แฟนฟิคเกี่ยวกับซูจองที่ได้รับความนิยมมีเนื้อหาแบบไหน?

เราเป็นคนที่ติดตามแฟนฟิคของ 'อุ่นไอรัก' มานานจนรู้ได้ว่าคนอ่านอยากเห็นอะไรบ่อยที่สุด และพอได้อ่านผลงานที่ได้รับความนิยมจริง ๆ ก็เห็นลวดลายซ้ำ ๆ แต่ในแบบที่มีเสน่ห์ของมันเอง สิ่งที่โดดเด่นคือแฟนฟิคแนวขยายความสัมพันธ์แบบละเอียด เช่น ตีความช่วงเวลาที่ซีรีส์ตัดจบเร็ว ๆ ให้ยืดยาวขึ้น — ฉากที่ตัวละครคุยกันในคืนฝนตก ถูกเขียนให้กลายเป็นหน้าสำคัญที่ทำให้ผู้อ่านสะอื้นได้ หลายเรื่องตั้งใจทำเป็นเล่มเล็ก ๆ ของความเป็นครอบครัวหลังแต่งงาน เล่าเช้ากินข้าว ไปรับลูก ไปตลาด เป็นแฟนฟิคสไตล์ slice-of-life ที่อบอุ่นและใจดี อีกเทรนด์หนึ่งคือการย้ายจักรวาล (AU) อย่างการเอาตัวละครไปอยู่ในยุคกาลสมัยใหม่หรือในเมืองเล็ก ๆ ที่มีบทบาททางสังคมต่างออกไป ซึ่งช่วยให้ผู้เขียนได้สำรวจตัวตนของตัวละครใหม่ ๆ นอกจากนั้นมีผลงานที่เน้นการเยียวยา (hurt/comfort) โดยใส่รายละเอียดด้านความคิดและบาดแผลในอดีตของตัวละคร ทำให้ผู้อ่านเข้าใจจิตใจและยกโทษให้กับความผิดพลาดของตัวละครมากขึ้น โดยสรุปคือแฟนฟิคที่ได้รับความนิยมมักให้ความสำคัญกับการเติมเต็มอารมณ์ที่ต้นฉบับยังไม่ลงลึก ทั้งความอบอุ่นในชีวิตประจำวัน และการแก้ปมที่ทำให้ตัวละครเป็นมนุษย์มากขึ้น — นี่แหละที่ทำให้แฟน ๆ ยังคงติดตามและคอมเมนต์กันอย่างขยัน

ความสัมพันธ์ระหว่างซูจองกับตัวเอกสำหรับฉันเป็นเส้นใยที่ถักทอจนกลายเป็นแกนของเรื่องราว — เธอไม่ใช่แค่คนรักหรือเพื่อนร่วมทางแบบผิวเผิน แต่เป็นตัวกระตุ้นที่คอยดึงความเป็นตัวเอกออกมาทุกครั้งที่สถานการณ์กำลังจะนิ่งชืด ความสัมพันธ์เช่นนี้ทำให้พล็อตเคลื่อนไหวด้วยแรงขัดแย้งภายใน: เมื่อซูจองตั้งคำถามหรือทำสิ่งที่สวนทางกับเป้าหมายของตัวเอก เขา/เธอต้องเผชิญทางเลือกระหว่างความจงรักกับความฝัน นั่นเองที่สร้างจุดเปลี่ยนสำคัญทั้งเรื่อง ฉากบอกลา ฉากสารภาพ หรือการเสียสละมักผูกมัดกับซูจองเป็นแกนกลาง ทำให้เหตุการณ์ไม่ใช่เพียงการเดินทางภายนอก แต่คือการเดินทางเพื่อตัดสินว่าใครคือคนที่ตัวเอกอยากเป็น การเปรียบเทียบกับความสัมพันธ์ที่ขับเคลื่อนพล็อตแบบใน 'Your Name' ช่วยให้เห็นภาพชัดขึ้น: คนหนึ่งเป็นตัวแทนความอบอุ่นและความทรงจำ อีกคนเป็นตัวแทนเป้าหมายและจุดเปลี่ยน พอเอาสองด้านนี้มาชนกัน พล็อตก็พุ่งไปข้างหน้าอย่างมีชีพจรและจังหวะที่ทำให้คนอ่านหรือผู้ชมรู้สึกร่วมด้วยจริงๆ

