แดจังกึม จอมนางแห่งวังหลวง ถ่ายทำที่ไหนในเกาหลี

ความยิ่งใหญ่ของ 'แดจังกึม' ยังคงทำให้แฟนซีรีส์หลายรุ่นพูดถึงไม่หยุด แม้จะผ่านมานานแล้วก็ตาม ฉันยังจำบรรยากาศวันที่รอดูตอนใหม่ๆ ทางช่องทีวีได้อย่างชัดเจน เพราะมันเป็นผลงานที่เล่าเรื่องชีวิตหญิงสาวคนหนึ่งจนเติบโตเป็นเชฟและแพทย์หลวงได้แบบละเอียดลออ เรื่องนี้มีทั้งหมด 54 ตอน ซึ่งตอนแต่ละตอนกินเวลาประมาณชั่วโมงหนึ่ง ทำให้เนื้อเรื่องมีพื้นที่พัฒนาเรื่องราวตัวละครและรายละเอียดของตำรับอาหารรวมถึงการการเมืองในราชสำนักได้อย่างลึกซึ้ง การรับชมแบบเป็นชุดยาว 54 ตอนก็มีทั้งข้อดีและข้อจำกัด ความดีคือเราได้เห็นการเติบโตของตัวละครอย่างค่อยเป็นค่อยไป เหมือนการอ่านนิยายยาวเล่มหนา ในขณะที่บางตอนอาจรู้สึกช้าหรือเจาะจงกับฉากทำอาหารมากจนคนที่ชอบจังหวะไวอาจท้อ ฉันมักจะเปรียบเทียบกับงานประวัติศาสตร์ยุคใหม่อย่าง 'Queen Seondeok' ที่มีจังหวะต่างออกไป แต่ความละเอียดของ 'แดจังกึม' ถือเป็นเสน่ห์ที่ทำให้มันยืนหยัดมาได้ สุดท้ายแล้ว จำนวน 54 ตอนนั้นเพียงพอสำหรับการเล่าเรื่องให้ครบทั้งเส้นทางชีวิต ความรัก และบทเรียนหลากหลายที่ตัวเอกต้องผ่านไป เรื่องนี้ทำให้ฉันเข้าใจรสชาติของการเล่าเรื่องแบบทีละก้าว และยังคงรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่นึกถึงภาพครัวหลวงและสูตรอาหารต่างๆ

ความทรงจำแรกเกี่ยวกับ 'แดจังกึม' ยังติดอยู่ในหัวเหมือนกลิ่นสมุนไพรจากฉากในวัง—หวานคละเคล้ากับขม แต่ภาพรวมที่ฉายออกมานั้นค่อนข้างได้รับการปั้นแต่งเพื่อความเข้มข้นของละครมากกว่าการยึดตามข้อเท็จจริงทุกประการ ฉันเป็นคนที่ชอบจินตนาการกับตัวละครแบบสุดโต่ง ก็เลยหลงรักพล็อตการก้าวจากครัวหลวงไปสู่ตำแหน่งแพทย์หลวงของตัวเอกในเรื่อง แต่ถ้ามองแบบตรงไปตรงมาจะเห็นว่าแค่แกนหลักคือแรงบันดาลใจจากบุคคลในประวัติศาสตร์เท่านั้น บันทึกสมัยโบราณมีการจดชื่อหญิงคนหนึ่งในราชสำนักว่าทำหน้าที่เกี่ยวกับการแพทย์หลวง แต่รายละเอียดชีวิตจริงของเธอมีน้อยมาก นั่นจึงเปิดช่องให้คนเขียนบทเติมเส้นเรื่อง โรแมนซ์ ความขัดแย้งกับชนชั้น และซีนการแก้ไขสถานการณ์อันตึงเครียด เพื่อให้คนดูเชื่อมโยงกับตัวละครได้ง่ายขึ้น อีกอย่างที่ทำให้ฉันยอมรับการปั้นแต่งคือความตั้งใจจะสอนเรื่องอาหาร วัฒนธรรม และการแพทย์พื้นบ้านแบบเห็นภาพ ถ้าต้องตัดฉากพวกความลุ้นระทึกและความขัดแย้งออกไป อาจไม่มีแรงดึงให้คนดูทั่วไปติดตามจนจบ การยอมรับว่า 'แดจังกึม' เป็นผลงานที่ผสมระหว่างประวัติศาสตร์กับนิยาย ทำให้ดูได้ทั้งความสวยงามของการเล่าเรื่องและแรงบันดาลใจจากอดีต ซึ่งสำหรับฉันก็เพียงพอที่จะให้ความเคารพต่อโครงเรื่องจริงและความคิดสร้างสรรค์ของคนทำงานล้วนๆ

