เดอะเดบิวต์อวสานไอดอล ดัดแปลงจากนิยายหรือไม่?

ในมุมมองของคนดูที่ไม่ยึดติดกับคำว่า "ดัดแปลง" หรือ "ออริจินัล" มากนัก ฉันมองว่าเรื่องนี้เข้าข่ายทั้งสองแบบได้ ขึ้นอยู่กับว่าคุณให้ความสำคัญกับอะไรเป็นหลัก ถ้าชอบความละเอียดเชิงจิตวิทยาของตัวละคร คุณอาจรู้สึกว่ามีร่องรอยของนิยายบางส่วนเพราะบางฉากมีการสำรวจความคิดภายในยาว ๆ แต่ถ้าชอบความตื่นเต้นจากการแสดงสดและงานดนตรี ก็อาจรู้สึกว่ามันถูกออกแบบมาเพื่อสื่อสารทางภาพเหมือนงานที่เริ่มจากคอนเซปต์มัลติมีเดียมากกว่า

ฉันมักเปรียบเทียบกับผลงานไอดอลอื่น ๆ อย่าง 'The Idolmaster' หรือ 'BanG Dream!' ที่บางครั้งเริ่มจากไอเดียมัลติมีเดียและถูกขยายออกเป็นหลายรูปแบบ นี่ทำให้ความคาดหวังของผู้ชมต่างกันไปได้อย่างชัดเจน สรุปคือไม่ว่าจะเป็นงานดัดแปลงหรือไม่ เรื่องราวและตัวละครควรยืนได้ด้วยตัวเอง และสำหรับฉัน การได้เห็นฉากปิดท้ายที่ตราตรึงใจมากกว่าจะรู้ว่ามันมาจากหน้าไหน เป็นสิ่งที่ทำให้ยังอยากติดตามต่อไป

บอกตามตรง ฉันรู้สึกเหมือนกำลังคุยกับเพื่อนเก่าเมื่อพูดถึง 'เดอะเดบิวต์อวสานไอดอล' — สไตล์การเล่าเรื่องกับจังหวะของตัวละครบางช่วงมันให้กลิ่นอายของงานดัดแปลงจากนิยายอย่างชัดเจน นึกภาพฉากภายในใจตัวเอกที่ยาวเป็นหน้ากระดาษ และรายละเอียดเบื้องหลังความสัมพันธ์ระหว่างสมาชิกวงที่ถูกขยายอย่างละเมียดละไม สิ่งเหล่านี้มักเป็นลักษณะที่มาจากต้นฉบับแบบตัวอักษรมาก่อน เช่นเดียวกับที่ 'Oshi no Ko' เคยยกระดับฉากหลังของตัวละครมาจากมังงะก่อนจะกลายเป็นคลื่นความนิยมในรูปแบบอนิเมะ

ในฐานะแฟนที่ติดตามเรื่องราวไอดอลหลายเรื่องมา ผมเห็นสัญญาณบางอย่างที่บ่งชี้ว่ามีการนำเนื้อหาเดิมมาปรับ เช่น การปูพื้นตัวละครด้วยบทสนทนาภายในที่ยาวและมีมิติ ความต่อเนื่องของซับพล็อตที่เหมือนแบ่งเป็นบท ๆ เหมือนนิยายตอน ๆ และบางฉากที่รู้สึกเหมือนถูกย่อมาจากหน้ากระดาษ การปรับใหม่ในอนิเมะมักจะรักษาแก่นของเรื่องจากต้นฉบับ แต่ตัดหรือเปลี่ยนบางมุมเพราะข้อจำกัดของเวลา ลักษณะนี้ต่างจากงานพัฒนาแบบมัลติมีเดียที่ออกแบบมาเพื่อสื่อสารภาพและเพลงตั้งแต่ต้นอย่าง 'Love Live'

ท้ายสุด แววตาของฉันยังบอกอีกว่าถ้าชอบการอ่านแล้วเจอรายละเอียดภายในที่ขยายความลึกซึ้งของตัวละครมาก จังหวะการเล่าแบบนี้มักจะมาจากนิยายหรือมังงะมาก่อน และเมื่อดูฉากที่ชวนให้คิดตามต่อ ฉันก็ยินดีที่เห็นงานถูกขยายความอย่างตั้งใจ ถึงจะมีการตัดต่อเปลี่ยนแปลงไปบ้าง แต่สาระหลักยังคงทำให้คนอ่านรู้สึกเชื่อมโยงกับโลกของเรื่องได้อย่างอบอุ่น

พอได้ดูคอนเซปต์แล้ว ฉันกลับมองว่า 'เดอะเดบิวต์อวสานไอดอล' มีลักษณะของงานออริจินัลมากกว่าจะเป็นงานที่ดัดแปลงมาจากนิยาย การจัดวางเทมโพลีม์ การออกแบบตัวละครที่เด่นชัดตั้งแต่โครงร่างแรก และการเล่าเรื่องที่เน้นภาพกับซีนดนตรีเป็นหลัก มักเป็นสัญญาณของโปรเจกต์ที่ถูกวางมาให้เป็นสื่อภาพโดยตรง อย่างที่เห็นได้ในงานต้นแบบหลายชิ้นอย่าง 'Neon Genesis Evangelion' ที่ถือเป็นผลงานออริจินัลซึ่งสร้างเรื่องราวจากแนวคิดของทีมผู้สร้างเอง

มุมมองนี้ไม่ได้หมายความว่าเรื่องจะไม่มีชั้นเชิงหรือความลึก แต่การกระจายเนื้อหาและการจัดไทม์มิ่งของเหตุการณ์ทำให้รู้สึกว่าเนื้อหาถูกคิดขึ้นเพื่อสื่อด้วยภาพและเพลงเป็นหลัก มากกว่าที่จะถูกแปลงจากหน้าหนังสือไปเป็นฉาก ตัวอย่างเช่นงานแนวไอดอลบางเรื่องที่เป็นโปรเจกต์มัลติมีเดียตั้งแต่แรกจะมีการวางแผนของเนื้อหาให้รองรับการไลฟ์ การ์ดสะสม และสื่ออื่น ๆ ไปพร้อมกัน ซึ่งทำให้จังหวะการเปิดเผยข้อมูลต่างจากงานที่ย่อมาจากนิยาย ฉันว่าถ้าคุณชอบงานที่เน้นความเร้าอารมณ์ของฟอร์มภาพกับเสียง เรื่องนี้อาจตอบโจทย์ได้ดีโดยไม่จำเป็นต้องมาจากหนังสือมาก่อน