มีแฟนฟิคของ 'ซีเรียส แบล็ค' ที่ได้รับความนิยมหลายแบบ และแต่ละแบบก็สะท้อนว่าคนอ่านอยากเห็นมิติไหนของตัวละคร—บางคนอยากเคลียร์ปมในเรื่องหลัก บางคนอยากเติมช่วงเวลาสบายๆ ที่ไม่มีความตึงเครียดเลย ฉันชอบแฟนฟิคแนว canon-divergent ที่ดึงเอาจุดหายของเนื้อเรื่องหลักมาแก้ไขหรือขยายความ บทแนวนี้มักเริ่มจากจุดเปลี่ยนเล็กๆ เช่นฉากที่ในเรื่องจริงผ่านไปเร็วเกิน ให้มาไล่ละเอียดว่า 'ซีเรียส แบล็ค' คิดอะไรในหัว บางคนเขียนเป็นมุมมองภายในที่เต็มไปด้วยการตีความจิตใจ เหมือนกับงานบางชิ้นของ 'Fullmetal Alchemist' ที่เล่นกับการแก้บาปและผลของการตัดสินใจ ทำให้ผู้อ่านได้เห็นเส้นทางเลือกอื่น ๆ ที่เป็นไปได้ แนว hurt/comfort กับ redemption ก็ได้รับความนิยมมาก เพราะคาแร็กเตอร์แบบนี้มีความเครียดในตัวเองสูง การเอาเขามาอยู่ในสถานการณ์ที่อ่อนแอแล้วมีคนมาเยียวยาให้เห็นพัฒนาการเล็ก ๆ น้อย ๆ ทำให้เรื่องกลับมอบความอบอุ่นได้ มุมโรแมนซ์แบบ slow-burn ก็โดนใจคนอ่านที่ชอบรอคอยความสัมพันธ์ค่อย ๆ สุกงอม ฉากคลาสสิกที่มักปรากฏคือช่วงพักหลังศึกใหญ่ ในห้องพยาบาลหรือค่ายพัก ที่ไม่มีคำพูดมาก แต่การกระทำเล็ก ๆ กับสายตาเพียงพอจะทำให้ความสัมพันธ์เปลี่ยนไป นอกจากนั้นยังมี AU สนุก ๆ เช่นว่าทำเป็นชีวิตประจำวัน ธรรมดา ๆ หรือเอาไปครอสโอเวอร์กับจักรวาลอื่นเพื่อปล่อยไอเดียตลกขบขัน ผู้เขียนบางคนใช้รูปแบบ epistolary หรือใช้บันทึก/ข้อความโต้ตอบกัน ทำให้เรื่องเล่าใกล้ชิดและอินง่าย สำหรับคนเขียนใหม่ การเลือกใช้ POV ที่ชัด เจาะลึกความคิด หรือสลับ POV เพื่อโชว์มุมมองหลากหลาย ก็เป็นทริคหนึ่งที่ช่วยให้แฟนฟิคของ 'ซีเรียส แบล็ค' โดดเด่นและถูกแชร์ต่อกันมากขึ้น ฉันเองชอบบทที่ไม่รีบสรุปจุดเปลี่ยน ให้ผู้อ่านได้ค่อย ๆ ตีความจนรู้สึกว่าได้ค้นพบตัวตนของตัวละครเองมากกว่าแค่ดูเหตุการณ์ผ่าน ๆ สบาย ๆ กับการเขียนแบบนั้นก็ยังมีเสน่ห์ในอีกรูปแบบหนึ่ง

เคยมีช่วงหนึ่งที่ผมหลงใหลการอ่านแฟนฟิคที่จับซงยุนฮยองมาเป็นตัวละครหลักจนแทบจะเรียกว่าเป็นพิธีกรรมก่อนนอนเลยก็ว่าได้ — เสน่ห์ของเขามักอยู่ที่ความละมุนและความเปราะบางที่แฟนฟิคหลายเรื่องชอบขยายออกมาให้ลึกขึ้นกว่าภาพลักษณ์บนเวที สิ่งที่ผมมองหาในแฟนฟิคยุนฮยองคือการบาลานซ์ระหว่างความเป็นไอดอลกับชีวิตส่วนตัว: นิยายที่ไม่ยัดเยียดฉากโรแมนติกจนล้น