เราเผลอยิ้มทุกครั้งที่นึกถึงฉากเปิดของ 'แดจังกึม' เพราะนอกจากเรื่องราวที่จับใจแล้วนักแสดงนำก็เป็นหัวใจของความสำเร็จชิ้นนี้ โดยรายชื่อที่มักถูกพูดถึงบ่อยที่สุดคือ 'อี ยองแอ' ที่รับบทเป็น เซโอ จังกึม หญิงที่เดินทางจากสาวชาวบ้านสู่ตำแหน่งหมอหลวงของราชสำนัก ไม่ว่าจะเป็นบทบาทการทำอาหารในวังหรือการรักษาโรค เธอคือจุดศูนย์กลางของซีรีส์ ต่อมาอีกคนที่สำคัญคือ 'จี จินฮี' เขาเล่นเป็นชายหนุ่มที่มีความเกี่ยวพันทั้งด้านความรักและชะตากรรมกับจังกึม ความสัมพันธ์ของตัวละครทั้งคู่เติมมิติให้กับเรื่องและทำให้ซีรีส์มีทั้งความอบอุ่นและความบีบคั้น ในขณะที่ 'ฮง รีนา' รับบทเป็นตัวละครฝั่งตรงข้ามที่มีความซับซ้อน เป็นทั้งคู่แข่งและปมสำคัญของพล็อตเรื่อง นักแสดงสมทบที่แต่งเติมสีสันให้เรื่องมีมิติมากขึ้นก็มีอีกหลายคน เช่น 'อิม โฮ' ที่มักรับบทผู้ใหญ่ในวัง และ 'ยาง มีคยอง' ซึ่งมีบทบาทเชื่อมโยงกับการฝึกสอนหรือการบริหารในราชสำนัก การได้เห็นคาแรกเตอร์เหล่านี้ร่วมกันทำให้โลกของ 'แดจังกึม' สมจริงและน่าจดจำมากขึ้น สุดท้ายแล้วสำหรับฉัน ชื่อเหล่านี้ยังคงเป็นภาพจำที่ทำให้กลับมาดูซ้ำได้เสมอ

ความทรงจำเกี่ยวกับฉากครัวหลวงใน 'แดจังกึม' ทำให้ฉันคิดถึงพื้นที่ถ่ายทำหลักที่ตั้งอยู่ในจังหวัดคยองกี (Gyeonggi-do) โดยเฉพาะอย่างยิ่งสวนถ่ายทำแบบโบราณของสถานีโทรทัศน์ใหญ่ ๆ ที่เมืองโยนิน ซึ่งปัจจุบันเป็นแหล่งถ่ายทำชุดละครย้อนยุคและเปิดให้นักท่องเที่ยวเดินชมได้ด้วย ฉันเคยไปยืนดูฉากจำลองห้องครัวราชวงศ์ที่จัดแสดงแบบฉากจริง การจัดวางอุปกรณ์ การแต่งกาย รวมถึงการสาธิตทำอาหารเกาหลีแบบโบราณทำให้ภาพจากจอทีวีมีชีวิตขึ้นมา และบริเวณใกล้เคียงยังมีหมู่บ้านพื้นบ้านเกาหลีแบบจัดแสดง (Korean Folk Village) ให้สัมผัสวิถีชีวิตเก่า ๆ เหมาะกับการถ่ายรูปย้อนยุคสุด ๆ นอกจากสถานที่ถ่ายทำแล้ว ผู้ที่ชอบตามรอยฉากอาหารในเรื่องมักจะไม่พลาดแวะไปยังเมืองเจอนจู (Jeonju) ในจังหวัดชอลลาเหนือ ที่มีหมู่บ้านฮานกก (Jeonju Hanok Village) และอาหารพื้นเมืองอร่อย ๆ เป็นเส้นทางแนะนำสำหรับคนอยากลิ้มลองรสชาติที่ใกล้เคียงกับสิ่งที่เห็นในละคร — เป็นทริปที่ผสมทั้งบรรยากาศโบราณและมื้ออาหารเด็ด ๆ ไว้อย่างลงตัว

