เอมี แอดัมส์ เคยได้รับรางวัลออสการ์หรือไม่?

บอกตรงๆว่าการถามว่า มิเชล วิลเลียมส์ เคยได้รับรางวัลออสการ์หรือไม่ เป็นคำถามที่ทำให้ฉันยิ้มได้ เพราะผลงานของเธอชวนจดจำมาก ฉันติดตามช่วงที่เธอรับบทนำใน 'My Week with Marilyn' และนั่นคือการแสดงที่ทำให้เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ในสาขานักแสดงนำหญิง แต่ผลลัพธ์คือเธอได้แค่เข้าชิง ไม่ได้คว้ารางวัลกลับบ้าน ตอนนี้ถ้ามองย้อนกลับ เธอมีการเสนอชื่อจากออสการ์ทั้งหมดสามครั้งในชีวิตการแสดง ซึ่งเป็นเรื่องที่พิสูจน์ว่าอุตสาหกรรมยอมรับฝีมือของเธออย่างจริงจัง ถึงแม้ว่าเหรียญทองของเวทีนี้ยังไม่เคยตกอยู่ในมือเธอ ในฐานะแฟนที่ชอบดูการแสดงละเอียด ฉันคิดว่าเกียรติยศไม่ใช่ตัวชี้วัดเดียวของความยอดเยี่ยม ความสื่อสารอารมณ์กับผู้ชมและความกล้าที่จะรับบทที่เสี่ยงต่างหากที่ทำให้ผลงานของเธอคงอยู่ในความทรงจำ ซึ่งสำหรับฉันนั่นมีค่ามากพอแล้ว

พูดถึงความหลากหลายทางบทบาทของเอมี แอดัมส์แล้ว ผมมักจะนึกถึงความสามารถของเธอในการเปลี่ยนโทนจากซอฟต์ๆ เป็นเข้มข้นได้อย่างราบรื่น และนี่คือ 5 เรื่องที่ผมคิดว่าแฟนๆ ควรเริ่มดูถ้าต้องการเข้าใจเธอจริงๆ 'Junebug' — นี่คือผลงานที่ทำให้เธอโดดเด่นในวงการ บทตัวละครเป็นคนบ้านๆ ที่มีมิติทางอารมณ์เยอะ แจ้งเกิดและแสดงให้เห็นว่าเธอเล่นบทซับซ้อนได้อย่างเป็นธรรมชาติ 'Enchanted' — ฝีมือเธอในหนังครอบครัว-แฟนตาซีเรื่องนี้ทำให้เห็นเสน่ห์และทักษะด้านมิวสิคัลของเธอ เหมาะสำหรับคน อยากดูเวอร์ชันเอมีที่สดใสและเต็มไปด้วยพลังบวก 'Doubt' — ในบทบาทรองที่หนักแน่น เธอสามารถยืนข้างนักแสดงรุ่นใหญ่และยังไม่ถูกกลบเสียง แสดงให้เห็นความน่าเชื่อถือทางการแสดงในงานดราม่าเข้มข้น 'American Hustle' — บทนี้เปิดมุมเซ็กซี่และซับเท็กซ์ ทั้งการแสดงภาษากายและการควบคุมอารมณ์ทำให้ฉากหลายฉากโดดเด่นและเธอเป็นหัวใจสำคัญของเรื่อง 'Arrival' — ถ้าต้องการเห็นเวอร์ชันเอมีที่เงียบ แต่ทรงพลัง นี่คือบทนำในหนังไซไฟที่แสดงความละเอียดอ่อนของเธอได้ดี บทนี้เน้นการสื่อสารและน้ำหนักทางอารมณ์ที่ทำให้หนังทั้งเรื่องมีพลังมากขึ้น รวมแล้วทั้งห้าเรื่องนี้ช่วยให้เห็นมุมที่ต่างกันของเธอ ทั้งคอมเมดี้ ดราม่า แฟนตาซี และไซไฟ ถ้าอยากรู้ว่าเธอเก่งแค่ไหน ลองจัดรายการดูตามลำดับนี้แล้วคุณจะเห็นพัฒนาการชัดเจน

