เพนนี่ไวซ์ มีต้นกำเนิดจากนิยายเรื่องไหน

เราเริ่มรู้จัก 'The Witcher' ผ่านหน้าหนังสือของ Andrzej Sapkowski ก่อนจะตามไปดูการดัดแปลงต่าง ๆ ต่อมา ซีรีน (Cirilla) เกิดขึ้นจากนิยายชุดนั้น โดยมีรากเรื่องจากตระกูลราชวงศ์ซินตราและสายเลือดโบราณที่เรียกว่า 'Elder Blood' ซึ่งเป็นที่มาของพลังพิเศษที่เชื่อมโยงกับชะตากรรมและประตูมิติหลายประการ ถ้าให้อธิบายบทบาทแบบตรงไปตรงมา เธอเป็นเสาหลักของเรื่องราวทั้งในเชิงพล็อตและอารมณ์: เป็นเด็กผู้ถูกตามล่า เป็นความหวังทางการเมือง และเป็นบุคคลที่คนอื่น ๆ ทั้งดีและไม่ดีต้องการใช้ประโยชน์ แต่เหนือสิ่งอื่นใด เธอคือผู้เปลี่ยนแปลงเกม — คนที่ทำให้ Geralt และตัวละครรอบข้างต้องเผชิญกับตัวตนและความรับผิดชอบมากขึ้น บทบาทของซีรีนใน 'Blood of Elves' ถูกเขียนให้เป็นศูนย์กลางของซาก้า เป็นแหล่งพลังที่คนในโลกต้องการหรือกลัว และนั่นเองที่ทำให้เรื่องราวมีแรงดึงดูดจนอ่านไม่วางลง

แฟนฟิคหลายเรื่องยั่วให้คิดใหม่ได้มากกว่าที่หนังสือหรือหนังทำไว้ และเรื่อง 'The Boy Under the Balloon' เป็นหนึ่งในงานที่ฉันจำภาพได้ชัดเจน ฉันอ่านงานนี้ด้วยความอยากเข้าใจตัวละครมากขึ้น มันเล่าถึงเพนนี่ไวซ์ในฐานะสิ่งมีชีวิตที่ถูกความทรงจำของเมืองดึงรั้งไว้ ไม่ใช่แค่ปีศาจสมบูรณ์แบบที่ไร้เหตุผล แต่เป็นตัวตนที่มีความโหยหา การเขียนพรรณนาจิตใจของเขาไม่ได้ทำให้เขาน่ารักขึ้นอย่างเดียว แต่ทำให้ฉันรู้สึกหนักแน่นกับคำถามว่า “ความป่าเถื่อนเกิดจากอะไร” ในฉากหนึ่งที่เขายืนมองบอลลูนเปื้อนเลือด ผู้เขียนกลับให้บทสนทนาภายในที่ทำให้อาการคุกคามมีพื้นฐานทางเศร้าและความเหงา เหมือนกับว่าเขาเป็นทั้งผู้ถูกสาปและผู้เป็นเครื่องมือของความทรงจำร่วมของเมือง มุมมองแบบนี้ทำให้ฉันกลับไปมองฉากคลาสสิกในแบบใหม่ เห็นทั้งความแตกสลายและความเห็นอกเห็นใจปะปนกัน และเมื่อจบบท ฉันยังคงคิดถึงภาพที่ผู้เขียนส่งให้—เพนนี่ไวซ์ที่ไม่ได้หายไปกับแสงไฟ แต่ยังคงยืนอยู่ในเงามืดของอดีตเมือง Derry

บอกเลยว่าต้นกำเนิดของเพนนี่ไวท์ที่สมบูรณ์ที่สุดมาจากนิยายเล่มเดียวคือ 'It' ของสตีเฟน คิง ซึ่งเป็นแหล่งข้อมูลหลักที่ให้รายละเอียดภูมิหลัง ตัวตน และธรรมชาติของสิ่งมีชีวิตนี้อย่างครบถ้วน ในหน้ากระดาษของ 'It' เพนนี่ไวท์ไม่ได้เป็นแค่ตัวตลกที่ชวนขนลุก แต่เป็นส่วนหนึ่งของสิ่งมีชีวิตโบราณจากนอกโลกที่ถูกอธิบายว่าเดินทางมาสู่โลกผ่านบางสิ่งเหมือนอุกกาบาต และมีพฤติกรรมในการพักตัวเป็นรอบ ๆ ยาวนานหลายสิบปีระหว่างการล่าเหยื่อในเมืองเดอร์รี