บทนำ

“ถ้าทำงานชุ่ยขนาดนี้ ก็เชิญไปทำปั๊มอื่นไป!!”           เสียงตวาดก้องกังวานของสตรีในชุดสูทสีดำเข้มตัดเย็บประณีต ทำเอาคนงานนับสิบชีวิตในไซต์ก่อสร้างกลางปั๊มน้ำมันขนาดใหญ่ต้องก้มหน้ามุดดิน

          เจ้าของประโยคแข็งกร้าวเมื่อครู่นี้ ผู้คนแถวนี้เรียกเธอว่า คุณนายเอมอร เพราะนอกจากมีธุรกิจปั๊มน้ำมันแล้ว เธอยังมีอีกหนึ่งธุรกิจคือการปล่อยเงินกู้ และถึงแม้เจ้าตัวจะไม่ชอบสรรพนามนี้เท่าไหร่นัก แต่ก็ขี้เกียจมาอธิบายอะไรให้มากความ ใครพึงพอใจจะเรียกเธอแบบไหนก็แล้วแต่สะดวก ขอแค่จ่ายเงินคืนเธอตรงเวลาก็พอ

เอมอรยืนกอดอกมองความล่าช้าของงานรีโนเวทด้วยสายตาคมกริบที่พร้อมจะสับทุกคนให้เป็นชิ้น ๆ

รองเท้าส้นสูงสีดำขลับแวววาวบดขยี้ไปบนเศษปูนอย่างไม่นึกเสียดาย แม้อายุจะล่วงเลยมาถึงสี่สิบหกปี แต่กาลเวลากลับทำอะไรผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เลย ใบหน้าที่ได้รับการดูแลอย่างดีหันไปถลึงตาใส่หัวหน้าคนงานที่ยืนตัวสั่น

“ฉันจ้างมาทำงาน ไม่ได้จ้างมาให้นั่งดมฝุ่น ถ้างบมันบานปลายแม้แต่บาทเดียว ฉันจะยกเลิกงานนี้!”

“แต่คุณนายครับ คือสถาปนิกคนเก่าเขา...”

“ฉันไม่ฟังข้ออ้าง!” เอมอรยกนาฬิกาหรูขึ้นดู “แค่สิบนาทีเท่านั้นที่ฉันจะยืนรอตรงนี้เพื่อคุยกับนักออกแบบคนใหม่ที่บริษัทส่งมา และบอกไว้ก่อนว่า ถ้าไม่ฉลาดกว่าคนเก่า ก็เตรียมเก็บของออกไปให้หมดเลย!”

บรรยากาศรอบข้างร้อนระอุยิ่งกว่าเปลวแดดตอนเที่ยงวัน ทุกคนรู้ดีว่าคำไหนคำนั้นของคุณนายเอมอรคือประกาศิต เธอเกลียดคนทำงานช้า เกลียดความผิดพลาด

และที่สำคัญที่สุด เธอเกลียดคนไม่รักษาเวลา…

ทว่าท่ามกลางเสียงเครื่องจักรที่เงียบลงชั่วคราว รถเก๋งยุโรปสีขาวสะอาดตาก็แล่นเข้ามาจอดนิ่งสนิทหน้าไซต์งาน ประตูรถเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของหญิงสาวคนหนึ่งที่ทำให้ความร้อนระอุเมื่อครู่ดูเหมือนจะจางไปชั่วขณะ

หญิงสาวในชุดกระโปรงทรงสอบสีครีมยาวคลุมเข่า สวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวผ้าลินินดูละมุนตา เธอเดินก้าวลงจากรถด้วยท่าทีที่นิ่งสงบ เส้นผมสีนิลถูกรวบไว้อย่างเรียบร้อย เผยให้เห็นใบหน้าเรียบเนียนที่ดูอ่อนวัยกว่าอายุจริงสามสิบหกปีของเธอ แววตาหลังกรอบแว่นทรงเหลี่ยมดูฉลาดและสุขุม เมื่ออีกฝ่ายเดินมาหยุดตรงหน้า เอมอรก็เอ่ยทันที

“มาสายไปสามนาทีนะ” เอมอรเปรยเสียงเย็นชา “บริษัทคุณไม่มีนาฬิการึไง”

หญิงสาวคนใหม่ไม่แสดงท่าทีสะทกสะท้านต่อรังสีอำมหิตนั้น เธอยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูบ้าง ก่อนจะเงยหน้าสบตากับเจ้าของปั๊มตรง ๆ

“สามนาทีที่เสียไป คือเวลาที่ฉันใช้ในการวนรถดูรอบไซต์งานของคุณเพื่อหาจุดบกพร่องที่สถาปนิกคนเก่าทำทิ้งไว้ค่ะ ถ้าฉันมาเร็วกว่านี้ ฉันคงไม่มีคำตอบที่ดีพอให้คนที่กำลังอารมณ์เสียอยู่ตอนนี้หรอกค่ะ คุณนายเอมอร”

