แฟ รี่ เท ล X เพลงประกอบแต่งโดยใครและมีเพลงเด่นอะไร?

ดนตรีประกอบที่ทำให้ฉากในตอน 135 ของ 'Fairy Tail' โดดเด่นที่สุดในสายตาผมคือธีมหลักของเรื่องเอง—ท่อนเมโลดี้ที่คุ้นหูซึ่งถูกยกระดับให้ยิ่งใหญ่ขึ้นด้วยเครื่องสายและคอรัสในจังหวะสำคัญ เมื่อเพลงธีมหลักกลับมาในจังหวะที่ตัวละครต้องตัดสินใจหรือรวมพลัง มันไม่ใช่แค่ฟังแล้วรู้สึกตื้นตัน แต่เป็นการเชื่อมต่อความทรงจำของแฟนๆ กับการเดินทางทั้งหมดของแก๊งค์ เพลงนี้ใช้คอร์ดสายทองและฮาร์โมนีที่เปิดพื้นที่ให้ภาพเคลื่อนไหวและการแสดงสีหน้าได้พูดมากขึ้นกว่าเดิม ผมชอบตรงที่ผู้ประพันธ์ไม่ต้องเปลี่ยนธีมให้ใหม่ แค่ปรับองค์ประกอบและไดนามิกก็พอจะยกฉากให้กลายเป็นโมเมนต์ที่จดจำได้ ความรู้สึกแบบนี้คล้ายกับตอนที่ธีมหลักของ 'Naruto' ถูกนำมาเรียบเรียงใหม่ในเหตุการณ์สำคัญ—มันทำให้ฉากมีน้ำหนักขึ้นทันที และในตอน 135 ของ 'Fairy Tail' นี่คือเครื่องมือที่ทำให้ฉากดูยิ่งใหญ่และอบอุ่นไปพร้อมกัน เพลงธีมหลักจึงกลายเป็นตัวละครที่มองไม่เห็น คอยดันอารมณ์และย้ำความหมายของสิ่งที่เกิดขึ้นในจอ ปิดท้ายแล้วฉากนั้นสำหรับผมยังคงติดอยู่ในหูเพราะท่อนเมโลดี้ที่ย้อนกลับมาอย่างเหมาะเจาะ ไม่หวือหวาแต่ทรงพลัง

เพลงประกอบของภาพยนตร์เรื่องนี้โดดเด่นตั้งแต่บาร์แรกและทำให้ฉากแอ็กชันดูมีน้ำหนักขึ้นทันที ผมมักจะพูดถึงงานชิ้นนี้กับเพื่อนๆ ว่าเสียงที่ผสมระหว่างเครื่องสายเข้มๆ กับสังเคราะห์แบบกรุงรังเป็นตัวชี้ชะตาอารมณ์ของหนัง 'X-Men Origins: Wolverine' ผู้แต่งเพลงประกอบคือ Harry Gregson-Williams ซึ่งฝีมือด้านการผสมองค์ประกอบดนตรีสมัยใหม่กับออร์เคสตร้าเดิมๆ ทำให้ธีมหลักของวูล์ฟเวอรีนมีความดุดันแต่ก็ยังคงความเศร้าแฝงอยู่ในโทนเสียง เพลงเด่นที่คนส่วนใหญ่จะจดจำคือธีมหลักของตัวละคร—ท่วงทำนองสั้นๆ ที่กลับมาในหลายฉาก เป็นจุดศูนย์กลางของซาวด์แทร็กมากกว่าการใช้เพลงป็อปใดๆ ฉันชอบวิธีที่ธีมนี้ถูกนำมาใช้ในฉากเงียบๆ ก่อนระเบิดเป็นแอ็กชัน เพราะมันทำหน้าที่เป็นสะพานทางอารมณ์ให้คนดูเข้าใจด้านในของโลแกนได้ชัดเจนขึ้น

