แดจังกึม จอมนางแห่งวังหลวง มีทั้งหมดกี่ตอน

เราเผลอยิ้มทุกครั้งที่นึกถึงฉากเปิดของ 'แดจังกึม' เพราะนอกจากเรื่องราวที่จับใจแล้วนักแสดงนำก็เป็นหัวใจของความสำเร็จชิ้นนี้ โดยรายชื่อที่มักถูกพูดถึงบ่อยที่สุดคือ 'อี ยองแอ' ที่รับบทเป็น เซโอ จังกึม หญิงที่เดินทางจากสาวชาวบ้านสู่ตำแหน่งหมอหลวงของราชสำนัก ไม่ว่าจะเป็นบทบาทการทำอาหารในวังหรือการรักษาโรค เธอคือจุดศูนย์กลางของซีรีส์ ต่อมาอีกคนที่สำคัญคือ 'จี จินฮี' เขาเล่นเป็นชายหนุ่มที่มีความเกี่ยวพันทั้งด้านความรักและชะตากรรมกับจังกึม ความสัมพันธ์ของตัวละครทั้งคู่เติมมิติให้กับเรื่องและทำให้ซีรีส์มีทั้งความอบอุ่นและความบีบคั้น ในขณะที่ 'ฮง รีนา' รับบทเป็นตัวละครฝั่งตรงข้ามที่มีความซับซ้อน เป็นทั้งคู่แข่งและปมสำคัญของพล็อตเรื่อง นักแสดงสมทบที่แต่งเติมสีสันให้เรื่องมีมิติมากขึ้นก็มีอีกหลายคน เช่น 'อิม โฮ' ที่มักรับบทผู้ใหญ่ในวัง และ 'ยาง มีคยอง' ซึ่งมีบทบาทเชื่อมโยงกับการฝึกสอนหรือการบริหารในราชสำนัก การได้เห็นคาแรกเตอร์เหล่านี้ร่วมกันทำให้โลกของ 'แดจังกึม' สมจริงและน่าจดจำมากขึ้น สุดท้ายแล้วสำหรับฉัน ชื่อเหล่านี้ยังคงเป็นภาพจำที่ทำให้กลับมาดูซ้ำได้เสมอ

สุดท้ายฉันก็ลงมือนับจริงจังสำหรับคนที่อยากรู้จำนวนตอนของ 'แดจังกึม' และสิ่งที่ฉันได้เตือนตัวเองไว้คืออย่าไปนับจากเวอร์ชันตัดต่อที่ออกนอกเกาหลี เพราะต้นฉบับของซีรีส์นี้มีทั้งหมด 54 ตอนอย่างเป็นทางการ โดยออกอากาศบนช่อง KBS ในปี 2003–2004 การรับชมแบบต้นฉบับจะเจอความยาวตอนเฉลี่ยประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อตอน ถ้าจะให้ชัดเจนกว่านั้น แต่ละตอนมักจะอยู่ราว ๆ 60 นาทีโดยประมาณเมื่อไม่นับโฆษณา ซึ่งความยาวจริงอาจเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยตามตอนพิเศษหรือการตัดต่อสำหรับการออกอากาศในต่างประเทศ ส่วนฉบับดีวีดีหรือสตรีมมิ่งบางเจ้าอาจตัดแบ่งตอนหรือรวมตอนเพื่อความต่อเนื่อง ทำให้ผู้ชมที่ไม่รู้ที่มาของแหล่งที่มาสับสนได้ สิ่งหนึ่งที่ทำให้ฉันชอบนับตอนแบบนี้คือได้เห็นภาพรวมของโครงเรื่องที่ค่อย ๆ ขยายจากการเรียนรู้ในครัวหลวงไปสู่การรักษาโรคและความเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็ง — และการที่มันมี 54 ตอนทำให้เรื่องมีพื้นที่พอจะพัฒนาอย่างค่อยเป็นค่อยไป ไม่เร่งรีบจนเกินไป