แต่ให้พื้นที่กับโมเมนต์เรียบง่ายอย่างการฝึกร้องเพลงตอนดึกหรือการเงียบร่วมกันในรถกองถ่าย ก็สามารถทำให้ตัวละครดูมีเนื้อหนังขึ้นมาได้ นักเขียนที่เขียนบทสนทนาได้เป็นธรรมชาติและใส่รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นความรู้สึกเมื่อเสียงไมโครโฟนกระทบปาก หรือกลิ่นกาแฟในช่วงพัก จะทำให้แฟนฟิคมีพลังมากกว่าฉากใหญ่โตที่ไม่สัมพันธ์กับคาแรกเตอร์ ถ้าชอบแนวละมุน ๆ ผมแนะนำหาเรื่องที่เป็น 'ออฟฟิศโรแมนซ์' หรือ 'เพื่อนบ้านกลายเป็นคนรัก' เพราะมันเปิดพื้นที่ให้ความสัมพันธ์ค่อย ๆ พัฒนา ตัวอย่างสมมติที่ผมเคยชอบคือ 'เสียงในคืนเงียบ' ที่โฟกัสความสัมพันธ์หลังเวที ส่วนคนที่อยากได้ดราม่าหนัก ๆ ให้ลองมองหา 'redemption arc' ที่ตัวเอกต้องเผชิญอดีตและเติบโตผ่านการยอมรับ ไม่จำเป็นต้องจบสวยหวานอย่างเดียว แต่ตอนจบที่ให้ความหวังเล็ก ๆ จะทำให้เรื่องคงอยู่นานกว่าในใจผม ท้ายสุด เทคนิคง่าย ๆ ในการเลือกคือมองหาคุณภาพการบรรยายนอกเหนือจากพล็อต: การใช้ภาษาที่ทำให้เห็นภาพ การรักษาความสม่ำเสมอของคาแรกเตอร์ และการให้เครดิตหรือคำเตือนเนื้อหาเมื่อมีความรุนแรงหรือเซนซิทีฟ จุดเล็ก ๆ เหล่านี้ช่วยให้การอ่านไหลลื่นและไม่ทำร้ายจินตนาการของคนอ่าน ในฐานะแฟนคนหนึ่ง ผมมักจะชอบเรื่องที่สามารถปลุกความคิดถึงหรือสร้างความอบอุ่นให้หัวใจได้ แม้จะเป็นฉากสั้น ๆ ก็ตาม แล้วก็มีความสุขกับการได้เห็นมุมใหม่ ๆ ของซงยุนฮยองผ่านสายตาของผู้แต่ง — มันทำให้การเป็นแฟนรู้สึกสดใหม่เสมอ

บอกเลยว่าช่วงหลังผมสังเกตเห็นแฟนฟิคเกี่ยวกับอีจองฮามีการเติบโตแบบก้าวกระโดดในชุมชนออนไลน์ไทยและต่างประเทศ เหตุผลหนึ่งน่าจะมาจากภาพลักษณ์ที่หลากหลายของเขา—ทั้งความเท่ ความละมุน และความเปราะบางที่แฟนๆ ชอบนำไปต่อยอดจนเกิดเรื่องราวใหม่ๆ มากมาย หนึ่งในเรื่องที่คนพูดถึงกันเยอะบนแพลตฟอร์มอย่าง 'Wattpad' คือเรื่องที่ใช้โครงเรื่องนักแสดงกับผู้จัดการ (manager–idol) แต่นักเขียนตีความให้เป็นการค้นหาตัวตน มากกว่าจะเป็นแค่รักโรแมนติก เรื่องแบบนี้มักมีทั้งฉากหลังวงการบันเทิง การถ่ายทำ และซีนเวทีที่ทำให้แฟนๆ ตื่นเต้น ผมชอบเวอร์ชันที่เน้นการพัฒนาเคมีระหว่างตัวละคร มากกว่าการเร่งสร้างความสัมพันธ์ซึ่งทำให้ตัวละครทั้งคู่มีมิติและเหตุผลในการตัดสินใจ อีกแนวที่ได้รับความนิยมคือแฟนฟิคแนว slice-of-life ที่เอาภาพลักษณ์สบายๆ ของเขามาขยายเป็นเรื่องสั้นยาว