เขียนกลอนสี่สุภาพวันแม่ 2 บทอย่างไรให้เพราะ?

เรื่องราวเริ่มขึ้นเมื่อนักเขียนท่านหนึ่งเขียนนิยายไม่สมเหตุสมผลเขียนให้ตัวร้ายต้องฆ่าลูกตัวเองที่มีพระรองเป็นพ่อ นางทำทั้งหมดเพื่อใส่ร้ายน้องสาวต่างมารดาเพียงเท่านั้นที่บังอาจแย่งชิงทุกอย่างไปจากนาง ผลสุดท้ายนางร้ายผู้นี้ถูกเกลียดชังจากสามี อีกทั้งการใส่ร้ายของนางกลับไม่สำริดผล ในใจเต็มไปด้วยความคับแค้นและรู้สึกผิดต่อลูกน้อยในเวลาเดียวกันจนสุดท้ายนางต้องฆ่าตัวตายเพื่อชดใช้ความผิด ฉางเห่ย....นักเขียนไส้แห้งมีความฝันอยากเขียนนิยายให้เป็น Bestseller แต่ความฝันของเธอต้องพังทลายเพราะต้องมาตายด้วยอาการใหลตายเนื่องจากโหมงานปั่นนิยายอย่างหนัก พอตื่นขึ้นมาครั้งนี้ฟื้นขึ้นมาอยู่ในร่างของนางร้ายที่ตนเองเป็นคนเขียนขึ้นมาเอง....... ฉางเห่ยขอใช้โอกาสนี้ในการแก้ไขตัวละครของตนเอง จากแม่ใจร้ายที่ใช้ลูกเป็นเครื่องมือในการทำลายคนอื่น นางขอเป็นแม่ที่ดีของเจ้าตัวน้อย...... ในเมื่อตายไปแล้วจะให้มานั่งเสียใจที่ปั่นนิยายไม่จบ และลงขายไม่ทัน ก็ขอให้ชีวิตทั้งหมดแก้ไขความผิดของตัวละครก็แล้วกัน แล้วเจ้าก้อนแป้นสีขาว อายุ สามขวบปีก็น่าเอ็นดูเสียเหลือเกิน

“สตรีอย่างนางน่ะหรือจะเป็นแม่ที่ดีให้ลูกได้ น่าขันสิ้นดี” แม้จะเจ็บปวดกับวาจาร้ายๆ ของสามี แต่เพื่อเจ้าก้อนหมั่นโถวที่กำลังดูดนมจากอกนางอยู่นี้แล้วนั้น ต่อให้คนผู้นั้นจะใจร้ายกว่านี้ก็ไม่เป็นไร

วันไนท์สแตนที่ไม่ตั้งใจเธอจึงกลายเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวของเด็กแฝดสุดแสบทั้งคู่ตามหาพ่อตัวเองจนพบความน่ารักสองแสบทำให้เขาต้องลดตัวลงมาจีบหญิงเป็นครั้งแรกแล้วเขาจะทำอย่างไรจีบแม่ของลูกทำไมมันยากอย่างนี้วะ

อ่อยรักพ่อเลี้ยง เรื่องราวของ พ่อเลี้ยงสิงห์คำ ที่เผลอเมาจนเกิดค่ำคืนสุดแสนพิเศษกับ น้ำผึ้ง สาวน้อยผู้แสนน่ารัก จากความผิดพลาดเพียงชั่วข้ามคืน กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ไม่คาดฝัน เรื่องราวความรักแสนอบอุ่น ที่เต็มไปด้วยความน่ารัก ความฟิน และรอยยิ้ม ชวนให้หัวใจเต้นแรงไปกับทุกช่วงเวลาของทั้งคู่ "นม! นมแถมใหญ่เสียด้วย" โปรดติดตามความฟินได้ที่นิยายเรื่อง อ่อยรักพ่อเลี้ยง

พ่อของผมคือคนทำภารกิจ หลังจากทำภารกิจสำเร็จ เขาก็จากโลกนี้ไป ทิ้งแม่ทั้งสี่คนไว้ให้ผม แม่ใหญ่เป็นประธานบริษัทที่ร่ำรวยระดับประเทศ แม่รองเป็นนักแสดงนำยอดเยี่ยมชื่อดังที่ใคร ๆ ก็รู้จัก แม่สามมีวิชาแพทย์ล้ำเลิศ ส่วนแม่สี่มีอำนาจบารมีล้นมือ แม่ทั้งสี่ตามใจผมมาตลอด 16 ปี ชนิดที่ว่าอยากได้ดาวต้องได้ดาว กระทั่งเมื่อสามปีก่อน เวินจื่อเฉิน ลูกชายของรักแรกของพวกท่านได้ปรากฏตัวขึ้น นับตั้งแต่วันนั้น แม่ทั้งสี่ก็เชื่อใจแค่เขา และไม่ยอมเชื่อคำพูดของผมอีกเลย เขาใส่ร้ายว่าผมด่าเขาว่าสกปรกยิ่งกว่าหมา ไม่คู่ควรจะอยู่ในบ้านหลังนี้ พวกแม่ ๆ จึงบังคับให้ผมกินข้าวหมาและนอนในกรงหมา เขาบอกว่าผมพาเพื่อนที่โรงเรียนไปรังแกเขา พวกแม่ ๆ ก็ไปทำเรื่องลาออกให้ผม แล้วจ้างนักเลงสามคนมารุมซ้อมผมถึงในบ้านนานถึงสามเดือน และหลังจากเวินจื่อเฉินหาเรื่องบอกว่าผมผลักเขาอีกครั้ง พวกแม่ ๆ ก็จับผมขังไว้ในกรงหมา ปล่อยให้อดข้าวอดน้ำอยู่สามวันสามคืนเพื่อดัดนิสัย ในตอนที่ผมกำลังจะอดตาย จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงของพ่อดังขึ้น “เสี่ยวซือ อยากกลับมาอยู่กับพ่อไหม”