พูดถึงเอมี แอดัมส์แล้วภาพความอบอุ่นจากบทบาทเจ้าหญิงสมัยใหม่ใน 'Enchanted' มักลอยขึ้นมาในหัวเสมอ ฉันมองว่าเธอเป็นนักแสดงที่เลือกงานอย่างพิถีพิถันและให้ความสำคัญกับความเป็นส่วนตัวของครอบครัวมากกว่าช่วงเวลาที่เธออยู่บนพรมแดง ชีวิตครอบครัวของเธอค่อนข้างตรงไปตรงมา: เอมีแต่งงานกับดาร์เรน เล กัลโล (Darren Le Gallo) คู่ชีวิตซึ่งทำงานในวงการศิลปะและการแสดงเช่นกัน พวกเขาจัดงานแต่งขึ้นในปี 2015 และมีลูกสาวหนึ่งคนชื่อ Aviana ที่เกิดในปี 2010 การเป็นพ่อแม่ดูจะเป็นสิ่งสำคัญสำหรับทั้งคู่ ทำให้การรับงานของเอมีมักมีความระมัดระวังเพื่อยังคงสมดุลระหว่างงานกับบ้าน มุมมองส่วนตัวคือความประทับใจที่เห็นเธอสามารถสลับบทหนักทางอารมณ์ใน 'American Hustle' กับบทที่เต็มไปด้วยเสน่ห์และความไร้เดียงสาได้อย่างลงตัว ชีวิตส่วนตัวของเธอยังคงถูกเก็บไว้อย่างเรียบง่ายและเป็นกันเอง ไม่ค่อยมีข่าวฉาวและเธอก็ดูจะชอบให้ครอบครัวอยู่ห่างจากสปอตไลต์ แต่ก็ยังคงยืนหยัดเป็นหนึ่งในนักแสดงที่ฉันติดตามผลงานอยู่เสมอ

พอล ดาโน่ยังไม่ได้รับรางวัลออสการ์เลย — นี่คือข้อสรุปที่ผมยืนยันได้หลังจากติดตามผลงานเขามาหลายปี ย้อนไปที่ผลงานที่หลายคนมักจะนึกถึงเมื่อพูดถึงชื่อเขา นั่นคือบทบาทสำคัญใน 'There Will Be Blood' ซึ่งทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ในสาขานักแสดงสมทบชาย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้รางวัลจริง ๆ ผลงานชิ้นนั้นแสดงให้เห็นถึงความสามารถในการยืนร่วมกับนักแสดงรุ่นเก๋าและท้าทายบทบาทใหญ่ๆ ได้อย่างน่าจดจำ การที่เขายังไม่มีออสการ์ไม่ได้ลดทอนความน่าสนใจของเส้นทางอาชีพเลย — ในมุมมองของผม เขาเป็นนักแสดงที่เลือกบทบาทแปลกใหม่และหลากหลาย ทั้งการรับบทที่ดูไกลจากฮอลลีวูดปกติและการเล่นกับคาแรกเตอร์ที่ซับซ้อนมากขึ้น ผลงานชิ้นอื่น ๆ ของเขายังสร้างความประทับใจให้ผู้ชมและนักวิจารณ์อยู่เสมอ ดังนั้นแม้จะไม่มีรูปปั้นทองคำ แต่ความนับถือในวงการและแฟน ๆ ก็ยังคงมีอยู่เต็มเปี่ยม

ฉันเริ่มติดตามเธอจาก 'Unfabulous' และความทรงจำนั้นยังคงอยู่เสมอ — การแสดงเด็กของเธอทำให้คนจดจำได้ไวกว่าใคร ๆ ในยุคนั้น ในการพูดถึงรางวัลที่เธอได้รับแบบตรงไปตรงมา สิ่งที่โดดเด่นที่สุดคือรางวัลจากเวที Young Artist Award ซึ่งเป็นการยอมรับงานแสดงของเธอสมัยยังเป็นนักแสดงเยาวชนบนทีวี การได้รางวัลจากเวทีนี้สะท้อนถึงความสามารถที่คนดูและคนในวงการเห็นตั้งแต่ต้นทาง และช่วยเปิดประตูให้งานภาพยนตร์ในอนาคตตามมา นอกจาก Young Artist Award แล้ว เธอยังได้รับการยกย่องและรางวัลในระดับที่เน้นการโปรโมทนักแสดงหน้าใหม่หรือดาวรุ่ง ซึ่งต่างไปจากรางวัลบิ๊กอวอร์ดของวงการใหญ่ ๆ แต่ก็สำคัญต่อการวางตำแหน่งและโอกาสในอาชีพของเธอ นั่นทำให้ภาพรวมของรางวัลที่เธอได้มาดูสมเหตุสมผลกับเส้นทางที่หลากหลาย ทั้งซีรีส์วัยรุ่นและภาพยนตร์บันเทิงเบา ๆ — มองแล้วก็รู้สึกว่าเส้นทางของเธอเป็นการเติบโตที่ต่อเนื่องและน่าสนใจ