น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลแต่ก็หนักแน่นมากพอที่จะทำให้เอมอรชะงักไปเล็กน้อย

“รู้จักฉันแล้วก็ดี เธอชื่ออะไร บริษัทส่งเด็กฝึกงานมาทำงานใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ ดูจะเกินความสามารถของเธอไปหน่อยมั้ง”

เอมอรกวาดสายตามองร่างเพรียวบางตรงหน้าอย่างดูแคลน “ฉันบอกแล้วไงว่าไม่เอาพวกเด็กอมมือ”

“ฉันชื่อกนกอรค่ะ เป็นสถาปนิกด้านการออกแบบภายใน เพิ่งมาทำงานที่บริษัทเมื่อวานนี้ เรียกกนกก็ได้ค่ะ ฉันอายุสามสิบหก ไม่ใช่เด็กอมมืออย่างที่คุณเข้าใจค่ะ”

กนกอรยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูสุภาพแต่แฝงไปด้วยความรู้สึกเย้ยหยันเบา ๆ

“ทางบริษัทแจ้งฉันว่า คุณนายเอมอรต้องการงานที่เนี้ยบที่สุด เพราะงั้น เรามาคุยกันแบบมืออาชีพดีมั้ยคะ”

เอมอรหรี่ตาลง มองสถาปนิกสาวที่ดูเหมือนดอกไม้ป่าท่ามกลางดงหนาม ความหยิ่งทะนงในตัวเธอกำลังถูกท้าทายด้วยความนิ่งที่เธอไม่เคยเจอมาก่อน

“ดี ถ้าเธอมั่นใจว่าเธอมืออาชีพ งั้นก็ช่วยทำให้เห็นละกันว่าเธอเก่งอย่างที่ว่า ไม่ใช่ดีแต่พูด”

“แน่นอนค่ะคุณนายจะได้เห็น และถ้าสุดท้ายผลงานของฉันไม่ถูกใจ ฉันยินดีจะรับผิดชอบทุกอย่างเองค่ะ หรือคุณนายจะยึดใบประกอบวิชาชีพของฉันก็ได้ค่ะ”

กนกอรเดินเข้าไปใกล้เอมอรอีกหนึ่งก้าว กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ หอมสดชื่นคล้ายดอกไม้เมืองหนาวลอยมาแตะจมูกเจ้าของปั๊มน้ำมันจนเธอเผลอสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างลืมตัว “แต่ถ้างานออกมาถูกใจ คุณนายต้องรับปาก ว่าจะเลิกวีนใส่ลูกน้องฉัน แล้วหันมาฟังเสียงของฉันด้วยความเต็มใจนะคะ”

หัวใจของเอมอรที่เคยแข็งแกร่งดั่งหินผากระตุกวูบไปจังหวะหนึ่งอย่างน่าประหลาด เธอมองผู้หญิงตรงหน้าที่เตี้ยกว่าเธอเพียงเล็กน้อยแต่กลับมีออร่าบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกเสียการควบคุม

“อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยคุณสถาปนิก ฉันคือผู้ว่าจ้าง คุณต่างหากที่ต้องทำตามแผนของฉัน ยิ่งกับคนอายุน้อยกว่า ไม่มีเหตุผลที่ฉันต้องเดินตามแผนของเธอ”

“งั้นเรามาพนันกันไหมคะคุณนาย”

กนกอรขยับแว่นเบา ๆ แววตาคู่สวยเปล่งประกายอย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่า “งานรีโนเวทออฟฟิศปั๊มน้ำมันครั้งนี้ มันจะต้องเป็นไปตามแผนของฉันแน่นอน และไม่แน่ว่า สิ่งที่คุณนายพูดไว้ อาจจะต้องกลืนน้ำลายตัวเองภายหลังก็ได้นะคะ”

เอมอรยืนอึ้ง พูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ รู้ตัวอีกทีสถาปนิกสาวหน้าหวานก็เดินผ่านหน้าเธอไป และกางแบบแปลนคุยกับลูกน้อง โดยทิ้งไว้เพียงความร้อนรุ่มที่ไม่ได้มาจากแสงแดด แต่มาจากคำท้าทายที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ

‘ยัยเด็กนี่...กล้าดียังไง!’

เอมอรขบเขี้ยวเคี้ยวฟันในใจ พลางมองตามแผ่นหลังบางที่ดูสง่างามในชุดกระโปรงสีนวลนั้นไป

ดูเหมือนการเจอกันครั้งนี้ กำลังจะทำให้ความรู้สึกบางอย่างในใจของเอมอรถูกสั่นคลอน รวมไปถึงความหยิ่งทะนง และพื้นที่หวงแหนภายในจิตใจที่ไม่เคยปล่อยให้ใครเข้าไปครอบครองเลยสักครั้ง

เห็นทีหลังจากนี้ การมาของกนกอรกำลังจะทำให้เธออยู่ไม่เป็นสุขแล้วล่ะ