnage ที่ดูป่าเถื่อนกว่าเวน่อมมาก ทำให้ทุกครั้งที่เขาปรากฏตัวบนจอแทบจะรู้สึกได้ถึงระดับอันตรายที่เพิ่มขึ้น อีกคนที่ไม่สามารถละเลยได้คือ Frances Barrison หรือ Shriek — ตัวละครที่ไม่ใช่แค่ผู้ติดพันอำนาจเสียงเท่านั้น แต่ยังมีมิติของความเจ็บปวดและความโดดเดี่ยวที่ถูกใส่เข้ามาในบท ตอนที่เสียงของเธอกลายเป็นอาวุธ มันไม่ใช่แค่โชว์เอฟเฟกต์ แต่สะท้อนความไม่มั่นคงภายในที่ทำให้เธอกลายเป็นพันธมิตรที่อันตรายกับ Kasady. ความสัมพันธ์แบบเผชิญหน้าระหว่างสองคนนี้สร้างเคมีที่แปลกดี — ไม่ใช่ความรักแบบหวาน แต่เป็นการเติมและผลักดันกันไปสู่ความรุนแรง โดยฉากร่วมมือหรือการผลักดันซึ่งกันและกันนั้นทำให้ฉากแอ็กชันมีน้ำหนักทางอารมณ์มากขึ้นกว่าที่คาดไว้ นอกจากสองตัวละครหลักแล้ว การแนะนำตัวละครเสริมอย่างเจ้าหน้าที่ตำรวจที่พุ่งเข้ามาสืบสวนหรือคนรอบข้างของ Eddie ก็ช่วยเติมโทนให้หนัง ทั้งฉากตลกขำกลิ้งและช่วงเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากันอย่างจริงจัง ฉากคุยในคุก การเผชิญหน้าระหว่างเวน่อมกับ Carnage และฉากต่อสู้ที่ใช้องค์ประกอบเสียงเป็นแกนกลางล้วนเป็นเหตุผลว่าทำไมตัวละครใหม่เหล่านี้ถึงน่าจดจำ — ไม่เพียงเพราะดูน่ากลัวหรือโหด แต่เพราะหนังให้ความสำคัญกับตัวตนและแรงจูงใจของพวกเขาด้วย ทำให้ฉากที่ดูสยองกลับมีมิติและทำให้ผมหยุดคิดถึงพวกเขาหลังจากเครดิตขึ้นจบ

นึกไม่ถึงเลยว่าฤดูกาลที่สองของ 'ซากาโมโต้เดย์' จะเติมสีสันด้วยตัวละครใหม่ที่ทำให้เรื่องดูมีมิติขึ้นมาก ในมุมของคนที่ติดตามมาตั้งแต่ต้น ฉันเห็นว่าตัวละครใหม่ๆ ในซีซั่นนี้ไม่ได้แค่ปรากฏมาเป็นศัตรูให้ต่อสู้แล้วจบไป แต่มีการใส่ภูมิหลังและแรงจูงใจที่ทำให้เราเชื่อมโยงได้ง่ายขึ้น หนึ่งในประเภทที่โดดเด่นคือคู่ปรับระดับองค์กร — พวกที่มีเครือข่ายและแผนการใหญ่กว่าแค่วางกับดัก นอกจากนี้ยังมีตัวละครที่เข้ามาเป็นพันธมิตรแบบไม่คาดคิด คนที่ถูกสร้างมาเป็นตัวตลกแต่พอเปิดบทอดีตแล้วกลับกลายเป็นชิ้นสำคัญของพล็อต ซึ่งทำให้บรรยากาศของเรื่องบาลานซ์ระหว่างคอมเมดี้กับแอ็กชันได้ดี อีกประเด็นคือการใส่ตัวละครหนุ่มสาวหน้าใหม่ที่เป็นนักฆ่ารุ่นใหม่—ไม่ใช่แค่ความเก่งอย่างเดียว แต่มีความคิดที่ขัดแย้งกับวิถีชีวิตของซากาโมโต้ ทำให้การปะทะกันของความคิดเป็นเรื่องที่น่าสนใจกว่าการต่อสู้แบบเดิมๆ ฉันชอบที่ผู้สร้างใช้ตัวละครใหม่เป็นกระจกสะท้อนอดีตของซากาโมโต้มากกว่าจะทำให้เขาดูแข็งแกร่งขึ้นเพียงอย่างเดียว มันคล้ายกับความสัมพันธ์แบบศัตรู-พี่น้องในบางฉากของ 'Jujutsu Kaisen' ที่ความสัมพันธ์ฉายให้เห็นความเปราะบางและความเข้มแข็งพร้อมกัน