ฉันชอบเวลาที่นักแสดงก้าวสู่บทบาทที่ทำให้คนทั้งโลกหันมามอง และกรณีของเอ็มมา สโตนก็เป็นแบบนั้นอย่างชัดเจน เอ็มมา สโตนได้รับรางวัลออสการ์สาขานักแสดงนำหญิงจากบทบาท Mia Dolan ในหนังเพลงโรแมนติก 'La La Land' ซึ่งงานประกาศรางวัลครั้งที่ 89 จัดขึ้นในปี 2017 การแสดงของเธอไม่ได้มีแค่ความสวยงามทางท่าทางและการร้องเพลง แต่เป็นการผสมผสานระหว่างความเปราะบาง ความฝัน และอารมณ์ขันที่ทำให้ตัวละครดูมีเลือดเนื้อ เหมือนคนจริง ๆ ที่กำลังต่อสู้ระหว่างความต้องการทางศิลปะกับความสัมพันธ์ส่วนตัว ฉันค่อย ๆ ติดตามดูฉากที่เธอเต้นและร้องเพลง เปิดเผยทางอารมณ์ในฉากที่ไม่ต้องการท่าเต้นโอ้อวด แต่มีความจริงใจและเรียบง่าย ฉากอย่างการออดิชั่นของ Mia ที่แสดงทั้งความหวังและความอายเล็ก ๆ ทำให้รางวัลนั้นรู้สึกสมเหตุสมผลสำหรับฉัน ผลงานของเอ็มมาถูกชื่นชมเพราะเธอทำให้ดนตรีและภาพสีสันของหนังผสานกับการแสดงได้อย่างลงตัว เหมือนเพลงคลาสสิกในยุคก่อนอย่าง 'Singin' in the Rain' ถูกตีความใหม่ในแบบสมัยใหม่ ซึ่งนี่คือเหตุผลที่คนจำนวนมากโหวตให้เธอคว้ารางวัล เรื่องนี้ก็ยังคงเป็นหนึ่งในโมเมนต์ที่ฉันชอบพูดถึงเวลาเล่าถึงการเปลี่ยนผ่านของนักแสดงสู่บทบาทที่ยิ่งใหญ่แบบไม่ต้องใช่ท่าทางจัดจ้านมากมาย

ฉันมองว่าบทของเอมี แอดัมส์ในหนัง 'Arrival' เป็นหนึ่งในบทที่ฉลาดและเรียบง่ายที่สุดในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา เพราะเธอไม่ได้แค่แสดงความทุกข์หรือความยินดีอย่างชัดเจน แต่เลือกใช้ความเงียบ และการจ้องมองแทนคำพูดซึ่งทำให้ตัวละครมีมิติ ลูอีส แบงส์ ถูกวางบทเป็นนักภาษาศาสตร์ที่ได้รับมอบหมายให้สื่อสารกับสิ่งมีชีวิตต่างดาว ฉากที่ยังติดตาฉันคือเมื่อเธอนั่งอยู่ในเต็นท์ทดลอง เขียนสัญลักษณ์ลงบนกระดานเพื่อพยายามสร้างสะพานการสื่อสารกับเจ็ตพอด (heptapods) — เอมีถ่ายทอดกระบวนการคิดออกมาช้า ๆ แต่ไม่เคยน่าเบื่อ ทุกครั้งที่เธอเงียบหรือถอนหายใจ ฉันรู้เลยว่ามีความคิดที่หนักหน่วงอยู่ข้างใน ความสามารถสำคัญของการแสดงครั้งนี้คือการทำให้ฉากวิทยาศาสตร์ที่ซับซ้อนรู้สึกเป็นเรื่องคน ๆ หนึ่งที่ต้องตัดสินใจเกี่ยวกับชีวิตส่วนตัว ภาพของลูอีสที่ได้รับรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าแล้วเลือกจะมีลูกทั้งที่รู้ชะตาชีวิต เป็นฉากที่ยังคงทำให้ฉันย้อนคิดถึงคำถามว่าเราอยากรู้อนาคตหรือเปล่า การแสดงของเอมีจึงไม่ได้หวือหวาแต่ทรงพลังต่อความคิด เหลือไว้เพียงภาพและความรู้สึกที่ซับซ้อนตามมา