เรื่องราวในนิยายสอดแทรกข้อมูลเกี่ยวกับ ‘Deadlights’ ซึ่งเป็นพลังลึกลับของมัน, การติดต่อกันระหว่างเพนนี่ไวท์กับความทรงจำของคนในเมือง, และการมีอยู่ของสิ่งมีชีวิตอีกแบบหนึ่งอย่างเต่าตัวใหญ่ที่มีบทบาทในจักรวาลของเรื่อง ซึ่งช่วยเติมเต็มมุมมองเชิงจักรวาลวิทยาของนิยายได้มากกว่าฉบับอื่น ๆ ที่ถูกดัดแปลง ส่วนเวอร์ชันสำหรับโทรทัศน์และภาพยนตร์มักย่อและแปลงเนื้อหาให้กระชับกว่า โดยเฉพาะมินิซีรีส์ปี 1990 ที่เน้นไปที่ความหวาดกลัวเชิงภาพและบทบาทของตัวละครเด็กกับผู้ใหญ่ แต่เลือกที่จะไม่ลงลึกในแง่มิติจักรวาลเหมือนต้นฉบับ ทำให้ภูมิหลังหลายอย่างถูกลดทอนหรือแสดงเป็นภาพเชิงสัญลักษณ์มากกว่า ในขณะที่ภาพยนตร์ปี 2017 และ 2019 แบ่งเรื่องเป็นสองภาคและนำเสนอภาพลักษณ์ของเพนนี่ไวท์ในรูปแบบที่ทันสมัยขึ้น พร้อมกับการอ้างอิงถึงความเก่าแก่และพลังเหนือธรรมชาติของมัน แต่ก็ยังคงหลีกเลี่ยงการบรรยายเชิงละเอียดเกี่ยวกับต้นกำเนิดทางจักรวาลเหมือนในหนังสือ ฉากจบของภาพยนตร์ภาคต่อแสดงออกมาเป็นรูปร่างใหญ่โตและชวนสยอง เช่นเดียวกับฉบับมินิซีรีส์ที่ใช้รูปร่างทั้งมดและรูปแบบอื่น ๆ เป็นการสื่อแทนความเป็น 'สิ่งที่เกินความเข้าใจ' มากกว่าจะให้คำตอบชัดเจนว่ามันมาจากไหนจริง ๆ ด้วยความที่อ่านและดูมาเยอะ ฉันมองว่าใครที่อยากเข้าใจภูมิหลังของเพนนี่ไวท์แบบครบถ้วนต้องกลับไปหาแหล่งต้นฉบับอย่าง 'It' เพราะตรงนั้นคือที่เดียวที่ให้ทั้งเรื่องราวในอดีตของเมืองเดอร์รี วัฏจักรการจับเหยื่อของมัน ความสัมพันธ์กับตัวละครหลักอย่าง 'The Losers' Club' และองค์ประกอบเหนือธรรมชาติอย่าง 'Deadlights' และเต่า ซึ่งทั้งหมดนี้ผูกโยงกันอย่างเป็นระบบและให้ความรู้สึกว่าเพนนี่ไวท์เป็นส่วนหนึ่งของจักรวาลที่กว้างกว่าความหวาดกลัวเฉพาะหน้า เมื่อเทียบกับเวอร์ชันจอภาพยนตร์ที่เลือกหยิบฉวยฉากทำให้ชัดและน่ากลัวทันที นิยายจะมอบทั้งพลังสยองและมิติเชิงปรัชญาที่ทำให้ตัวร้ายดูยิ่งใหญ่และโหดร้ายมากยิ่งขึ้น ท้ายที่สุดแล้วแม้ฉบับภาพยนตร์จะทำให้คนยุคใหม่กลัวและหลงรักตัวละครได้อย่างรวดเร็ว แต่หัวใจของเรื่องและภูมิหลังอันซับซ้อนของเพนนี่ไวท์ยังคงเป็นของนิยายเสมอ นี่เป็นความเห็นที่มาจากการอ่านจนลึกซึ้งและลองถกกับเพื่อน ๆ ในชุมชนมาเยอะ ทำให้รู้สึกเหมือนเพิ่งเจอรายละเอียดใหม่ ๆ ทุกครั้งที่พลิกหน้าอ่านอีกครั้ง

