เพลงประกอบใดเหมาะกับฉากบุตร ธิดาในภาพยนตร์?

หวังฉีหลิน อายุ 25 ปีสาวเจ้าหน้าที่การเกษตรและพ่วงมาด้วยเจ้าของสวนสมุนไพรรายใหญ่ เสียชีวิตกระทันหันหลังจากกลับมาจากท่องเที่ยวพักผ่อนและเธอได้เก็บเอาก้อนหินสีรุ้งมาจากพระราชวังโปตาลามาได้เพียงสามเดือน ด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ หากตายไปแล้วก็ไม่เป็นไรเพราะเธอเองเติบโตมาอย่างโดดเดี่ยวในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจนกระทั่งมีอายุได้ 18ปี ถึงได้ออกไปใช้ชีวิตด้วยตัวเองตอนนี้เธอ ไม่มีอะไรให้ต้องห่วงแล้ว เพียงแต่เสียดายที่เธอยังไม่ได้ทำตามความฝันของตัวเองเลย เฮ้อ ชีวิตคนเรานั้นมันแสนสั้น อายุ25 แฟนไม่เคยมี สามียังอยากได้ ไหนจะลูกๆที่ฝันอยากจะมีอีก คงต้องหยุดความหวังและความฝันเอาไว้เท่านี้ เหนือสิ่งอื่นใด ตายแล้วตายเลยจะไม่ว่า แต่ดันตื่นขึ้นมาในร่างหญิงชาวนายากจน ชื่อหวังฉีหลินเช่นเดียวกับเธอพ่วงมาด้วยภาระชิ้นใหญ่ อย่างสามีที่ป่วยติดเตียงและลูกชายฝาแฝดทั้งสอง แถมยังมีภาระชิ้นใหญ่ม๊ากกกมาก กอไกล่ล้านตัวอย่างพ่อแม่สามีและน้องๆของสามี ที่โดนบ้านสายหลักกดขี่ข่มเหงรังแก เอารัดเอาเปรียบและบังคับแยกบ้านหลังจากที่สามีของนางได้รับบาดเจ็บสาหัส สาเหตุที่หวังฉีหลินต้องมาตายไปนั้นเพราะโดนลูกสะใภ้บ้านสายหลักผลักตกเขาระหว่างที่กำลังยื้อแย่งโสมคนที่ขุดมาได้

ในฐานะลูกเขย เขามีชีวิต ที่น่าสังเวช ไม่มีใครเห็นหัว แต่ทันทีที่เขาได้อำนาจมาอยู่ในมือ ทั้งแม่ยายและน้องสะใภ้ต่างต้องคุกเข่าและสยบลงต่อหน้าเขา แม่ยายของเขาได้ขอร้องอ้อนวอนเขาว่า “ได้โปรด อย่าทิ้งลูกสาวฉันไปเลย” ไม่แม้แต่แม่ยายเท่านั้นที่ต้องมาขอร้องเขา น้องสะใภ้ของเขาก็เช่นกัน “พี่เขย ฉันผิดไปแล้ว…”

“ก็เพื่อนกันทั้งนั้น เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว ใช่ไหมแหวน” เสียงของเรซหนึ่งในกลุ่มเพื่อนของน้องชายฝาแฝด เรซกำลังพยายามทำให้บรรยากาศดีขึ้นหลังจากที่นาฟบอกให้ฉันรู้ว่าใครบางคนนั้นมาที่นี่ด้วย “แหวนไม่นับผู้ชายที่เคยนอนด้วยเป็นเพื่อน” ฉันพูดตรง ๆ ใครกันจะอยากเป็นเพื่อนกับคนที่ทำให้เราเจ็บ แม้ว่าความเจ็บที่ได้รับ 90% จะเป็นฉันที่วิ่งเข้าไปหาเองก็เถอะ แต่แล้วเสียงจากด้านหลังของฉันก็ดังขึ้น เสียงที่ฉันเคยคุ้นเมื่อนานมาแล้ว ถึงเป็นคำสั้น ๆ แต่ฉันก็รู้ว่าเขาเป็นใคร “หึ” เสียงและตัวมาพร้อมกัน เจ้าของร่างสูงเดินไปนั่งที่ว่างตรงที่ฉันทักไปก่อนหน้า ซึ่งมันอยู่ตรงข้ามกับฉัน ฉันมองเขาแค่เพียงเล็กน้อยและเบือนหน้าหนี เชื่อเถอะว่าไอ้เสียงที่เปล่งออกมาจากลำคอนั้นเป็นคำสั้น ๆ แต่มันมีความหมายและความหมายของเขาก็คือ ‘คิดว่าฉันยังอยากจะได้เขาอยู่ไง’

นริยา ไปบ้านของเพื่อนสนิทเพื่อไปติวหนังสือก่อนเรียนจบมัธยมปลาย จนได้พบกับพี่ชายของเพื่อน แต่ดูเหมือนว่าเขาจะตั้งใจจับจองเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ ถึงกับมอบรอยตีตราเอาไว้บนลำคอ แล้วเธอจะหนีเขาได้อย่างไร

จูเหมยลี่ถูกนางเหวินป้าสะใภ้ใหญ่ขายให้กับนายพรานแลกกับเงินสามตำลึง จูเหมยลี่หวาดกลัวหน้าตาที่มีแต่หนวดเครา  อารมณ์ฉุนเฉียวของเขา  แต่งมาคืนแรกเขายังไม่ทันเข้าหอเช้ามาได้ยินว่านางกระโดดน้ำตาย  มีคนเอานางมาวางไว้หน้าประตูบ้าน เซียวจ้านเป่ยจึงโมโหจะไปทวงเอาเงินคืน  แต่อยู่ๆนางก็ลืมตาขึ้นมาแล้วถามเขาว่า "ท่านลุงเจ้าคะ  มีอะไรกินไหมข้าหิวมากเลย" "น้ำเข้าสมองเจ้าหรือไงเรียกสามีตัวเองว่าลุง  ข้าจะไปเอาเงินคืน  ป้าสะใภ้เจ้าจะเอาเจ้าไปขายต่อใครก็ช่างเถอะ  ไม่เต็มใจก็ไม่ต้องอยู่"

หลี่เมิ่งเหยาย้อนเวลามาอยู่ในร่าง ของเด็กสาววัยสิบสองปี ในวันที่มารดาอนุผู้โง่เขลา ถูกขับไล่ออกจากจวน โชคยังดีที่ตอนตาย นางสวมกำไลหยกโลกันตร์เอาไว้ มันจึงติดตามนางมาที่นี่ด้วย