ความทรงจำแรกเกี่ยวกับ 'แดจังกึม' ยังติดอยู่ในหัวเหมือนกลิ่นสมุนไพรจากฉากในวัง—หวานคละเคล้ากับขม แต่ภาพรวมที่ฉายออกมานั้นค่อนข้างได้รับการปั้นแต่งเพื่อความเข้มข้นของละครมากกว่าการยึดตามข้อเท็จจริงทุกประการ ฉันเป็นคนที่ชอบจินตนาการกับตัวละครแบบสุดโต่ง ก็เลยหลงรักพล็อตการก้าวจากครัวหลวงไปสู่ตำแหน่งแพทย์หลวงของตัวเอกในเรื่อง แต่ถ้ามองแบบตรงไปตรงมาจะเห็นว่าแค่แกนหลักคือแรงบันดาลใจจากบุคคลในประวัติศาสตร์เท่านั้น บันทึกสมัยโบราณมีการจดชื่อหญิงคนหนึ่งในราชสำนักว่าทำหน้าที่เกี่ยวกับการแพทย์หลวง แต่รายละเอียดชีวิตจริงของเธอมีน้อยมาก นั่นจึงเปิดช่องให้คนเขียนบทเติมเส้นเรื่อง โรแมนซ์ ความขัดแย้งกับชนชั้น และซีนการแก้ไขสถานการณ์อันตึงเครียด เพื่อให้คนดูเชื่อมโยงกับตัวละครได้ง่ายขึ้น อีกอย่างที่ทำให้ฉันยอมรับการปั้นแต่งคือความตั้งใจจะสอนเรื่องอาหาร วัฒนธรรม และการแพทย์พื้นบ้านแบบเห็นภาพ ถ้าต้องตัดฉากพวกความลุ้นระทึกและความขัดแย้งออกไป อาจไม่มีแรงดึงให้คนดูทั่วไปติดตามจนจบ การยอมรับว่า 'แดจังกึม' เป็นผลงานที่ผสมระหว่างประวัติศาสตร์กับนิยาย ทำให้ดูได้ทั้งความสวยงามของการเล่าเรื่องและแรงบันดาลใจจากอดีต ซึ่งสำหรับฉันก็เพียงพอที่จะให้ความเคารพต่อโครงเรื่องจริงและความคิดสร้างสรรค์ของคนทำงานล้วนๆ

เพลงธีมหลัก 'Onara' ยังคงเป็นเพลงที่ติดหูฉันจนเล่าไม่หมดเป็นคำเดียวได้ — เสียงร้องผสมกับจังหวะกลองนุ่ม ๆ ทำให้ทุกครั้งที่ได้ยินเหมือนถูกพาเข้าไปในบรรยากาศของราชสำนักเกาหลีโบราณทันที ในมุมมองของคนที่ชอบจับรายละเอียดดนตรี ฉันชอบการเรียบเรียงของมันที่ผสมทั้งเครื่องสายและเครื่องเป่าแบบดั้งเดิมเข้ากับคอรัสเสียงมนุษย์ ทำให้ 'Onara' ไม่ได้เป็นแค่ธีมเปิด แต่กลายเป็นสัญลักษณ์ทางอารมณ์ของเรื่อง ทุกครั้งที่เพลงนี้ดังขึ้น ฉากต่าง ๆ ดูมีความยิ่งใหญ่และอบอุ่นขึ้น ทั้งฉากแห่งความสำเร็จและฉากที่ต้องตั้งใจเงียบ ๆ เพื่อคิดตัดสินใจ สิ่งที่ทำให้ฉันประทับใจมากที่สุดคือพลังเชื่อมโยง — ไม่ว่าเป็นฉากการเรียนรู้ศิลปะการทำอาหารหรือการเผชิญหน้ากับอุปสรรค เพลงนี้จะโผล่มาเป็นเสมือนเส้นด้ายคอยเย็บประสบการณ์ของตัวละครให้แน่นขึ้น และนั่นแหละคือเหตุผลว่าทำไม 'Onara' ถึงโดดเด่นสำหรับฉัน มันไม่ใช่แค่เพลงประกอบ แต่เป็นตัวเล่าเรื่องอีกรูปแบบหนึ่งที่ทำให้ฉากใน 'แดจังกึม' ตราตรึงใจนาน ๆ