นี่คือภาพรวมของนักแสดงหลักใน 'เวนส์เดย์' ที่ฉันชอบพูดถึง: ซีรีส์นำแสดงโดย Jenna Ortega ในบท 'Wednesday Addams' ซึ่งเป็นหัวใจของเรื่อง เธอยกคาแรกเตอร์ของเวนส์เดย์ขึ้นมาได้ทั้งท่าพูดนิ่งเฉย สายตาเย็นชา และความฉลาดลึกซึ้งที่ซ่อนอารมณ์ไว้ลึกๆ การแสดงของเจนนาให้มิติใหม่กับตัวละครที่เราคุ้นเคยจากเวอร์ชันก่อนๆ ทำให้เรื่องราวโฟกัสไปที่การเป็นวัยรุ่นที่ต่างจากคนอื่น แต่ชาญฉลาดและขมวดปมปริศนาได้อย่างเฉียบคม Catherine Zeta-Jones รับบทเป็น 'Morticia Addams' และ Luis Guzmán เป็น 'Gomez Addams' ทั้งสองคนทำหน้าที่เป็นพ่อแม่ที่อบอุ่นและเป็นคนที่มีบุคลิกเข้มแข็งในแบบครอบครัว Addams ซึ่งกบาล้านด้วยความรักที่แปลกแต่มั่นคง ความเคมีระหว่าง Catherine และ Luis ช่วยทำให้เส้นเรื่องครอบครัวไม่น่าเบื่อ แม้โทนของซีรีส์จะเอียงไปทางมืดและตลกร้ายเป็นหลัก นอกจากนี้ Gwendoline Christie ในบท 'Larissa Weems' ผู้อำนวยการโรงเรียน Nevermore ก็โดดเด่นด้วยความเข้มงวดแบบลึกลับ ทำให้เธอเป็นทั้งฝ่ายตรงข้ามและนักเลี้ยงดูในบางช่วงที่ชวนสงสัย ด้านนักเรียนและตัวละครกรองเรื่อง: Emma Myers เล่นเป็น 'Enid Sinclair' เพื่อนร่วมห้องของเวนส์เดย์ ซึ่งเป็นตัวตลกสดใสและเป็นความตรงกันข้ามที่ลงตัวกับเวนส์เดย์ ทำให้มีมิติเพิ่มขึ้นสำหรับฉากเพื่อนและความสัมพันธ์ของวัยรุ่น Percy Hynes White ในบท 'Xavier Thorpe' มีบทบาทเป็นศิลปินที่มีพลังแปลกๆ และเป็นหนึ่งในคนที่มีเส้นเรื่องซับซ้อน ส่วน Hunter Doohan ในบท 'Tyler Galpin' ทำหน้าที่เป็นความสัมพันธ์รักที่มีมิติและปมของตัวละครที่ผูกโยงกับเหตุการณ์ในเมือง Joy Sunday (เป็น 'Bianca Barclay') กับ Georgie Farmer (เป็น 'Ajax Petropolus') และ Isaac Ordonez ในบท 'Pugsley Addams' ต่างมีเสน่ห์ในบทบาทที่เติมเต็มโลกของ Nevermore ได้อย่างลงตัว นอกจากนี้ยังมี Fred Armisen ในบท 'Uncle Fester' ที่ให้มุมตลกและแปลกประหลาดตามต้นฉบับ โดยรวมแล้วการคัดเลือกนักแสดงของ 'เวนส์เดย์' ทำให้ซีรีส์มีบาลานซ์ระหว่างโทนมืดขบขัน สืบสวน และดราม่าวัยรุ่น นักแสดงหลักทุกคนมีพื้นที่ให้แสดงมิติของตัวละคร ทั้งในฉากตลกขมและตอนเงียบที่ซ่อนความเจ็บปวดหรือความลึกลับไว้ ความรู้สึกส่วนตัวคือฉันชอบที่เวอร์ชันนี้ไม่เพียงแค่ทำซ้ำเวอร์ชันเก่า แต่ยังเติมมุมมองใหม่ให้ตัวละคร โดยเฉพาะการที่เจนนาแบกรับเรื่องราวได้อย่างมั่นคงและทำให้คนดูอยากติดตามว่าตัวละครจะเติบโตหรือเปลี่ยนไปอย่างไร