นี่เป็นเรื่องที่น่าสนใจเกี่ยวกับชื่อ 'เสี่ยวหงซู' และต้นกำเนิดของมัน เพราะชื่อแบบนี้มีความคลุมเครือและเดินทางผ่านสื่อได้หลากหลายรูปแบบ ผมอยากอธิบายสองมุมมองที่เจอบ่อย ๆ ให้ชัดเจนก่อนสรุปโดยย่อว่าชื่อนี้ในความเป็นจริงมักไม่ได้มาจากนิยายเรื่องเดียวที่เป็นที่รู้จักโดยทั่วไป ในมุมแรก ชื่อที่ได้ยินว่า 'เสี่ยวหงซู' อาจเป็นการทับศัพท์หรือการอ่านพ้องของคำจีนที่มีความหมายต่างกัน การประกอบคำในภาษาจีน เช่น '小' (เสี่ยว = เล็ก/น้อย) '红' (หง = แดง) และ '苏' (ซู = นามสกุลหรือคำอื่น ๆ) สามารถรวมกันเป็นคำที่มีความหมายหลายแบบ ตัวอย่างเช่นคำว่า '小红书' เป็นชื่อแพลตฟอร์มโซเชียลและอีคอมเมิร์ซยอดนิยมของจีน ซึ่งอ่านใกล้เคียงกับ 'เสี่ยวหงซู' ในการทับศัพท์ไทย แต่สิ่งสำคัญคือตัวชื่อแบบนี้ไม่ได้มีต้นกำเนิดมาจากนิยายชิ้นเดียวที่เป็นนวนิยายคลาสสิกหรือเรื่องเล่าเป้าหมาย เพียงแต่กลายเป็นชื่อหรือแบรนด์ในโลกอินเทอร์เน็ตแทน ในมุมที่สอง อาจมีการตีความว่าเป็นชื่อตัวละครจากนิยายหรือเว็บโนเวลจีน เพราะแนวทางการตั้งชื่อตัวละครจีนมักจะใช้พยางค์แบบนี้บ่อย ๆ ทำให้หลายชื่อลักษณะใกล้เคียงกัน เช่นตัวอย่างที่ชัดเจนในวรรณกรรมจีนคือผู้เขียนผู้หญิงชื่อว่า '萧红' (อ่านว่า เสี่ยวหง) ผู้เขียนผลงานสำคัญอย่าง 'The Field of Life and Death' (ชื่อนิยายจีน '生死场') และ 'Tales of Hulan River' ('呼兰河传') ซึ่งเป็นตัวอย่างของชื่อที่คล้ายคลึงในส่วนของพยางค์ 'เสี่ยว' กับ 'หง' แต่ไม่เกี่ยวข้องกับคำว่า 'ซู' โดยตรง อีกตัวอย่างเพื่อให้เห็นภาพคือตัวละครในนวนิยายออนไลน์บางเรื่องอาจมีชื่อที่ประกอบด้วยพยางค์คล้าย ๆ กัน เช่น 'เสี่ยว' + ชื่อเฉพาะ ทำให้คนอาจเข้าใจผิดหรือสับสนว่ามาจากนิยายเรื่องเดียวกัน ทั้งที่จริงแล้วเป็นคนละบริบท ดังนั้นสรุปแบบตรงไปตรงมาคือ ชื่อ 'เสี่ยวหงซู' ไม่มีต้นกำเนิดชัดเจนจากนิยายผลงานเดียวที่ได้รับการยอมรับโดยทั่วไป ถ้าหมายถึงชื่อที่ได้ยินบ่อยบนโลกออนไลน์ มันมีแนวโน้มจะเป็นการทับศัพท์ของคำจีนอื่นหรือชื่อในสื่อโซเชียลมากกว่าจะเป็นตัวละครจากนิยายคลาสสิก แต่ก็มีความเป็นไปได้ที่ชื่อดังกล่าวจะปรากฏเป็นชื่อตัวละครในเว็บนิยายท้องถิ่นบางเรื่อง ซึ่งในกรณีนั้นที่มาที่แน่นอนจะขึ้นกับอักขระจีนต้นฉบับและบริบทของเรื่องราวโดยตรง สุดท้ายแล้วผมรู้สึกว่าสิ่งที่น่าสนุกคือการตามรอยชื่อแบบนี้ เพราะมันบอกอะไรได้เยอะเกี่ยวกับการแปล การทับศัพท์ และการที่วัฒนธรรมดิจิทัลทำให้ชื่อหนึ่ง ๆ สามารถมีชีวิตได้หลากหลายรูปแบบ