ดิฉันเชื่อมโยงภาพของ 'แดจังกึม' กับบันทึกเก่า ๆ มากกว่ากับนิยายล้วน ๆ เพราะมีชื่อหญิงสาวคนหนึ่งใน 'บันทึกราชวงศ์โชซอน' ที่ถูกจดไว้ว่าเป็นคนที่มีบทบาทด้านการแพทย์ในราชสำนัก สิ่งที่น่าสนใจคือรายละเอียดในบันทึกนั้นน้อยมาก — แค่บันทึกว่ามีหญิงคนหนึ่งชื่อคล้าย ๆ กับจังกึมและเคยมีบทบาทเกี่ยวกับการรักษา ไม่ได้มีพล็อตชีวิตแบบละครโทรทัศน์หรือความรักหวือหวา ฉะนั้นเส้นเรื่องส่วนใหญ่ใน 'แดจังกึม' เป็นการเติมแต่ง จินตนาการ และการสร้างตัวละครใหม่เพื่อให้เกิดความเข้มข้นทางดราม่า แต่แก่นจริง ๆ ที่ว่าในยุคโชซอนมีผู้หญิงบางคนที่มีบทบาทด้านการแพทย์ในราชสำนักนั้นมีร่อยรอยทางประวัติศาสตร์อยู่จริง ในมุมของคนที่ชอบทั้งประวัติศาสตร์และงานเล่าเรื่อง ฉากที่ซีรีส์แสดงการรักษาพระราชาหรือการทำยาเป็นส่วนผสมระหว่างข้อมูลจริงกับเทคนิคการเล่าเรื่องสมัยใหม่ จึงควรมอง 'แดจังกึม' เป็นแรงบันดาลใจ ให้ความรู้สึกว่าพื้นฐานมาจากความจริง แต่หลายรายละเอียดเป็นการแต่งเติมให้ชีวิตมีสีสันมากขึ้น ซึ่งก็ไม่แปลก — งานศิลป์มักต้องทำแบบนั้นเพื่อเชื่อมคนดูเข้ากับอดีต

ซีรีส์ 'แดจังกึม' ถูกถ่ายทำบนเซ็ตสตูดิโอขนาดใหญ่ของสถานีโทรทัศน์ควบคู่กับโลเคชันกลางแจ้งหลายแห่งในเกาหลีใต้, และฉากวังส่วนใหญ่เกิดจากการสร้างฉากแบบจำลองภายในสตูดิโอที่สามารถควบคุมองค์ประกอบแสงและเครื่องแต่งกายได้ง่าย ซึ่งเป็นเหตุผลที่ภาพออกมาละเอียดและดูสมจริงมาก ความทรงจำส่วนตัวของฉันเกี่ยวกับที่ตั้งถ่ายทำเริ่มจากการเดินดูพื้นที่ที่ปัจจุบันคนไทยหลายคนเรียกว่า 'Dae Jang Geum Park' ในยงอิน ซึ่งเดิมเป็นเซ็ตถาวรสำหรับละครประวัติศาสตร์และเปิดให้คนทั่วไปเข้าชมได้ ความรู้สึกตอนยืนอยู่ท่ามกลางอาคารไม้และลานกว้างเหมือนกำลังเดินผ่านฉากในซีรีส์ สตูดิโอส่วนตัวที่สร้างฉากวังใหญ่ทำให้ทีมงานสามารถถ่ายทำฉากในห้องต่าง ๆ ได้ต่อเนื่องโดยไม่ต้องพึ่งพาสภาพอากาศ อีกส่วนที่ไม่ควรมองข้ามคือการใช้หมู่บ้านพื้นบ้านเกาหลีแบบจัดทำขึ้นและพระราชวังจริงบางแห่งเป็นแบ็กกราวนด์หรือฉากประกอบ ซึ่งช่วยเติมบรรยากาศให้เรื่องราวของการครัวและการแพทย์ในยุคโชซอนมีมิติ เมื่อคิดถึงรายละเอียดงานสร้างและการคัดเลือกโลเคชันทั้งหมดแล้ว รู้สึกชอบวิธีที่ทีมงานผสมผสานระหว่างเซ็ตที่ออกแบบมาเฉพาะกับสถานที่จริงจนเกิดความสมดุลและบรรยากาศที่ตราตรึงใจ