ฉากในซีซั่นสองของ 'โตเกียวรีเวนเจอร์ส' ทำให้ผมตื่นเต้นกับตัวละครใหม่ที่โผล่มาแบบไม่ให้ตั้งตัวเลย บอกเลยว่าคนที่สะดุดตาที่สุดสำหรับผมคือสองพี่น้องจากกลุ่มวาลฮัลลา—'รัน ไททานิ' และ 'รินโด ไททานิ'—ซึ่งบรรยากาศของพวกเขามาจากความโหด ขี้เล่น และความเป็นคู่หูที่เติมเต็มซีนการปะทะได้ยอดเยี่ยม ทั้งคู่มีสไตล์การต่อสู้ที่ชัดเจนและมุกคำพูดที่ทำให้ฉากยืดหยุ่นระหว่างความตึงเครียดกับความขำได้ดี การพบกันครั้งแรกระหว่างพวกเขากับกลุ่มทาแมนมีความตื่นเต้นแบบดิบๆ ที่ทำให้ผมเผลอเชียร์ฝ่ายไหนไม่ได้เพราะแต่ละคนจับคู่ความเกรี้ยวกราดกับความมีเหตุผลในแบบของตัวเอง นอกเหนือจากการต่อสู้ ผมยังชอบการออกแบบคาแรคเตอร์และวิธีที่อนิเมะให้พื้นที่เล็กๆ สำหรับฉากหลังชีวิตของพวกเขา ซึ่งช่วยให้ตัวละครไม่เป็นแค่หน้ากากนักเลง แต่กลายเป็นคนที่มีบุคลิกร่วมสมัยและน่าติดตาม ตอนจบของซีนสำคัญที่เกี่ยวกับทั้งสองทำให้ผมอยากรู้ว่าจะเห็นพัฒนาการด้านมิตรภาพและแรงกระตุ้นของพวกเขาในอนาคตยังไง เหมือนกับว่าพวกเขาเข้ามาเติมช่องว่างให้โลกของ 'โตเกียวรีเวนเจอร์ส' มีสีสันและความไม่แน่นอนเพิ่มขึ้นอย่างลงตัว

ตาลุกวาวทุกครั้งเมื่อคิดถึงว่าตัวร้ายชุดใหม่ใน 'Avengers 5' จะมีมุมไหนให้เราได้เห็นอีกบ้าง Kang ในฐานะศูนย์กลางของพล็อตยังคงเป็นตัวละครที่ฉันจับตามองมากที่สุด เพราะเขาไม่ใช่แค่คนร้ายธรรมดา—เขาเป็นตัวแทนของเวลา พรรคพวก และความเป็นไปได้ไม่รู้จบ อยากให้คนดูสังเกตความแตกต่างระหว่างเวอร์ชันต่าง ๆ ของเขา อย่ามองแค่คอสตูมหรือคำพูดซับซ้อน แต่ลองดูการจัดการกับผลกระทบทางอารมณ์ของตัวละครอื่นเมื่อเผชิญหน้ากับเวอร์ชันต่างๆ ของ Kang นั่นแหละที่ทำให้เรื่องมีมิติ ฉันมีความรู้สึกว่าถ้าทีมผู้สร้างกล้าเล่นกับไทม์ไลน์และผลลัพธ์ที่ไม่คาดคิด เราจะได้เห็นการแสดงที่เปิดพื้นที่ให้ตัวละคร secundarios กันมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นฉากที่คนธรรมดาในโลกเหล่านั้นต้องยอมรับชะตากรรม หรือตัวเอกที่ต้องตัดสินใจอย่างยากลำบาก Kang เวอร์ชันใหม่อาจทำให้เราเห็นมุมมองด้านปรัชญาเกี่ยวกับชะตากรรมและการเลือก ซึ่งนั่นคือสิ่งที่ผมคิดว่าจะยกระดับ 'Avengers 5' ให้กลายเป็นหนังที่ถูกพูดถึงนอกเหนือจากเอฟเฟกต์ระเบิดลอยฟ้า

เริ่มต้นจากการเปิดตัวของตัวละครใหม่ใน 'มหาศึกคนชนเทพ ภาค3' ผมรู้สึกว่าทีมเขียนเลือกใส่องค์ประกอบที่ไม่คาดคิดเข้ามา ซึ่งทำให้เนื้อเรื่องมีมิติขึ้นมากกว่าแค่การต่อสู้ระดับเทพ-คน ธรรมดา ตัวละครที่ผมประทับใจแรกเห็นคือคนที่ทำหน้าที่เหมือนสะพานเชื่อมระหว่างโลกของเทพและโลกมนุษย์ — เขาไม่ได้แข็งแกร่งที่สุด แต่มีความซับซ้อนของบาดแผลทางจิตใจที่ดึงให้ฉากพูดคุยธรรมดากลายเป็นฉากสำคัญ ความเงียบและคำพูดน้อย