เอไอเอเอเจ้นมีความเสี่ยงด้านข้อมูลส่วนบุคคลอย่างไร?

ลองจินตนาการว่ากำลังวางแผนสร้างตัวแทนเอไอที่ต้องทำงานติดต่อกับผู้ใช้จริง ๆ — เรื่องค่าใช้จ่ายจะเริ่มจากภาพรวมเล็ก ๆ ก่อนแล้วขยับไปสู่สเกลใหญ่ขึ้นได้ง่ายๆ ผมมองแบบแบ่งเป็นชั้น ๆ: ขั้นตอนต้นแบบ (prototype) จะเน้นค่าใช้จ่ายด้าน API และงานพัฒนาเป็นหลัก ถ้าใช้บริการคลาวด์เรียกโมเดลจากผู้ให้บริการภายนอก ค่าใช้จ่ายที่พบบ่อยคือค่าตอบกลับต่อจำนวนโทเค็นและค่าขอเรียก (request) ตัวอย่างเช่นการทดลองใช้บางโมเดลอาจตกที่ไม่กี่สิบดอลลาร์ต่อเดือนถ้าโหลดเบา แต่ถ้าระบบต้องรองรับผู้ใช้หลายร้อยคนต่อวันหรือทำงานแบบเรียลไทม์ ตัวเลขจะขึ้นไปเป็นหลักร้อยถึงหลักพันดอลลาร์ต่อเดือน นอกจากนี้ยังต้องเผื่อค่าใช้จ่ายสำหรับการเก็บล็อก การมอนิเตอร์ และการรักษาความปลอดภัย (เช่นการเข้ารหัสและการสำรองข้อมูล) เมื่อขยับสู่การผลิตจริง ค่าใช้จ่ายจะรวมทั้งฮาร์ดแวร์/คลาวด์ที่ต้องมีประสิทธิภาพเพียงพอ ทีมวิศวกรและนักออกแบบบทสนทนา การทดสอบความเป็นธรรมและการปฏิบัติตามข้อกำหนด ในเชิงตัวเลขสำหรับบริษัทขนาดเล็ก: เตรียมงบเริ่มต้นสำหรับการพัฒนา MVP ประมาณ $5,000–$50,000 (รวมเวลาและแรงงาน) และงบปฏิบัติการรายเดือนอีก $1,000–$10,000 ขึ้นอยู่กับการใช้งาน ถ้าเลือกโฮสต์บนคลาวด์เต็มตัว ค่าใช้จ่ายอาจถูกกำหนดโดยปริมาณการเรียก API และสเปคเครื่องเซิร์ฟเวอร์ ถ้าต้องการตอบสนองรวดเร็วและความพร้อมสูง ควรเผื่อต้นทุนสำหรับการสเกลอัตโนมัติและระบบสำรองด้วย โดยสรุป ผมมักคิดแบบมีสามชั้น: ทดลอง (ถูกที่สุดแต่ยังไม่เสถียร) ทดสอบในวงจำกัด (ปานกลาง) และผลิตเชิงพาณิชย์ (แพงสุด) — การเลือกขึ้นกับความต้องการด้านความเป็นส่วนตัว ความเร็ว และจำนวนผู้ใช้จริงที่คาดหวัง

เราเชื่อว่าเอไอเอเจ้นเป็นเหมือนเพื่อนร่วมทีมที่ทำงานหนักเบื้องหลังเพื่อดันยอดคนดูบนสตรีมมิ่งให้ขึ้นมาเร็วกว่าเดิม ในมุมของคนเล่นเน็ตและสตรีมมิ่งบ่อย ๆ ผมเห็นมันช่วยได้ตั้งแต่การคัดคลิปเด็ดอัตโนมัติไปจนถึงการปรับชื่อเรื่องกับคำอธิบายให้ดึงคนเข้าชมมากขึ้น ระบบอัจฉริยะสามารถจับจังหวะที่คนหยุดดูหรือกดข้าม