เพลงประกอบที่เล่นตอน Body ศพ 19 คือเพลงอะไร

วันที่สามหลังจากฉันตาย ซูสือเยี่ยนก็ได้รับสายโทรศัพท์ยืนยันศพ เขาโอบผู้หญิงอยู่ในอ้อมแขนพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ตายแล้วก็ตายไปสิ เผาแล้วค่อยโทรบอกผม” ร่างของฉันถูกส่งเข้าเตาเผา พอกลายเป็นเถ้ากระดูกแล้ว เจ้าหน้าที่ก็โทรศัพท์หาซูสือเยี่ยนอีกครั้ง เขาจิ๊ปากด้วยความหงุดหงิด “รู้แล้วน่า จะไปเดี๋ยวนี้แหละ”

“เสียงเธอเพราะดีนะ เหมือนนักร้องอาชีพ” “นายก็เล่นดนตรีเก่งนะ เล่นเป็นทุกอย่างเลย” “เธอมาทำอะไรแถวนี้ เห็นมาทุกวัน?” “อ่อ…ฉันทำงานแถวนี้น่ะ เลยมาบ่อย ฉันขอมานั่งร้องเพลงด้วยได้มั้ย” เจลีนเอ่ยพรางยิ้มให้ชายหนุ่มชุดดำที่ใส่แมสสีดำสนิทปิดใบหน้า เอาจริงๆเธอไม่เคยเห็นหน้าตาของเขาด้วยซ้ำไป แต่กลับหลงรักเสียงเพลง เสียงร้องของเขา ชายหนุ่มลึกลับ เย็นชา คนนี้นั่งร้องเพลงเปิดหมวกที่หน้าคลับแห่งนึงเกือบทุกคืน และเจลีนก็มาที่นี่ทุกคืนเช่นกัน “ทำไมถึงทำเป็นไม่รู้จักลีนด้วยคีย์!” “ฉันไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นของเธอจะรักฝังใจหรือหน้าเหมือนฉันขนาดไหน แต่ฉันไม่ใช่ผู้ชายคนนั้น! เลิกยุ่งกับฉันแล้วไปซะ!” เสียงแกร่งกร้าวของมาเฟียหนุ่มเอ่ยขึ้นทำเอาหัวใจดวงน้อยๆของเธอแตกสลาย “นายไม่รู้จักฉันงั้นเหรอ .. ฉันเฝ้ารอนายทุกวัน ฉันทำอะไรผิด …”

"ในวันที่เธอกลายเป็นเพียงอากาศธาตุ มีเพียงเขาที่มองเห็น... และในวันที่เขาต้องเลือกระหว่างความถูกต้องกับชีวิตเธอ เขาเลือกที่จะเป็นคนผิดที่รักเธอหมดหัวใจ" เมื่อ 'พิมพ์ขวัญ' ครีเอทีฟสาวไฟแรงต้องกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนจากอุบัติเหตุที่มีเงื่อนงำ สิ่งเดียวที่รั้งเธอไว้ไม่ให้สูญสลายคือ 'งานชิ้นสุดท้าย' และชายหนุ่มแปลกหน้าอย่าง 'นนท์' นักข่าวสืบสวนจอมขวางโลกที่เป็นคนเดียวบนโลกที่มองเห็นและสื่อสารกับเธอได้ จากความวุ่นวายในการช่วยกันปิดดีลงานในสภาพที่คนหนึ่งเป็นผีและคนหนึ่งเป็นคน นำไปสู่การเปิดโปงขบวนการอาชญากรรมไซเบอร์ที่กัดกินสังคม นนท์ต้องยอมแลกทุกอย่าง—ทั้งหน้าที่การงาน จรรยาบรรณ และหลักฐานชิ้นสำคัญ—เพื่อรักษา 'ประจุชีวิต' ของพิมพ์ขวัญเอาไว้ แม้ผลลัพธ์ที่ได้มาคือการที่เธอฟื้นกลับมาเป็นมนุษย์อีกครั้งโดยลืมสิ้นว่าเขาเป็นใคร "วิญญาณนี้มีรัก" คือเรื่องราวของความรักที่ก้าวข้ามเส้นกั้นระหว่างความเป็นและความตาย การเสียสละที่ไม่มีใครจดจำ และการเริ่มต้นจีบผู้หญิงคนเดิมซ้ำอีกครั้ง... ในวันที่เธอจำไม่ได้แม้แต่ชื่อของเขา แต่หัวใจของเขายังคงจดจำสัมผัสเย็นเยียบของวิญญาณดวงนั้นได้ไม่ลืมเลือน

อยู่มาสามสิบกว่าปีไม่เคยกินเนื้อ ทะลุมิติมาพบผู้ชายหุ่นแซ่บบนเตียงเดียวกันจะทำยังไง ถีบเขาตกเตียงเหรอ ลืมไปเถอะ ต้องโผขึ้นคร่อมสิ รออะไร........ คิมหันต์เป็นเด็กดีอยู่ในวงการบันเทิงจนอายุสามสิบห้าปี รักไม่ยุ่ง มุ่งแต่งาน กะว่าประสบความสำเร็จแล้วจะออกจากวงการไปสร้างครอบครัวเล็กๆ กับหวานใจสักคน จนได้รางวัลราชาภาพยนต์ วันขึ้นรับรางวัลดันลื่นล้มหัวฟาดโพเดี้ยม นึกว่าตายก่อนวัยอันควร ไม่ทันจะสาปแช่งสวรรค์เสร็จก็พบตัวเองอยู่บนเตียงกับหนุ่มหล่อ หุ่นแซ่บ ด้วยกลัวว่าขืนชักช้าจะตายไปทั้งยังบริสุทธิ์อีกรอบเขาจึงตวัดขาโอบเอวแกร่งของคนที่คร่อมอยู่บนร่างทันที ชาตินี้ฉันต้องได้กินเนื้อ... เขตคาม ท่านประธานหนุ่มฉายาหน้าหล่อ ใจดำที่กำลังเดือดปุดๆ เพราะถูกคนแปลกหน้ายึดเตียงและกำลังจะลากคนออกไปโยนทิ้ง “...”