ดนตรีเปิดของ 'Gojira' เวอร์ชันปี 1954 เป็นฝีมือของ อากิระ อิฟุกุเบะ (Akira Ifukube) และท่อนเมนของหนังนี่แหละที่กลายเป็นเอกลักษณ์จนแทบแยกไม่ออกจากภาพลักษณ์ของก็อตซิลล่า ในฐานะแฟนหนังคลาสสิก ฉันชอบวิธีที่อิฟุกุเบะใช้ฤทธิ์ของทองเหลืองกับเพอร์คัชชันหนักๆ เพื่อสร้างความรู้สึกมืด มโหฬาร และไม่เป็นมิตร ตรงท่อนที่เรียกกันว่า 'Godzilla Theme' เมโลดี้ถูกเล่นซ้ำด้วยออคเทฟต่ำและจังหวะค่อนข้างหนัก ทำให้รู้สึกถึงขนาดและน้ำหนักของสัตว์ประหลาดทันที เพลงชิ้นนี้ไม่ใช่แค่ประกอบฉาก แต่เป็นตัวบอกสถานะของก็อตซิลล่าเอง — เมื่อธีมนี้ดังขึ้น ผู้ชมรู้สึกถึงการปรากฏตัวที่เลี่ยงไม่ได้ โดยไม่ต้องเห็นกองเลือดหรือการทำลายล้างใดๆ ความทรงจำส่วนตัวคือการที่แทร็กเปิดทำให้บรรยากาศทั้งเรื่องดูจริงจังและน่ากลัวในระดับต่างไปจากหนังสัตว์ประหลาดยุคหลังๆ ของโชวะ การเรียงเสียงและจังหวะที่อิฟุกุเบะเลือกกลายเป็นต้นแบบที่แฟรนไชส์ดึงกลับมาใช้ซ้ำในภายหลัง ทำให้เพลงชิ้นนี้เด่นจนพูดได้ว่านี่คือหนึ่งในธีมภาพยนตร์ที่ทรงอิทธิพลที่สุดจากญี่ปุ่นยุคหลังสงคราม

เพลงเปิด 'Snow Fairy' ตอกย้ำความคึกคักของเรื่องตั้งแต่วินาทีแรก ในฐานะแฟนที่ชอบหยุดดูซ้ำๆ ตอนเปิด ผมมองว่า 'Snow Fairy' ทำหน้าที่เหมือนการชวนเข้าห้องสมบัติของโลกแฟร์รี่เทล มันไม่ได้เป็นแค่เพลงป็อปร่าเริง แต่จังหวะกีตาร์กับคอรัสที่สดใสช่วยตั้งค่าสีของการผจญภัยแบบไม่ซีเรียสเกินไป เพลงนี้ยังทำให้ตัวละครถูกจดจำทันที — ฉากเปิดที่โชว์การเดินทางของกลุ่มและมุกตลกต่างๆ ถูกยกขึ้นด้วยความเร็วของเพลง ทำให้หัวใจเต้นตามจังหวะไปกับความทะเยอทะยานของพวกเขา เมื่อฟังตอนหลายปีผ่านไป ผมยังชอบที่เพลงเปิดนี้ทำให้รู้สึกเหมือนกำลังเริ่มต้นอะไรใหม่เสมอ อีกอย่างที่ชอบคือการเรียบเรียงเสียงประสานที่ให้ความอบอุ่น ไม่ได้หวือหวาจนแยกความเป็นธีมไม่ได้ แต่กลับกลายเป็นฉากหลังแห่งความทรงจำสำหรับฉากจิ๋วๆ ที่ยังคงตราตรึง เป็นเพลงเปิดที่ง่ายต่อการร้องตามและมีพลังกระตุ้นความอยากดูต่อ — นั่นแหละคือเหตุผลว่าทำไมผมยังเปิดวนมันบ่อยๆ

