พอเห็นชื่อเรื่อง 'To My Favorite Character Who Was Left Behind' ก็ทำให้ความอยากรู้พุ่งขึ้นมาเต็ม ๆ — ชื่อแบบนี้มักจะโผล่มาทั้งในแบบงานที่ตีพิมพ์จริงจังและในโลกของแฟนฟิคออนไลน์ ฉะนั้นวิธีคิดของฉันคือเริ่มจากการแยกสองกรณี: ถ้าเป็นฉบับภาษาอังกฤษที่ออกโดยสำนักพิมพ์อย่างเป็นทางการ จะมีทั้งชื่อผู้แต่งต้นฉบับและชื่อผู้แปลชัดเจนบนหน้าปกหรือหน้าข้อมูล แต่ถ้าเป็นงานที่เผยแพร่บนแพลตฟอร์มแฟนฟิค เช่น Wattpad หรือ Archive of Our Own ชื่อผู้เขียนมักจะเป็นนามแฝงของผู้ใช้งาน
ความนิยมของแฟนฟิคที่เขียนเป็นเหมือนบันทึกหรือจดหมายถึงตัวละครที่โดนทิ้งจริง ๆ แล้วขึ้นกับหลายปัจจัย ไม่ได้มีเรื่องเดียวที่ครอบงำทั้งโลกแฟนฟิค แต่ถาจะยกตัวอย่างงานภาษาอังกฤษที่คนในวงการพูดถึงมากและตอบโจทย์การปลอบหรือเติมเต็มตัวละครที่ถูกละทิ้ง ฉันมองว่า 'Harry Potter and the Methods of Rationality' เป็นหนึ่งในกรณีศึกษาที่ชัดเจน ถึงแม้มันจะไม่ใช่แฟนฟิคแบบจดหมายตรง ๆ แต่ความตั้งใจของผู้แต่งคือการให้ความสนใจและพัฒนาชีวิตของตัวละครที่ในต้นฉบับถูกวางไว้แบบหนึ่งแล้วปล่อยให้เป็นไปเอง ผลคือผลงานนี้ดึงคนอ่านจำนวนมหาศาลเพราะเป็นการแก้จุดบกพร่องของcanon และมอบมิติใหม่ให้ตัวละครที่คนเคยรู้สึกว่าถูกทอดทิ้ง
ชื่อภาษาอังกฤษที่ฉันคิดว่าเข้ากับ 'แด่ตัวละครโปรดที่ถูกทิ้ง' มากที่สุดคือ 'To My Favorite Character Who Was Abandoned' หรือแบบสั้น ๆ ว่า 'To the Abandoned Favorite' — แล้วนี่แหละคือจุดที่ใจฉันเต้นแรงเมื่อมองหัวข้อนี้
ในคืนที่รู้สึกว่าตัวละครถูกทิ้งจริงๆ เพลงบางท่อนกลับเชื่อมกับความว่างเปล่าได้อย่างน่ากลัวจนเรียกน้ำตาออกมาเองได้ 'Hurt' เป็นเพลงหนึ่งที่ผมมักรื้อฟังเมื่ออ่านฉากที่คนที่รักหันหลังเดินจากไป — เวอร์ชันของ Johnny Cash มีน้ำหนักของความผิดพลาดและการสูญเสีย ในขณะที่ต้นฉบับของ Nine Inch Nails ให้ความรู้สึกกระทบจากภายใน เหมือนหัวใจคนตัวละครถูกเจาะแต่ยังต้องยืนต่อไป
เสียงเปียโนเรียบง่ายใน 'Mad World' เวอร์ชันของ Gary Jules ให้โทนความเหงาแบบเยือกเย็น มันเหมาะกับฉากที่ไม่มีใครเข้าใจความเดียวดายของตัวละครเลย ส่วน 'The Night We Met' ของ Lord Huron จะเข้ากันได้ดีกับความคิดถึงที่ทำให้คนหนึ่งอยากย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีต เพลงนี้มีมิติของความเสียดายและความต้องการคืนความสัมพันธ์ ซึ่งทำให้การเห็นตัวละครถูกทิ้งมีน้ำหนักมากขึ้น