ตำนานซีรีส์เกาหลีเรื่องนี้มีทั้งหมด 54 ตอน และนั่นคือจำนวนตอนที่ผู้ชมไทยมักจะเห็นในเวอร์ชันพากย์ไทยด้วย ฉันชอบวิธีที่ 'แดจังกึม' เล่าเรื่องชีวิตและการทำอาหารจนทำให้แต่ละตอนรู้สึกยาวและคุ้มค่าที่จะติดตาม การออกอากาศแบบพากย์ไทยตามช่องโทรทัศน์มักไม่ตัดหรือย่อเนื้อหา ทำให้จำนวนตอนยังคงเท่ากับฉบับต้นฉบับคือ 54 ตอน โดยแต่ละตอนมีความยาวประมาณหนึ่งชั่วโมงซึ่งรวมโฆษณาในช่วงออกอากาศทีวี มุมมองส่วนตัวบอกเลยว่าการดูพากย์ไทยช่วยให้เข้าถึงอารมณ์และบทสนทนาได้ง่ายขึ้นในยุคที่ยังไม่ค่อยมีซับให้เลือกมากนัก แต่ถาใครตามจากสตรีมมิ่งสมัยใหม่ อาจเจอการจัดแบ่งตอนหรือการตั้งชื่อภาษาไทยที่ต่างไปบ้าง แต่นับรวมจริง ๆ แล้วยังคงเป็น 54 ตอนอยู่ดี

เมื่อพูดถึงจำนวนตอนของ 'จอมนางเหนือบัลลังก์' ฉันมักจะเริ่มจากความแตกต่างระหว่างฉบับลงเว็บกับฉบับรวมเล่มก่อน เพราะสองเวอร์ชันนี้ไม่ได้มีการนับตอนให้ตรงกันเสมอไป อย่างที่เล่าให้เพื่อนฟังบ่อย ๆ คือ ฉบับลงเว็บมักจะแบ่งเป็นตอนสั้นๆ หลายตอนจนตัวเลขพุ่งหลักร้อย ในขณะที่ฉบับพิมพ์รวมเล่มจะรวมตอนและปรับบทให้ต่อเนื่องมากขึ้น ทำให้จำนวนตอนที่เห็นในหน้าสันหนังสือดูน้อยกว่า จากมุมมองที่ติดตามซีรีส์แบบไลฟ์ ฉบับลงเว็บของเรื่องนี้โดยรวมมีจำนวนตอนที่ค่อนข้างมาก เหล่าฉากปลีกย่อยหรือซีนอธิบายตัวละครบางครั้งถูกแยกเป็นหลายตอนย่อย จึงเห็นตัวเลขตอนสูงกว่าฉบับนิยายรวมเล่มที่มักจับกลุ่มตอนแล้วตั้งเป็นบทใหญ่ ๆ ฉันเลยชอบเปรียบเทียบกับงานอื่นอย่าง 'The King's Avatar' ที่เจอรูปแบบการจัดตอนแบบเดียวกัน คือเว็บกับรวมเล่มให้ตัวเลขต่างกัน สรุปแบบที่ฉันมักเล่าให้เพื่อนฟังคือ ถ้าต้องการจำนวนตอนแบบเป๊ะๆ ให้ระบุว่าอยากได้ตัวเลขของฉบับไหน — ฉบับลงเว็บจะอยู่ในระดับหลายร้อยตอน ส่วนฉบับรวมเล่มจะถูกนับเป็นบทที่น้อยกว่าและมักมาพร้อมตอนพิเศษหรือบันทึกท้ายเล่มเพิ่มความสมบูรณ์ให้เรื่อง