เช่นเรื่อง 'When Lights Fade' ที่เล่าเรื่องหลังเวทีเมื่อแสงสปอตไลท์ดับลง ความอบอุ่นของฉากเล็กๆ แบบนี้มักถูกแชร์เป็นตอนสั้นๆ ในทวิตเตอร์และถูกแปลเป็นภาษาไทยโดยแฟนคลับ ผมมองว่าเสน่ห์จริงๆ คือการที่ผู้เขียนไม่พยายามเปลี่ยนอีจองฮาจนเกินไป แต่เติมรายละเอียดทางอารมณ์และบริบทจนคนอ่านรู้สึกว่าเรื่องราวนั้นเป็นไปได้และอบอุ่นในแบบของตัวเอง

บรรยากาศของแฟนฟิคที่โดดเด่นมักมาจากการขมวดปมความสัมพันธ์อย่างชาญฉลาดและรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้โลกนั้นมีชีวิต การเล่าเรื่องแบบที่ผมชอบเห็นคือการให้พื้นที่กับฉากเรียบๆ แต่ชวนคิด เช่นฉากหลังร้านกาแฟหลังสงครามหรือช่วงเช้าที่ตัวละครเดินผ่านตลาดท้องถิ่น เรื่องสั้นที่เล่นกับความทรงจำและภาษากายในระดับเดียวกันมักทำให้ผู้อ่านหลงเข้าไปอยู่ในโลกนั้นได้ง่ายกว่าโครงเรื่องใหญ่โตที่เร่งรีบ การอ้างอิงจากเกมอย่าง 'Genshin Impact' ที่มีตัวละครหลากหลาย ฉากที่ประสบความสำเร็จคือฉากที่นักเขียนยอมลดสเกลลงมาเล่าเพียงบทสนทนา เดต หรือความเงียบระหว่างสองคน แทนที่จะพยายามเขียนสงครามทั้งสงคราม ผมเห็นว่าการรักษา 'เสียง' ของตัวละครให้คงอยู่และใส่ความจริงใจในการโต้ตอบเล็กๆ น้อยๆ เป็นสิ่งที่ผู้อ่านชอบมากกว่าการย่อโลกลงมาเป็นฉากโรแมนติกเพียงอย่างเดียว มันทำให้แฟนฟิครู้สึกเหมือนของขวัญชิ้นหนึ่งที่ผู้เขียนตั้งใจมอบให้แฟนคลับจริงๆ

เราเป็นแฟนตัวยงของ 'Deltarune' มานาน เลยสังเกตว่าฟิคเกี่ยวกับซูซี่จากเกมนี้มักจะฮิตหนักเพราะคาแรคเตอร์ที่มีเลเยอร์หลายชั้น นักเขียนชอบจับเธอไปวางในพล็อตสองแบบที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง: แบบแรกคือ 'redemption arc' ที่เปลี่ยนซูซี่จากคนอารมณ์ร้อนเป็นคนอบอุ่นเบาๆ หลังการเผชิญหน้าในโลกมืด ซึ่งมักจะเติมฉากคุยกันยามค่ำหรือการช่วยเหลือเพื่อนร่วมทีม ทำให้คนอ่านหลงรักการเติบโตของเธอ แบบที่สองเป็นฟิคสาย 'soft susie' — เอาด้านโหดไปซ่อน แล้วปั้นให้กลายเป็นตัวละครที่ชอบทำอาหารหรืออ่านหนังสือ ยิ่งถ้าใส่ช็อตเธอกับ 'Kris' หรือ 'Ralsei' แบบไม่หวือหวาแต่เต็มไปด้วยความใส่ใจ เล่มนั้นมักจะติดท็อปในคอมมูนิตี้ เพราะแฟนๆ ชอบภาพตรงกันข้ามระหว่างบุคลิกภายนอกและความเปราะบางภายใน ฉันมักจะอ่านฟิคพวกนี้ตอนอยากได้ความอบอุ่นหลังจากดูฉากบู๊ในเกมจบ เป็นการเติมเต็มที่หวานและได้เห็นมุมใหม่ของตัวละคร