แล้วตัดคลิปสั้นที่มีโมเมนต์เร้าใจ เช่นจังหวะชนะในเกม 'Fortnite' เพื่อส่งลงโซเชียลในไม่กี่นาทีหลังจบสตรีม ทำให้คลิปไวรัลได้ง่ายขึ้นและช่วยนำผู้ชมกลับมาที่ช่องหลัก นอกจากนี้ยังมีการทำซับหลายภาษาและแปลคำบรรยายอัตโนมัติ ซึ่งขยายฐานคนดูข้ามประเทศได้อย่างชัดเจน อีกเรื่องที่ชอบคือการใช้เอไอวิเคราะห์พฤติกรรมการชม เช่น ช่วงเวลาที่คนหยุดดู หรือฉากที่คนดูรี่วิวมากที่สุด จากข้อมูลพวกนี้สามารถปรับตารางไลฟ์ ตัดเนื้อหาให้กระชับ หรือจัดธีมสตรีมที่ตรงใจคนดูกลุ่มเป้าหมาย ผลสุดท้ายคือการเพิ่มอัตราการดูซ้ำและเวลาเฉลี่ยในการชม ซึ่งแปลว่ารายได้จากโฆษณาและการสนับสนุนก็โตตามไปด้วย — นี่เป็นเหตุผลที่ผมคิดว่าเอไอเอเจ้นไม่ใช่แค่เครื่องมือ แต่เป็นตัวขับเคลื่อนการเติบโตของช่องสตรีมมิ่งในยุคนี้

พูดตรงๆแล้ว การแยกความต่างระหว่างโมเดลภาษา บอทแชท และเอเจนต์ทำให้ฉันนึกถึงชิ้นส่วนของเครื่องจักรที่มีหน้าที่ต่างกันแต่ต้องทํางานร่วมกันอย่างกลมกลืน โมเดลภาษาอย่าง 'GPT-4' เป็นเหมือนห้องสมุดขนาดใหญ่ที่ฉันเข้าไปยืมความรู้มาใช้ — มันเรียนจากข้อความมหาศาลเพื่อทำนายคำถัดไป แต่ตัวมันเองไม่มีเป้าหมายคงที่หรือความสามารถในการตัดสินใจนอกเหนือจากการสร้างข้อความตามสถิติ ฉันใช้โมเดลภาษาเพื่อให้ได้เนื้อหา คำอธิบาย หรือไอเดียที่รวดเร็วและยืดหยุ่น แต่ต้องคอยวางโครงสร้างและตั้งเงื่อนไขให้ชัดเจน บอทแชทอย่าง 'ChatGPT' คือการหยิบโมเดลภาษามาห่อหุ้มด้วยอินเทอร์เฟซ กฎการสนทนา และนโยบายความปลอดภัย ฉันรู้สึกว่าบอทแชทออกแบบมาเพื่อโต้ตอบกับคนจริง ๆ — มีการจัดการคอนเท็กซ์ การตั้งค่าบทบาท และการควบคุมการตอบกลับ ทำให้การใช้งานเป็นมิตรและคาดเดาได้มากขึ้นเมื่อเทียบกับการเรียกใช้โมเดลดิบ ๆ เอเจนต์อย่าง 'Auto-GPT' ต่างออกไปตรงความเป็นอิสระ: มันถูกตั้งเป้าหมายและสามารถวางแผน เรียกใช้งานเครื่องมือ เก็บความจำบางอย่าง และทำงานเป็นลำดับขั้นตอนโดยอัตโนมัติ ฉันเคยเห็นเอเจนต์ทำงานเชื่อมต่อกับเว็บ ค้นข้อมูล ตัดสินใจว่าเมื่อไหร่จะใช้เครื่องมือใด — นั่นทำให้ประสิทธิภาพสูงขึ้น แต่ก็เพิ่มความเสี่ยงเรื่องความปลอดภัยและการควบคุม การเลือกใช้จึงขึ้นกับว่าต้องการความยืดหยุ่นหรือความปลอดภัยเป็นหลัก