พอพูดถึง 'ทงอีจอมนางคู่บัลลังก์' แล้วภาพฉากวังที่แสงสว่างลอดผ่านช่องหน้าต่างกับบทสนทนาเงียบๆ ระหว่างตัวละครหลักก็โผล่มาในหัวทันที — ซีรีส์เรื่องนี้มีทั้งหมด 36 ตอน แต่ละตอนมีความยาวโดยประมาณ 60 นาทีต่อหนึ่งตอน ซึ่งทำให้การดูแบบมาราธอนครั้งหนึ่งใช้เวลาประมาณ 36 ชั่วโมงเต็มถ้าดูต่อเนื่องโดยไม่ตัดต่อ ผมจำได้ว่าการเว้นจังหวะของเรื่องลงตัวมาก เพราะเวลา 60 นาทีต่อหนึ่งตอนทำให้มีพื้นที่พอสำหรับพัฒนาบทและฉากการเมืองของวังโดยไม่รู้สึกเร่งรีบ แต่ในขณะเดียวกันก็มีความยาวพอที่จะยืดบางตอนเพื่อให้ซีนสำคัญได้หายใจ ฉบับที่มีซับไทยบนแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งมักจะระบุความยาวใกล้เคียงกัน แต่ถ้าซื้อดีวีดีหรือฉบับส่งออกบางครั้งอาจแบ่งเป็นตอนสั้นกว่าอย่างเช่น 72 ตอนแบบครึ่งชั่วโมงได้ ซึ่งเป็นเรื่องที่คนดูต่างประเทศบางกลุ่มคุ้นเคย เมื่อพูดถึงการเลือกชม ฉันมักชอบกลับไปดูช่วงตอนกลางๆ ที่การเมืองในวังเริ่มถึงจุดตึงเครียด เพราะฉากและการแสดงในตอนกลางเรื่องมีรายละเอียดอารมณ์และการจัดวางภาพที่ทำให้รู้สึกว่าเวลาหนึ่งชั่วโมงนั้นคุ้มค่า ทั้งยังมีฉากท้ายๆ ของซีซั่นที่พีคและย่อยไว้ให้คิดตามนานหลังดูจบ ถ้าใครอยากดูแบบรวดเดียว แนะนำเผื่อเวลาไว้เยอะหน่อย เพราะการหยุดกลางเรื่องมักทำให้รู้สึกอยากกลับไปดูต่อทันที — นี่แหละเสน่ห์แบบละครพีเรียดที่ทำให้ยังคงพูดถึงได้บ่อยๆ

คอซีรีส์ที่อยากนับชั่วโมงให้ชัดเจนควรเริ่มจากตัวเลขพื้นฐานก่อนเลย: 'Dae Jang Geum' มีทั้งหมด 54 ตอน แต่ละตอนยาวราว 60 นาทีโดยเฉลี่ย ดังนั้นถ้าดูครบทุกตอนโดยไม่ตัดคัทหรือข้ามเครดิต เวลารวมจะอยู่ที่ประมาณ 54 ชั่วโมงเต็ม การดูในชีวิตจริงมักมีปัจจัยแทรก เช่น โฆษณาในเวอร์ชันทีวีซึ่งอาจเพิ่มอีกสิบถึงยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ถ้าดูฉบับที่รวมสตันท์หรือเบื้องหลังบางครั้งอาจเพิ่มขึ้นเป็นราว 55–58 ชั่วโมงได้ด้วยเหตุนี้ฉันมักเผื่อเวลาไว้ราว 56 ชั่วโมงเมื่อต้องวางแผนมาราธอน มุมมองการแบ่งวัน: ถ้าใช้วันละ 3 ชั่วโมงจะใช้เวลาราว 18 วัน วันละ 6 ชั่วโมงจะเหลือประมาณ 9 วัน ส่วนใครที่อยากทำเป็นสัปดาห์บิงก์หนักก็อาจจัด 8 ชั่วโมงต่อวันเลย ซึ่งจะจบในราว 7 วัน การดูช้าๆ จะให้โอกาสซึมซับบรรยากาศและรายละเอียดเรื่องอาหารกับวัฒนธรรมที่ซีรีส์เน้นไว้ จบแบบพอดีแล้วรู้สึกเต็มอิ่มกว่าแค่ผ่านตาไปเฉยๆ