ชื่อ 'ซูซี่' ปรากฏในบทบันทึกที่คมชัดและเศร้าสะเทือนใจของนิยายเรื่อง 'The Lovely Bones' โดยอลิซ เซโบลด์ และฉันมักจะนึกถึงภาพของเด็กสาวที่ยังคงจับมือกับความทรงจำและความอยากยุติธรรมในโลกหลังความตาย การเล่าเรื่องจากมุมมองของเธอทำให้ผมรู้สึกว่าตัวละครซูซี่ไม่ได้เป็นแค่ชื่อ แต่เป็นประสบการณ์ทั้งความสูญเสียและการเติบโตของคนรอบข้าง การเขียนของเซโบลด์ให้ผิวสัมผัสที่ละเอียด บางฉากทำให้ฉันแทบหายใจไม่ออก แต่ก็มีความอบอุ่นบางอย่างที่แทรกขึ้นมาระหว่างความเศร้า ฉันชอบวิธีที่นิยายผูกเรื่องชีวิตในโลกจริงกับโลกเหนือธรรมชาติ ทำให้ซูซี่กลายเป็นสัญลักษณ์ของการย้ายผ่านจากความเจ็บปวดไปสู่การให้อภัย เสียงบอกเล่าในนิยายทำให้ฉันติดตามทุกหน้าและยังคงคิดถึงตัวละครนี้บ่อยๆ

มีแฟนฟิคหลายประเภทที่ตีความเพนนี่ไวท์แตกต่างจากต้นฉบับของ 'It' จนบางเรื่องกลายเป็นงานตีความที่แทบแยกไม่ออกจากต้นกำเนิดอีกต่อไป และงานเหล่านั้นมักสะท้อนความต้องการของแฟน ๆ ที่อยากเห็นด้านอื่นของตัวละครที่น่ากลัวนี้มากกว่าความน่าขนลุกเพียงอย่างเดียว ในฐานะคนอ่านที่เติบโตมากับงานสยองขวัญและนิยายที่ชอบเล่นกับมุมมองตัวร้าย ฉันเลยสนุกกับแฟนฟิคที่ให้มิติใหม่กับเพนนี่ เช่น เรื่อง 'Beneath the Makeup' ที่ทำให้เพนนี่เป็นสิ่งมีชีวิตโบราณที่ถูกคำสาป กลายเป็นตัวละครที่เศร้าและหวนคิดถึงบ้านเก่า แทนที่จะเป็นศัตรูไร้หัวใจที่ล่าเหยื่ออย่างเดียว การเปลี่ยนแปลงแนวทางอย่างการให้เพนนี่มีความทรงจำเกี่ยวกับอดีตหรือมีความสัมพันธ์เชิงอารมณ์กับตัวละครอื่น ๆ ทำให้ธีมของเรื่องเปลี่ยนจากสยองขวัญระดับจักรวาลมาเป็นโศกนาฏกรรมหรือแม้แต่ดราม่าส่วนบุคคล ตัวอย่างเช่น ใน 'Homebound Penny' เพนนี่กลายเป็นผู้พิทักษ์เด็กที่เลือกปกป้องครอบครัวหนึ่ง แต่ต้องแลกด้วยความเป็นอื่นและการเสียสละ เรื่องแบบนี้ทำให้ผู้อ่านเห็นมิติของความโดดเดี่ยวและการตามหาความหมาย มากกว่ามิติการล่าเหยื่อเพียงอย่างเดียว แต่ก็ต้องยอมรับว่าการลดทอนความน่ากลัวของเพนนี่ไปจนเกินเหตุ อาจทำให้แก่นกลางของงานต้นฉบับหายไป นักเขียนบางคนตั้งใจทำให้เพนนี่กลายเป็นมนุษย์เพื่อจะได้สำรวจแง่มุมทางจริยธรรมและการให้อภัย ขณะที่บางคนตีความให้เป็นตัวแทนของบาดแผลร่วมสมัยของสังคม สรุปอยากบอกว่าการตีความเพนนี่ในแฟนฟิคสะท้อนความหลากหลายทางความคิดของชุมชนแฟนคลับอย่างชัดเจน อันที่จริงบางเรื่องทำได้ลึกและน่าประทับใจเพราะตั้งคำถามเชิงปรัชญาเกี่ยวกับความเป็นสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ ขณะที่บางเรื่องก็แค่ต้องการทำให้ตัวละครน่ารักหรือเห็นใจมากขึ้น ส่วนตัวชอบงานที่รักษาความสมดุลระหว่างความน่ากลัวกับความเป็นมนุษย์ เพราะมันทำให้เพนนี่ยังคงมีเสน่ห์แบบต้นฉบับแต่ก็เปิดช่องให้เห็นแง่มุมใหม่ ๆ ของตัวละครได้อย่างมีน้ำหนัก