บอกเลยว่าการเปลี่ยนจากบทตลกมาเป็นบทจริงจังของนักแสดงบางคนมันน่าสนใจมาก และกรณีของโจนาห์ ฮิลล์ก็เป็นหนึ่งในนั้น ผมชอบดูเส้นทางของเขาแบบใกล้ชิด เพราะจากการรับบทคอเมดี้จนกระทั่งได้บทที่จริงจังขึ้น เขาก็ได้รับการยอมรับในระดับออสการ์ด้วย—ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์สองครั้ง แต่ยังไม่เคยได้รับรางวัลนี้จริง ๆ ผลงานที่นำไปสู่การเสนอชื่อครั้งแรกมาจากบทที่มีมิติทางอารมณ์มากขึ้น เช่นการเล่นใน 'Moneyball' ซึ่งทำให้คนเริ่มมองว่าเขาทำได้มากกว่าแค่ตลก ในมุมผม การที่ไม่ได้ชนะไม่ใช่การตัดสินคุณค่าทั้งหมด เพราะการถูกเสนอชื่อเข้าชิงออสการ์สองครั้งแสดงให้เห็นว่าอาชีพของเขาโตขึ้นจริง ๆ และบ่อยครั้งความหลากหลายของบทที่เขารับยังมีค่ามากกว่ารางวัลหนึ่งชิ้น ผมรู้สึกชอบที่เขาไม่กลัวลองของใหม่ ๆ และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ติดตามผลงานต่อไปได้อย่างสนุก

เราเคยเล่าให้เพื่อนฟังเรื่องนี้หลายครั้งแล้ว: แมตต์ เดมอนเคยชนะรางวัลออสการ์จริง ๆ แต่ไม่ใช่ในฐานะนักแสดงที่หลายคนคาดหวัง รางวัลที่เขาได้รับคือรางวัลออสการ์สาขาบทภาพยนตร์ดั้งเดิม (Best Original Screenplay) จากผลงานร่วมเขียนกับเบน แอฟเฟล็กในหนัง 'Good Will Hunting' ซึ่งได้รับรางวัลในปี 1998 รางวัลนี้ยืนยันฝีมือการเขียนบทและการเล่าเรื่องของทั้งคู่ มากกว่าการยกย่องการแสดงเฉพาะตัวของเดมอน อย่างไรก็ตาม ประเด็นที่แฟนพูดถึงบ่อยคือเขายังไม่มีรางวัลออสการ์สาขาการแสดง ตัวเขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนักแสดงนำจาก 'Good Will Hunting' และต่อมามีการเสนอชื่อจากบทบาทอื่น ๆ เช่นใน 'The Martian' แต่รางวัลออสการ์สาขาการแสดงยังไม่เคยเป็นของเขา นี่ทำให้ภาพจำของเขาในฐานะทั้งนักแสดงและคนเขียนบทมีมิติที่น่าสนใจทีเดียว

ตลอดเวลาที่ติดตามผลงานของเอ๋ ผมมองเห็นว่าเส้นทางเขาไม่ได้ขาดเสียงชื่นชมจากสังคมบันเทิงไทยเลย ผมจำได้ว่าเขาเคยได้รับการยกย่องจากเวทีต่างๆ ในรูปแบบของรางวัลทั้งจากงานประกาศผลของสถานีโทรทัศน์ รางวัลจากการโหวตของสื่อออนไลน์ และเกียรติยศจากองค์กรท้องถิ่นที่ยกย่องการทำงานในชุมชน ความหลากหลายของรางวัลสะท้อนให้เห็นบทบาทที่เขาเล่นได้สารพัด ทั้งงานแสดง งานบันเทิง และการมีส่วนร่วมทางสังคม ซึ่งทำให้ชื่อของเขาปรากฏในหลายประกาศความสำเร็จ เหมือนคนที่ทำงานหนักและได้รับการตอบแทนทั้งจากแฟนคลับและเพื่อนร่วมวงการ ผมคิดว่าไม่น่าแปลกใจที่ผลงานของเขาจะถูกยกขึ้นมาเมื่อพูดถึงรางวัลต่างๆ เพราะเขามีผลงานที่เข้าถึงกลุ่มคนหลายวัยและหลายแนวทางที่แตกต่างกัน