ไม่คิดว่าผลงานอย่าง 'เจ้าแม่ทอหูก' จะเล่นกับโครงสร้างตัวละครได้ละเอียดขนาดนี้ การอ่านเรื่องทำให้ฉันอยากแยกตัวละครออกเป็นหน้าที่ของชุมชนมากกว่าจะเป็นแค่คนเดียว: 'เจ้าแม่ทอหูก' ในฐานะพลังเหนือธรรมชาติที่ไม่ชัดเจนว่าเป็นเทพจริงหรือเป็นผลของความเชื่อร่วมกัน ยืนเป็นศูนย์กลางทางจิตวิญญาณ
- มะลิ: หญิงทอผ้าหน้าใหม่ ผู้มีพรสวรรค์แต่ต้องดิ้นรนกับอดีตของครอบครัว ฉันเห็นเธอเป็นสะพานระหว่างคนรุ่นใหม่กับประเพณี
- ยายคำ: ผู้รักษาพิธีและผู้เล่าเรื่องเก่าๆ เธอมีฉากสำคัญเมื่อเล่าตำนานต่อหน้าหนึ่งกลุ่มเด็กๆ แล้วทำให้ความเชื่อฟื้นขึ้นมา
- ปอ: เพื่อนวัยรุ่นที่มองไปยังอนาคต ปอเป็นตัวแทนของเสียงต่อต้านการยึดติดกับอดีต
เนื้อหาทางอารมณ์กระโดดจาก
โศกนาฏกรรมเล็กๆ ไปสู่ความอบอุ่นของชุมชน ฉากที่ฉันประทับใจคือตอนที่หมู่บ้านรวมตัวกันทำพิธีปล่อยผ้าลอยแม่น้ำ — ภาพผ้าลอยเป็นสัญลักษณ์ของการปล่อยความเจ็บปวดและการรับสิ่งใหม่ๆ เข้าไปแทนที่