เราเล่นเซิร์ฟเวอร์เกมนอกระบบมาพอสมควรเลย เลยรู้สึกได้ทันทีว่าความเสี่ยงด้านข้อมูลส่วนตัวของ 'มิวเถื่อน' มันชัดเจนมากกว่าการเล่นบนเซิร์ฟเวอร์ทางการ การเก็บข้อมูลของผู้เล่นในเซิร์ฟแบบไม่ได้มาตรฐานมักจะไม่มีการเข้ารหัสหรือควบคุมการเข้าถึงดีพอ ฐานข้อมูลผู้เล่นที่ถูกเก็บไว้บนเซิร์ฟเถื่อนอาจถูกสำรองแล้วหลุดออกสู่ฟอรัมหรือกลุ่มแชท ซึ่งรวมทั้งข้อมูลบัญชี อีเมล และแม้แต่หมายเลขโทรศัพท์ ถ้าคุณใช้รหัสผ่านซ้ำกับบริการอื่น จะเสี่ยงให้บัญชีอีเมลหรือบัญชีธนาคารโดนโจมตีตามมา อีกเรื่องที่เจอบ่อยคือตัวติดตั้งหรือแพตช์ที่แจกในกลุ่มเพื่อเข้า 'มิวเถื่อน' มักมาพร้อมกับซอฟต์แวร์แปลก ๆ ที่ขอสิทธิ์เกินจำเป็น บางอันใส่มัลแวร์ที่แอบเก็บคีย์บอร์ดหรือข้อมูลการล็อกอิน ผมเคยเห็นคนสูญเงินจากการเติมเงินผ่านลิงก์ปลอมที่รับชำระแบบไม่ผ่านระบบที่เชื่อถือได้ ทำให้ข้อมูลบัตรหรือข้อมูลชำระเงินถูกนำไปใช้ต่อได้ สุดท้าย แอดมินหรือเจ้าของเซิร์ฟเวอร์บางรายอาจมองข้อมูลผู้เล่นเป็นทรัพย์สินเชิงพาณิชย์ ขายข้อมูลให้คนกลางหรือใช้เพื่อโฆษณาหรือโปรโมชันโดยไม่ได้ขอความยินยอม ตอนเล่นอยู่จะต้องคิดเผื่อไว้เสมอว่าอะไรที่แชร์ได้และอะไรที่ควรเก็บเป็นความลับ การระวังตั้งแต่เลือกใช้รหัสผ่านไม่ซ้ำ เปิดใช้งานการยืนยันตัวตนสองชั้นในบริการอื่นที่เชื่อมโยง และหลีกเลี่ยงการให้ข้อมูลมากเกินจำเป็นช่วยลดความเสี่ยงได้ แต่ก็ยังต้องเตรียมใจว่าเล่นบนเซิร์ฟเถื่อนคือการยอมแลกสิ่งหนึ่งเพื่อความอิสระอีกแบบหนึ่ง

ในฐานะแฟนตัวยงที่ชอบวิเคราะห์เว็บและบริการออนไลน์ ผมมองเรื่องความปลอดภัยของข้อมูลเป็นเรื่องที่ต้องประเมินจากหลายมุมมองไม่ใช่แค่ความรู้สึกเดียว ๆ เมื่อต้องพิจารณาเว็บอย่าง 'นาจา' สิ่งที่ผมให้ความสำคัญเป็นอันดับแรกคือการเชื่อมต่อที่เข้ารหัส (HTTPS) และนโยบายความเป็นส่วนตัวที่ชัดเจน ถ้าเว็บแสดงไอคอนแม่กุญแจในแถบที่อยู่ เบราว์เซอร์ไม่เตือนเรื่องใบรับรอง และมีหน้าที่อธิบายนโยบายการเก็บข้อมูล การใช้งานคุกกี้ และการเปิดเผยข้อมูลกับบุคคลที่สาม