หลังจากที่โจวเสวี่ยซูถูกส่งเข้าตำหนักเย็นเป็นครั้งที่สามสิบ เสด็จพ่อก็ทรงป้อนยาขับเลือดชามหนึ่งถึงริมฝีปากของท่านแม่ "เสวี่ยเอ๋อร์ล่วงเกินเจ้าอีกแล้ว ข้าลงทัณฑ์นางให้แล้วนะ" "แต่นางพูดไม่ผิดหรอก กรมโหราศาสตร์ชี้ชัดว่าเด็กในครรภ์ของเจ้ามีดวงชะตาชงกับนาง" ท่านแม่น้ำตานองหน้า พยายามขัดขืนสุดชีวิต ทว่าสุดท้าย เด็กในท้องก็ไม่อยู่แล้ว นางสติหลุดจนขว้างปาของหมั้นหมายพังยับเยิน และสั่งห้ามไม่ให้เสด็จพ่อเหยียบย่างเข้าตำหนักเว่ยยางอีกแม้แต่ก้าวเดียว และเสด็จพ่อก็ไม่เคยมาที่นี่อีกเลยจริงๆ ปีแรก เสด็จพ่อปลดท่านแม่ลงจากตำแหน่งฮองเฮา แล้วแต่งตั้งโจวเสวี่ยซูขึ้นเป็นฮองเฮาคนใหม่ พิธีสถาปนาฮองเฮานั้นยิ่งใหญ่อลังการยิ่งกว่าของท่านแม่ในอดีตเสียอีก คืนนั้นเอง แจกันแก้วหลากสีหลายใบในตำหนักเว่ยยางถูกคนปาทิ้งด้วยความโกรธแค้นจนแตกกระจาย พอเสด็จพ่อทรงทราบเรื่อง มุมปากของพระองค์กลับยกยิ้มด้วยความพึงพอใจ ปีที่สอง ฮองเฮาโจวกำเนิดโอรสธิดาฝาแฝด พระโอรสจึงได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาททันที หลังจากนั้นไม่กี่วัน พวกนางกำนัลต่างเล่าลือกันว่ามักได้ยินเสียงร้องไห้วังเวงราวกับผีสางในตอนกลางคืน เสด็จพ่อขมวดคิ้ว แล้วสั่งโบยพวกบ่าวไพร่ที่นินทาจนตาย ทว่าพระองค์ก็ยังคงโปรดปรานโจวเสวี่ยซูและลูกๆ ของนางอย่างเหลือล้นเช่นเดิม จนกระทั่งเข้าสู่ปีที่สาม กองทัพชายแดนพ่ายแพ้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหล่าขุนนางต่างทูลขอให้ส่งองค์หญิงไปอภิเษกเชื่อมสัมพันธ์เพื่อความสงบสุขของบ้านเมือง หลังเลิกประชุมขุนนาง เสด็จพ่อเดินเข้ามาในห้องบรรทมของท่านแม่ด้วยสีหน้าซับซ้อน "ฉางหนิง ลูกของเสวี่ยเอ๋อร์ยังเล็กนัก ข้าทำใจให้พวกนางแม่ลูกแยกจากกันไม่ได้จริงๆ" พระองค์ตรัสสารพัดสิ่ง แต่ท่านแม่ไม่แม้แต่จะตอบสักคำ ทำให้พระองค์ทรงหน้าดำคร่ำเครียด แล้วสะบัดชายเสื้อคลุมเดินจากไป "ข้ารู้ว่าเจ้ายังโกรธอยู่ แต่ข้าก็เป็นฝ่ายยอมมาหาเจ้าเองแล้วนะ เจ้าจะเอาอะไรอีก?! เจ้าไปสงบสติอารมณ์เองเสียบ้าง!” แต่พระองค์ไม่มีวันรู้เลยว่า ท่านแม่ตกเลือดตายไปตั้งแต่เมื่อสามปีก่อนแล้ว และเรื่องวุ่นวายทั้งหมดนั้น แท้จริงแล้วเป็นเพราะท่านแม่จงใจสั่งให้ข้าเป็นคนทำต่างหาก