ต้องยอมรับว่าดนตรีของ 'แมด แม็กซ์ ถนนโลกันตร์' ทะลุหน้าจอเข้ามาอย่างแรง — นั่นคือความรู้สึกแรกที่ผมมีเมื่อได้ยินสกอร์ของภาพยนตร์เรื่องนี้ ชื่อผู้แต่งคือ Tom Holkenborg ที่คนคุ้นเคยในนาม 'Junkie XL' เขาไม่ได้ทำแค่แต่งเพลงประกอบแบบเรียบๆ แต่สร้างโลกเสียงที่เป็นเอกลักษณ์ คุมโทนด้วยกลองหนักๆ ซินธ์รัวๆ และกีตาร์ไฟลุก ที่ทำให้ทุกฉากไล่ล่าและการปะทะมีพลังมากขึ้น สิ่งที่ผมคิดว่าสะดุดตาสุดคือองค์ประกอบสองอย่างที่สลับกันขับเคลื่อนหนัง — หนึ่งคือธีมหลักที่ผลักดันด้วยจังหวะเพอร์คัชชันถี่ๆ ทำให้รู้สึกว่ารถคันต่อไปกำลังพุ่งมา สองคือเสียงกีตาร์แผดที่มาจากตัวละครที่เป็นคนเล่นกีตาร์บนรถ (Doof Warrior) เสียงนี้กลายเป็นซาวนด์ตราสัญลักษณ์ของความโหดเหี้ยมและบ้าคลั่งในหนัง ช่วงไล่ล่าที่กลองซ้อนกับกีตาร์ไฟเป็นนาทีที่ผมหยุดหายใจทุกครั้ง ในมุมมองส่วนตัว สกอร์ของ Junkie XL ทำได้มากกว่าแค่ประกอบภาพ มันเป็นตัวบอกอารมณ์และนิยามตัวละคร ทั้งเฟอริโอซ่า (Furiosa) ที่มีช่วงที่เสียงอ่อนลงเป็นเมโลดี้เศร้า ๆ แทรกเข้ามา เพื่อเตือนว่าโลกนี้ยังมีมิติของความทรมานและการต่อสู้ภายใน เหมือนเพลงประกอบจะพูดแทนตัวละครได้มากกว่าคำพูดด้วยซ้ำ นี่แหละเหตุผลว่าทำไมผมยังกลับไปฟังสกอร์นี้ซ้ำๆ

เราโตมากับท่อนเปิดกีตาร์สดใสของ 'Snow Fairy' จนมันกลายเป็นเพลงประจำงานปาร์ตี้และคาราโอเกะในหมู่เพื่อน ๆ เลย ความสดของเมโลดี้กับเสียงร้องที่ยิ้มแย้มทำให้เพลงนี้เข้าถึงคนทุกวัยได้ง่าย — ไม่ว่าจะเป็นเด็กมัธยมที่เพิ่งดูหรือคนทำงานที่ย้อนกลับมาดูซ้ำ เพลงนี้มีพลังแบบรันนิ่งเล็ก ๆ ที่ทำให้รู้สึกว่าโลกสดใสขึ้นทันที เวลาไปงานมีตติ้งอนิเมะในไทยบ่อยครั้งจะได้ยินคนร้องประสานหรือเปิด 'Snow Fairy' เป็นเพลงเรียกน้ำย่อยก่อนฉากบู๊ มันกลายเป็นหนึ่งในเพลงที่แฟนไทยร้องตามได้โดยไม่ต้องดูเนื้อ เพราะจังหวะมันยึดหัวใจไว้ได้ตั้งแต่ท่อนแรก นอกจากนี้ยังถูกเอาไปใช้ในมิวสิกวิดีโอแฟนเมดและคัฟเวอร์ภาษาไทยบ่อยครั้งจนเห็นลายเซ็นความเป็นชุมชนของวงการแฟน ๆ แม้ว่าคนบางกลุ่มจะโฟกัสที่แทร็กบรรเลง แต่ในแง่ของความนิยมวงกว้าง 'Snow Fairy' มักถูกยกให้เป็นเพลงที่คนไทยชอบที่สุดเพราะความใกล้ชิดและความทรงจำร่วม มันฟังแล้วอยากลุกขึ้นเต้น อยากส่งพลังบวกให้เพื่อนข้าง ๆ — และนั่นแหละคือเสน่ห์ที่ทำให้เพลงนี้ยังคงได้รับความรักอยู่เสมอ