จะถือว่าเป็นสัญญาณบวก แต่แค่นั้นยังไม่พอ — ข้อความในนโยบายควรอ่านเข้าใจง่าย ระบุช่วงเวลาการเก็บข้อมูล วิธีการลบข้อมูล และช่องทางติดต่ออย่างชัดเจน เพราะเว็บที่ดีต้องให้สิทธิผู้ใช้ในการจัดการข้อมูลของตัวเองได้ด้วย การพิจารณาเชิงเทคนิคและความเสี่ยงในชีวิตจริงก็สำคัญไม่น้อย ผมจะดูว่าการสมัครใช้งานขอข้อมูลส่วนตัวอะไรบ้าง ถ้าขอข้อมูลที่ดูเกินจำเป็น เช่น เลขบัตรประชาชนหรือข้อมูลบัญชีธนาคารก่อนจำเป็นจริง ๆ นั่นคือสัญญาณเตือน อีกเรื่องคือการใช้ระบบล็อกอิน: มีการรองรับรหัสผ่านที่ซับซ้อน การยืนยันตัวตนสองขั้นตอน (2FA) หรือการบังคับให้ตั้งรหัสผ่านใหม่เมื่อเจอเหตุผิดปกติหรือไม่ ถ้าเว็บมีส่วนติดต่อกับการชำระเงิน ผมจะสังเกตว่ามีการใช้ผู้ให้บริการจ่ายเงินที่เชื่อถือได้และเป็นไปตามมาตรฐาน PCI-DSS หรือไม่ ส่วนแอปมือถือต้องระวังสิทธิ์การเข้าถึง (เช่น กล้อง ไมโครโฟน ตำแหน่ง) ที่ไม่จำเป็น เพราะแอปที่ขอสิทธิเกินความจำเป็นมักเก็บข้อมูลมากกว่าที่ควร ความเสี่ยงจากภายนอกก็ป้องกันได้ด้วยพฤติกรรมส่วนตัว ผมแนะนำให้ใช้รหัสผ่านที่ไม่ซ้ำกันและจัดเก็บด้วยตัวจัดการรหัสผ่าน เปิด 2FA ถ้าเว็บรองรับ หลีกเลี่ยงการล็อกอินผ่านบัญชีโซเชียลถ้าไม่จำเป็น ใช้อีเมลสำรองหรืออีเมลทิ้งเมื่อลงทะเบียนกับเว็บที่ไม่คุ้นเคย และติดตามข่าวคราวจากชุมชนออนไลน์หรือรีวิวผู้ใช้เพื่อดูประวัติการรั่วไหลหรือปัญหาเดิม ๆ อีกอย่างคือการตรวจสอบคุกกี้และตัวติดตามบนเว็บด้วยส่วนขยายเบราว์เซอร์ที่บล็อกสคริปต์ที่น่าสงสัย สำหรับคนที่ต้องใส่ข้อมูลการเงิน ควรใช้บัตรเสมือนหรือผู้ให้บริการชำระเงินกลางที่มีการคุ้มครองผู้ใช้ โดยรวมแล้วรู้สึกว่าเว็บใด ๆ รวมถึง 'นาจา' จะปลอดภัยพอสมควรถ้าทำตามมาตรฐานพื้นฐานและผู้ใช้ระมัดระวังตัวเอง—แต่ถ้าพบว่ามีข้อบ่งชี้ว่าเว็บไซต์ไม่ชัดเจนเรื่องนโยบายหรือขอข้อมูลเกินจำเป็น ผมมักจะชะงักและหาทางเลือกอื่นก่อน ความสบายใจเมื่อใช้งานออนไลน์มาจากทั้งเทคโนโลยีและนิสัยการใช้งานของเราด้วย