บอกเลยว่าฉันติดใจ 'ชิวซู่เจิน' ตั้งแต่บรรทัดแรก เพราะมันเป็นแฟนฟิคที่ผสมกลิ่นอายโรแมนซ์แบบค่อยเป็นค่อยไปกับโลกแฟนตาซีโบราณได้ลงตัวมาก สไตล์ของเรื่องมักเอนเข้าแนวรักชายชาย (BL) ผสมกับองค์ประกอบแบบวู่เซียว/เซียนธุ้ย: มีฉากการต่อสู้ทางพลัง ภารกิจผจญภัย และความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ พัฒนาเป็นความไว้ใจและความรัก ความอ่อนโยนแบบเว้นจังหวะ (slow burn) กับมู้ดดราม่าเล็กๆ ระหว่างตัวเอกทำให้คนอ่านเผลอลุ้นตาม บทบรรยายของคนเขียนมักให้รายละเอียดชีวิตประจำวันของตัวละคร—ฉากกินข้าวด้วยกัน เตรียมยาหรือเย็บผ้า—ซึ่งทำให้ความสัมพันธ์ดูสมจริงและอบอุ่น หาที่อ่านได้ค่อนข้างหลากหลาย: เวอร์ชันภาษาอังกฤษ-จีนมักลงบนแพลตฟอร์มใหญ่ ส่วนเวอร์ชันแปลไทยมักอยู่ในชุมชนฟิคไทย เช่น กระทู้ในเว็บบอร์ดนิยาย แพลตฟอร์มอ่านฟิคที่คนไทยนิยม หรือกลุ่มแชร์ในโซเชียลมีเดีย ถ้าชอบเวอร์ชันอัพเดตต่อเนื่อง ให้มองหาฉบับที่มีคอมเมนต์และป้ายสถานะว่า 'กำลังอัปเดต' เพราะจะมีการต่อยอดฉากพิเศษและตอนข้างเคียง คนอ่านที่ชอบฉากหวานๆ แนะนำค้นแท็กคำว่า 'แฟนฟิคภาษาไทย', 'BL', และชื่อเรื่อง 'ชิวซู่เจิน' ร่วมกัน จะเจอหลายเวอร์ชัน: บางเวอร์ชันเน้นฟีลคอมเมดี้ บางเวอร์ชันเน้นเศร้า แต่แก่นยังเป็นเรื่องความผูกพันระหว่างสองตัวละคร ซึ่งเป็นเสน่ห์หลักของเรื่องนี้

ยอมรับเลยว่าฉันติดใจโลกของ 'Ojamajo Doremi' ในแบบที่ทำให้อยากเขียนเรื่องต่อให้ตัวละครออกไปอยู่ข้างนอกกรอบของซีรีส์เสมอ แฟนฟิคยอดนิยมมักแตกแขนงออกเป็นสองแนวใหญ่ที่คนอ่านส่งต่อกันแบบไม่รู้เบื่อ หนึ่งคือแนวอบอุ่นหัวใจแบบขยายชีวิตประจำวัน: เรื่องราวที่เน้นมิตรภาพ ครอบครัว และการเติบโต เช่นการเขียนยืดช่วงเวลาโรงเรียนของโดเรมี ให้มีฉากเล็ก ๆ ที่ทั้งกลุ่มช่วยกันแก้ปัญหาในชุมชนหรือฉากนั่งคุยกันจนหัวเราะกันท้องแข็ง แบบตอนพิเศษที่อยากเห็นอีกครั้ง นักเขียนมักเติมรายละเอียดชีวิตในบ้าน ความสัมพันธ์กับพ่อแม่ หรือฉากที่แต่ละคนได้ค้นพบตัวเอง ซึ่งตอบโจทย์คนอยากได้ความอบอุ่นจากตัวละครเดิมต่อเนื่อง อีกฝั่งหนึ่งที่ดึงดูดคนจำนวนมากคือแนวดาร์ก/AU ที่เล่นกับเวทมนตร์เป็นตัวเปลี่ยนชะตา ในนั้นมีทั้ง AU ที่ตัวละครต้องเผชิญการสูญเสียหรือกลายเป็นแม่มดจริง ๆ จนเกิดการต่อสู้ภายในจิตใจ หรือการผสมข้ามจักรวาล