เพลงที่เด่นในตอนนั้นมักถูกจดจำในชื่อว่า 'Fairy Tail Main Theme' ซึ่งเป็นหนึ่งในธีมหลักที่คอยโผล่มาตลอดทั้งซีรีส์และมักถูกใช้เป็นแบ็กกราวด์ในฉากที่ต้องการอารมณ์ฮึกเหิมหรือเน้นความเป็นหนึ่งเดียวของกิลด์ เพลงนี้แต่งโดย Yasuharu Takanashi ผู้ทำซาวด์แทร็กให้กับอนิเมะทั้งหมด และแม้จะมีหลายเวอร์ชันกับการเรียบเรียงซ้ำ ๆ แต่ทำนองหลักที่ใช้โผล่ในตอนที่ 105 นั้นจะเป็นเวอร์ชันดั้งเดิมที่มีพลังและแฝงด้วยความอบอุ่นของเมโลดี้ รายละเอียดทางดนตรีของเพลงนี้น่าสนใจตรงที่มันผสมผสานองค์ประกอบออร์เคสตรา ริธึมกลองแนวร็อก และเครื่องสายที่ค่อนข้างเป็นคีย์ให้ความรู้สึกยิ่งใหญ่ แต่ในขณะเดียวกันก็แทรกด้วยเมโลดี้ง่าย ๆ ที่จำได้ง่าย ทำให้ตอนที่มันดังขึ้นในฉากสำคัญทั้งตัวละครและคนดูรู้สึกว่ามีพลังใจขึ้นมา เพลงนี้ปรากฏอยู่ในคอลเล็กชันซาวด์แทร็กของอนิเมะหลายชุด ซึ่งทำให้แฟน ๆ สามารถหาฟังเวอร์ชันเต็ม ๆ ได้ในอัลบั้มรวมผลงานของ Takanashi นอกจากนี้ ยังมีการเรียบเรียงซ้ำในบางฉากให้ซอฟต์ลงหรือดุดันขึ้นตามอารมณ์สภาพแวดล้อม ทำให้สังเกตได้ว่าชิ้นดนตรีเดียวกันสามารถสื่อสารความรู้สึกต่างกันได้มาก มุมมองส่วนตัวคือเพลงนี้เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้ซีรีส์มีเอกลักษณ์พิเศษ ทุกครั้งที่ท่อนฮุกมันดัง ฉากดูหนักแน่นและจำง่ายกว่าเดิมจนกลายเป็นสัญลักษณ์ของความรักความสามัคคีและการสู้ไม่ถอยของตัวละคร แม้จะมีเพลงอีกหลายชิ้นที่เข้าถึงอารมณ์ได้หลากหลาย แต่เวลากลับมาฟัง 'Fairy Tail Main Theme' ทีไรก็รู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับไปยืนอยู่ในฉากนั้นอีกครั้ง อารมณ์แบบเดียวกับตอนที่ดูอนิเมะครั้งแรกเลย

เพลงประกอบที่สะดุดหูที่สุดในตอนนั้นคือเวอร์ชันบรรเลงของธีมหลักที่ใช้เติมพลังให้ฉากสำคัญ ฉันจำท่วงทำนองสั้น ๆ ตรงนั้นได้ชัดเจน เพราะมันใช้เครื่องสตริงและเครื่องเป่าร่วมกัน สร้างความดุดันแต่ก็มีความอบอุ่นแบบฮีโร่เลย — นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันมั่นใจว่าเป็นธีมหลักจากอัลบั้ม OST ของ 'Fairy Tail' ซึ่งมักจะถูกเรียกในหมู่แฟน ๆ ว่า 'Fairy Tail Main Theme' หรือบางครั้งเรียกกันแบบย่อ ๆ ว่าเวอร์ชันออเคสตรา ถ้าลองนึกภาพช่วงไคลแม็กซ์ที่ตัวละครยืนเผชิญหน้าและกล้องซูมเข้า ดนตรีท่อนนั้นจะกระแทกความรู้สึกทันที การใช้ธีมหลักแบบบรรเลงในฉากสำคัญทำให้ฉากมีน้ำหนักกว่าการใช้เพลงใหม่ ๆ ฉันชอบวิธีที่นักแต่งเพลงโยงเมโลดี้เดิมไปสู่โทนดราม่า — มันทำให้ฉากแม้จะไม่ยาวก็ยังคงติดตรึง และยังช่วยให้ความสัมพันธ์ตัวละครที่เพิ่งผ่านการต่อสู้เข้มข้นถูกเน้นมากขึ้น เหมือนกับที่ธีมหลักใน 'Naruto' ถูกหยิบมาใช้ในฉากที่ต้องการความยิ่งใหญ่ วิธีการเดียวกันนี่แหละที่ทำให้ฉากในตอน 131 โดดเด่นและจำได้จนถึงวันนี้