ดิฉันเชื่อมโยงภาพของ 'แดจังกึม' กับบันทึกเก่า ๆ มากกว่ากับนิยายล้วน ๆ เพราะมีชื่อหญิงสาวคนหนึ่งใน 'บันทึกราชวงศ์โชซอน' ที่ถูกจดไว้ว่าเป็นคนที่มีบทบาทด้านการแพทย์ในราชสำนัก สิ่งที่น่าสนใจคือรายละเอียดในบันทึกนั้นน้อยมาก — แค่บันทึกว่ามีหญิงคนหนึ่งชื่อคล้าย ๆ กับจังกึมและเคยมีบทบาทเกี่ยวกับการรักษา ไม่ได้มีพล็อตชีวิตแบบละครโทรทัศน์หรือความรักหวือหวา ฉะนั้นเส้นเรื่องส่วนใหญ่ใน 'แดจังกึม' เป็นการเติมแต่ง จินตนาการ และการสร้างตัวละครใหม่เพื่อให้เกิดความเข้มข้นทางดราม่า แต่แก่นจริง ๆ ที่ว่าในยุคโชซอนมีผู้หญิงบางคนที่มีบทบาทด้านการแพทย์ในราชสำนักนั้นมีร่อยรอยทางประวัติศาสตร์อยู่จริง ในมุมของคนที่ชอบทั้งประวัติศาสตร์และงานเล่าเรื่อง ฉากที่ซีรีส์แสดงการรักษาพระราชาหรือการทำยาเป็นส่วนผสมระหว่างข้อมูลจริงกับเทคนิคการเล่าเรื่องสมัยใหม่ จึงควรมอง 'แดจังกึม' เป็นแรงบันดาลใจ ให้ความรู้สึกว่าพื้นฐานมาจากความจริง แต่หลายรายละเอียดเป็นการแต่งเติมให้ชีวิตมีสีสันมากขึ้น ซึ่งก็ไม่แปลก — งานศิลป์มักต้องทำแบบนั้นเพื่อเชื่อมคนดูเข้ากับอดีต

เพลงธีมหลัก 'Onara' ยังคงเป็นเพลงที่ติดหูฉันจนเล่าไม่หมดเป็นคำเดียวได้ — เสียงร้องผสมกับจังหวะกลองนุ่ม ๆ ทำให้ทุกครั้งที่ได้ยินเหมือนถูกพาเข้าไปในบรรยากาศของราชสำนักเกาหลีโบราณทันที ในมุมมองของคนที่ชอบจับรายละเอียดดนตรี ฉันชอบการเรียบเรียงของมันที่ผสมทั้งเครื่องสายและเครื่องเป่าแบบดั้งเดิมเข้ากับคอรัสเสียงมนุษย์ ทำให้ 'Onara' ไม่ได้เป็นแค่ธีมเปิด แต่กลายเป็นสัญลักษณ์ทางอารมณ์ของเรื่อง ทุกครั้งที่เพลงนี้ดังขึ้น ฉากต่าง ๆ ดูมีความยิ่งใหญ่และอบอุ่นขึ้น ทั้งฉากแห่งความสำเร็จและฉากที่ต้องตั้งใจเงียบ ๆ เพื่อคิดตัดสินใจ สิ่งที่ทำให้ฉันประทับใจมากที่สุดคือพลังเชื่อมโยง — ไม่ว่าเป็นฉากการเรียนรู้ศิลปะการทำอาหารหรือการเผชิญหน้ากับอุปสรรค เพลงนี้จะโผล่มาเป็นเสมือนเส้นด้ายคอยเย็บประสบการณ์ของตัวละครให้แน่นขึ้น และนั่นแหละคือเหตุผลว่าทำไม 'Onara' ถึงโดดเด่นสำหรับฉัน มันไม่ใช่แค่เพลงประกอบ แต่เป็นตัวเล่าเรื่องอีกรูปแบบหนึ่งที่ทำให้ฉากใน 'แดจังกึม' ตราตรึงใจนาน ๆ