เช่นการนำธีมความมืดจาก 'Puella Magi Madoka Magica' มาขัดกับความสดใสของ 'Ojamajo Doremi' ผลลัพธ์คือฟิคที่ทั้งช็อกและตรึงใจ ทรอปยอดฮิตที่ฉันเห็นบ่อยคือ: hurt/comfort กับ Hazuki ที่ต้องเผชิญความทุกข์ลับ ๆ, romance ระหว่างตัวละครสองคนที่ป้องกันความสัมพันธ์ในภาพลักษณ์เดิมของซีรีส์, และ future AU ที่เขียนให้ตัวละครกลายเป็นผู้ใหญ่มีลูกหรือเป็นครูสอนเวทมนตร์เอง รูปแบบการเล่าในแฟนฟิคจึงหลากหลายสุด ๆ — จาก one-shot อบอุ่นสั้น ๆ ที่อ่านแล้วยิ้มไปทั้งวัน ไปจนถึงหลายตอนที่ค่อย ๆ บิ้วท์ความสัมพันธ์ให้ลึกซึ้ง ฉันชอบเวลาที่นักเขียนใช้เวทมนตร์เป็นเมตาฟอร์า เช่นการเปลี่ยนรูปลักษณ์แม่มดแทนความกลัวหรือความลับของตัวละคร นั่นทำให้ฉากที่ดูเวทมนตร์ไม่ใช่แค่โชว์เอฟเฟกต์ แต่กลายเป็นเครื่องมือเล่าเรื่อง ถ้าจะหาแฟนฟิคเริ่มต้น ลองมองหาประเภท slice-of-life กับ AU ที่เน้นความสัมพันธ์ แล้วค่อยขยับไปหาแนวดาร์กเมื่ออยากได้ความหนักขึ้น — แต่ไม่ว่าจะแนวไหน สุดท้ายก็ยังเป็นเรื่องราวของมิตรภาพและการเรียนรู้ ซึ่งเป็นหัวใจของ 'Ojamajo Doremi' อยู่ดี มันทำให้ฉันยิ้มแบบอมทุกข์ แล้วก็ยังอยากอ่านต่อไปเสมอ

แฟนฟิคที่เล่นกับความขัดแย้งภายในจิตใจของตัวละครใน 'นวลนาง' ดึงคนอ่านได้เยอะมาก เพราะมันให้พื้นที่ให้คนเขียนขยายความซับซ้อนที่ต้นฉบับอาจทิ้งไว้แบบพอเป็นพิธี สไตล์ที่ฉันมักเห็นแล้วรู้สึกว่าติดคือแนวดราม่าเชิงจิตวิทยา—การทะลวงความทรงจำเก่าๆ ของตัวละคร นำเสนอด้วยฉากย้อนอดีต หรือลงน้ำหนักกับบทสนทนาที่กระทบจิตใจ อ่านแล้วเหมือนมองเห็นรอยแผลที่ค่อยๆ หายไป นอกจากนั้นแฟนฟิคประเภทแยกเส้นเวลา (alternate timeline) ก็ฮิตมาก เพราะคนเขียนสามารถเปลี่ยนจุดหักเหเล็กๆ แล้วสำรวจผลกระทบต่อความสัมพันธ์ของตัวละครได้อย่างสนุก ตัวอย่างงานที่ชอบเทคนิคแบบนี้คือฉากเจ็บปวดจาก 'Fate/Zero' ที่เอามาเป็นแบบอย่างการเล่าเรื่องความสูญเสียอย่างละเอียด อีกแบบที่ไม่ควรมองข้ามคือแฟนฟิคโหมดอบอุ่น ๆ แบบ slice-of-life ที่เติมแง่มุมชีวิตประจำวันให้ตัวละครบางตัวที่ในต้นฉบับดูแข็งแรงกลายเป็นคนที่มีมุมเปราะบาง ทำให้ฉันอ่านแล้วยิ้มและอยากกลับไปอ่านซ้ำซาก แม้แนวทางจะหลากหลาย แต่แก่นสำคัญคือการให้เวลาและความละเอียดอ่อนกับตัวละคร ซึ่งเป็นสิ่งที่แฟนๆ ของ 'นวลนาง' หวงแหน ฉันมักจะจบการอ่านด้วยความอิ่มเอมและคิดต่อถึงวันต่อไปของตัวละคร