ภาพลูกโป่งแดงที่ลอยอยู่ข้างท่อระบายน้ำเป็นภาพจำที่ทำให้ผมคิดถึงแฟนฟิคที่พยายามเติมเต็มช่องว่างของต้นกำเนิดเพนนีไวส์ในแบบที่อบอุ่นและหลอนพร้อมกัน แฟนฟิคหลายชิ้นหยิบเอาจุดเริ่มต้นจากโครงเรื่องของ 'It' แล้วขยายไปในทิศทางที่ต่างกันสุดขั้ว บางเรื่องบอกว่าเพนนีไวส์คือสิ่งมีชีวิตโบราณจากมิติอื่นจริง แต่การปรากฏตัวครั้งแรกของมันในเมืองเล็กๆ อย่าง Derry เกิดจากพลังงานของชุมชน—ความเจ็บป่วย ความลับ และการกดทับทางอารมณ์ที่ส่งออกมาเป็นพลังงานให้สิ่งนั้นอาศัย บทเล่าแบบนี้มักใส่ฉากย้อนอดีตที่เห็นเด็กคนหนึ่งโดดเดี่ยวจนความกลัวของเขากลายเป็นเมล็ดพันธุ์สำหรับสิ่งมีชีวิต ซึ่งช่วยให้ผมเข้าใจได้ว่าทำไมแฟนๆ ถึงพยายามปะติดปะต่อเชื่อมโยงระหว่างความเป็นมนุษย์และความประหลาดเหนือธรรมชาติ อีกสายหนึ่งของแฟนฟิคเลือกทำให้เพนนีไวส์มีต้นกำเนิดที่มีปมจิตใจ เช่น ถูกผูกมัดกับวิญญาณของคนที่ตายใต้เงื่อนไขโหดร้ายหรือเป็นผลพวงจากพิธีกรรมของคนในเมืองที่ยอมแลกบางอย่างกับอำนาจ สิ่งนี้ทำให้ตัวละครที่ดูเป็นปีศาจกลายเป็นตัวแทนของบาดแผลร่วมของชุมชน ผมชอบการตีความแบบนี้เพราะมันให้ความหมายทางอารมณ์และเปิดโอกาสให้ตัวละครได้รับการเยียวยาหรือการเข้าใจ แทนที่จะถูกทำลายเพียงอย่างเดียว

เราโตมากับเรื่องเล่าพื้นบ้านที่กระจัดกระจายจากยุโรปถึงเอเชีย ทำให้เริ่มไล่หาที่มาของไอเดียรองเท้าแปลกๆ ในนิทานหนึ่งอย่าง: เรื่องราวของหญิงสาวที่ถูกชะตากรรมผันผวนเพียงเพราะรองเท้าหนึ่งข้างไม่พอดีนั้นมีรากลึกกว่าที่คิดมาก ในแง่ประวัติศาสตร์ ผมชอบเล่าเรื่องที่เก่าแก่ที่สุดที่คนมักไม่ค่อยนึกถึง นั่นคือเรื่อง 'Yeh-Shen' จากจีนโบราณซึ่งมีองค์ประกอบของรองเท้าเป็นสัญลักษณ์และรองเท้าที่วิเศษเป็นส่วนสำคัญของการเปลี่ยนชะตาชีวิต อีกเรื่องที่น่าสนใจคือตำนานกรีกเกี่ยวกับ 'Rhodopis' ที่มีนกยกรองเท้าไปให้กษัตริย์—โครงเรื่องหลักคล้ายกันแต่บรรยากาศต่างกันมาก เทียบกับนิทานสมัยใหม่แล้ว ความแตกต่างของรายละเอียดบอกได้ชัดว่ารองเท้าในเรื่องไม่ได้เริ่มจากจุดเดียว ฉันชอบคิดว่าการที่ไอเดียนี้กลับมาปรากฏซ้ำ ๆ เป็นเพราะรองเท้ามันจับต้องได้และสามารถเป็นสัญลักษณ์ได้หลายอย่าง ทั้งความบริสุทธิ์ สถานะทางสังคม หรือแม้แต่โอกาสที่ล่องหนได้ การรู้ว่ามันมีต้นกำเนิดจากหลายวัฒนธรรมทำให้แต่ละเวอร์ชันมีรสชาติของตัวเอง — บางเวอร์ชันเรียบง่าย บางเวอร์ชันเจาะลึกทางสังคม แต่ทั้งหมดเชื่อมกันด้วยธีมการพลิกชะตาในชั่วขณะหนึ่งที่เราทั้งรักและคิดตามอยู่เสมอ