โลกของเกมอินดี้เป็นสนามทดลองที่เอไอเอเจ้นมักได้โชว์ความครีเอทีฟแบบที่เกมใหญ่ทำไม่ค่อยได้ ฉันชอบเห็นทีมเล็กๆ สร้างระบบตัวละครที่มีพฤติกรรมเป็นเอกลักษณ์ เพราะข้อจำกัดด้านทรัพยากรบีบให้ต้องคิดนอกกรอบ ผลลัพธ์ที่ได้มักเป็นระบบที่เล่นกับผู้เล่นได้อย่างไม่คาดคิดและเกิดการทดลองใหม่ๆ เช่น ใน 'Hades' ที่ศัตรูแต่ละตัวมีรูปแบบการโต้ตอบที่สื่ออารมณ์ ถึงจะไม่ใช่โมเดล AI ขนาดใหญ่ แต่วิธีออกแบบพฤติกรรมเชิงระบบกับการปรับแต่งพารามิเตอร์ให้จูนได้ไว ทำให้เกมอินดี้สามารถส่งแพตช์หรือเปลี่ยนระบบได้เร็ว ฉันมองว่านั่นเป็นข้อได้เปรียบใหญ่ อีกอย่างที่ชอบคือชุมชนและม็อด ในเกมอย่าง 'RimWorld' ชุมชนทำให้ AI ที่ผู้พัฒนาสร้างขึ้นถูกขยายความเป็นไปได้ไปไกลกว่าเดิม ทั้งไอเดียและการปรับแต่งทำให้ระบบ agent กลายเป็นสิ่งที่เล่นซ้ำได้เรื่อยๆ สำหรับทีมเล็กๆ การมีช่องทางปรับปรุงผลงานหลังวางจำหน่ายโดยไม่ต้องผ่านกระบวนการตรวจรับที่เข้มงวดของคอนโซล เป็นเรื่องที่ช่วยให้ความเสี่ยงจากการใช้เทคโนโลยีใหม่ลดลง สรุปคือ ฉันมองว่าเอไอเอเจ้นเหมาะกับเกมอินดี้ในแง่ของการทดลองและนวัตกรรมมากกว่า แต่ถ้าทีมมีทรัพยากรพอ เกมคอนโซลก็มีพื้นที่ให้ agent โชว์พลังได้เช่นกัน — ขึ้นกับเป้าหมายและวิธีนำเสนอของผู้สร้างมากกว่าเพียงแค่แพลตฟอร์มเดียว

เคยใช้ 'Bolt' มานานพอที่จะรู้ว่าความปลอดภัยของข้อมูลมันมีหลายมิติ ไม่ใช่แค่การเข้ารหัสเวลาเชื่อมต่อ แต่รวมถึงการเก็บข้อมูลตำแหน่ง การชำระเงิน และข้อมูลผู้ขับที่แอปเก็บไว้ด้วย ตอนที่เลือกใช้แอปเรียกรถ ผมมักให้ความสนใจกับนโยบายความเป็นส่วนตัวและการอนุญาตของแอปก่อน ซึ่งพบว่า 'Bolt' ระบุการใช้งานข้อมูลเพื่อปรับปรุงบริการและส่งการสื่อสารเกี่ยวกับการเดินทาง แต่ก็มีการแบ่งปันข้อมูลกับผู้ให้บริการภายนอกสำหรับการวิเคราะห์เชิงสถิติ ถ้าจะให้สบายใจขึ้น ผมจึงปรับสิทธิ์แอปให้อ่านตำแหน่งเฉพาะตอนใช้งาน และไม่เชื่อมต่อกับบัญชีโซเชียลโดยตรง เมื่อต้องเปรียบเทียบ ผมเคยใช้ 'Grab' ด้วย และรู้สึกว่าแนวทางจัดการข้อมูลคล้ายกัน ทั้งสองเจ้าใช้มาตรการพื้นฐานเช่น HTTPS และการปกป้องข้อมูลบัตรผ่านผู้ให้บริการชำระเงิน แต่จุดต่างจะอยู่ที่ระยะเวลาการเก็บข้อมูลและตัวเลือกจัดการบัญชี ดังนั้นผมมองว่า 'Bolt' อยู่ในระดับมาตรฐานที่ยอมรับได้ หากผู้ใช้ตั้งค่าความเป็นส่วนตัวอย่างรอบคอบและระมัดระวังข้อมูลการชำระเงิน ก็จะลดความเสี่ยงได้มาก