ย้อนไปสมัยแรกที่ดู 'เจินหวน จอมนางคู่แผ่นดิน' ฉากพระราชวังทำให้ฉันติดใจตั้งแต่วินาทีนั้นเลย ฉากส่วนใหญ่ถ่ายทำที่ Hengdian World Studios (横店影视城) ซึ่งมีชุดพระราชวังจำลองยุคราชวงศ์ชิงขนาดใหญ่ที่ทีมงานใช้เป็นแบ็กดรอปหลักของเรื่อง ห้องบรรทมของสนม ทางเดินในวัง และห้องบรรทมรับเสด็จถูกสร้างอย่างละเอียดจนแทบเหมือนสถาปัตยกรรมในพระราชวังจริง เมื่อมองในมุมแฟนที่ชอบสังเกต ฉากลานพระราชวังที่พวกเราเห็นในการบรรเลงพิธีและการรับเสด็จเป็นงานออกแบบฉากของ Hengdian แทบทั้งสิ้น ส่วนฉากภายในบางฉากก็ถ่ายกันในสตูดิโอที่มีการจัดไฟและคัทเวิร์กอย่างประณีต ฉากสวนเล็กๆ กับสระน้ำที่เห็นในบางตอนก็เป็นการผสมระหว่างช็อตโลเกชันและช็อตสตูดิโอ การได้รู้ว่าถ่ายที่ Hengdian ทำให้การชมเปลี่ยนไปหน่อย เพราะฉันมองเห็นมุมการออกแบบฉากแล้วก็ยกย่องความตั้งใจของทีมงานมากขึ้น ช่วยให้ความยิ่งใหญ่ของเรื่องถูกสื่อสารอย่างชัดเจน

แฟนๆ ที่ชอบตามรอยซีรีส์มักจะชอบคุยกันเรื่องฉากถ่ายทำในกรุงโซลของ 'Vincenzo' มาก เพราะหลายฉากสำคัญถูกวางไว้กลางเมืองเก่าและย่านที่มีสไตล์แตกต่างกันไป ผมชอบเล่าให้เพื่อนฟังว่าโซลเป็นเหมือนตัวละครอีกตัวหนึ่งในเรื่องนี้: ย่านโบราณอย่างจงโน (Jongno) ให้ความรู้สึกคาเฟ่และตรอกเล็ก ๆ ที่เห็นในหลายฉากที่ตัวละครเดินคุยกัน ขณะที่พื้นที่รอบ ๆ กวังฮวามุน (Gwanghwamun) และซัมชองดง (Samcheong-dong) ถูกใช้เป็นฉากฉากเงียบ ๆ หรือฉากเดินคุยที่เน้นภาพเมืองโบราณผสมสมัยใหม่ บางฉากภายในอาคารเก่า ๆ และตรอกซอยก็ดูเหมือนถ่ายทำในย่านที่รักษาโครงสร้างเก่าของกรุงโซล ทำให้ฉากที่มีความสมจริงและบรรยากาศแน่นหนา ฉันมักจะจินตนาการว่าผู้กำกับเลือกมุมถ่ายเพื่อเน้นคอนทราสต์ระหว่างอำนาจและความเป็นมนุษย์ ซึ่งโซลสามารถตอบโจทย์นั้นได้อย่างลงตัว

บรรยากาศของ 'เล่ห์ร้ายในวังหลวง' ทำให้ฉันอยากรู้ว่าฉากวังใหญ่ถูกสร้างขึ้นที่ไหนบ้าง และจากมุมมองแฟนหนังที่ดูเบื้องหลังบ่อยๆ ฉันเห็นว่างานประเภทนี้มักใช้ทั้งสตูดิโอขนาดใหญ่และสถานที่จริงผสมกันเพื่อให้ได้ความอลังการเหมือนเรื่องนี้ ฉากห้องบัลลังก์และตำหนักภายในมักถ่ายทำบนฉากจำลองในสตูดิโอที่มีการสร้างคอสตูมและพรอพหนาแน่น — สถานที่แบบนี้ที่มีชื่อเสียงคือพื้นที่สตูดิโอขนาดใหญ่ในมณฑลเจ้อเจียงที่มีการสร้างเซ็ตประวัติศาสตร์จำลองไว้ครบทั้งลาน จตุรมุข และห้องบัลลังก์ ฉากสวนหรือโถงตรวจพระราชวังที่มีต้นไม้ใหญ่ๆ ก็มักย้ายไปถ่ายในพื้นที่ถ่ายทำที่ออกแบบเป็นสวนสาธารณะของสตูดิโอนั้นเลย สำหรับฉากภายนอกที่ต้องการภูมิทัศน์กว้างหรือแม่น้ำไหลผ่าน งานหลายชิ้นจะย้ายไปถ่ายนอกสตูดิโอ เช่น พื้นที่ชนบทที่ยังคงสถาปัตยกรรมเก่าแก่ ซึ่งช่วยให้ภาพรวมมีมิติและความสมจริงมากขึ้น การรวมกันของสตูดิโอขนาดใหญ่กับโลเคชันจริงเป็นหัวใจของการทำให้ 'เล่ห์ร้ายในวังหลวง' ดูสมบูรณ์ ทั้งหมดนี้ทำให้ฉันชื่นชอบรายละเอียดงานสร้างและอยากเห็นเครดิตเบื้องหลังมากขึ้น