นางลืมตาตื่นอีกครั้ง...ในร่างของหญิงสาวที่ไร้ค่าผู้มีชื่อเดียวกับนางราวกับว่าโชคชะตาเจตนาจะเล่นตลกกับเธอ ย้ำเตือนให้รู้ว่า...ต่อให้ตายไปแล้ว โลกนี้ก็ยังไม่คิดจะเมตตาร่างกายนี้ช่างอ่อนแอ บอบบางไร้แม้แต่ลมปราณไหลเวียนงดงามเพียงภายนอก แต่ไร้เกียรติในสายตาของผู้คนนางคือภาระ... คือเศษเสี้ยวที่ไม่มีใครต้องการ ในคืนที่ท้องฟ้ามืดมิด ไร้แสงดาว...จิตวิญญาณหนึ่งตื่นขึ้นไม่ใช่วิญญาณของหญิงอ่อนแอที่สิ้นใจหากแต่เป็นนักฆ่า จากโลกสมัยใหม่เธอเคยเป็นเงาแห่งความตายมือสังหารที่ไม่เคยพลาดบัดนี้ความทรงจำของทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่ง ไม่มีอีกแล้ว... หญิงอ่อนแอ เหลือเพียง นักฆ่าไร้หัวใจที่คราวนี้... มีลูกชายเป็นสิ่งเดียวที่นางจะไม่ยอมให้ใครแตะต้องนางให้สัตย์สาบานไว้กับตนเองทุกความเจ็บปวดที่เคยได้รับ...นางจะคืนให้เป็นเท่าตัว

ในตระกูลวาเลนติ คุณเกิดมาพร้อมกับชิปตัวหนึ่ง มันถูกหลอมรวมเข้ากับนาฬิกาชีวภาพบนข้อมือ หน้าปัดดิจิทัลของมันคอยนับถอยหลังทุกวินาทีที่คุณเหลืออยู่บนโลกใบนี้ ทุกคนต่างเห็นตัวเลขที่กำลังนับถอยหลังบนนาฬิกาของน้องสาวฝาแฝดของฉัน และบนนาฬิกาของฉัน พวกเขาทุกคนรู้ดีว่าเธอจะตายในวันเกิดครบรอบอายุ18 ปีของเรา วิเวียนจึงกลายเป็นเจ้าหญิงผู้สูงส่งที่ใครก็มิอาจแตะต้องได้ในโลกอันโหดร้ายของเรา ชุดราตรีประดับเพชรทุกชุดเป็นของเธอ อัญมณีที่หายากที่สุดก็เป็นของเธอ แม้กระทั่งเศษเสี้ยวความเป็นมนุษย์สุดท้ายของพ่อก็ยังเป็นของเธอ ความอบอุ่นเพียงน้อยนิดที่เขาจะแสดงออกมาก็ต่อเมื่อเก็บปืนเข้าซองไปแล้วเท่านั้น ฉันเคยสงสารเธอ เวลาของเธอกำลังจะหมดลงแล้ว แต่วาบหนึ่งในใจ... พระเจ้า ฉันอิจฉาเธอเหลือเกิน เธอมีทุกอย่างที่ฉันไม่เคยมี นั่นคือความรักจากพ่อแม่ แล้วคืนวันงานเลี้ยงฉลองวันเกิดครบรอบ 18 ปีของเธอก็มาถึง พ่อกับแม่กลัวว่าฉันจะไปก่อเรื่องวุ่นวาย กลัวว่าฉันจะไปทำให้หัวหน้ามาเฟียของตระกูลพันธมิตรขุ่นเคืองใจ พวกเขาก็เลยขังฉันไว้ในห้องใต้ดิน ทั้งชื้น ทั้งหนาวเหน็บ ในขณะที่พิษไข้รุนแรงกำลังแผดเผาไปทั่วร่างของฉัน ฉันทุบประตูไม้โอ๊กหนาทึบ เสียงแหบพร่า "แม่คะ ได้โปรด! ปล่อยหนูออกไปที! หนูตัวร้อนไปหมดแล้ว หัวหนูจะระเบิดอยู่แล้ว..." จากด้านนอก เสียงของแม่ฟังดูเย็นชาและเด็ดขาดราวกับกับดักเหล็กกล้า "พอที เซียนนา! วันนี้เป็นวันเกิดอายุ 18 ของน้องสาวแกนะ วันสุดท้ายที่เธอจะมีชีวิตอยู่! เลิกเล่นละครได้แล้ว! ทนทุกข์เงียบๆ เพื่อเป็นเกียรติเป็นศรีแก่ตระกูลไม่ได้หรือไง?" "แต่หนูป่วยจริงๆ นะคะ..." เสียงส้นตึกของแม่ก้าวเดินจากไป ก่อนจะค่อยๆ เงียบหายไปในความว่างเปล่า แล้วความมืดมิดก็กลืนกินฉันไปทั้งตัว และบนข้อมือของฉัน นาฬิกาชีวภาพกำลังกะพริบเตือนสถานะวิกฤต แจ้งเตือนวิกฤต: สัญญาณชีพไม่ตรงกัน ข้อมูลชิปที่จับคู่ไม่เข้ากัน กรุณาตรวจสอบยืนยันตัวตนผู้ใช้งาน