ความปลอดภัยข้อมูลของแอพ 'วันดี' ขึ้นอยู่กับหลายปัจจัยที่ควรพิจารณาเป็นรายข้อ และฉันชอบแยกเรื่องเหล่านี้เป็นชิ้น ๆ เพื่อดูภาพรวมชัดขึ้น เมื่อผมติดตั้งแอพใหม่ ผมจะเริ่มจากการดูสิทธิ์ที่ขอ — ถ้า 'วันดี' ขอเข้าถึงรายชื่อผู้ติดต่อหรือพิกัดโดยไม่มีเหตุผลชัดเจน นั่นเป็นสัญญาณให้ระวัง แต่ถ้าขอแค่การแจ้งเตือนหรือที่เก็บข้อมูลชั่วคราวเพื่อบันทึกไฟล์ ก็ถือว่าปกติ นอกจากนี้ต้องดูนโยบายความเป็นส่วนตัวว่าชัดเจนไหม บอกชัดเจนว่าข้อมูลใดถูกเก็บ ไว้นานเท่าไร และแชร์ให้ใครบ้าง แอพที่ดีจะระบุการเข้ารหัสข้อมูลทั้งระหว่างส่ง (TLS/HTTPS) และการเก็บข้อมูล (encryption at rest) รวมถึงวิธีการจัดการบัญชี เช่น การเก็บรหัสผ่านแบบ hashing และการรองรับการยืนยันตัวตนสองขั้นตอน ผมให้ความสำคัญกับส่วนต่าง ๆ ที่ผู้พัฒนาไม่ค่อยพูดถึงบนหน้าร้านแอพ เช่น การใช้ SDK ของบุคคลที่สามสำหรับวิเคราะห์หรือโฆษณา ถ้าแอพผูกกับโซเชียลมีเดียหรือใช้บริการคลาวด์จากต่างประเทศ ควรพิจารณาว่าข้อมูลถูกโอนข้ามประเทศหรือไม่ และตามกฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลในไทย (PDPA) แอพควรมีช่องทางให้ร้องขอเข้าถึง แก้ไข หรือลบข้อมูลได้อย่างชัดเจน สุดท้ายผมมองจากประวัติการอัปเดตและรีวิวของผู้ใช้ด้วย — ถ้ามีรายงานการรั่วไหลหรือพฤติกรรมแปลก ๆ ควรระมัดระวังมากขึ้น โดยรวมแล้ว 'วันดี' ปลอดภัยพอหรือไม่ ขึ้นกับว่านโยบายและเทคนิคที่ผู้พัฒนาประกาศตรงกับการปฏิบัติจริงไหม ถ้าคุณเห็นการขอสิทธิ์ที่ไม่สมเหตุสมผล นโยบายไม่ชัดเจน หรือไม่มีช่องทางขอข้อมูลตาม PDPA ผมแนะนำให้ชะลอการให้สิทธิ์ ใช้รหัสผ่านที่ไม่ซ้ำ เปิดการยืนยันตัวตนแบบสองขั้นตอนเมื่อมี และตรวจสอบการอนุญาตในมือถือบ่อย ๆ การตัดสินใจที่ดีที่สุดคือทำให้เป็นนิสัยตรวจสอบเป็นประจำมากกว่าการเชื่อใจโดยอัตโนมัติ