เราเคยหยุดฟังเพลงประกอบช็อตหนึ่งในตอนที่ 132 ของ 'Fairy Tail' จนต้องย้อนกลับมาดูฉากนั้นซ้ำ วินาทีนั้นเสียงเปียโนอ่อนๆ กับสตริงที่ค่อยๆ ขยายตัวพาอารมณ์ขึ้นไปเหมือนการหายใจเข้าลึกๆ — เพลงที่ใช้คือแทร็กจากเพลงประกอบชุดหนึ่งของซีรีส์ ซึ่งมักถูกเรียกในหมู่แฟนว่า 'Erza's Theme' เวอร์ชันออเคสตร้า (จาก OST ของอนิเมะ) ฉากในตอนนั้นต้องการน้ำหนักและความงามของเสียงเครื่องสาย บวกกับคีย์เปียโนที่กระซับเล็กน้อย ทำให้บรรยากาศทั้งฉากกลายเป็นทั้งเหงาและกล้าหาญในเวลาเดียวกัน ในมุมมองของคนที่ติดตามมานาน เสียงนี้ทำงานได้ดีเพราะมันไม่ต้องการคำพูดเพิ่มเติม มันเป็นธีมที่คุ้นหูแต่ถูกเรียงวางใหม่เพื่อให้เข้ากับโทนของตอนที่ 132 — ความละเอียดของการเรียงเสียงชวนให้คิดถึงความทรงจำกับการต่อสู้ที่ผ่านมาและความตั้งใจที่ยังไม่จบ มันไม่ใช่เพลงป็อปหรือซาวด์แทร็กฮีโร่จ๋า แต่เป็นแทร็กทางอารมณ์ที่เติมความหมายให้กับการกระทำของตัวละคร ส่วนตัวแล้วฉันชอบวิธีที่คอมโพสเซอร์ตัดสินใจใช้พื้นที่เงียบระหว่างท่อนหลัก เพราะนั่นทำให้ช่วงที่เสียงเต็มกลับมารุนแรงขึ้น และเมื่อเครดิตท้ายจางลง เสียงธีมนั้นยังคงติดอยู่ในหัวเหมือนกล่องดนตรีที่ถูกบรรเลงเพียงครั้งเดียว — มีทั้งความอ่อนโยนและความแน่วแน่ในคราวเดียวกัน ถ้าอยากหาแบบชัดๆ ให้มองหา OST ของ 'Fairy Tail' ที่เป็นเวอร์ชันออเคสตร้าหรือแทร็กชื่อที่เกี่ยวกับตัวละคร อารมณ์แบบนี้มักรวมอยู่ในคอลเลกชัน OST หลักของซีรีส์

เพลงหนึ่งที่ยังคงติดหูที่สุดจาก 'Fairy Tail' คือ 'Snow Fairy'. เราไม่ใช่คนฟังเพลงประกอบเป็นงานอดิเรกเท่านั้น แต่เพลงนี้ทำหน้าที่เหมือนพาสปอร์ตกลับไปสู่ช่วงเวลาแรกๆ ของการดูอนิเมะ — จังหวะสดใส เมโลดี้ที่พุ่งขึ้นพาให้รู้สึกว่าทุกการผจญภัยยังรออยู่ข้างหน้า ฟังครั้งแรกแล้วก็อยากยกมือโบกไปกับคอร์ดกีตาร์ และถึงแม้จะเป็นเพลงเปิด แต่มันทำหน้าที่เสมือนการแนะนำตัวละครและบรรยากาศของเรื่องได้ครบถ้วนอย่างไม่น่าเชื่อ นอกจากความคลั่งไคล้ส่วนตัวแล้ว ผมมองว่า 'Snow Fairy' เหมาะกับการเป็นประตูเข้าสู่โลกซาวด์แทร็กของ 'Fairy Tail' เพราะเมื่อฟังจบแล้วจะอยากต่อด้วยเพลงประกอบฉากที่หนักแน่นมากขึ้น เช่นธีมหลักของเรื่องที่ใช้ชายหาดหรือฉากกิลด์เป็นแบ็กกราวนด์ เมโลดี้ของเพลงเปิดจะช่วยทำให้รายละเอียดของบีจีเอ็มมีน้ำหนักขึ้น เพราะเราจำอารมณ์พื้นฐานจากเพลงเปิดได้ดี เมื่อบรรยากาศเปลี่ยนทั้งไดนามิกของ OST ก็ทำงานได้ลึกกว่าเดิม สรุปแบบไม่เป็นทางการเลยก็คือ เริ่มจาก 'Snow Fairy' ถ้าชอบค่อยไล่ไปหา OST หลักและธีมของตัวละครต่างๆ ต่อ แล้วจะพบว่าทุกช็อตในอนิเมะถูกขยายความหมายด้วยดนตรี — มันเหมือนการเดินกลับเข้าไปในความทรงจำที่แต่งแต้มด้วยโน้ตเพลง ซึ่งฉันยังแอบยิ้มเวลาได้ยินโน้ตเปิดทุกครั้ง