ๆ ของเขาทำให้ทุกครั้งที่เขาปรากฏตัว ฉากรอบ ๆ กลับเต็มไปด้วยความหมายทั้งที่ไม่มีบทบรรยายมากนัก หลังจากที่เขาปรากฏตัว ผมชอบวิธีการนำเสนอคาแรกเตอร์อีกคนซึ่งเป็นนักรบหญิงจากกลุ่มเผ่าใหม่ เธอมีวิธีการต่อสู้ที่โหดและแปลกตา—ไม่ใช่แค่ฟาดฟันแต่ใช้จังหวะและจิตวิทยาในการทำให้ศัตรูสับสน เหมือนดูการต่อสู้ที่มีการออกแบบท่าเต้นร่วมกับการคิดกลยุทธ์ ฉากหนึ่งซึ่งเธอพาเทคนิคเฉพาะตัวมาใช้ ทำให้ฉากต่อสู้ดูมีรสนิยมและรู้สึกสดใหม่ขึ้นทันที นอกจากนี้ยังมีตัวละครประเภท 'นักปกป้องที่ตกลงมา' ซึ่งค่อย ๆ เผยอดีตด้วยชั้น ๆ—การเปิดเผยทีละน้อยแบบนี้ทำให้อารมณ์ร่วมกับการเดินเรื่องแน่นขึ้น เหมือนฉากบางตอนใน 'Fullmetal Alchemist' ที่ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครกับความลับอดีตกลายเป็นแกนอารมณ์หลัก สิ่งที่ผมชอบที่สุดคือการที่ตัวละครใหม่แต่ละคนไม่ได้เข้ามาเพื่อเติมแค่จำนวน แต่กลับเข้ามาเปลี่ยนจังหวะของเรื่องหรือผลักดันตัวละครหลักให้เห็นด้านที่ไม่เคยเห็นมาก่อน จังหวะการเปิดเผยอดีต, การปะทะทางความคิด, หรือแม้แต่มิตรภาพที่เริ่มจากความเป็นศัตรู—ทั้งหมดนี้ทำให้ผมตั้งหน้าตั้งตารอดูว่าเขียนจะสานต่อยังไง ความประทับใจสุดท้ายคงเป็นความคาดเดาไม่ได้: ทุกครั้งที่มีซีนใหม่ของตัวละครพวกนี้ ผมจะลุ้นแบบเด็ก ๆ ว่าพวกเขาจะทำให้โลกของเรื่องแคบลงหรือขยายออกไป และนี่แหละคือเหตุผลว่าทำไมตัวละครใหม่ในภาคนี้ถึงน่าสนใจแบบไม่ต้องพึ่งฉากคัทซีนยิ่งใหญ่เสมอไป

นี่คือรายชื่อนักแสดงหลักของ 'Wednesday' ที่ฉันคิดว่าน่าพูดถึงที่สุด: Jenna Ortega รับบทเป็น Wednesday Addams และเธอเป็นเสาหลักของเรื่องด้วยการแสดงที่เฉียบคมและมีมุมตลกร้าย ผมชอบวิธีที่เธอใช้สีหน้าและจังหวะคำพูดทำให้ตัวละครดูทั้งเย็นชากับผู้คนรอบตัวและมีความซับซ้อนภายใน Catherine Zeta-Jones เล่นเป็น Morticia Addams ซึ่งเป็นแม่ที่สง่างามและมีเสน่ห์ ส่วน Luis Guzmán รับบท Gomez Addams ที่อบอุ่นและขำเล็ก ๆ ทำให้เทียบคู่อย่างลงตัวกับ Morticia ในขณะที่ Gwendoline Christie ในบท Larissa Weems โดดเด่นด้วยความเข้มแข็งและความลึกลับของผู้นำโรงเรียน รายชื่อนักแสดงหลักที่เหลือที่ควรจำได้ ได้แก่ Emma Myers (Enid Sinclair) ที่เป็นเพื่อนร่วมบ้านของ Wednesday, Isaac Ordonez ในบท Pugsley, Hunter Doohan ที่เล่น Tyler Galpin, Percy Hynes White ในบท Xavier Thorpe, Joy Sunday เป็น Bianca Barclay และ Fred Armisen ที่ให้สีสันตลกแปลก ๆ ในบทบาทสนับสนุน การเห็นเคมีระหว่างพวกเขาทำให้เรื่องราวมีมิติ ทั้งคอเมดี้และมืดมนผสมกันอย่างลงตัว