เว็บไซต์ประเภทที่เผยแพร่เนื้อหาเชิงผู้ใหญ่มักเก็บข้อมูลมากกว่าที่ตาเห็น และผมรู้สึกว่าความเสี่ยงด้านความเป็นส่วนตัวมีสองด้านใหญ่ ๆ ที่คนมักมองข้าม ในเชิงข้อมูลส่วนบุคคล การสมัครใช้งานหรือการชำระเงินผ่านบัตรเครดิตจะทิ้งร่องรอยทั้งอีเมล เบอร์โทร และประวัติการชำระเงินไว้กับผู้ให้บริการและผู้ประมวลผลการชำระเงิน เรื่องนี้ไม่ใช่แค่ทำนองถูกเรียกเก็บเงินผิดพลาด แต่มีโอกาสที่ข้อมูลจะถูกขายหรือรั่วไหล เช่นกรณีทำนองข้อมูลจากเว็บไซต์เชิงสัมพันธ์ส่วนตัวเคยหลุดเป็นสาธารณะ ทำให้ผู้คนถูกเปิดเผยตัวตน ในเชิงเทคนิค โฆษณาแทรกและสคริปต์ของบุคคลที่สามสามารถติดตามการท่องเว็บของเรา, บันทึก IP, หรือสร้างลายนิ้วมือของเบราว์เซอร์ได้ ซึ่งหมายความว่าถึงแม้จะไม่ล็อกอินก็ตาม การชมเนื้อหาจากเครื่องหรือบัญชีที่ผูกกับตัวตนจริงยังเสี่ยงให้ประวัติการเข้าชมไปปรากฏทั้งในแอปอื่น ๆ หรือถูกใช้ในการโจมตีแบบเจาะจงบุคคล ฉันมักคิดว่าความเป็นส่วนตัวออนไลน์ควรได้รับการพิจารณาเท่ากับการล็อกประตูบ้านจริง ๆ

พอได้ใช้ 'โอมิ' มาสักพัก ก็เริ่มเห็นภาพรวมของมาตรการความเป็นส่วนตัวที่ทางแอพพยายามวางไว้ ฉันรู้สึกว่าจุดแข็งแรกคือการเข้ารหัสระหว่างทาง (TLS) และการจัดการสิทธิ์แอพบนมือถือที่ตรงไปตรงมา — เมื่อให้สิทธิ์แล้ว 'โอมิ' จะบอกว่าข้อมูลใดถูกใช้เพื่ออะไร ซึ่งช่วยให้รู้สึกว่ามีการคำนึงถึงความเป็นส่วนตัวระดับหนึ่ง อีกสิ่งที่ชอบคือฟีเจอร์การลบข้อมูลหรือขอให้ลบบัญชี ซึ่งทำให้อำนาจควบคุมกลับมาอยู่ที่ผู้ใช้ได้บางส่วน แต่ในมุมมองของฉัน ความปลอดภัยที่แท้จริงไม่ได้อยู่แค่ใน UI เท่านั้น ต้องดูว่ามีการเก็บคีย์อย่างไร ระบบแบ็กอัพเข้ารหัสไหม และมีการแบ่งปันข้อมูลกับบุคคลที่สามหรือไม่ ฉันชอบเมื่อแอพรองรับการยืนยันตัวตนแบบสองขั้นตอนเพราะมันลดความเสี่ยงบัญชีถูกแฮ็กได้มาก เปรียบเทียบกับมาตรฐานสากลอย่าง 'Signal' ที่เน้นเข้ารหัสตั้งแต่ต้นทางถึงปลายทางในทุกแชท 'โอมิ' จะอยู่ในระดับกลาง ๆ — ปลอดภัยพอสำหรับการใช้งานทั่วไป แต่ถ้าต้องการความลับสูงสุด เช่น ข้อมูลการเงินหรือเอกสารสำคัญ ฉันยังอยากเห็นความโปร่งใสเรื่องการตรวจสอบรหัส (audit) และนโยบายการเก็บข้อมูลที่ชัดเจนกว่านี้ก่อนจะแนะนำเต็มที่